3

เทพบุตรปฏิบัติการ

                “วันนี้เราจะไปไหนกัน”

                ฉันถามวินเธอร์เมื่อเข้าไปในรถเขาเรียบร้อยแล้ว ตลอดหนึ่งอาทิตย์นั่นเขาจะมารับฉันที่บ้านและพาตระเวนไปหาสถานที่ดีๆ เพื่อทำความดี อ่อ…และที่น่าทึ่งที่สุดก็คือสมุดบันทึกความดีของฉันมันถูกเติมเต็มไปด้วยลายเซ็นประมาณสองสามหน้าแล้วด้วย มองแล้วฉันก็แอบอมยิ้ม อย่างน้อยนั่นก็พอพิสูจน์ได้แล้วว่าฉันก็มีดีเหมือนกัน

                “สถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้า”

                “ฮ๊ะ? ฉันหูฝาดหรือเปล่า =[]=!!”

                “ทำไมล่ะ -_- สถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้ามันไม่ดีตรงไหน”

                “ก็…ก็”

                “หื้ม? -_-^”

                “ฉัน…”

                “ทำไม -O-”

                “หยุดมองหน้าฉันซะที ขับรถไป -_-”

                ฉันว่าแล้วเสหน้ามองไปนอกกระจกรถ ฉันเกลียดเด็ก…นั่นแหละที่อยากจะบอก -_- เสียงกรี๊ด เสียงโวยวาย เสียงร้องไห้ เด็กเข้าห้องน้ำไม่เป็น ฉันเรียนรู้ว่า 50% ของความวุ่นวายบนโลกไปนี้อยู่กับเด็กอายุไม่ถึงสิบปีทั้งหมด -O-

                “เธอหวั่นไหวกับหน้าหล่อๆ ของฉันล่ะสิ -..-”

                วินเธอร์ว่า นั่นทำให้ฉันเลือดฉีดสูบทันที

                “หลงตัว!!”

                ฉันตวาดและตีเขาไปหนึ่งเพี้ยะ ฉันเรียนรู้อีกอย่างหนึ่งก็คือ เวลาฉันอยู่ใกล้วินเธอร์ หรือเวลาเขายิ้มให้ฉัน จูงมือเป็นบางครั้ง (ตามหลักสูตรการทำความดีที่เขาก่อตั้งขึ้นมาเอง -_-) ฉันรู้สึกว่าฉันเริ่มจะอ่อนไหวนะ =[]= ไม่รู้สิ ถ้าหัวใจมันสั่นๆ เลือดสูบฉีด หัวใจเต้นแรงอย่างบ้าคลั่ง มันเรียกหวั่นไหวหรือเปล่า -_-?

                “ตลอดมานี่เธอทำตัวดีขึ้นเยอะเลย ขอชม ฮ่าๆ”

                “เริ่ด -O-”

                ฉันพูด เขินนิดๆ -_- นั่นถือเป็นเรื่องดี ถ้าสมุดนั่นเต็มก่อนวันเปิดเทอมเมื่อไหร่ แม่กับพ่อก็จะเห็นว่าฉันเป็นคนดีแค่ไหน แล้วท่านก็จะได้ไม่ถีบฉันออกจากกองมรดก ฮ่าๆ การเป็นคนดีมันง่ายกว่าที่คิดจริงๆ -_-

                ณ สถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าเอบีซี

            “อุแว้ๆๆๆๆๆ”

                “หนูอยากกิงนมมมม TOT”

                “น่านของเล่งของฉันน้ะ!!”

                โอ้ววววว ทันทีที่ฉันเดินลงจากรถมา เสียงสงครามโลกครั้งที่สองก็ดังขึ้น เด็กมากมายตะโกนแหกปากโวยวาย ต๊าย ฉันจะเป็นลม!

                ในระหว่างที่วินเธอร์เดินตรงไปคุยกับผู้อำนวยการ หรือใครสักคนเนี่ยแหละ ฉันก็เดินไปนั่งอย่างเงียบๆ ที่ม้านั่งในห้องนั้น ดูเหมือนว่าไม่มีเด็กคนไหนสังเกตเลยว่ามีคนมาหา พวกเขากำลังเล่นของเล่นกันอย่างเมามันส์ ฉันมองไปรอบห้องและไปจ๊ะเอ๋กับเด็กคนหนึ่ง เธอกำลังดึงทึ้งของเล่นจากเด็กผู้ชายที่ตัวเล็กกว่า เมื่อเธอไม่ได้ของเล่นตามต้องการ เธอก็จัดการตีเด็กตัวเล็กจนเขาร้องไห้...ฉันมองการกระทำนั้นด้วยความรู้สึกโหวงเหวง ฉันรู้สึกเสียใจแทนเด็กผู้ชายคนนั้น และที่สำคัญ ฉันคิดว่าฉันมองเห็นภาพสะท้อน...ภาพสะท้อนของตัวฉัน แม้ว่าเด็กผู้หญิงคนนั้นจะยังเด็กแต่การกระทำของเธอมันช่าง...ตรงกับฉันเสียจริงๆ

                “เวลานี้น้องๆ กำลังเล่นของเล่นอยู่นะคะ อีกสักพักก็จะไปรับประทานอาหารเที่ยงกัน ^_^” ผู้หญิงวัยกลางคนเดินมาบอกพร้อมวินเธอร์ เขากำลังอุ้มเด็กผู้ชายคนหนึ่งหน้าตาน่ารักมากทีเดียว ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าผู้ปกครองจะทิ้งเด็กพวกนี้ได้ลงคอ =[]=

                “เรียกน้าว่าน้าอุ๋มก็ได้นะคะ เอ้า! ลูกๆ จ้ะ มีพี่ๆ มาหาจ่ะ มาเล่นด้วย มาเร็ว ^_^” น้าอุ๋มบอกแล้วเด็กๆ น้อยใหญ่ก็กรูกันเข้ามา อายุคงราวๆ ไม่เกิดเจ็ดแปดขวบ บางคนน้อยกว่าด้วยซ้ำ

                “ปี้ชืออาราย” เด็กผู้ชายฟันหลอคนหนึ่งพูดขึ้นแล้วหันตาแป๋วๆ มามองฉันและวินเธอร์ ฉันรู้สึกแปลกๆ อย่างบอกไม่ถูก ไม่เคยมีใครมองฉันด้วยแววตาใสซื่อแบบนั้น มันเหมือนแววตาค้นหาและอยากรู้ มันเป็นแววตาที่เป็นมิตร

                “พี่ชื่อ วินเธอร์...ส่วนพี่คนนี้ชื่อ เรนนี่ ครับ ^-^” วินเธอร์บอกอย่างใจดีในขณะที่ฉันกำลังใบ้กิน ฉันทำอะไรไม่ถูก T^T เด็กพวกนั้นมองฉันอย่างมีความหวัง อะไรกัน ถ้าฉันคนก่อนคงจะตวาดว่า ‘มองอะไรย้ะ!’ แต่ตอนนี้ฉันทำไม่ลง ฉันถูกความดีครอบงำ! สามัญสำนึกบอกฉันว่าถ้าฉันทำอย่างนั้นจะเป็นการทำร้ายจิตใจของเด็กเหล่านั้น...ใช่ เรื่องการทำร้ายจิตใจ -_- นายวินเธอร์ก็สอนฉันมาแล้วเหมือนกัน

สักพักหนึ่งเราก็มานั่งล้อมวงคุยกัน ฉันเหลือบมองเด็กผู้หญิงคนที่ฉันมองเป็นกระจกสะท้อนเงาตัวเอง ฉันเพิ่งมารู้ทีหลังว่าเธอชื่อดอกหญ้า เธอมีสีหน้าบูดบึ้งตลอดเวลา สายตาดูปองร้ายทุกคน...ถ้าเธอเป็นกระจกสะท้อนเงาตามที่ฉันคิดจริงๆ นั่นคงเป็นการกระทำของฉันเมื่อสองสามอาทิตย์ที่แล้ว...ฉันดูไม่น่าคบเลยใช่มั้ย?

                “เรามาเล่นเกมกันนะ ^-^ ถ้าพี่โยนลูกบอลให้ใคร คนนั้นต้องพูดชื่อตัวเองแล้วตอบคำถามคนที่โยน เข้าใจมั้ยครับ?”

วินเธอร์พูดอย่างใจดี เด็กทุกคนพยักหน้าหงึกๆ (มีเด็กประมาณสิบกว่าคนนั่งล้อมวงกับเราอยู่) ฉันมองพวกเขาที่มีแววตาใสซื่อ บางที เด็กอาจจะไม่เลวร้ายอย่างที่ฉันคิดก็ได้ ในเมื่อครั้งหนึ่งในชีวิตฉันก็เคยเป็น...โอ้ว ฉันเป็นคนดีเหลือเกิน ฉันไม่อัคติกับเด็กแล้ว *O* อัศจรรย์!

                “ทำไมเธอถึงดูเงียบๆ ล่ะ ไม่สนุกเหรอ หรือใบ้กิน -O-”

                วินเธอร์กระซิบ ฉันหันไปเบะปากใส่เขา แต่แล้ววินาทีนั้น เด็กข้างๆ ฉันเกิดคึกอะไรขึ้นมา เธอผลักฉันให้ล้มตัวไปหาวินเธอร์และปากของเราก็แนบชิดกัน!! O[]O!!

                เป็นวินาทีที่บ้าระห่ำที่สุดในชีวิต ฉันพยายามผละออกจากวินเธอร์แต่เด็กนับสิบกลับล้มตัวลงมาผลักฉัน…หนำซ้ำฉันกำลังไร้เรี่ยวแรง TOT!! ปากฉันกำลังชิดกับเขา ตาสองตาจ้องมองกันด้วยความตื่นตระหนก หัวใจฉันเต้นราวกับมันจะระเบิดออกมา ฉันกำลังนอนทับเขาโดยมีเด็กนับสิบพยายามจับฉันให้อยู่ในท่านั้นนานๆ ฮือๆๆๆๆ ช่วยฉันที ฉันอยากตาย T[]T!!

                “พอแล้วพวกเรา!”

                เด็กผู้ชายคนหนึ่งตะโกนขึ้น แล้วเด็กนับสิบก็กรูกับกลับไปนั่งที่ ฉันสงสัยจังว่ายัยน้าอุ๋มไปไหน ทำไมไม่มาช่วยฉัน ฮือๆๆๆๆ

                “เมื่อกี้พวกเธอทำอะไรกัน! =[]=!!”

                วินเธอร์ที่ลุกขึ้นมาได้ตะโกนลั่น ฉันนั่งตัวสั่นแหง่กๆ หน้าแดงไปหมดแล้ว หัวใจเต้นโครมคราม ชาตินี้ยังไม่เคยจูบกับใครเลย TOT เด็กบ้า พวกเธอทำฉันเกือบตาย ฉันอุตส่าห์จะเป็นนางฟ้า พวกเธอทำฉันให้เป็นปีศาจเองนะ!

                “เด็กไม่ดี! รู้มั้ยว่าพวกเธอทำอะไร! ทำไมแก่แดดแบบนี้!!”

                ฉันตวาดลั่นพลางหายใจหอบ เด็กทุกคนมองเราสองคนแบบอึ้งๆ

                “กะ...ก็ผม T^T ผมคิดว่าพวกพี่เป็นแฟนกัน คนเป็นแฟนกันก็ต้องทำแบบนั้นไม่ใช่เหรอครับ พวกเราไม่มีพ่อแม่ ไม่เคยได้รับความรัก เราแค่อยากเห็นคนมีความรักเขามอบความรักให้กันเท่านั้นเอง ฮือๆๆๆๆ TOT”

                “ฉันไม่ใช่...”

                และในขณะที่ฉันกำลังตวาดอยู่นั้น วินเธอร์ก็เอานิ้วมาแตะที่ปากฉันเป็นเชิงห้าม

                “การเป็นคนดีต้องรู้จักอภัย บอกเขาในสิ่งที่ถูกและแก็ไขไปด้วยกัน...นางฟ้าเรนนี่หายไปไหนแล้ว” วินเธอร์บอกฉันเสียงอ่อนโยน ฉันข่มอารมณ์โกรธเอาไว้แล้วชักสีหน้าบึ้งในขณะที่วินเธอร์กำลังพล่ามเรื่องที่เด็กพวกทำอย่างใจเย็น ฉันมองหน้าเขาแทบไม่ติดแล้วด้วยซ้ำ ถ้าอยากเห็นความรักทำไมต้องทำแบบนี้ อีกอย่าง ฉันก็ไม่ได้เป็นแฟนกับวินเธอร์สักหน่อย...

                ตึกๆๆๆๆๆๆ

                สะ...เสียงหัวใจ? เสียงหัวใจเต้นแรงเป็นบ้า อะไรกัน แค่คิดว่าเป็นแฟนกับวินเธอร์ ทำไมเลือดต้องสูบฉีดไปทั้งตัวด้วยนะ ไม่เข้าใจ!

                “อ้าว! จะไปไหนน่ะ!” วินเธอร์ร้องถามเมื่อเห็นถามลุกขึ้นแล้วเดินไปที่ประตู

                “สงบร่างปีศาจมั้ง รอนายจัดการเสร็จก่อนก็แล้วกันนะ นายเทพบุตร! -_-” ว่าแล้วฉันก็เดินออกจากห้องไป เฮอะ คนดีหนอคนดี บางครั้งก็ง่ายบางครั้งก็ยาก ฉันไม่เข้าใจเลยจริงๆ

ฉันเดินไปนั่งบนม้านั่งข้างๆ ระเบียง ฉันรู้สึกว่าวินเธอร์จะมีคำตอบให้ฉันทุกอย่างเกี่ยวกับการทำความดีและวิธีปฏิบัติ ฉันสงสัยจังว่าเขาจะคิดยังไงกับการเต้นตึกตักของหัวใจฉัน มันเป็นผลข้างเคียงของการเป็นคนดีหรือเปล่า แล้วทำไมมันถึงเกิดกับแค่วินเธอร์เท่านั้นล่ะ เขาเคยบอกว่าผลตอบแทนของการทำความดีนั้นคือความสุขที่เราได้รับกลับมา หรือว่านี่จะเป็นผลตอบแทนของฉัน...ความสุขเวลาอยู่ใกล้เขางั้นเหรอ

+

+

+

+

+ อุเย้ๆ  คิดเห็นอย่างไรเม้นบอกด้วยเน้อ : )) อีกประมาณ 5 ตอนก็จบแล้ว เอลฟ์ว่าเอลฟ์อาจจะเอา SH ตอนจบมาลงให้ก่อนดีกว่า =O=;;... ขอคิดดูก่อนล่ะกัน >__<* แต่คงเป็นเร็วๆ นี้แหละค่ะ

แล้วเจอกันตอนหน้าจ้า บ๊ายบาย . . .