วันที่ : 12 พฤศจิกายน 2550
ชื่อตอน (chapter) : LoVeLy สาวหน้าใสท้าหัวใจหนุ่มฮอต ตอนที่ 13

 

~ Thora…say ~

 

                “...” อืม...ผ่านไป ครึ่งชม.

                “...” ทำไมมันเงียบอย่างนี้นะ

                “…” ทุกคนรู้สึกว่าบรรยากาศมันแปลกๆมั้ยคับ

                “นี่...โทระ...”

                “อืม...ว่าไง”

                “นายไม่รู้สึกว่าบรรยากาศมันแปลกๆมั่งหรอ ทำไมนายไม่พูดอะไรมั่งอ่ะ”

                “ก็...มันไม่มีอะไรพูดอ่ะ”

                “...” เงียบอีกแล้ว มีแต่เสียงทีวี

                “น...นี่...”

                “หืม...”

                “เรามาเล่นเกมกันม่ะ”

                “เอาดิ...เกมอะไรล่ะ”

                “ก็...เกมปิดตาเตะงัย...” อ๋ออ...คุณผู้อ่านคงงงดิคับ เกมนี้ต้องปิดตาหาคนที่ย่องมาเตะเรา ถ้าจับได้จะสั่งให้ทำอะไรก็ได้หนึ่งอย่าง ถ้าจับไม่ได้ก็จะโดนเตะไปเรื่อยๆ เป็นเกมที่ผมคิดขึ้นมาเล่นตอนมอต้นน่ะคับ ไม่น่าเชื่อว่ายัยนี่ยังจำได้อยู่อีก

                “เอาดิ...”

                “งั้นนายปิดตาก่อนนะ”

                “เออๆ” ยัยนี่ขี้โกงจริงๆ

 

                “นี่กี่นิ้ว...”

                “อืม...หลายนิ้ว”

                “อ่าว...นายทายถูกอ่ะ...นายแอบมองใช่มั้ยเนี้ย” โห่...ยัยนี่โง่หรือแกล้งโง่ว่ะ

                “ไม่เห็นเว้ย...โอ้ยยย”

                “วักกักๆ นายนี่โง่จังเลย...ฉันไม่ได้โง่เว้ย” โห่ ยัยเมกะเล่นแรงซ่ะแล้วดิ เธอเล่นถีบผมก่อนอ่ะ เปิดเลยๆ

                “...” เงียบคับเงียบ เกมนี้ต้องมีสมาธิ

                “สวบ...” นั้นไงมาข้างหลัง

                “พลัก...เฮ้ย” โกงนิ่หว่า เธอเล่นโยนอะไรมาข้างหลัง ผมหันไปเธอก็ถีบซ่ะ แสบจริงๆ ผู้หญิงอะไร

                “เคร้ง...” เสร็จล่ะ

                “ขวับ...ว้าย...เฮ้ย...ตุ้บ...” โอ้ยยย เสียงแรกผมจับโดนเธอเพราะแอบวางจานกระเบื้องไว้ เลยรู้จุด เสียงที่สองเป็นเสียงเธอเพราะเป็นผมจะไม่ร้องว้าย เสียงที่สามก็ของผมเพราะทรงตัวไม่อยู่ เสียงสุดท้ายเป็นเสียงที่เราตกลงพร้อมกัน เจ็บชิบเลย

                “...O_O…เฮ้ยยยย” อันนี้เสียงผมคับ...เธอเล่นบ้าอะไรก็ไม่รู้ยืนหน้ามาซ่ะใกล้เลย... ผมเปิดตามาพอดี ก็สะดุ้งดิคับ...

                “ยัยบ้า...เล่นอะไรเนี้ย ตดใจหมด” //

                “โทดทีๆ...อืม...ว่าแต่รู้สึกว่านายจะหน้าแดงนะ...เป็นอะไรอ่ะเปล่า”

                “ไม่ได้เป็นอะไร -///- ฉันว่าเลิกเล่นดีกว่านะ”

                “เออๆ...”

                “...” เงียบ

                “...” เงียบ(อีกแล้ว)

                “นี่...โทระ...เมื่อไหร่ยัยจิกะจะมาอ่ะ...” 

                “เธอก็โทรไปถามดิ”

                “เหอะ...ขี้เกียจอ่ะ...นายก็โทรให้หน่อยจิ”

                “ยัยขี้เกียดเอ๋ย...” ผมบ่นในใจ

                “บ่นไรฟร่ะ” หูดีจริงๆยัยนี่

                “ป่าว”

                “เมกะ...”

                “หืม...”

                “ยัยจิกะเบอร์อะไรอ่ะ”

                “อืม...เบอร์รองเท้าหรือเบอร์เสื้อในอ่ะ”

                “เบอร์โทรศัพท์เว้ย” ยัยบ้านี่คิดได้ไงฟร่ะ

                “อ๋อ...085-789XXXX”

                “อืม... 085-789XXXX ใช่ม่ะ”

                “...เธอจะอยู่กับฉันตลอดไป ไม่ว่าอีกนานแสนนาน...นานเท่าไรไม่ลืมเลือน ”โห่...เพลงรอสาย โบ(ราณ) มากกกกก

                “ฮัลโหล...จิกะสุดน่ารักพูดค่ะ” -_-^ คนปกติเค้ารับสายกันแบบนี้หรอ

                “อืม...จิกะ ฉันโทระเองนะ”

                “...ว๊าย...โทระนายโทรหาฉันทำไม หรือว่านายหลงรักฉันแล้วอ่ะ...ไม่ได้นะไม่ได้ ถึงนายจะหล่อแค่ไหนฉันก็มีพิโกโตะคนเดียวนะ...” >_<

                “-_-; เออ...คือว่า...ฉันจะถามว่า ทำไมเธอไปนานจังฮ่ะ...”

“อ่าว...เออลืมเลยอ่ะ...O_O เวรแล้วดิ........อืม...โทระ...ฉันขอสายเมกะหน่อยดิ”

“อืมๆ...เมกะ...เพื่อนเธอจะคุยด้วยอ่ะ” ผมยื้นโทรศัพท์ให้ยัยเมกะ...อย่าคุยนานนะเฟร้ย

“เออฉันเอง...อะไรนะ...ยัยบ้าฉันหิวข้าวนะ...จริงอ่ะ...อีกนานมั้ยอ่ะ...อืมๆ...รีบๆมานะ” ผมรู้สึกมีลางสังหรณ์แปลกๆแล้วอ่ะ

“อ่ะคืน...” เหวอออ ยัยเมกะโยนโทรศัพท์คืนผม

“เฮ้ยๆๆ...เล่นบ้าอะไรฟร่ะ ถ้ามันตกขึ้นมาจะทำไง”

“มันก็ไม่ได้ตกนิ” ยัยเมกะพูดหน้าตาเฉย

“ชิ...แล้วจิกะว่างัยล่ะ”

“หืม...ยัยนั้นช็อปจนลืมว่าต้องมาบ้านฉัน ก็เลยนั้งรถทัวร์กลับบ้านไปแล้วอ่ะ”

“เฮ้ยยย...ฉันยังไม่ได้กินข้าวเลยนะเฟร้ย”

“เออ...อย่าโวยวายดิ เด๋วยัยจิกะนั่งรถกลับมาแล้ว”

“โห่...กี่ตั้ง 2 ชม. อ่ะ”

“...”

“...”

“นิ...โทระ เล่นเกมกันมั้ย”

“เกมไรอ่ะ”

“ออดิชั่นงัย...เกมอ่อนๆ นายเล่นเป็นป่ะ”

“อืม...ก็เคยเล่นอ่ะ...ส่วนใหญ่จะเล่น SF มากกว่า”

“งั้นมาเล่นกันเหอะ เดี๋ยวนายไปเปิดโน๊ตบุ๊คส์ห้องฉันนะ เดี๋ยวฉันไปเอาโน็ตบุ๊คส์พี่เรียวมาเล่น”

“ห้องเธออยู่ไหนอ่ะ”

“ห้องแรก...ที่ประตูติดสติ๊กเกอร์ดิจิม่อนอ่ะ”

                “อืมๆ...” ยัยนี่ทำเป็นเด็กไปได้

               

                โห...ห้องยัยเมกะโคตรสวยเลยคับ ใหญ่พอๆกับห้องผม เตียงอยู่ชิดผนัง ผ้าปูที่นอนสีฟ้าลายเทเลม่อน กับหมอนครบเซท มีโต๊ะญี่ปุ่นกลางห้องบนตะมีโน๊ตบุ๊คส์วางอยู่ รอบๆห้องมีรูปการ์ตูนแขวนเต็มไปหมด ตามตู้หนังสือมีแต่การ์ตูนวางรกๆเป็นมุมๆ ถือว่าเป็นห้องที่สวยแบบรกๆ? จริงๆเลยคับ

                “นี่...นายจะมองอีกนานม่ะ...เดี๋ยวห้องฉันก็สึกหมด เมื่อไหร่จะเปิดโน๊ตบุ๊คส์ซักทีฮ่ะ” ยัยเมกะถือโน๊ตบุ๊คส์กับน้ำผลไม้มาเต็มมือ มาวางข้างๆผม

                “บ่นเป็นยัยแก่ไปได้...” ผมพึมพำเบาๆ แล้วยัยเมกะก็ต่ออะไรยุกยิกๆแล้วลงไปหิ้วขนมมาอีกเป็นลัง ประมาณว่ากินอิ่มไปถึงพรุ่งนี้เลยคับ

                “โทระ...นายมี ID ม่ะ”

                “อืมๆ...เดี๋ยวฉันใช้ของเพื่อนอ่ะ”

                “งั้นนายเข้าเกมเลยนะ ฟรี 3 แนล 6 ห้อง กล้าขอจัดให้”

                “เออๆ...แป๊บๆ”

                “เสร็จยังอ่ะ...ช้าจริงเลยนายนิ”

                “เออๆ...ถึงแล้วๆ”

                “นายเล่นเพลงเร็วขนาดไหนอ่ะ”

                “เอาช้าๆแล้วกัน...ขอวอร์มก่อน”

                “จัดไปๆ...In My Heart ของ 4U ล่ะกัน”

                “อืมๆ...” เสร็จคับคราวนี้ เพลงเนี้ยของชอบ พิโกโตะเปิดให้ฟังบ่อย

               

                อ่ะหือ...ยัยเมกะมือไวใช้ได้ฮ่ะ ไม่มีพลาดเลยซักครั้ง ผมยังผิดบ่อยๆ แต่ด้วยความที่ผมฟังเพลงนี้ประจำเลยจับจังหวะถูก เลยได้อาศัยเพอเฟคเยอะ คะแนนเลยนำยัยเมกะที่ได้แต่คูล จนวินาทีสุดท้ายพวกเราสูสีกัน ผมว่าผมแพ้แน่ก็เลยแกล้งผลักยัยเมกะจนเสียสมาธิ มิสเลย ผมเลยชนะแบบเฉียดฉิว

                “ง่า...โทระ...นายโกงฉันอ่ะ...”

                “ก็มันไม่ได้มีกติกาบอกว่าห้ามผลักกันนิ”

                “... น...นาย....จำไว้เลยนะ”

                555+ สะใจจริงๆ ยัยเมกะทำอะไรผมไม่ได้

                “งั้นเล่นเพลงเร็วเลยนะ...”

                “เฮ้ยๆ...ขอเพลงช้าอีก 2 เพลงดิ๊”

                “ชิ...ก็ได้ๆ”

 

                ผมเล่นเพลงช้าอีก 2-3 เพลง แล้วเร็วขึ้นๆจนได้ 100 กว่าๆแล้ว คงไม่เลวร้ายอะไรสำหรับมือใหม่หัดเล่นแบบผม ถ้าไม่ติดว่ายัยเมกะแกล้งผมนะ ผมว่าผมชนะยัยนี่ไปแล้ว เหมือนยัยเมกะจะเริ่มรู้ตัวจึงเริ่มแกล้งผมหนักขึ้นๆจนผมทนไม่ไหวลุกขึ้นแล้วววววว

                “ย้ากกกกก...ยัยเมกะ...ไปตายซ่ะเหอะ” ผมจับยัยเมกะอุ้มหมุนรอบตัว ยัยนี่เบาแฮะ

                “เฮ้ยๆๆๆ...โทระ...นายทำอะไรอ่ะ กรี๊ดดดดด...วางฉันลงนะมึนหัว” 555+ สะใจคับ

                “นี่ๆๆๆ...ชอบแกล้งฉันดีนัก” ผมโยนเธอไปบนเตียงแล้วเริ่มจั๊กจี้เธอ

                “กรี๊ดดดดด...โทระ...อย่านะ...ฮ่ะฮ่ะ...ฮือออออ....555+++....ว้ากกกักๆ พอแล้วๆๆๆๆ...หยุดเดี๋ยวนี้นะ”

                “จะให้หยุดหรออ...พูดสิ...พูดว่า พี่โทระขา...ต่อไปหนูจะไม่แกล้งพี่อีกแล้วนะค่ะ”

                “ฮ่ะๆๆ...ไม่...ไม่มีทาง...ฮ่ะฮ่ะ...ฮืออออ...หยุดได้แล้ววววว”

                “พูดมาก่อนดิยัยตัวแสบบบบ” 555+ ขณะนี้ยัยเมกะน้ำตาไหลแล้ว

                “ฮ่ะฮ่ะฮ่ะ...พี่...พี่โทระขา...ฮือๆๆ...ต่อไป...ฮ่ะๆๆ หนูจะไม่แกล้งอีกแล้ววววววว”

                “ก็แค่เนี้ย...” ผมหยุดจั๊กจี้ แล้วนอนลงบนเตียงข้างๆเธอ

                “...เฮ้อออออ...ป๊อก...” ยัยเมกะถอนหายใจแล้วเอามือมาดีดหน้าผากผม เล่นทีเผลอหรอ

                “โหยยยย...ยัยเอ๋อนิ”

                “ว้าย” ผมลุกขึ้นแล้วก้มหน้าไปชิดกับหน้าของยัยเมกะ

                “...” หน้าของเราสองคนอยู่ห่างกับแค่คืบ...เธอและผมจ้องหน้ากัน ผมนิ่งไปแล้วค่อยๆก้มลงเรื่อยๆ ไม่รู้ว่าทำไมผมถึงรู้สึกแปลกๆ ผมเห็นยัยเมกะหลับตาปี๋ ผมมองที่ปากของเธอและค่อยๆก้มลงไปสัมผัส นี่ไม่ใช่จูบแรกของผม ผมยอมรับว่าผมผ่านผู้หญิงมาเยอะแล้วจึงช้ำชองเป็นพิเศษ ไม่มีผู้หญิงคนไหนไม่เคลิ้มกับจูบของผมเลย ผมค่อยๆสอดลิ้นเข้าไปสัมผัสความหอมหวานของเธอเนิ่นนาน แล้วค่อยๆถอนริมฝีปากออก

                “...”

                “...”

                “ผลัก...ไอ้โทระไปตายซ่ะเหอะ...”

 

 

เขียนโดย SAB_MIKI : 2007-11-12 09:45:26

/1