๓

ทุเรศ ไร้สมอง และ ดื้อด้าน

            “ง่ำๆๆๆ แจ๊บๆๆ ขอบคุณมากนะโมกุตัวน้อยๆ ง่ำๆๆ”

            พี่เอ ผู้ชายวัยยี่สิบปลายๆ พูดขึ้นพลางหยิบขนมมาเคี้ยวตุ้ยๆ

            “อร่อยมากเลย ลำบากหนูมากเลยสิเนี่ย”

            พี่บี น้องชายพี่เอว่าบ้างก่อนจะก้มหน้าขอบคุณฉันยกใหญ่

            “ไม่หรอกค่ะ โมยินดี หากมันทำให้พวกพี่ๆ เลิกสนใจสิ่งของเหล่านั้น โมกุก็ยินดีค่ะ ^O^”

            “ช่างเป็นคนดีจริงๆ พวกพี่ซาบซึ้งใจ ง่ำๆๆๆ TwT”

            ตบท้ายด้วยพี่ซี น้องคนสุดท้ายของพี่เอ พวกเขาหยิบขนมกินกันหนุบหนับๆ อย่างเอร็ดอร่อย เมื่อเห็นดังนั้นรอยยิ้มฉันก็พลันกว้างขึ้นทันที หัวใจรู้สึกพองโตอย่างบอกไม่ถูก

            “งั้นโมกุไม่รบกวนแล้วนะคะ ไว้พรุ่งนี้จะมาใหม่ พวกพี่อย่าลืมสัญญาที่ให้ไว้กับโมกุนะว่าจะเลิกเจ้านั่นอย่างจริงจัง”

            “จ้า สัญญาจ้า ไม่ลืมหรอก แล้วเจอกัน ขอบคุณมากนะ ^O^… อ๊ะ ว่าแต่ผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงนั้นเพื่อนโมเหรอ”

            ฉันเบือนหน้าไปตามนิ้วที่ชี้ของพี่เอ อ่อ... นายซีซั่นนี่เอง

            “อ๋อ! เพื่อนค่ะ เป็นหลานของปู่โมกุเอง”

            “อ่า... งั้นเหรอ”

            “ค่ะ งั้นโมไปก่อนนะคะ พรุ่งนี้มาใหม่ สวัสดีค่ะ”

            “บายจ้า ระวังพลัดตกนาอีกล่ะ!”

            “ค๊า!”

            หลังจากร่ำรากันอีกรอบ ฉันก็เดินออกมาจากเพิกสังกะสีหลังนั้นด้วยหัวใจเบิกบ๊าน เบิกบาน =w=~ ทุกๆ วันหลังจากวางดอกไม้ให้ชายหนุ่มคนนั้นแล้ว ฉันก็จะเดินมาเอาขนมให้สามพี่น้องคนนี้เป็นประจำ ส่วนเรื่องทำไมนั้น ไว้ค่อยบอกจะดีกว่า

            “พวกเขาเป็นใคร -_-”

            ซีซั่นถามขึ้นทันทีที่ฉันเดินมาถึงปากทาง หัวใจที่เคยเบิกบานหมดมู๊ดทันทีที่ได้ยินเสียงเขา แต่แทนคำตอบ ฉันกลับเดินนำหน้าเขาไปแทน ซีซั่นยืนอยู่ที่เดิมสักพักเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่างจากนั้นค่อยเดินตามมา

            “เขาเป็นสามพี่น้องที่คอยดูแลดอกไม้พวกนั้น เจ้าของจริงๆ ออกไปทำงานที่กรุงเทพฯ”

            “เธอรู้เรื่องชาวบ้านดีจัง =O=”

            เส้นเลือดข้างขมับฉันเต้นตุบๆ ทันที เป็นนายนี่ไม่ใช่เหรอที่ถามฉันเองน่ะ =[]=

            “ตกลงนายอยากจะฟังดีๆ หรือว่าจะให้ฉันไม่พูดกับนายอีกเลย”

            “ถ้าอยากได้ทั้งสองอย่างล่ะ”

            “TOT”

            ฉันล่ะเหลืออดกับคนแบบนี้จริงๆ สมัยตอนอยู่ในเมืองคงกวนบาทาคนอื่นเป็นอาชีพล่ะสิ เราไม่พูดอะไรกันอีกสักพักจนกระทั่งเดินมาถึงบ้านนากลางทุ่ง ฉันยัดถุงกับข้าวที่เหลือใส่มือเขาก่อนจะลงมือไขกุญแจ ก็อย่างว่า ปกติฉันจะไม่ล๊อคประตูบ้านเพราะว่ามันทุลักทุเลตอนเปิดน่ะสิ แต่ตอนนี้มีคนมาช่วยถือของแล้ว ไม่ต้องลำบากอีกต่อไป เย๊ะเฮ!~

            “ฉันจะไปเตรียมอาหารกลางวัน นายเอาเสื้อผ้าที่ซื้อมาโยนกองๆ ไว้หน้าเครื่องซักผ้าก็แล้วกัน”

            ฉันบอกแล้วรับถุงกับข้าวคืนมาขณะเดินเข้าไปในตัวบ้าน รู้สึกผิดปกตินิดหน่อยที่เขาไม่พูดจากระแทกแดกดันกลับมา และในขณะทื่เท้าฉันกำลังจะก้าวข้ามธรณีประตูอยู่นั้นเอง...

            ซ่า!~

          “ซีซั่น!”

            ฉันร้องแล้วหันไปข้างหลังโดยอัติโนมัติ ภาพซีซั่นถือสายฉีดน้ำประจักษ์แก่สายตาแต่ทว่า...

            ซ่า!~

          “หยุดนะ!”

            อีตานี่เล่นอะไรของเขา ฉันใช้มือป้องหน้าจากน้ำที่เขาสาดเข้ามา น้ำมันจะกระเด็นเข้าบ้านอยู่แล้วเฟ้ย ฉันรีบวางถุงกับข้าวแอบๆ ไว้กับซอกประตูแล้ววิ่งไปประจันหน้ากับเขาทันที

            “ไม่คิดจะล้างตัวก่อนรึไง โคลนแห้งติดขาแล้ว =_=”

            เขาว่าแล้วจัดการฉีดน้ำใส่ขาฉัน ฉันสะดุ้งเพราะความเย็นของน้ำก่อนจะแย่งสายฉีดน้ำจากเขามาจนทั้งฉันและเขาเปียกปอนไปหมดแล้ว เสื้อฉันขาวนะว้อย =[]= ดูเราสองคนสิ เล่นเป็นเด็กไปได้ แล้วงี้จะเข้าบ้านยังไง เปียกเหมือนแมวน้ำตกท่อเลยหง่ะ T^T

            “เธอจะแย่งให้มันได้อะไรขึ้นมาฮะเนี่ย”

            “แล้วนายจะฉีดใส่ฉันทำไมเล่า TOT”

            “ฉันพอใจแล้วมันเรื่องอะไรของเธอ =O=”

            “มันก็ต้องเรื่องของฉันสิถ้านายฉีดใส่ฉัน”

            “ยุ่งไม่เข้าเรื่อง”

            “เมื่อไหร่เราจะเลิกเถียงข้างๆ คูๆ แบบนี้สักที TOT”

            ซีซั่นยกสายฉีดน้ำราดหัวฉัน มันค่อยๆ ไหลไปตามไรผม ใบหน้า ก่อนจะชุ่มไปทั้งตัว ขี้เกียจปัดป้องแล้วนายบ้า ยังดีที่เอี๊ยมฉันสีขาวอย่างเดียว ไม่งั้นนายหัวสมถุยนี่จะต้องร้องขอน้ำยาล้างตาจากฉันแน่ T^T

            “บอกมาทีสิว่าเธอรู้จักไอ้สามพี่น้องเอบีซีได้ยังไง”

            จู่ๆ ซีซั่นก็พูดขึ้นมา ฉันที่ก้มหน้าน้อมรับน้ำเงยหน้าขึ้นไปทันที +_+ จ๊าก น้ำเกือบเข้าตา

            “ถามทำไม หรือว่านายก็อยากรู้จักพวกเขา งั้นฉันจะพานายไปรู้จักนะ รับรองว่านายต้องชอบพวกเขาแน่ ถึงแม้บางครั้งออกจะแปลกไปซะบ้าง เขาดีจริงๆ นะซี...”

            ซีซั่นยื่นนิ้วมาแตะไว้บนริมฝีปากฉันเป็นเชิงให้หยุดพูด ฉันมองตาปริบๆ อย่างสงสัย ซีซั่นไม่พูดอะไรแต่กลับมองหน้าฉันตาไม่กะพริบ ฉันเองก็จ้องเขาตอบเช่นกัน ใบหน้าคมคายตอนเปียกน้ำนี่ดูดีไม่น้อยจริงๆ ผิวสีขาวตัดกับนัยน์ตาสีดำกลางคืน *-* ปากนั่น... ถ้ายิ้มคงจะทำให้ผู้หญิงหลายคนอ่อนไหวยวบยาบ ดูไปดูมา เขาหล่อกว่าที่ฉันคิดไว้จริงๆ ! *O*

            “ซีซั่น ฉันเพิ่งรู้นะเนี่ยว่านา...”

            “โมกุ”

            ซีซั่นเรียกชื่อฉันทำเอาฉันมองเขาอย่างงงๆ อีกครั้ง อะไรกันเนี่ย พอคนจะพูดก็ไม่ให้พูด พอคนไม่พูดตัวเองก็ไม่พูด ฉันงงแล้วนะ =O=!

            “ตอบมา เธอรู้จักไอ้สามพี่น้องนั่นได้ยังไง”

            ในที่สุดเขาก็ถามมันอีกครั้ง ฉันเชิดปากนิดๆ ก่อนจะกัดริมฝีปากล่าง ฉวยสายยางในมือมาจากเขาแล้วฉีดมันเข้ากับไหล่กว้างของคนตรงหน้า

            “ก็ได้ ถ้านายอยากรู้นัก =^= ฉันเจอพวกเขาตอนที่ฉันมาที่นี่ได้สองสามอาทิตย์ พวกเขากำลังโดนใครบางคนรุมอัดอยู่... นายเชื่อมั้ยล่ะ ผู้ชายคนหนึ่งรุมอัดผู้ชายอีกสามคนได้ แต่ก็นะ พวกพี่เขาผอมแห้งแรงน้อยจะตาย ฉันที่เดินผ่านเลยกะจะเดินไปห้าม พอดีกับที่ผู้ชายคนนั้นถมน้ำลายใส่พวกพี่ๆ ก่อนจะเดินออกไป ฉันพยายามเรียกคนมาช่วยนแต่ไม่มีใครอยู่แถวนั้นเลย สรุปเลยได้แต่ช่วยพวกพี่ทั้งสามกลับบ้านไปอย่างทุลักทุเล... นั่นแหละ ^-^”

            ฉันยิ้มยิงฟันให้ซีซั่น หวังว่านายนี่คงไม่ถามอะไรอีกนะ ฉันอยากไปอาบน้ำแล้ว ยืนตัวเปียกกลางแดดแบบนี้หวัดจะถามหาเอา T.,T

            “มีอีกสิ ต่อจากนั้นแล้วไง”

            “หง่ะ! นายจะอยากรุ้ไปทำไมเนี่ย”

            “แทงหวย -_- เร็ว เล่าต่อ”

            ฉันมองหน้าเขาอย่างไม่เข้าใจทีหนึ่งก่อนจะเอ่ยปากเล่าต่ออย่างช่วยไม่ได้ เล่าช้าเดี๋ยวจะโดนเขกกบาลเอาซะก่อน

            “พอฉันพาพวกพี่สามคนนั้นกลับถึงบ้าน เอิ่ม ไร่ที่พวกพี่เขาต้องดูแลน่ะแหละ ฉันก็ช่วยพวกเขาทำแผลนิดๆ หน่อยๆ พวกพี่เอเขาก็ขอบคุณฉันยกใหญ่ก่อนจะเล่าว่าทำไมถึงโดนแบบนั้น เรื่องของเรื่องก็คือ... เอ๊ะ ฉันไม่เล่าดีกว่า เรื่องส่วนตัวชาวบ้านเขา”

             แล้วทำไมฉันถึงเพิ่งจะนึกออกนะ =w= หึหึ

            “ไม่ต้องมาลีลา! ตั้งแต่เจอเธอ เรื่องของ ‘ชาวบ้านเขา’ ก็ลอยเข้ามาไม่ขาดหูฉันแล้ว -_-^”

            “อ่าแหะๆ นี่นายจะยังให้ฉันเล่าต่อไปใช่มั้ยนี่... อ่า ก็ พี่เขาเล่าว่าพวกพี่เขาติดยา ฉันได้ยินถึงกับเบิ่งตาโตเลยแหละ อาจารย์เคยบอกว่าไม่ให้ไปยุ่งกับคนพวกนี้แต่ฉันว่าพวกเขาตอนนั้นก็ดูไม่อันตรายเลยนี่นา อืม... ฉันเลยบอกว่าอยากให้พวกพี่ๆ เลิกเพราะว่ามันไม่ดี ตอนนั้นฉันมีขนมติดกระเป๋ามาด้วยแหละ ฉันหยิบให้พวกพี่เขาชิม แล้วเขาก็บอกว่าอร่อย ฉันดีใจมากทั้งยังบอกว่าจะเอามาให้อีกถ้าพวกพี่เลิกของพวกนั้น แล้วเขาก็ตกลงกับฉันล่ะ ^O^”

            ฉันยิ้มกว้างอย่างยินดี หวังจะให้คนตรงหน้ายิ้มด้วยสักครั้งแต่เปล่าเลย... ซีซั่นกลับโคลงหัวเบาๆ เดินไปปิดน้ำก่อนจะกลับมาหาฉัน

            “อาจารย์ให้ฉันมาดูแลคนปัญญาอ่อนอย่างเธอ ถึงฉันจะไม่เต็มใจก็ตามแต่เพราะคำสั่งฉันจึงต้องทำให้ดีที่สุด โมกุ... ฉันขอสั่งเธอห้ามยุ่งกับคนพวกนั้นอีก”

            “...”

            “เด็ดขาด”

            สิ้นคำพูดฉันก็เบิ่งตาโตและมอคนตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจ ครั้นจะรอฟังคำอธิบายซีซั่นก็เดินผ่านฉันไปซะแล้ว อะไรเนี่ยยย

            “เดี๋ยว!”

            ฉันคว้าแขนเขาไว้ก่อนที่เขาจะได้ไปไหนไกล... ทิ้งคำสั่งเอาไว้แล้วไม่อธิบายเหตุผล แบบนี้ฉันไม่ทำหรอกนะ! เพี้ยนหรือเปล่าน่ะ

            “ฉันไม่ทำตามนาย ไม่เข้าใจด้วย ทำไมนายถึงต้องห้ามฉันล่ะ”

            “โมกุโมกุ… ‘คนติดยา’ น่ะ แค่ได้กินขนมมันจะเลิกได้ซะที่ไหน เอาเป็นว่าฉันไปได้ยินอะไรที่เธอไม่สมควรได้ยิน แค่นั้นพอ”

            “เดี๋ยว!” ฉันร้องอีกครั้งเมื่อเขาทำท่าจะเดินเข้าบ้าน “ฉันยังงงอยู่เลย นายไปได้ยินอะไรมาจากใคร ไหนเลยจะให้ฉันเลิกยุ่งกับพวกพี่เขา ซีซั่น พวกพี่เขาน่าสงสารจะตาย พวกเขาอัธยาศัยดีด้วยนะ ถ้านายรู้จักฉันเชื่อว่านายก็ต้องชอบพวกเขาแน่!”

            “เธอรู้จักพวกเขาดีแค่ไหนกันฮะ”

            “ดีกว่านายก็แล้วกัน ซีซั่น นายอาจกำลังเข้าใจผิดอยู่ก็ได้ พวกพี่เขาน่ะ...”

            “หยุดพล่ามสักที”

            คำพูดของฉันสะดุดเมื่อซีซั่นหันมาจับไหล่ทั้งสองข้างของฉันไว้แน่น ฉันมองเขาอย่างสับสนและไม่เข้าใจ นายนี่จะเอายังไงกันแน่ ทำไมไม่ฟังคนอื่นบ้างเลย ซีซั่นไม่เคยรู้จักพวกพี่เอบีซีสักหน่อย สั่งอะไรแปลกๆ แบบนี้ใครเขาจะเชื่อ…

            “เธอต้องฟังฉันไม่งั้นเธอจะเจ็บตัวแน่”

            “จากนายงั้นเหรอ”

            “จากไอ้หมาผีสามตัวนั่น…”

            “กล้าดียังไงมาเรียกพวกพี่เขาว่าหมาผี! นายมันโหดร้ายจริงๆ ซีซั่น ฉันล่ะไม่เข้าใจนายเลย ฉันไม่สนนายแล้ว!”

            ฉันตวาดลั่น หน้าเริ่มแดงขึ้นด้วยความโกรธ เรียกพวกพี่แบบนั้นได้ยังไงกัน แต่ทว่าซีซั่นก็ยังจ้องฉันด้วยสายตาดุดันเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อ ฉันสะบัดแขนทั้งสองข้างของเขาออกก่อนจะจ้ำอ้าวเข้าบ้าน…

            หมับ!

            “โอ๊ย! อะไรของนายอีกเนี่ย คิดจะดึงก็ดึงหรือไง ฉันเจ็บนะ!”

            ฉันร้องเมื่อซีซั่นกระชากฉันเข้าไปหาเขาอีกครั้ง น้ำตาเริ่มเอ่อล้นเบ้าตาแล้ว ไม่ว่าด้วยความโกรธหรือความเจ็บก็ช่าง ไอ้ผู้ชายคนนี้มันนิสัยแย่ที่สุด!

            “ทำไมเธอถึงดื้อแบบนี้นะ!”

            “งั้นนายก็อธิบายเหตุผลมาสิ! นายไปได้ยินอะไรมาจากไหน แล้วฉันขอถามนายนะ นายรู้จักหรือคุยกับพวกพี่เขารึเปล่า… ก็เปล่าใช่มั้ย! งั้นอย่ามาพูดอะไรพร่อยๆ ดีกว่า!”

            “ฟังนะยัยงี่เง่า! มันไม่สำคัญว่าฉันจะไปได้ยินคำพวกนั้นมาจากไหน มันสำคัญตรงที่ว่าเธอจะเชื่อฉันหรือเปล่า ฉันบอกว่าเธอไม่ควรรับรู้เธอก็ไม่ควรรับรู้ ฉันบอกว่าเธอไม่ควรไปพบพวกนั้นเธอก็ห้ามไป!”

            เขาเสียงดังใส่ฉันพลางบีบแขนฉันแน่นขึ้นไปอีก น้ำตาฉันไหลออกมาด้วยความเจ็บปวดแต่ฉันไม่ได้สะอื้น… ฉันมองเขาด้วยแววตาสั่นระริก… นายคนนี้ ซีซั่น… นายมันไม่มีเหตุผล

            “หาเหตุผลดีๆ ให้ฉันสักข้อสิแล้วฉันจะเชื่อนาย…”

            ฉันพูดด้วยน้ำเสียงสั่น ซีซั่นหลุบตาลงก่อนจะค่อยๆ ปล่อยมือออกจากแขนฉันเหมือนเขาเพิ่งรู้ตัว เขาเสยผมขึ้นอย่างหงุดหงิดก่อนจะถอนหายใจออกมา

            “พวกนั้นมีปืน มันเสพยา มันบ้ากาม มันจะทำร้ายเธอ… เหตุผลแค่นี้พอมั้ย”

            สิ้นคำพูดของซีซั่น ฉันก็เบิ่งตาโตด้วยควายตกใจ มะ...ไม่น่าเชื่อ เขาอาจกำลังโกหก… ซีซั่น นายคนนี้ไปเอาเรื่องแบบนี้มาจากไหน!

            “นายไปเอาเรื่องแบบนี้มาจากไหน พวกพี่เอเขายิงปืนไม่เป็นด้วยซ้ำ เหล้าเบียร์บุหรี่ฉันก็ยังไม่เคยเห็นเขาทำเรื่องแบบนี้ แถมเรื่องบ้ากาม… นายไปเอาเรื่องแบบนี้มาจากไหน นายไปได้ยินมาจากไหน รู้ตัวมั้ยพูดอะไรออกมา…”

            ยิ่งพูดลิ้นก็ยิ่งพันกัน ฉันมองตาเขาเหมือนคนพยายามค้นหาความจริง หัวสมองมึนงงไปหมดกับข่างสารใหม่ที่ได้รับ แต่นัยน์ตาสีดำนั่นกลับมีเพียงความดุดัน หงุดหงิด ฉุนเฉียวและโกรธ… ไม่มีความคิดที่จะอธิบายเลยหรือยังไงกัน...

            “ถึงฉันบอกไปเธอก็ไม่เชื่อ ฉันพูดแค่นั้นเธอยัหาว่าโกหกหลอกลวง ดูหน้าเธอสิ ทุเรศชะมัด เธอมันงี่เง่า ถ้ารู้ว่าคนที่ฉันต้องดูแลจะดื้อด้านไร้สมองแบบนี้ฉันไม่น่าตกลงกับปู่เลย ทั้งๆ ที่รู้ว่าไอ้สามตัวนั้นมันทำอะไร เธอกลับแกล้งไม่รับรู้งั้นเหรอ ฉันเตือนเธอแล้วนะโมกุ ถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้นมา…ฉันจะไม่ยื่นมือเข้าไปช่วยแม้แต่นิ้วเดียว”

            เขาส่งสายตาเฉือดเฉือนมาให้ฉันก่อนจะเดินเข้าบ้านไปทั้งที่ตัวเปียกปอนอย่างนั้น ฉันมองตามเขาไปอย่างไม่เข้าใจ ปาดน้ำตาที่ไม่รู้มาตั้งแต่ตอนไหนทิ้ง... ผู้ชายคนนั้นดีแต่บ่นว่าด่าฉันได้ทั้งวัน เขาไม่เคยนำพาความสุขสันต์มาให้ฉันเลยแม้แต่นิด ถ้ารู้ว่าเป็นแบบนี้… อาจารย์ไม่น่าให้หมอนั่นมาที่นี่เลย เพราะนายเองที่ทำตัวแบบนี้ แล้วฉันจะไปเชื่อนายได้ยังไง

            ถ้าหน้าฉันมันทุเรศ ไม่มีสมองแถมยังดื้อด้าน นายจะมาเตือนฉันทำไมล่ะ ถ้านายอยากให้ฉันเชื่อนาย นายก็ช่วยพูดดีๆ กับฉันสักคำได้มั้ย…

            ลมเย็นๆ พัดมาพร้อมกับกลิ่นอายของทุ่งนาเช่นเคย แต่การพัดมาครั้งนี้ทำให้ฉันรู้สึกหนาวเหน็บอย่างบอกไม่ถูกทั้งๆ ที่มันเป็นฤดูร้อน...

            ฉันกลับรู้สึกเหมือนยืนอยู่ในฤดูหนาวยังไงอย่างงั้นเลย…

            “ฮึก... นายอาจจะถูกที่บอกว่าฉันมันดื้อและไร้สมอง... แต่นายลืมอะไรบางอย่างไปมั้ย ฉันก็คนนะ... ฉันก็มีหัวใจ ไม่มีสมองแต่มีหัวใจ นายได้ยินมั้ย!!”

+

            หายไปนาน =_=;; ไม่ขอบ่นละกันนะ ตอนนี้ติดเรียน ติดอ่านหนังสือ ติดการ์ตูน ติดละคร ติดหนัง ติดไปหมด 55+ อ่อ ติดนิยายด้วย -_-;; งานอดิเรกล้นหัว ตอนนี้กำลังติวสอบ NT สักอย่าง ไหนจะบทละครวันพ่อ แง้ สารพัด T^T

            ขอโทษที่ล่าช้านะคะ ไว้ว่างๆ จะเอามาอัพให้อีก ตอนนี้กะรีไรท์ใหม่ทั้งเรื่องเพราะจับปัญหาได้หลายจุด =_= มากมาย ไม่รีตอนนี้เดี๋ยวจะล่มซะก่อน

            แล้วเจอกันใหม่จ้า ^-^

            ปล. โหวต + เม้น ตามอัธยาศัย