3
เทพบุตรปฏิบัติการ
วันนี้เราจะไปไหนกัน
ฉันถามวินเธอร์เมื่อเข้าไปในรถเขาเรียบร้อยแล้ว ตลอดหนึ่งอาทิตย์นั่นเขาจะมารับฉันที่บ้านและพาตระเวนไปหาสถานที่ดีๆ เพื่อทำความดี อ่อ และที่น่าทึ่งที่สุดก็คือสมุดบันทึกความดีของฉันมันถูกเติมเต็มไปด้วยลายเซ็นประมาณสองสามหน้าแล้วด้วย มองแล้วฉันก็แอบอมยิ้ม อย่างน้อยนั่นก็พอพิสูจน์ได้แล้วว่าฉันก็มีดีเหมือนกัน
สถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้า
ฮ๊ะ? ฉันหูฝาดหรือเปล่า =[]=!!
ทำไมล่ะ -_- สถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้ามันไม่ดีตรงไหน
ก็ ก็
หื้ม? -_-^
ฉัน
ทำไม -O-
หยุดมองหน้าฉันซะที ขับรถไป -_-
ฉันว่าแล้วเสหน้ามองไปนอกกระจกรถ ฉันเกลียดเด็ก นั่นแหละที่อยากจะบอก -_- เสียงกรี๊ด เสียงโวยวาย เสียงร้องไห้ เด็กเข้าห้องน้ำไม่เป็น ฉันเรียนรู้ว่า 50% ของความวุ่นวายบนโลกไปนี้อยู่กับเด็กอายุไม่ถึงสิบปีทั้งหมด -O-
เธอหวั่นไหวกับหน้าหล่อๆ ของฉันล่ะสิ -..-
วินเธอร์ว่า นั่นทำให้ฉันเลือดฉีดสูบทันที
หลงตัว!!
ฉันตวาดและตีเขาไปหนึ่งเพี้ยะ ฉันเรียนรู้อีกอย่างหนึ่งก็คือ เวลาฉันอยู่ใกล้วินเธอร์ หรือเวลาเขายิ้มให้ฉัน จูงมือเป็นบางครั้ง (ตามหลักสูตรการทำความดีที่เขาก่อตั้งขึ้นมาเอง -_-) ฉันรู้สึกว่าฉันเริ่มจะอ่อนไหวนะ =[]= ไม่รู้สิ ถ้าหัวใจมันสั่นๆ เลือดสูบฉีด หัวใจเต้นแรงอย่างบ้าคลั่ง มันเรียกหวั่นไหวหรือเปล่า -_-?
ตลอดมานี่เธอทำตัวดีขึ้นเยอะเลย ขอชม ฮ่าๆ
เริ่ด -O-
ฉันพูด เขินนิดๆ -_- นั่นถือเป็นเรื่องดี ถ้าสมุดนั่นเต็มก่อนวันเปิดเทอมเมื่อไหร่ แม่กับพ่อก็จะเห็นว่าฉันเป็นคนดีแค่ไหน แล้วท่านก็จะได้ไม่ถีบฉันออกจากกองมรดก ฮ่าๆ การเป็นคนดีมันง่ายกว่าที่คิดจริงๆ -_-
ณ สถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าเอบีซี
อุแว้ๆๆๆๆๆ
หนูอยากกิงนมมมม TOT
น่านของเล่งของฉันน้ะ!!
โอ้ววววว ทันทีที่ฉันเดินลงจากรถมา เสียงสงครามโลกครั้งที่สองก็ดังขึ้น เด็กมากมายตะโกนแหกปากโวยวาย ต๊าย ฉันจะเป็นลม!
ในระหว่างที่วินเธอร์เดินตรงไปคุยกับผู้อำนวยการ หรือใครสักคนเนี่ยแหละ ฉันก็เดินไปนั่งอย่างเงียบๆ ที่ม้านั่งในห้องนั้น ดูเหมือนว่าไม่มีเด็กคนไหนสังเกตเลยว่ามีคนมาหา พวกเขากำลังเล่นของเล่นกันอย่างเมามันส์ ฉันมองไปรอบห้องและไปจ๊ะเอ๋กับเด็กคนหนึ่ง เธอกำลังดึงทึ้งของเล่นจากเด็กผู้ชายที่ตัวเล็กกว่า เมื่อเธอไม่ได้ของเล่นตามต้องการ เธอก็จัดการตีเด็กตัวเล็กจนเขาร้องไห้...ฉันมองการกระทำนั้นด้วยความรู้สึกโหวงเหวง ฉันรู้สึกเสียใจแทนเด็กผู้ชายคนนั้น และที่สำคัญ ฉันคิดว่าฉันมองเห็นภาพสะท้อน...ภาพสะท้อนของตัวฉัน แม้ว่าเด็กผู้หญิงคนนั้นจะยังเด็กแต่การกระทำของเธอมันช่าง...ตรงกับฉันเสียจริงๆ
เวลานี้น้องๆ กำลังเล่นของเล่นอยู่นะคะ อีกสักพักก็จะไปรับประทานอาหารเที่ยงกัน ^_^ ผู้หญิงวัยกลางคนเดินมาบอกพร้อมวินเธอร์ เขากำลังอุ้มเด็กผู้ชายคนหนึ่งหน้าตาน่ารักมากทีเดียว ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าผู้ปกครองจะทิ้งเด็กพวกนี้ได้ลงคอ =[]=
เรียกน้าว่าน้าอุ๋มก็ได้นะคะ เอ้า! ลูกๆ จ้ะ มีพี่ๆ มาหาจ่ะ มาเล่นด้วย มาเร็ว ^_^ น้าอุ๋มบอกแล้วเด็กๆ น้อยใหญ่ก็กรูกันเข้ามา อายุคงราวๆ ไม่เกิดเจ็ดแปดขวบ บางคนน้อยกว่าด้วยซ้ำ
ปี้ชืออาราย เด็กผู้ชายฟันหลอคนหนึ่งพูดขึ้นแล้วหันตาแป๋วๆ มามองฉันและวินเธอร์ ฉันรู้สึกแปลกๆ อย่างบอกไม่ถูก ไม่เคยมีใครมองฉันด้วยแววตาใสซื่อแบบนั้น มันเหมือนแววตาค้นหาและอยากรู้ มันเป็นแววตาที่เป็นมิตร
พี่ชื่อ วินเธอร์...ส่วนพี่คนนี้ชื่อ เรนนี่ ครับ ^-^ วินเธอร์บอกอย่างใจดีในขณะที่ฉันกำลังใบ้กิน ฉันทำอะไรไม่ถูก T^T เด็กพวกนั้นมองฉันอย่างมีความหวัง อะไรกัน ถ้าฉันคนก่อนคงจะตวาดว่า มองอะไรย้ะ! แต่ตอนนี้ฉันทำไม่ลง ฉันถูกความดีครอบงำ! สามัญสำนึกบอกฉันว่าถ้าฉันทำอย่างนั้นจะเป็นการทำร้ายจิตใจของเด็กเหล่านั้น...ใช่ เรื่องการทำร้ายจิตใจ -_- นายวินเธอร์ก็สอนฉันมาแล้วเหมือนกัน
สักพักหนึ่งเราก็มานั่งล้อมวงคุยกัน ฉันเหลือบมองเด็กผู้หญิงคนที่ฉันมองเป็นกระจกสะท้อนเงาตัวเอง ฉันเพิ่งมารู้ทีหลังว่าเธอชื่อดอกหญ้า เธอมีสีหน้าบูดบึ้งตลอดเวลา สายตาดูปองร้ายทุกคน...ถ้าเธอเป็นกระจกสะท้อนเงาตามที่ฉันคิดจริงๆ นั่นคงเป็นการกระทำของฉันเมื่อสองสามอาทิตย์ที่แล้ว...ฉันดูไม่น่าคบเลยใช่มั้ย?
เรามาเล่นเกมกันนะ ^-^ ถ้าพี่โยนลูกบอลให้ใคร คนนั้นต้องพูดชื่อตัวเองแล้วตอบคำถามคนที่โยน เข้าใจมั้ยครับ?
วินเธอร์พูดอย่างใจดี เด็กทุกคนพยักหน้าหงึกๆ (มีเด็กประมาณสิบกว่าคนนั่งล้อมวงกับเราอยู่) ฉันมองพวกเขาที่มีแววตาใสซื่อ บางที เด็กอาจจะไม่เลวร้ายอย่างที่ฉันคิดก็ได้ ในเมื่อครั้งหนึ่งในชีวิตฉันก็เคยเป็น...โอ้ว ฉันเป็นคนดีเหลือเกิน ฉันไม่อัคติกับเด็กแล้ว *O* อัศจรรย์!
ทำไมเธอถึงดูเงียบๆ ล่ะ ไม่สนุกเหรอ หรือใบ้กิน -O-
วินเธอร์กระซิบ ฉันหันไปเบะปากใส่เขา แต่แล้ววินาทีนั้น เด็กข้างๆ ฉันเกิดคึกอะไรขึ้นมา เธอผลักฉันให้ล้มตัวไปหาวินเธอร์และปากของเราก็แนบชิดกัน!! O[]O!!
เป็นวินาทีที่บ้าระห่ำที่สุดในชีวิต ฉันพยายามผละออกจากวินเธอร์แต่เด็กนับสิบกลับล้มตัวลงมาผลักฉัน หนำซ้ำฉันกำลังไร้เรี่ยวแรง TOT!! ปากฉันกำลังชิดกับเขา ตาสองตาจ้องมองกันด้วยความตื่นตระหนก หัวใจฉันเต้นราวกับมันจะระเบิดออกมา ฉันกำลังนอนทับเขาโดยมีเด็กนับสิบพยายามจับฉันให้อยู่ในท่านั้นนานๆ ฮือๆๆๆๆ ช่วยฉันที ฉันอยากตาย T[]T!!
พอแล้วพวกเรา!
เด็กผู้ชายคนหนึ่งตะโกนขึ้น แล้วเด็กนับสิบก็กรูกับกลับไปนั่งที่ ฉันสงสัยจังว่ายัยน้าอุ๋มไปไหน ทำไมไม่มาช่วยฉัน ฮือๆๆๆๆ
เมื่อกี้พวกเธอทำอะไรกัน! =[]=!!
วินเธอร์ที่ลุกขึ้นมาได้ตะโกนลั่น ฉันนั่งตัวสั่นแหง่กๆ หน้าแดงไปหมดแล้ว หัวใจเต้นโครมคราม ชาตินี้ยังไม่เคยจูบกับใครเลย TOT เด็กบ้า พวกเธอทำฉันเกือบตาย ฉันอุตส่าห์จะเป็นนางฟ้า พวกเธอทำฉันให้เป็นปีศาจเองนะ!
เด็กไม่ดี! รู้มั้ยว่าพวกเธอทำอะไร! ทำไมแก่แดดแบบนี้!!
ฉันตวาดลั่นพลางหายใจหอบ เด็กทุกคนมองเราสองคนแบบอึ้งๆ
กะ...ก็ผม T^T ผมคิดว่าพวกพี่เป็นแฟนกัน คนเป็นแฟนกันก็ต้องทำแบบนั้นไม่ใช่เหรอครับ พวกเราไม่มีพ่อแม่ ไม่เคยได้รับความรัก เราแค่อยากเห็นคนมีความรักเขามอบความรักให้กันเท่านั้นเอง ฮือๆๆๆๆ TOT
ฉันไม่ใช่...
และในขณะที่ฉันกำลังตวาดอยู่นั้น วินเธอร์ก็เอานิ้วมาแตะที่ปากฉันเป็นเชิงห้าม
การเป็นคนดีต้องรู้จักอภัย บอกเขาในสิ่งที่ถูกและแก็ไขไปด้วยกัน...นางฟ้าเรนนี่หายไปไหนแล้ว วินเธอร์บอกฉันเสียงอ่อนโยน ฉันข่มอารมณ์โกรธเอาไว้แล้วชักสีหน้าบึ้งในขณะที่วินเธอร์กำลังพล่ามเรื่องที่เด็กพวกทำอย่างใจเย็น ฉันมองหน้าเขาแทบไม่ติดแล้วด้วยซ้ำ ถ้าอยากเห็นความรักทำไมต้องทำแบบนี้ อีกอย่าง ฉันก็ไม่ได้เป็นแฟนกับวินเธอร์สักหน่อย...
ตึกๆๆๆๆๆๆ
สะ...เสียงหัวใจ? เสียงหัวใจเต้นแรงเป็นบ้า อะไรกัน แค่คิดว่าเป็นแฟนกับวินเธอร์ ทำไมเลือดต้องสูบฉีดไปทั้งตัวด้วยนะ ไม่เข้าใจ!
อ้าว! จะไปไหนน่ะ! วินเธอร์ร้องถามเมื่อเห็นถามลุกขึ้นแล้วเดินไปที่ประตู
สงบร่างปีศาจมั้ง รอนายจัดการเสร็จก่อนก็แล้วกันนะ นายเทพบุตร! -_- ว่าแล้วฉันก็เดินออกจากห้องไป เฮอะ คนดีหนอคนดี บางครั้งก็ง่ายบางครั้งก็ยาก ฉันไม่เข้าใจเลยจริงๆ
ฉันเดินไปนั่งบนม้านั่งข้างๆ ระเบียง ฉันรู้สึกว่าวินเธอร์จะมีคำตอบให้ฉันทุกอย่างเกี่ยวกับการทำความดีและวิธีปฏิบัติ ฉันสงสัยจังว่าเขาจะคิดยังไงกับการเต้นตึกตักของหัวใจฉัน มันเป็นผลข้างเคียงของการเป็นคนดีหรือเปล่า แล้วทำไมมันถึงเกิดกับแค่วินเธอร์เท่านั้นล่ะ เขาเคยบอกว่าผลตอบแทนของการทำความดีนั้นคือความสุขที่เราได้รับกลับมา หรือว่านี่จะเป็นผลตอบแทนของฉัน...ความสุขเวลาอยู่ใกล้เขางั้นเหรอ
+
+
+
+
+ อุเย้ๆ คิดเห็นอย่างไรเม้นบอกด้วยเน้อ : )) อีกประมาณ 5 ตอนก็จบแล้ว เอลฟ์ว่าเอลฟ์อาจจะเอา SH ตอนจบมาลงให้ก่อนดีกว่า =O=;;... ขอคิดดูก่อนล่ะกัน >__<* แต่คงเป็นเร็วๆ นี้แหละค่ะ
แล้วเจอกันตอนหน้าจ้า บ๊ายบาย . . .