~ Jikka say ~

                “ยัยเมกะ...ข้าวเช้าฉันล่ะ”

                “อะไรของนายฮ่ะ...อยากกินก็ไปซื้อดิ”

                “แล้วเมื่อวานใครบอกจะเลี้ยงข้าวฉันล่ะ”

                “คร่าย...อาร่ายยยย...จะไปรู้หรออออ”

                “เธอมัน! #$%^&* ”

                เริ่มเช้าที่น่า(จะ)สดใส ถ้าไม่มีเสียงทะเลาะของยัยเมกะ กับโทระ ตอนนี้เราอยู่ที่โต๊ะกินข้าวในโรงอาหาร ฉัน พิโกโตะ พี่เรียว พี่ริว พี่มิว กำลังนั่งมองสัตว์สองเท้าสองตัวทะเลาะกันอย่างเมามันส์ (รึเปล่า) จนฉันเริ่มรู้สึกว่าพิโกโตะกำลังจะของขึ้นแล้วล่ะ...

                “นี่ยัยยุ่ง...เธอจะไม่สร้างความรำคาญซักวันได้มั้ย!!!”

                “อะไรของนายล่ะพิโกะ...ถ้านายไม่อยากฟังก็ปิดหูซ่ะ...โวยวายอยู่ได้ฉันก็รำคาญเหมือนกันนะ” 

                “โธ่เว้ย...” ฉันรู้ว่าพิโกโตะเถียงยัยนี่ไม่เคยชนะ

                “อะไรกันล่ะ เมกะเล่นเกมะแพ้โทระก็เลี้ยงข้าวมันไปดิ” พี่ริวดุเมกะ

                “โห่...พี่ริวอ่ะ ไอ้โทระมันโกงนะ พี่ริวไม่รู้ไง”

                “เมกะ...ทุกคนเห็นกันหมดเลยไม่ใช่หรอ...โตแล้วนะเรา” พี่เรียวเอามือลูบหัวเมกะ♥ อ๊ายยยย อิจฉา >__<

                “อ่าๆๆ...ก็ได้...แค่ข้าวจานเดียวไม่มีปัญญาซื้อกินไงว่ะ” ยัยเมกะบ่นงืมงัม แต่ก็เดินไปซื้อข้าวให้โทระ

                “เมกะ วันนี้ไปกินติมกันดีกว่า” หลังจากหมดคาบเรียนสุดท้ายฉันก็เดินไปหายัยเมกะ

                “อ่าๆๆ...เอาดิ ไม่ได้กินนานแล้ว”

                “งั้นชวนพี่เรียวพี่ริวไปด้วยดิ♥”

                “ยัยจิกะ ฉันรู้นะว่าเธอคิดอะไรอยู่อ่ะ” ยัยนี่รู้ได้งัยฟร่ะ

                “อะไร...ฉันคิดอะไรอยู่หรอ”

                “เธอจะงาบพี่ชายสุดที่รักฉันอ่ะดิ เดี๋ยวฟ้องพิโกะซ่ะหรอก”

                “ง่า...ไม่เอานะ...ฉันล้อเล่นน่ะ ล้อเล่นงัย”

                “ยัยเมกะ...วันนี้พาฉันไปเลี้ยงข้าวเย็นด้วย...พ่อกับแม่ไม่อยู่บ้าน...พิโกโตะก็ไปกับพี่ชายของเธออ่ะ” อยู่ดีๆโทระก็มาพูดฉอดๆๆข้ามหัวฉัน

                “อะไรของนายเนี้ยยยย...ไถข้าวฉันอยู่ได้...นิจะบอกให้นะ เดือนเนี้ยค่าขนมฉันหมดไปกับค่าอินเตอร์เน็ต กับหนังสือการ์ตูนแล้ววววว คงเหลือให้นายกินหรอก ลำพังฉันก็จะอดตายอยู่แล้วย่ะ”

                “อดตายเธออ่ะดิ...ฉันยังเห็นเธอกินข้าวกลางวันตั้ง 3 จานอยู่เลย...ฉันก็ไม่มีเงินแล้วเหมือนกัน เอาเงินไปซื้อรองเท้ากีฬากับผ่อนคอมหมดแล้ว...ถ้าฉันมีฉันคงไม่มาขอเธอหรอก”

                “ใครใช้ให้นายซื้อรองเท้าล่ะ”

                “แล้วใครใช้ให้เธอเล่นเกมแพ้ฉันล่ะ”

                “...” เงียบไปเลยดิ ยัยเมกะ

                “โทระคุงงงง...วันนี้ไปเที่ยวกันดีกว่า...” หืม...คนนี้คือลูกผอ.โรงเรียนนิ

                “อ่าว...โทระ นายรู้จักยัยผมหมี่เหลืองด้วยหรอ” เวรแล้วยัยเมกะ

                “เธอกล้าดียังไงมาว่าฉัน...ฉันชื่อนาโนมิ...จิโตะสะ นาโนมิ เป็นลูกผอ.โรงเรียนนี้ย่ะ รู้แล้วก็จำไว้ด้วยนะ”

                “ใครถามอ่ะ”

                “กรี๊ดดดด...โทระคุงดูสิค่ะ ยัยนี่ว่านามิอ่ะ นามิไม่ยอมนะค่ะ”

                “อืม...โทระ...เราจะไปกันได้ยังอ่ะ” ยัยเมกะสงตาหวานไปให้โทระ o_O

                “...” โทระก็อึ้งรับประทาน

                “อ้าว...ก็โทระบอกว่าจะไปกินข้าวกับเมกะไม่ใช่หรอค่ะ รีบๆไปเร็วดิ เมกะหนวกหูจะแย่อยู่แล้ว ป่ะค่ะ” ว่าแล้วยัยเมกะก็ควงโทระผ่านหน้ายัยนามิไป O__O

                “กรี๊ดดด…ธ...เธอ...เธอกล้าดียังไง...เธอรู้มั้ยว่าโทระคุงกับฉันเป็นอะไรกัน”

                “ไม่รู้ดิ...แล้วเธออยากรู้มั้ยว่าโทระกับฉันเป็นอะไรกัน...โทระกับฉันเป็นเป็นคู่หมั้นกันตั้งแต่ในท้อง...เราสองคนเป็นแฟนกันอยู่ พอเราสองคนอายุ18 ปีบริบูรณ์เมื่อไร ก็จะแต่งงานกันทันที...ทีนี้เข้าใจแจ่มแจ้งแล้วก็หลบไปซ่ะ...วุ่นวายอยู่ได้...โทระเค้ารำคาญรู้มั้ย”

                “OoO” สีหน้าของฉันกับนามิ และโทระ

                “เป็นไปไม่ได้บอกมาซิค่ะโทระคุงว่ามันไม่จริงอ่ะ ไม่จริงใช่มั้ยค่ะ”

                “เออ...โอ๊ย...จ...จริงจ๊ะ”

                “OoO” เออ...ฉันแอบเห็นยัยเมกะเหยียบเท้าโทระอ่ะ

                “TT__TT โทระคุงใจร้ายยยยยย” ยัยนามิวิ่งไปเหมือนนางเองมิวสิค

                “โทระ...ปล่อยฉันได้แล้วหนีบแขนอยู่ได้” ผ่านไปไม่ถึงนาทียัยเมกะก็ผีออกจากร่าง

                “อะไรของเธออ่ะ...ทีม่ะกี้ก็...โทระค่ะ โทระขา...ยืยย์ คิดแล้วสยอง...ผีเข้าไงเธออ่ะ” โทระเอ้ย...ฉันก็สยองเหมือนกันแหละ

                “ก็มันหมั่นไส้นิ...” ยัยเมกะรับเสียงอ่อย

                “เธอเนี้ยน้า...”

                “...นิ...ยัยเมกะ...ตกลงเธอจะไปกินไอติมป่ะเนี้ย” ฉันถามยัยเมกะหลังจากไม่มีบทอยู่นาน T^T

                “อ่า...ไปๆๆ”

                “ไม่ได้ๆ เธอต้องเลี้ยงข้าวฉันก่อน”

                “โห่...ก็บอกแล้วไงว่าไม่มีเงิน”

                “...แล้วฉันจะกินข้าวที่ไหนล่ะ”

                “...”

                “เอางี้มั้ย...เธอก็ไปทำกับข้าวที่บ้านเธอให้โทระกินไง ประหยัดดี” ฉันออกความเห็น ก็แหมฉันไม่ได้ไปเที่ยวบ้านยัยนี่เป็นเดือนแล้วนิ

                “เออ...เป็นความคิดที่ดี” 555+ โทระนายเสร็จแน่ ตอนนี้ยัยเมกะยิ่งห้าวอยากทำกับข้าวเองอยู่ด้วย ที่ไปเรียนทำมาตอนปิดเทอมจำได้ว่าทำเอาครูสอนท้องเสียไปหลายวันเลยนิ

                “เฮ้ย...เธอทำกับข้าวเป็นหรอ” โทระเริ่มรู้ว่ากลิ่นไม่ดี แต่ช้าไปแล้วล่ะ 555+

                “เชื่อมือเหอะ...นายต้องติดใจจนลืมไม่ลงแน่”

                555+ ฉันเห็นโทระกลืนน้ำลายด้วยความสยอง (ฉันก็ซาดิสม์เหมือนกันนะเนี้ย)

ตอนนี้ฉันอยู่ในโรงหนัง หนังฉายไปได้ครึ่งเรื่องแล้ว ทุกคนอยู่ในโหมดเศร้าในขณะที่ฉันนั่งหาวอยู่ อืม...มันเป็นฉากที่นางเองกำลังบอกเลิกพระเอกด้วยเหตุผลบางอย่างที่ฉันไม่รู้ เพราะฉันดูมั่งไม่ดูมั่ง

                “ซู้ดดดด...” อ่ะ...อ่าว น้ำเป๊ปซี่ กับป๊อบคอนที่ซื้อมาหมดซ่ะแล้ว อุตสาห์กินคนเดียวแล้วนะเนี้ย ทำไมหมดเร็วจัง

                “ (-_-  ) (  -_-)  (-_-  ) (  -_-) ” ทางซ้ายยัยจิกะนั่งกินป๊อปคอนข้างๆพิโกะ ถัดมาเป็นพี่เรียวกับพี่ริวที่กำลังซึ้งกับหนังอยู่ ส่วนทางขวาเป็นพี่มิวกับไอ้โทระ(ที่กำลังหลับ) อ่า...*-* ความคิดบรรเจิด แย่งพี่มิวก็ได้นิ  พี่มิวเป็นคนกินน้อยซ่ะด้วย คงไม่เป็นไรหรอก (มั่ง)

                “อ่ะ...อืบ...” ฉันเอื้อมไปหยิบบิ๊กป๊อบคอนของพี่มิว พี่มิวมีสีหน้าตกใจเล็กน้อย ฉันเลยเอามือไปปิดปากแล้วฉกป๊อบคอนมาอย่างเบามือ ฮ่าๆๆ ถ้าโทระรู้จะเป็นยังไงนะ อ่ะๆๆๆ...ได้แล้ว

                “งับๆๆๆ” โอโห...ป๊อบคอนของพี่มิวไซส์บิ๊กจริงๆ แต่มันเหมาะกับ 2 คนมากว่า แต่ไม่เป็นไร พี่สาวคนนี้จะกินให้หมดเองงงงง ฮ่าๆๆๆ

                “แอกๆๆๆ” สำลักๆ สงสัยกินมากเกินไปหน่อย

                “อ่ะน้ำ...ค่อยๆกินสิ” พี่มิวยื้นน้ำเป๊บซี่ของตัวเองให้ฉัน แหม...เทคแคร์ดีกว่าพี่ริวที่นั่งดูหนังปาดน้ำตาข้างๆฉันซ่ะอีก

                “ขอบคุณค่ะ ^o^”  ฉันกินน้ำเสร็จก็สงคืนให้พี่มิว พี่มิวรับน้ำไปดูดต่อ ถ้าเป็นนางเอกนิยายก็คงจะบอกว่าจูบทางอ้อมล่ะมั่ง...ช่างเหอะ ฉันแคร์ที่ไหนล่ะ

                “ฮ้าวววว –O–” หนังท้องตึง หนังตาหย่อน หนังก็น่าเบื่อแถมอีกตั้งนานกว่าจะจบ ว่าแล้ว...ก็นอนดีฝ่า

                “...กะ...เมกะ....”

                “...”

                “ยัยเมกะตื่นได้แล้ว!!!”

                O__O ห่ะ...

                “อะไรๆ สายแล้วหรออออ”

                “สายเตี่ยเธออ่ะดิ นี่มันในโรงหนังเฟร่ย” เสียงพี่ริว

                “(-_-  )(  -_-)(-_-  )(  -_-)” เวรล่ะซิ วันนี้ฉันมาดูหนังนี่หว่า กะว่าจะหลับแปบเดียวเองอ่ะ ทำไมมานเป็นอย่างงี้!!!

                “ลุกได้แล้ว น้ำลายยืดหน้าเกลียดชะมัด” ยัยจิกะพูดกับฉัน

                “อ่า...แหะๆ” ฉันยิ้มแห้งๆ

                “แล้วไปไหนกันต่อดี” พี่มิวถามทุกคน

                “คาราโอเกะ” << จิกะ

                “เกมเซ็นเตอร์” << ฉัน

                “จะไปไหนดีล่ะ” พี่มิวทำสีหน้าลังเล

                “ไปเกมเซ็นเตอร์เหอะ...นะนะนะพี่มิวสุดหล่อ หนูอยากและเกมอ่ะ” ฉันอ้อนพี่มิว *-*

                “แต่ฉันเล่นเกมไม่เป็นอ่ะ” ยัยจิกะบ่น

                “โห่...ยัยจิกะ...เธอกะให้พิโกะตกตุ๊กตามาให้เธอก็ได้หนิ”

                “*-* จริงด้วย” ยัยจิกะตาวาว เท่านี้ก็เรียบร้อย

                - เกมเซ็นเตอร์ -

                “ย้าก...ว้าก...วู้...โว้ย...ง่า...” ตอนนี้ฉันอยู่บนเกมแข่งรถ ข้างๆฉันคือพี่ริว อีตาพิโกะกับยัยจิกะก็ไปเล่นเกมหนีบตุ๊กตา ส่วนพวกที่เหลือก็ไปเล่นเกมกันตามยถากรรม

                “เมกะ...เธอแพ้เกมนี้แน่ เตรียมใจซ่ะ” พี่ริวหันมาคุยกับฉัน

                “ไม่มีทางหรอกพี่ริว...คนอย่างหนูไม่เคยแพ้ใคร”

                “ย้ากกกกก...จะถึงแล้ว...”

                “ว้ากกกก...พี่ริว เบารถหน่อยเซ่”

                ฟิ้ววว

                “ฮ่าๆๆๆ...ยอมซ่ะเหอะพี่ริว

                “โห่...เซ็งค์...เมกะ เธอเล่นโกงป่ะเนี้ย”

                “อะไรเนี้ยพี่ริว...แพ้แล้วอย่าพาลดิ”

                “เฮ้ย...ไอ้พวกนั้นอ่ะ ใครเล่นเกมชนะยัยเมกะฉันเลี้ยงข้าว 1 สัปดาห์ เลยว่ะ” พี่ริวหันไปตะโกนกับพวกพี่เรียว

                “ไม่เอาอ่ะ...เล่นกับเมกะฉันยอมแพ้ดีกว่า” พี่เรียวบอกพี่ริว 555+

                “ฉันก็มิบังอาจว่ะ สละสิทธิ์” พี่มิวพูด

                “สงสัยพี่ริวต้องเลี้ยงข้าวหนูแล้วล่ะ ฮ่าๆๆสะใจ”

                “ผมขอลองดูซักตั้งดิ ว่าจะแน่แค่ไหน” ไอ้เวรปีศาจเดินมาหาฉัน

                “เอาดิ...” ฉันหันไปสบตาท้าทาย

                “ชนะแล้วได้อะไรล่ะ” ไอ้ปีศาจหันมาถามฉัน

                “ก็พี่ริวเลี้ยงข้าวไงล่ะ”

                “ไม่เอาอ่ะ...ใครแพ้เลี้ยงข้าว 1 สัปดาห์ล่ะกัน”

                “ฮ่าๆๆ เอาเลยไอ้โทระ ชนะให้ได้นะเว้ย” พี่ริวตบบ่าโทระ ทำเหมือนจะไปแข่งรถทีมชาติ เวอร์จริงๆ

                “พี่ริวหยอดตังค์ให้หน่อยดิ๊” ฉันหันไปสั่งพี่ริว

                “ครับๆ...”

                เคร้ง...ฟิ้ววว

                ว้ากกกกก...ตอนนี้รถของฉันออกตัวพร้อมกัน รถของฉันและโทระเบียดกันไปมา ความจริงถ้ารถเข้าเส้นชัยโดยไม่ชนอะไรเลยจะเพอเฟคกว่า แต่เพื่อความมัน(ส์)ส่วนตัวฉันก็เลยต้องชนกันให้มันเละไปข้างหนึ่ง ฮ่าๆๆๆ เฮ้ย...ว้าก...เผลอแปบเดียวไปโทระแซงแล้วววว ยอมไม่ได้ เร่งเครื่องเต็มที่ ย้ากกกกกกกกกก....แซงแล้วๆ อีกนิดเดียวก็จะถึงเส้นชัยแล้ว อีกนิดเดียว อ๊ากกกกก เกือบแล้วๆ ไอ้โทระมันเร่งเครื่องจนจะแซงฉันอยู่แล้วววว ว้ากกกก..ฉันแซงแล้วๆ เหยียบมิดดดดด แซงไปเลยลูกรักกกกกก อ่า..จะถึงแล้วๆ  เฟี้ยวววว...

                O__O เอ่? อะไรแว้บๆ

                “เฮ้ยยยยยย...ไอ้โทระ น...นาย...”

                “ทำไม...ตกใจเลยอ่ะดิ...เป็นไงล่ะ...”

                “โห่...เยี่ยมมากว่ะ นายชนะน้องฉันได้ไงว่ะ สุดยอด โคตรอะเมซิ่งเลยเว้ย” พี่ริวอย่าไปชมมันดิเว้ยยยย

                “แพ้ได้ไงฟร่ะ...” ฉันพึมพำเบาๆ

                “ตามสัญญา...เลี้ยงข้าวฉันทุกๆกลางวันล่ะกัน” 

                “...ไม่รู้ไม่เห็น...พี่ริวพี่เรียว หนูอยากกลับบ้านแล้วอ่ะ ฮ้าวววว -0-”

                -___-^ <-- สีหน้าของทุกคน

                “พี่เรียวอ่า...หนูอยากกลับบ้านแล้วน้า กลับบ้านกันนะ ป่ะๆๆๆ >__<” ฉันรีบลากพี่เรียวและพี่เรียวกลับบ้านโดยไม่ลาใครเลย...