บทนำ
ผู้สื่อข่าวรายงานว่า เครื่องบินโดยสารโบอิ้ง xxx ของสายการบิน xxx ตกเมื่อเช้ามืดของวันนี้ ขณะมุ่งหน้าไปยังกรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ พร้อมด้วยลูกเรือและผู้โดยสาร แปดสิบหกคน ซึ่งเป็นชาวไทย สามสิบหก คน อังกฤษ ยี่สิบสี่ คน อเมริกา แปด คน ญี่ปุ่น เจ็ด คน แคนาดา หก คน และชาวจีนอีก ห้า คน โดยเครื่องบินเกิดลุกไหม้ และตกห่างจากท่าอากาศยานเพียงสองถึงสามกิโลเมตร หลังจากที่บินขึ้นจากท่าอากาศยาน
อาจารย์คะ คุณพ่อคุณแม่ไปทำงานคราวนี้นานมั้ยคะ เมื่อไหร่จะกลับคะ
เสียงเด็กหญิงอายุราวเจ็ดแปดขวบเอ่ยขึ้นถามผู้สูงวัยอย่างสงสัย เธอลุกขึ้นเดินไปเขย่าชายเสื้อคนที่ถูกเรียกว่าอาจารย์ แต่ร่างสูงวัยนั้นกลับไม่มีปฏิกิริยาโต้ตอบแต่อย่างใด
ทำไมอาจารย์หน้าซีดจัง ไม่สบายเหรอคะ ทำไมตัวสั่นล่ะ
เด็กหญิงตัวน้อยยังถามไปเรื่อยเปื่อย ปากเชิดขึ้นอย่างแง่งอนเมื่อคนตรงหน้าไม่ตอบ เอาแต่จ้องโทรทัศน์ตาไม่กระพิบ เด็กน้อยเอียงหัวอย่างสงสัยก่อนจะหันหน้าเข้าหาจอสีสี่เหลี่ยมที่มีภาพเครื่องบินตกปรากฏอยู่
อ๋า! คุณแม่กับคุณพ่อทำงานบนเครื่องบินใช่มั้ยคะอาจารย์ เอ แล้วทำไมเครื่องบินลำนั้นถึงมีไฟลุกละคะ
อาจารย์ เมื่อไหร่คุณพ่อกับคุณแม่จะกลับ เมื่อไหร่อาจารย์จะตอบคำถามของหนู
เสียงเด็กหญิงตัดพ้ออย่างไม่พอใจก่อนจะไปยืนบังหน้าโทรทัศน์ราวกับจะถามว่าเธอและมันอันไหนสำคัญกว่า
โมกุ มาหาอาจารย์หน่อยสิ
เสียงคนสูงวัยสั่นเครือ เด็กหญิงเอียงคออย่างงุนงงก่อนจะเดินเข้าไปหาแต่โดยดี อาจารย์อุ้มเด็กน้อยขึ้นมานั่งไว้บนตักก่อนจะกอดเธอแน่น
อาจารย์เป็นอะไร ทำไมน้ำตาถึงไหล เด็กน้อยถามขึ้นอีกครั้งเมื่อสัมผัสได้ถึงของเหลวอุ่นๆ ที่ไหลลงมาจากขอบตาของคนข้างหน้า
อาจารย์แค่คิดถึงคนบางคนเท่านั้น
คุณแม่เคยสอนว่าเกิดเป็นผู้ชายต้อมเข้มแข็ง อาจารย์อย่าร้องไห้สิ ดูอย่างหนู ไม่เห็นร้องไห้เลย
เด็กน้อยพูดขึ้นอย่างไร้เดียงสา แต่หารู้ไม่ว่าคำพูดเหล่านั้นกลับเรียกน้ำตาของคนข้างหน้าให้รื้นขึ้นมาได้อย่างง่ายดาย
อาจารย์ ตกลงคุณพ่อคุณแม่เมื่อไหร่จะกลับ พวกท่านไปทำงานนานมั้ยคะคราวนี้
เด็กน้อยเอ่ยขึ้นมาอีก คนสูงวัยเช็ดคราบน้ำตาอย่างลวกๆ ก่อนจะลูบเบาๆ ไปบนศรีษะของเด็กน้อย
ค่อนข้างนาน ระหว่างนี้โมกุโมกุต้องอยู่กับอาจารย์ไปก่อนนะ
ค่ะ อาจารย์เลิกร้องไห้ได้แล้ว ไม่เห็นมีใครเป็นอะไรสักหน่อย เข้มแข็งเหมือนหนูสิอาจารย์
เด็กน้อยไม่พูดเปล่าพลางยิ้มให้อีกต่างหาก
อืม อาจารย์จะเข้มแข็งเหมือนหนู สัญญากับอาจารย์หน่อยซิว่าโมกุจะต้องเข้มแข็งขึ้นเรื่อยๆ
ฮื้อ โมกุสัญญา เอาเถอะอาจารย์ เรามาเล่นทายปัญหากันดีกว่า อาจารย์รู้มั้ยคะว่าตอนนี้มันเป็นฤดูอะไร
คงจะเป็น ฤดูร้อนสำหรับโมกุ และฤดูหนาวสำหรับอาจารย์
อ่าว ทำไมอาจารย์ถึงเป็นฤดูหนาวละคะ
ไว้โตขึ้นอีกหน่อยหนูก็คงได้รู้เอง...โมกุโมกุ
[เข้ามาด้อมๆ มองๆ ก่อนจะโผล่หัวออกมาทีล่ะนิด]
ฮะ...ฮะเฮ้! เพื่อนๆ ที่น่ารักทุกคน แฮ่ๆ =w=;; มีใครลืมข้าพเจ้าไปบ้างแล้วหรือยัง 55+ หลังจากออกไปจำศีลอยู่นาน ในที่สุดก็ได้โผล่หัวออกมาแล้วค่ะ TwT วันนี้เอานิยายเรื่องใหม่มาให้เสวย หลายคนอาจจะงงและไม่พอใจว่าทำไมไม่อัพซัมเมอร์ต่อ เหตุผลก็คืออิคนแต่งมันเว้นไว้นานจนลืมอารมณ์ไปแล้วน่ะสิ TOT แงๆ แต่รับรองเรื่องนี้สนุกไม่แพ้กัน! แต่งได้มากพอสมควรแล้ว และหวังอย่างยิ่งว่าทุกคนจะเอนจอยกับมัน
ยังไงก็ต้องขอโทษมาอีกหลายๆ ครั้งด้วยเน้อ ขอโทษจริงๆ ค่ะ T/l\T
ตอนนี้ถ้ามีคนเข้ามาเม้นสักอันสองอัน ข้าน้อยจะรีบนำบทที่ ๑ มาถวายต่อเลยทันที ส่วนใครมีคำถามไม่ว่าอะไรก็แล้วแต่ก็ทิ้งๆ ถามๆ มาได้เลยเน้อ
สำหรับตอนนี้ก็พอแค่นี้แหละ แฮ่ๆ อีกสองชั่วโมงจะกลับมาอัพบท ๑ ให้นะ (ถ้ามีคนอ่าน) ไปก่อน บ๊ายบายจ้า TwT ///
สมัครสมาชิก