SeEiw~*

ซีอิ๊ว~*

    Plan of Love แผนร้ายป่วนรักมัดใจยัยตัวร้าย

บทที่ 3- แผนการ 

3

เขาพาฉันมานั่งร้านกาแฟที่หนึ่งซึ่งดูไฮโซไม่เบา ว้าว ตื่นเต้นจังเลย ชาตินี้ฉันมีโอกาสได้นั่งที่หรูๆ แล้ว เย้ๆ ~>O< ฉันนั่งลงที่มุมเก้าอี้โซฟาของร้านก่อนจะนั่งโยกตัวเด้งดึ๋งไปมา ว้าว นิ่มกว่าโซฟาขาดๆ ที่บ้านฉันตั้งเยอะ

          “หยุดน่า ม.6 แล้วนะไม่ใช่อนุบาล ทำอะไรให้มันโตหน่อยสิ ฉันอายเขา” นายนั่นพูดขณะนั่งลงตรงข้ามฉัน เชอะ หยุดก็ได้ =3=         

          “รับอะไรดีคะ ^^” พนักงานเสิร์ฟคนหนึ่งเดินมาถามพลางยิ้มแย้มราวกับนางสาวไทยกำลังรับออเดอร์อาหารก็ไม่ปาน +0+ แตกต่างจากตลาดแถวบ้านฉันมากเลยนะ แถวบ้านฉันคนรับออเดอร์มันต้องอ้วนๆ เหงื่อไหลขี้ใคลเหยิ้ม และหน้าตาดุๆ พร้อมที่จะตะเพิดลูกค้าออกไปได้ทุกเมื่อเมื่อสั่งอาหารช้าเกินทำมาหากิน =O=

          “เอาเหมือนเดิม” นายเวียร์พูดก่อนจะนั่งพิงเก้าอี้อย่างสบายใจเชิบราวกับว่าเขามาที่นี่บ่อยมาก เหอะ ‘เอาเหมือนเดิม’ จะมีใครที่ไหนรู้ไหมว่านายกำลังจะสั่งอะไร! แต่ก็นะ ยัยพนักงานเสริ์ฟคนนี้รู้ล่ะ =_= เธอจดลงบนกระดาษก่อนจะหันมาที่ฉัน เอ…สั่งอะไรดีน๊า อ่า…รู้แล้วๆ !

          “โอเลี้ยงค่ะ *0*”

          “ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ” ทันใดนั้นนายเวียร์ก็ระเบิดเสียงหัวเราะทรงพลังออกมา อะไร! ฉันแค่สั่งโอเลี้ยงแล้วมันผิดตรงไหน แงๆ เลิกหัวเราะสักที คนในร้านมองกันแล้วนะ เอ๋า! ยัยพนักงานก็อีกคน อมยิ้มแก้มจะแตกอยู่แล้ว เป็นอะไรกันไปเนี่ย >O< 

          “เอาช๊อคโก้ลาเต้มาให้หน่อยก็แล้วกัน… ฮ่าๆ โอเลี้ยงที่นี่เขามีขายซะที่ไหนกันยัยบ้านนอก ฮ่าๆ” นายเวียร์พูดพอสงบสติอารมณ์ได้เล็กน้อย เชอะ ร้านนี้มันเชยชิบเป๋ง แค่โอเลี้ยงก็ไม่มี อยากจะบอกจริงๆ เลยว่าร้านอาหารแถวบ้านฉันใครไม่มีโอเลี้ยงให้กินก็เชยสะบัดแล้ว!

          “อ๋อ เหรอ เพิ่งรู้นะเนี่ยว่าร้านหรูๆ แบบนี้จะเป็นอะไรที่เชยสะบัด =O=” ฉันพูดเสียงลอดไรฟัน ทำเอานายเวียร์หลุดก๊ากมาอีกที

          “เธอเนี่ยตลกเป็นบ้า มาร้านหรูๆ แบบนี้จะกินโอเลี้ยง ฮ่าๆ ทำอย่างกับว่าไม่เคยมา”

          “ก็เออสิ ไม่เคยมาแล้วผิดตรงไหน นายก็เหมือนกันแหละ ‘เอาเหมือนเดิม’ น้ำโลกไหนกันยะ สั่งแบบนี้ใครเขาจะไปรู้”

          “เอ้า รู้สิ ก็นี่มันร้านพ่อฉันเอง มาบ่อยจะตาย พนักงานร้านนี้เขารู้กับทั่วหน้าว่าฉันชอบกินน้ำอะไร”

          “อ๋อเหรอยะ” 

          ฮึ่ย มันน่านัก อ๊าคคค ขายหน้าจังเลยหง่ะ >/ / /< ไม่ยักรู้ว่าไอ้ร้านเชยๆ แบบนี้จะไม่มีโอเลี้ยง แถมยังเป็นร้านของนายเวียร์ด้วย ทำไมคนที่มีใบแจ้งหนี้เต็มกระเป๋าแบบนั้นถึงได้มีอะไรหรูๆ แบบนี้นะ อ่า…ว่าแล้วก็เก็บเศษหน้าที่หล่นแตกกระจายอยู่บนพื้นดีกว่า (._.)

          “อ่ะๆ มาคุยธุระของเราดีกว่า” อยู่ดีๆ นายเวียร์ก็เริ่มซีเรียส

          “ธุระอะไร ฉันไม่มีอะไรจะคุยกับนาย =_=” ฉันตอบอย่างกวนไส้ติ่ง

          “แต่ฉันมี =_=^”

          ”ถ้าเป็นเรื่องขโมยกระเป๋าบ้าบอเจ็ดสิบห้าสตางค์ของนายน่ะ ฉันขอพูดเป็นครั้งที่อภิมหึมามหาการล้านๆๆๆๆ ว่าฉันไม่ได้ขโมยไป!” 

          “เออ รู้แล้วน่า ไม่ต้องย้ำ =_=”

          “แล้วธุระอะไรอีก”

          “รู้แล้วเธออย่าได้ไปบอกใคร”

          “แล้วนายมาบอกฉันทำไม”

          “ปั้ดโธ่!” เขาสบถของจะเอานิ้วมาจิ้มหน้าผากฉัน อะไรเนี่ย ฉันพูดผิดตรงไหน =.,=

          “ฟังนะยัยปัญญานิ่ม =_=”

          “ไม่ ฉันไม่ฟังถ้านายจะเรียกฉันว่ายัยปัญญานิ่ม =o=” ทันใดนั้น เขาก็คว้าคุกกี้เต็มกำมือก่อนจะยัดเข้าปากฉันทันที อะไรเนี่ย! นี่มันวิธีทำให้คนอื่นหยุดพูดรึไง นายบ้า! > )~(<

          “เฮ้อ เอาล่ะฟังฉันนะ ฉันมีเรื่องอยากขอร้องให้เธอช่วย ‘ขอร้อง’ เชียวนะ คนอย่างฉันไม่เคยคิดจะขอร้องใครง่ายๆ ด้วย” เขาพูดก่อนจะยิ้มที่มุมปากเมื่อเห็นฉันพูดไม่ออก ฉันส่งสายตาเคืองๆ ไปให้เขาก่อนจะส่งสายตาบอกไปทำนองว่า ‘ว่ามาสิ’

          “ฉันเพิ่งโดนแฟนทิ้งมา” 

          “แอ้วอันเอี่ยวอะไออะอั้น อ๋มอ้ำอ้า อะๆๆๆ อ๋มอ้ำอ้าโอนแอนอิ้ง อ่าอายอิงๆ อุอุ” ฉันพยายามพูดหลังจากเคี้ยวคุกกี้ไฮโซลงไปประมาณสองสามชิ้นแล้ว โอ้ย นี่ปากฉันมันจะกว้างขึ้นไหมวะเนี่ย >O<

          ควับ!

          นายเวียร์ใส่คุกกี้ลงไปในปากฉันอีก ว้อย! นี่เขากะจะไม่ให้ฉันพูดเลยใช่มั้ยเนี่ย!

          “หึหึ บอกให้ฟังก็ไม่เชื่อ ขัดอยู่ได้ เธอนั่นแหละสมน้ำหน้า เต็มปากเลย =_= เอาล่ะ ที่ฉันอยากให้เธอช่วยทำก็คือช่วยฉันประชดแฟนเก่าหน่อย” ฉันส่งสายตาไม่เข้าใจไปให้เขา

          “มาเป็นแฟนฉันประชดยัยบิกีนี่”