+ ตอนที่ ๒/๒

+

            ดูเหมือนว่าชะตาของฉันกับซีซั่นจะเหมือนกันจริงๆ ซะด้วย... =O=

            “มอเตอร์ไซค์เหรอ... ไม่เห็นเลยนะ ไม่มีคนมาแจ้งด้วยเหมือนกัน แถวนี้ไม่มีใครขับมอเตอร์ไซค์กันหรอก รถเก๋งก็ไม่มี จะมีก็มีแต่อีแต๋น... เอาเป็นว่าจะลงบันทึกให้ก็แล้วกัน ถ้าเจอแล้วจะแจ้งไปอีกที ^^“

            น้าแหย๋ม เจ้าหน้าที่รับแจ้งของหายแห่งชุมชนควายสุขสันต์พูดขึ้นอย่างใจดี ฉันกัดริมฝีปากล่างพลางชักสีหน้าลำบากใจ ชำเลืองมองผู้ชายข้างตัวที่กำลังปั้นสีหน้าเหมือนแบทแมนตอนโดนโรบิ้นหักหลัง... เศร้า เสียใจ อาฆาต และอยากฆ่าคน

            ของหายทีไรไม่เคยได้กลับคืน นี่ล่ะสิ่งที่เขาเหมือนกับฉันในตอนนี้

            “ขอบคุณนะคะน้าแหย๋ม”

            ฉันบอกก่อนจะไหว้ลาน้าแหย๋ม แต่ทว่าน้าก็เอื้อมมือมาแตะไหล่เรียกให้ฉันหันไปซะก่อน

            “เดี๋ยวก่อนโมกุ …เฮ้อ... น้าไม่รู้จะพูดยังไงดีแล้ว น้าเตือนแล้วใช่มั้ยว่าให้ล๊อคประตูบ้านดีๆ ใครขอเข้าก็อย่าให้เขาเข้าไป ทำไมถึงไม่ฟังกันเลยนะ ไม่ระวังตัวเลย ขอหายก็ได้แต่มาแจ้งเนี่ย”

            น้าแหย๋มว่าแต่สายตากลับดูเป็นห่วงเป็นใย ฉันหัวเราะแหะๆ ก่อนจะก้มหน้ารับความผิด ที่ฉันสนิทกับน้าแหย๋มก็เพราะว่าของหายเนี่ยแหละ เจอน้าแทบจะวันเว้นวันเลยด้วยซ้ำ

            “น้าแหย๋มไม่ต้องเป็นห่วง! ตอนนี้โมมีองค์รักษ์แล้ว ขอหายน้อยลงชัวร์! ^O^”

            ฉันร้องขึ้นเพื่อปลอบใจน้าแหย๋มที่อุตส่าห์รู้สึกเศร้าใจแทน เอื้อมมือไปตบไหล่องค์รักษ์ที่ว่าป๊าบๆ ทำเอาเขาสะดุ้งก่อนจะมองฉันสายตาอาฆาต

            “ฉันไม่ใช่องค์รักษ์ของเธอนะยัยเด็กโง่เง่า =[]=!!”

            “อะอะอ้าว นายไม่ได้มาเพื่อเป็นองค์รักษ์หรอกรึ อ่า... งั้นเจ้าท์กัน เพราะฉันก็ไม่ใช่เด็กโง่เง่าเหมือนกัน! แบร่ : P”

            “เธออยากเสียหัวก่อนวัยอันควรมั้ย -_-+”

            “ถ้ารู้ว่าไม่ก็อย่าถามสิ =^=”

            “ถ้าไม่อยากก็หุบปากได้แล้ว!”

            “ฉันบอกแล้วว่าคนมีปากก็ต้องพูด ฉันมีสิทธิ์ =O=”

            “มีแล้วใช้ในทางที่ผิดแล้วอย่ามีเลยดีกว่า!”

            “เรื่องของฉันอ่ะ!”

            “เธอ!!”

            “นาย!!”

            “หยุด!! >O<!!”

            ทันในนั้นเสียงห้ามทัพก็ดังขึ้นมาจากน้าแหย๋มที่ยืนฟังอยู่นาน ฉันมองซีซั่นตาเขียวปั๊ดก่อนจะเบือนหน้าหนีสายตาอาฆาตทิ่มแทงของเขามายิ้มให้น้าแหย๋มแทน

            “รีบกลับบ้านกลับช่องไปก่อนที่ของจะหายอีกเถอะโม ไว้น้าได้เบาะแสแล้วระรีบไปแจ้งให้ทราบ มอเตอร์ไซค์ในชุมชนมันน่าจะสะดุดตาอยู่แล้ว อย่าทะเลาะกับแฟนเลยนะ น้าไม่อยากให้หนูมีเรื่องลำบากใจไปมากกว่านี้แล้ว”

            ความเป็นห่วงของน้าแหย๋มส่งผ่านมือหยาบกร้านที่ยื่นมาลูบหัวฉันเบาๆ (แม้คำพูดจะสะดุดหูไปบ้าง) ฉันยิ้มรับความหวังดีของน้าแหย๋มไว้อย่างซึ้งใจ มีคนไม่กี่คนหรอกในชุมชนนี้ที่จริงใจกับฉันจริงๆ แต่หนึ่งในนั้นก็คือน้าแหย๋มเนี่ยล่ะ

            “อ่อ แล้วขากลับอย่าลงไปเล่นโคลนอีกนะ ระวังตัวด้วยโมกุโมกุ!”

            “ค่ะ! ^O^”

            ฉันร้องก่อนจะชูสองนิ้วคอนเฟิร์มให้น้าแหย๋มก่อนจะลากเจ้าอสูรกายข้ามเผ่าพันธุ์ข้างตัวลงมาด้วย เราเดินออกมาจากศาลาการแจ้งของหายแห่งชุมชนทุ่งควายสุขสันต์ก่อนจะพากันเดินเข้าไปในตลาดซึ่งมีคนพลุกพล่านกว่ามาก

            “นายคงไม่ได้พกเงินมาล่ะสิ แต่ไม่เป็นไรนะ เดี๋ยวฉันให้นายยืมเอง คิดดอกเบี้ยไม่มากนักหรอก ฮี่ๆ”

            ฉันพูดเล่นๆ ก่อนจะยิ้มแป้นให้เขา คาดไม่ถึงว่าสิ่งที่ได้รับกลับมาจะเป็นแรงโป๊กที่หัวแทน

            “โอ๊ย T^T อะไรหง่ะ คนอุตส่าห์มีน้ำใจ”

            “ไม่จำเป็น รีบซื้อรีบกลับเหอะ อย่ามัวแต่อ้อยอิ่ง เธอล๊อคประตูบ้านรึเปล่าก็ไม่รู้ โดนขโมยแล้วอย่ามาบ่นอีกก็แล้วกัน”

            ซีซั่นพูดตัดเยื่อใยก่อนจะเดินดุ่มๆ เข้าไปในดงร้านขายเสื้อผ้า หยิบมันมาห้าหกตัวแบบไม่เลือกมากก่อนจะไปจ่ายเงินโดยมีฉันเบ้ปากเดินตามเขาไปติดๆ

            เมื่อซื้อเสื้อผ้าเสร็จแล้วฉันก็พาเขาไปซื้อขนมอีกนิดหน่อย พาเดินผ่านร้านรวงที่ตั้งเรียงรายอยู่มากมาย ลมเย็นๆ พัดมาทำให้บรรยากาศสายๆ ยามเช้าไม่ร้อนเหมือนปกติ ท้องฟ้ากับเมฆสีขาวข้างบนบ่งบอกว่าเช้านี้อากาศดีแค่ไหน ชาวบ้านต่างพากันออกมาทำไร่ทำนา เดินซื้อของชอปปิ้งกันให้ขวักไขว่ ดูแล้วอบอุ่นยิ่งนัก

            “ซื้ออะไรไปทำไมตั้งเยอะแยะ ตัวกระเปี๊ยกเดียวกินอะไรตั้งมากมาย”

            ซีซั่นพูดขึ้นเมื่อเห็นฉันถือของพะรุงพะรัง เป็นผักปลาสักหนึ่งส่วนสาม ที่เหลือเป็นถุงขนมทั้งหมดเลย

            “ก็เอาไปฝากคนโน้นคนนี้บ้าง ไม่ได้กินเองทั้งหมดซะหน่อย =O=”

            ฉันตอบแล้วเดินดุ่มๆ นำหน้าเขาไป ซีซั่นเห็นฉันถือของทั้งเยอะและหนักก็ไม่คิดจะมาช่วยสักนิด อ๊ะ แล้วทำไมฉันต้องไปหวังให้เขาช่วยด้วยเล่า หน้านายนี่ก็บอกอยู่แล้วว่าความเป็นสุภาพบุรุษบวกความมีน้ำใจน่ะ ติดลบ คิกๆ เจ้าบางแก้วเอ๊ย (เปลี่ยนจากร๊อตไวเลอร์แล้ว)

            “ทำไมในตลาดมีแต่คนมองเธอทั้งนั้นอ่ะ”

            เสียงซีซั่นถามขึ้นมาอีกครั้ง ตอนนี้ฉันกำลังพาเขากลับบ้านแต่คนละทางกับตอนมาเพราะว่าทางนั้นโคลนมันเกลื่อนไปหมดเลย แถวทางนี้มันยังร่มรื่นและเต็มไปด้วยสวนผลไม้ด้วย ^O^

            “ก็ไม่รู้สิ สงสัยคงเป็นเพราะว่าฉันกับนายตัวมอมแมมแถมยังมีโคลนเลอะทั้งตัวมากกว่ามั้ง เล่นไม่ดูเลยนายเนี่ย”

            ฉันแอบกัดเขาอยู่เล็กน้อย ผลที่ได้กลับมาก็คือการกระชากเบาๆ ที่หางเปียนั่นเอง =O= งืม... มองถุงขนมในมือนี่แล้วรู้สึกเหมือนลืมอะไรสักอย่าแฮะ

            “อ๊ะ!”

            ฉันร้องขึ้นเมื่อนึกอะไรบางอย่างมาได้แล้วหยุดฝีเท้าทันทีก่อนจะหันกลับไปหาคนตัวสูงข้างหลัง ทุ่งทานตะวันที่ผ่านมาเมื่อกี้ทำให้ฉันนึกออก ตายแล้ว ลืมไปได้ยังไงเนี่ย

            “ฝากถือหน่อย เร็วเข้าๆๆ”

            “อะไรของเธอเนี่ย เฮยๆๆๆ เดี๋ยวก็ร่วงหมดหรอก ใจเย็นๆ ซี่!!”

            “ใจเย็นไม่ได้แล้วเดี๋ยวเขาออกมาซะก่อน >_<!!”

            “แล้ว ‘เขา’ ที่ว่ามันอะไรกันล่ะเนี่ย! พูดไม่รู้เรื่อง”

            “รับไปเหอะน่า!”

            ฉันยัดถุงขนมทั้งหมดใส่มือเขาแล้ววิ่งกลับไปหาทุ่งทานตะวันที่ห่างออกไปไม่ไกลนัก สายตากวาดมองเพื่อหาอะไรสักอย่าง และนั่น! >_< เจอแล้ว!

            “ไปเอาอะไรของใครเขามาน่ะ”

            ซีซั่นถามพลางขมวดคิ้วเมื่อเห็นฉันถือช่อดอกทานตะวันมา มีรอยยิ้มโปรยปรายอยู่เต็มหน้า ค๊ากๆ เกือบลืมแล้วเชียว +_+~

            “รีบเดินเถอะ เดี๋ยวไม่ทัน ไว้ฉันจะอธิบายให้นายฟัง!”

            ฉันร้องแล้วออกวิ่งเหยาะๆ ออกไปโดยมีซีซั่นเดินก้าวยาวๆ ตามมาข้างหลัง ใบหน้าเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถามและร่อยรอยของความหงุดหงิด

            “น้ำใส ลูกของป้าเบิกน่ะชอบทำงานช่วยคนทำไร่ทานตะวันที่นี่ ด้วยความเอ็นดูเจ้าของไร่เลยให้ดอกทานตะวันน้ำใสมา น้ำใสเลยให้ฉันอีกทีโดยทุกๆ วันเธอจะต้องวางมันไว้ตรงนั้น แต่วันนี้นายทำให้ฉันเกือบลืมแหนะรู้มั้ย =O=”

            “ความผิดฉันอีกสิ -_-”

            ฉันหัวเราะก๊ากก่อนจะวิ่งให้เร็วขึ้น ถ้าช้าไปกว่านี้อาจจะไม่ทันการ >_<!! อีกอย่างเนื้อตัวเปื้อนโคลนตอนนี้ทำให้ฉันรู้สึกไม่สบายตัวขึ้นมาบ้างแล้วล่ะ (น่าจะรู้สึกได้ตั้งนานแล้วนะ -_-)

            “จะรีบไปไหนเนี่ย...”

            “ชู่ว์!”

            ฉันยกนิ้วขึ้นแตะปากเขาเป็นการบอกให้หยุดพูดทันทีเมื่อเรากึ่งวิ่งกึ่งเดินมาถึงบ้านหลังหนึ่งซึ่งดูแล้วใหญ่ไม่เบา บ้านหลังนี้ตั้งอยู่ทำเลที่เยี่ยมมาก ข้างหลังเป็นภูเขา ด้านข้างไร่ผลไม้ ด้านหน้านาข้าว ส่วนในตัวบ้านก็ปลูกดอกไม้เยอะแยะเต็มไปหมดเลย

            “อยู่นิ่งๆ หลบหลังต้นไม้นี้ไว้” ฉันสั่งซีซั่นก่อนที่ตัวเองจะเดินออกมาชะเง้อมองที่หน้าบ้านหลังนั้น... ฮู้ว! โชคดีเจ้าของบ้านยังไม่ออกมา ว่าแล้วฉันก็รีบนำดอกไม้ช่อนั้นไปวางไว้บนกล่องจดหมายสีแดงสด จากนั้นก็วิ่งรี่เหมือนโดนไฟลนหัวกลับมาหาซีซั่นที่กำลังหลบอยู่ด้วยหน้าตาบูดบึ้งทันที

            “ใกล้แล้ว ใกล้เวลาแล้ว...”

            ฉันพึมพำกับตัวเองเบาๆ ขณะมองเงาของตัวเองซึ่งค่อยๆ หดจนพระอาทิตย์อยู่เกือบเหนือหัว...

            กริ๊งๆ ~

            เสียงประตูติดกระดิ่งของบ้านหลังนั้นดังขึ้นตามมาด้วยผู้ชายรูปร่างสูงโปร่งกับเสื้อเชิ้ตแขนสั้น ผู้ชายคนนั้นล๊อคประตูบ้านก่อนจะเดินไปหากล่องจดหมายสีแดง หยิบช่อดอกทานตะวันออกมาแล้วยะ...ยะ…

            ยิ้ม~ J

            “เฮ้อ~”

            ฉันถอนหายใจออกมาอย่างเพ้อฝัน สองมือเกาะแขนซีซั่นแน่นขึ้นโดยไม่ได้ตั้งใจ ส่วนริมฝีปากก็โค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มตามผู้ชายคนนั้นไปด้วย มันกว้างซะจนฉันคิดว่าอีกไม่นานคงจะถึงหูแล้ว

            “อย่างนี้นี่เอง =_=…”

            เสียงซีซั่นดังขึ้นทำให้วิญญาณฉันคืนสู่ร่างอีกครั้งแต่ถึงกระนั้นรอยยิ้มก็ยังไม่จางหายไปจากใบหน้า เขายิ้มอีกแล้ว เขายิ้ม... ยิ้ม... ยิ้มมมมมมมมม~

            “เธอนี่มัน... เพี้ยน บ้า งี่เง่าสุดๆ จะยิ้มไปถึงไหน หมอนั่นมันเดินไปโน่นแล้ว”

            ซ๊ซั่นเขกหัวฉันดังโป๊กจนฉันต้องร้องโอ๊ยแล้วหันหน้าไปถลึงตาถลนใส่เขาทันที นายนี่ชอบขัดขวางความสุขคนอื่นนักหรือไง เชอะ แต่ช่างเถอะ แค่ฉันได้เห็นรอยยิ้มของใครคนนั้น อะไรก็ไม่สำคัญแล้ว... ยะ...ยะ ยิ้มมมมม~

            “ไม่อยากเชื่อว่าในชุมชนเพี้ยนแห่งนี้ยังมีคนหน้าตาเป็นผู้เป็นคนกับเขาด้วย”

            “นายหมายความว่าไง =O=”

            “ก็หมายความว่าอย่างที่พูด -_-”

            “ในชุมชนแห่งนี้คนหน้าตาดีเยอะแยะมีถมเถนะ! ที่ฉันพานายไปเปิดหูเปิดหาน่ะมันแค่ครึ่งเดียวเอง นอกจากบ้านหลังนี้ยังมีนักศึกษาที่เข้ามาหลบความวุ่นวายอยู่ตรงบ้านหลังนู่น นางสาวนพมาศแสนสวยก็อยู่ในไร่ตรงนั้น ลูกสาวกำนันหมู่บ้านก็แสนจะปริ๊งปรั๊ง สารพัดแหละ คนที่หน้าตาไม่เหมือนคนน่าจะเป็นนายมากกว่า บางกะ...”

            ฉันรีบปิดปากตัวเองแล้วยิ้มใสสื่อออกมาทันที แฮะๆ ควันออกหูแล้วท่าน

            “บอกมาดีๆ ก็ได้ว่าอยากลงไปเล่นโคลนอีก ไม่เห็นต้องลำบากทำอะไรทางอ้อมแบบนี้เลย -_-+”

            “แฮ่ะๆ ไปกันเถอะ ฉันยังเหลืออีกที่ที่ต้องไป เสียเวลาไม่ได้แล้ว”

            ฉันยิ้มกว้างแล้วแย่งถุงขนมพวกนั้นออกมาจากมือซีซั่นก่อนจะออกเดิน

            “ไอ้ผู้ชายคนนั้น... เธอชอบมันเหรอ”

            เสียงซีซั่นแว่วมา ไม่มีอะไรแปลกในน้ำเสียงนั่นแต่มันกับทำให้ฉันหน้าแดงขึ้นมาเสียเฉยๆ ขาแข้งจะหยุดก็ไม่หยุด จะเดินก็ไม่เดิน ดูแล้วเก้ๆ กังๆ ยิ่งนัก TwT นี่ฉันเป็นอาร๊ายยยย (ยังมีหน้ามาถาม -_-)

            “ปะ...เปล่านะ”

            นี่เสียงฉันเหรอ =O=?? ช่างสั่นเหลือเกิน! T-T

            “อย่างนี้นี่เอง... หึหึ ชักสนุกแล้วสิ ว่าแต่เธอรู้มั้ยว่าหมอนั่นชื่ออะไร”

            “จะ...จะไปรู้เหรอ มะ...ไม่เคยคุยกัน”

            “อะไรเนี่ย ยัยโมกุ -_- เธอชอบคนที่ไม่เคยคุยกันงั้นเหรอ พิลึกแหะ”

            “ฉันเปล่านะ! >_< เขาเป็นคนชอบช่วยเหลือคนอื่น มีน้ำใจ ขยันขันแข็ง พูดจานอบน้อม เป็นคนดี๊ คนดี ใครเห็นก็ต้องรู้สึกอะไรบ้างแล้วแหละ เขาน่ะป๊อบในหมู่สาวๆ ชนบทแถวนี้มากนะรู้มั้ย เขาน่ะเป็นคนในเมืองที่อยากหาความสงบจึงได้ขนย้ายสัมภาระมาอาศัยอยู่ที่นี่…”

            เมื่อพูดจบฉันก็ตะครุบปากตัวเองแอบจะไม่ทัน เอื๊อก พูดแบบนี้ก็รู้กันหมดสิว่าฉันชอบนายคนนั้น TxT

            “ศึกษามาดีจริงนะยัยเพี้ยน ไม่อยากเชื่อเลยว่าคนเด๋อๆ ด๋องๆ อย่างเธอก็มีความรักกับเขาเป็น =O=”

            “แน่สิ!” ฉันหันกลับไปโวยใส่ซีซั่นที่กำลังเดินเอ้อระเหยอยู่ข้างหลัง “ฉันก็คนนะ มีหัวใจ ก็ต้องชอบคนเป็นเหมือนกัน...”

            “งี้เธอก็ยอมรับแล้วสิว่าเธอชอบหมอนั่น”

            “อะ...คือ งะ...งึ๋ย! =[]=!!”

            ฉันคำรามพลางกัดริ้มฝีปากล่างอย่างอารมณ์เสีย แง๊ T^T ฟามลับแตก ฟามลับที่ปิดมานาน~ ...ซะเมื่อไหร่ -_-^ ช่างปะไร ซีซั่นรู้ก็ไม่เห็นเป็นอะไรสักหน่อย เขาไม่ได้จะเอาไปบอกผู้ชายคนนั้นซะหน่อย... ^^…งั้นเรอะ =[]=!

            “ห้ามบอกใครเด็ดขาดนะซีซั่น =O=!!”

            “ฉันจะบอกใครได้ละยัยงั่ง -_- เรื่องติ๊งต๊องแบบนี้น่ะฉันไม่อยากยุ่งหรอก บอกไปก็อายคนเขาเปล่าๆ ฉันละสมเพชเธอจริงๆ”

            “หา! นายสมเพชฉัน! พูดคำนี้ออกมาได้ไง ใจร้ายชะมัด!”

            ฉันหันกลับไปตวาดใส่ซีซั่นอีกรอบก่อนจะสะบัดหน้าหนีแล้วเดินจ้ำๆ ต่อไป หนอยแหนะ เขาพูดออกมาได้ยังไงว่าสมเพชฉัน =[]=! นั่นมันวาจาที่แสนร้ายกาจจริงๆ หมอนี่เป็นคนที่ไม่น่าคบเอาซะเลย ฉันจะไม่ยุ่งด้วยแล้ว แง่งๆ ผิดที่ฉันเอง สำคัญตัวผิดว่าเขาจะเอาเรื่องของฉันไปพูด T^T

            “แล้วนั่นเธอจะไปไหน ไม่กลับบ้านกลับช่องหรือไง เดี๋ยวก็โดนขโมยก่อนซะหรอก”

            “นายก็กลับไปก่อนสิ ฉันบอกว่าฉันยังไม่เสร็จธุระ!”

            ฉันแอบแลบลิ้นใส่เขาด้วยล่ะ =_=;; ไม่สนแล้วว่านายนั่นจะพูดกับฉันว่าไง ตอนนี้มีหน้าที่เอาขนมไปส่งเป็นพอ

            ลมเย็นเบาๆ โชยมาหอบกลิ่นดอกไม้และทุ่งนา ฉันหรี่ตาที่เริ่มแสบเพราะแดดก่อนจะเลี้ยวลงไปในที่ดินผืนหนึ่งซึ่งเป็นคล้ายๆ แหล่งเพาะปลูกดอกไม้ เดินตรงไปยังเพิกที่ถูกปลูกไว้จนสุดทางเดิน

            “โมกุมาแล้ว โมกุมาแล้ว >_<!!”

            เสียงแหบแห้งดังขึ้นก่อนจะมีเสียงปรบมือเปาะแปะ ชายรูปร่างผอมแห้งสองสามคนวิ่งออกมาจากเพิกด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ฉันยิ้มตอบพวกเขาก่อนจะชูถึงขนมขึ้นมา

            “โมกุเอาขนมมาฝากแล้วค่ะ พี่เอ พี่บี พี่ซี ^-^”

+

            + ขอโทษทีค่ะ เลยวันกำหนดมาหนึ่งวัน =w=;; พอดีเมื่อวานไม่ได้เปิดคอมเลย 55+ วันนี้มาอัพแล้วๆ ขอบคุณสำหรับทุกคอมเม้นนะคะ เอลฟ์อาจจะอัพอีกทีวันอาทิตย์  เพราะ พฤหัส – เสาร์ไม่อยู่ ไปค่ายจ้า

            ยังไงก็ เม้นๆ โหวตๆ ตามอัธยาศัย =w=;; เอลฟ์ไปทำงานก่อนละ!

            อาดีโอส!!~