เฮ้อ...ในที่สุดก็ถึงห้องเรียนซักที...กว่าจะอ้อนลุงยามเข้ามาได้ก็เอาแฮกเหมือนกันแฮะ โชคดีที่ฉันมาทันเรียนคณิตคาบแรก (ถึงแม้ว่าอีก 10 นาทีก็จะหมดชั่วโมงแล้วก็เหอะ) วันนี้ยัยจิกะหันมาทำสายตาสอดรู้สอดเห็นประมาณว่า ‘นิ...ยัยเมกะ ทำไมเธอถึงมาพร้อมโทระฮ่ะ...แถมวันนี้เธอยังเซ็กซี่แปลกๆอีกด้วย’ ฉันเลยบุ้ยตอบยัยนั้นไปว่า ‘เดี๋ยวหมดคาบค่อยคุยกันเพราะคาบต่อไปเป็นคาบศึกษาค้นคว้าด้วยตัวเอง’ แล้วยัยนั้นก็ส่งสายตาประมาณว่าเข้าใจอีกด้วย (ว่าแต่ทำไมพวกเรามีความสามารถขนาดนี้เนี้ย)

                “กริ๊งงงงงง”

                “เอาล่ะ...ฉันอดใจรอมานานแล้ว...เธอจะอธิบายได้ยังว่าทำไม” พอหมดคาบปุ๊บยัยจิกะก็รีบถามฉันอย่างกระตือรือร้นทันที = =

                “ก็ไม่มีอะไรนิ...ฉันตื่นสาย อีตาโทระก็มาปลุกฉันมาโรงเรียนเนี้ยแหละ”

                “หรอ...ว้าไม่ตื่นเต้นเลย...แล้วเมื่อวานมันเกิดอะไรขึ้นฮ่ะบอกมาซ่ะดีๆ”

                “มันไม่ได้มีอะไร พวกเธอเข้าใจผิด ไอ้โทระแค่แกล้งฉันเท่านั้นแหละ”

                “หืม...ไม่จริงม้างงงงง บอกมาซ่ะดีๆหนูน้อย” ยัยจิกะเอามือมาเขี่ยคอฉันเล่น

                “บอกไม่มีอะไรก็ไม่มีอะไรดิ...เธอเซ้าซี้อยู่ได้”

                “ไม่มีก็ไม่มี...เอ๊ะ...นี่มันรอยอะไรอ่ะที่คอเธอ...”

                “หืม...อะไร...มองไม่เห็นเลย...”

                “เนี้ยไง...รอยจ้ำๆแดงๆที่คอเธออ่ะ” ฉันหยิบกระจกมาดู เออ...จริงด้วยแฮะ...ฉันโดนอะไรกัดเนี้ย

                “อืม...รอยเหมือน...เหมือน...อ๋อๆๆ...ฉันรู้แล้วเหมือน...”

                “คิสมาร์ค...” มีเสียงพูดแซงมา

                “เออใช่...เหมือนคิสมาร์ค เธอไปได้มาจากไหนเนี้ย...” คิสมาร์ค...คิสมาร์คคคคค! O_O คิสมาร์ท โอว์พระเจ้าคิสมาร์ค ให้ตายสิ......มันคืออะไรอ่ะ   ==   ==  (แล้วจะตกใจเพื่อ)

                “ฉันเป็นคนทำเองแหละ...มีปัญหามั้ย” มีเสียงพูดแซงมาอีกครั้ง ก่อนที่ฉันจะหันหน้าไปหาเขาคนนั้น

                “O_o แว้กกก โทระนายมาตั้งแต่เมื่อไหร่...” ฉันกับยัยจิกะแหกปากขึ้นพร้อมกัน

                “ก็ตั้งแต่พวกเธอเริ่มคุยกันนั้นแหละ...”

                “ชิ...แล้วก็มาเงียบๆ”

                “บ่นไร...”

                “ป่าว...ว่าแต่ฉันถามหน่อยดิ...คิสมาร์คมันคืออะไรอ่ะ”

                “มันคือรอยจูบไงล่ะ ลักษณะมันจะเป็นเหมือนห้อเลือดสีแดงๆเป็นจ้ำๆ ส่วนใหญ่จะเกิดขึ้นเฉพาะกับคนที่มีอะไรกันแล้ว...” ยัยจิกะอธิบายอย่างช่ำชอง เดี๋ยวนะ... ‘ส่วนใหญ่จะเกิดขึ้นเฉพาะกับคนที่มีอะไรกันแล้ว’ งั้นก็หมายความว่า ฉัน.......XXX กับอีตาโทระแล้วงั้นหรออออออ ม้ายยยยยยยย เป็นไปไม่ได้ หรือว่านายนั้นลักหลับช้านนนนนนนนนนนน

                “TT___TT โทระ...นายตายซ่ะเหอะ TToTT บังอาจมาลักหลับช้านหรอออออ” ฉันกระโจนเข้าหาตัวโทระ แต่เหมือนนายนั้นจะรู้ตัวจึงรวบตัวฉันไปกอดท้ามกลางสายตาคนทั้นห้อง OoO

                “กรี๊ดดดดดด ปล่อยนะ นายจะทำอะไรอ่ะ >___<” ฉันกระซิบข้างหูโทระเบาๆ เพราะคนทั้งห้องเริ่มหันมามองฉันกับโทระแล้วววว

                “เอาล่ะ...ประกาศนะประกาศ...ต่อไปนี้ยัยเมกะเป็นผู้หญิงของฉันแล้ว ใครก็ตามที่กล้ามายุ่งวุ่นวาย หรือแม้แต่แตะต้องยัยนี่ก็ตาม...ฉันจะไม่ปล่อยเอาไว้แน่...”

                “OoO” << นี่คือสีหน้าของคนทั้งห้อง...รวมทั้งฉันด้วย

                “ถ้าเข้าใจแล้วก็ช่วยหันกลับไปด้วย...คนจะจู๋จี๋กัน...รำคาญ” แล้วคนทั้งหมดก็หันหลังไปอย่างรวดเร็ว

                “น...นาย...นายทำอะไรบ้าๆออกไป รู้ตัวรึเปล่า”

                “ก็ประกาศให้ทุกคนรู้ไงว่าเธอเป็นของฉัน...” โทระตอบหน้าตาย

                “แต่นายไม่มีสิทธิทำแบบนี้...”

                “ฉันเป็นแฟนเธอนะ...ลืมไปแล้วหรอ” O_o เออ...อีตานี่เป็นแฟนฉันแล้วนิ...ลืมไปเลย

                “อ่ะ...ได้...ยกนี้ฉันยกให้นาย...แต่รอยที่คอฉันล่ะ...นายจะแก้ตัวยังไง”

                “ไม่มีอะไรแก้ตัวทั้งสิ้น...ฉันเป็นคนทำเองเมื่อเช้า”

                “นายสารภาพแล้ว...นายลักหลับฉันใช่มั้ย TTOTT” 

                “เธอจะบ้าหรอ...ฉันไม่ได้หน้ามืดจนลักหลับเธอหรอกนะ...ฉันทำรอยนี้เมื่อเช้า เธอก็ตื่นอยู่แท้ๆยังจะมีหน้ามาพูดอีก”

                “ตื่นบ้าอะไร...นายทำตอนไหนฉันไม่รู้เรื่อง”

                “ก็ตอนที่ฉัน.......กับเธอรับอรุณไงเล่า” โทระเว้นช่องว่างฉันคิดทบทวน อืม...จูบรับอรุณหรอ >///< อ๊ายไอ้บ้า นายกำลังทำให้ฉันคิดนะ...

                “เป็นงัย...นึกออกยัง” เดี๋ยวนะ...ต้องเป็นตอนที่ไอ้บ้านั้นซุกลงมาที่คอฉันแน่เลย

                “อืม...” (-///-)

                “นิ...ใจคอจะไม่บอกกันเลยใช่ป่ะ” ยัยจิกะพูดขัดจังหวะ

                “เธอไม่ต้องรู้หรอก แล้วที่ตรงนี้เป็นของฉันแล้วนะ เธอไปนั่งที่ฉันแล้วกัน” ว่าแล้วโทระก็นั่งลงข้างฉัน(ซึ่งเป็นที่ของยัยจิกะ)แบบหน้าด้านๆ

                “TT__TT โทระทำไมนายทำกับฉันแบบนี้อ่า...ฉันจะฟ้องพิโกโตะ...”

                “^o^ เธอรู้รึเปล่าว่าข้างที่นั่งเก่าฉันเป็นใคร หันไปดูดิ๊” โทระชี้ไปยังที่นั่งเดิมซึ่งมี ไคโตะ หนุ่มป๊อบหน้าตาดี(น้อยกว่าโทระ)นั่งอยู่ข้างๆ

                “กรี๊ดดดดด...ไคโตะคุงนิ...ว๊ายๆๆ เสร็จโจรล่ะ...” ยัยจิกะกระดี๊กระด๊า เดินไปนั่งข้างไคโตะ โดยปล่อยให้ฉันอยู่กับโทระ 2 คน

                “...” เฮ้อออ ลองได้เจอกับหนุ่มหล่อแล้วคงไม่กลับมาหรอก ขี้เกียจห้าม

                “...นิ...เธอเงียบจังเลยวันเนี้ย...เป็นอะไรอ่ะเปล่า” โททระพูดกับฉันเมื่อเห็นว่ายัยจิกะเริ่มตีซี้กับไคโตะ(ทั้งที่ตัวเองมีแฟนอยู่แล้ว)

                “อืม...ปวดท้องนิดหน่อยอ่ะ” โอ๊ยยยย ปวดมากๆเลยดิ

                “ปกติเธอถึกจะตายคงไม่เป็นอะไรมากหรอกมั่งงงงง หรือปวดท้องแบบผู้หญิง ไม่ต้องอายหรอกกกก !@#$%^&* ” และอีกหลายๆคำที่ออกมาจากปากของโทระ ฉันจับใจความไม่ถูก เพราะตาของฉันจะปิด สมองของฉันไม่รับรู้อะไรทั้งสิ้น ภาพทุกอย่างเริ่มเลือนราง

                “เฮ้ย...เมกะ...เธอเป็นอะไรไปอ่ะ”

                นี่เป็นเสียงสุท้ายที่ฉันได้ยิน

                ~ Thora…say ~

                “หลบไปหลบให้หมด...ใครไม่หลบโดนฉันต่อยแน่หลบโว้ยยยยยยยย” ผมอุ้มเมกะที่กำลังสลบอยู่ไปยังห้องพยาบาล..

                “อาจารย์คับ ซาโต้ เมกะ เป็นอะไรก็ไม่รู้ อยู่ดีๆก็สลบไปเฉยเลย” ผมตะโกนลั่นห้องพยาบาล

                “น้องของซาโต้ริวกับเรียวใช่มั้ย เรียกรถพยาบาลด่วนเลยเร็วๆ” อาจารย์ทุกคนแตกตื่นโทรศัพท์กันโกลาหล

                “ให้ตายดิ เรียวบอกฉันว่าถ้าน้องของเค้าเป็นอะไรจะไม่ยอมเข้าแข่งขันตอบปัญหาระดับประเทศให้โรงเรียนเรา” อาจารย์ท่านหนึ่งตะโกนโหวกเหวกขณะที่ตัวเองกำลังโทรศัพท์

                “หนักกว่านั้นอีก ริวบอกฉันว่าถ้าน้องสาวเค้าเป็นอะไร เค้าจะไม่ยอมลงแข่งขันกีฬาระดับประเทศอีกด้วย” อาจารย์อีกท่านหนึ่งรีบหากุญแจรถอย่างลนลานพร้อมกับพูดไปด้วย

                “...” เมกะยังไม่รู้สึกอะไรเลย...เมกะเธอเป็นอะไรรึเปล่า ฉันขอโทษฉันไม่ได้ตั้งใจว่าเธอแบบนั้น ความจริงเธอเป็นผู้หญิงที่บอบบาง น่าถนุถนอม เธอเป็นคนที่เก่งความเก่งของเธอทำให้หลายคนห่วง เธออย่าเป็นอะไรนะเพราะฉันคนเดียว...เพราะฉันคนเดียวที่ทำให้เธอเป็นแบบนี้...

-------------------------------------------------------------------------------

                [ที่โรงพยาบาล]

                ตอนนี้เมกะอยู่ห้อง ICU เธอเข้าไปในนั้นได้ 2 ชั่วโมงแล้ว พี่เรียวกับพี่ริวมาพร้อมกับยัยจิกะรีบมาถามอาการผม แต่ผมในตอนนี้ตอบได้เพียงคำว่า ไม่รู้ ผมรออย่างใจจดใจจ่อ ว่าเมกะเป็นอะไรมากรึเปล่า

                “พรึบ...” หมอในชุดสีเขียวเดินออกมา ผมรีบวิ่งไปหาหมอคนแรก

                “หมอคับ...เมกะเป็นอะไรมากรึเปล่าคับ”

                “อ๋อ...ไม่ต้องตกใจไป...คนไข้คนนี้แค่เป็นไส้ติ่งอักเสบเท่านั้นเอง ไม่มีอะไรหน้าเป็นห่วง” ไส้ติ่งอักเสบบบบ อาการของเธอที่ทำให้ผมนั่งเครียดอย่างงี้คือไส้ติ่งอักเสบบบบ

                “อ่าคับ” ผมพูดได้แค่นั้น...

                ในขณะที่ผมยืนรอเจ้าหน้าที่เข็นเตียงของยัยเมกะเข้าห้องพิเศษพี่เรียวกับพี่ริวก็เดินมาหาผม

                “โทระ...ฉันมีอะไรจะคุยด้วยหน่อย”

                “...” พี่เรียวกับพี่ริวเดินนำผมไปที่สวนสาธารณะของโรงพยาบาลแล้วนั่งลงที่โต๊ะม้าหินโต๊ะหนึ่ง

                “นายคบกับยัยเมกะอยู่หรอ” พี่เรียว

                “อ่ะคับ...” ข่าวเร็วจริงๆ

                “นายจริงใจกับเมกะมากแค่ไหน” พี่ริว

                “อธิบายเป็นคำพูดไม่ได้คับ” เพราะผมไม่รู้...

                “แล้วฉันจะไว้ใจนายได้แค่ไหน” พี่ริว

                “ก็เท่ากับที่พี่รู้จักนิสัยผมมาล่ะคับ” ตรงเกินไปมั้ยว่ะ

                “เฮ้อ...” พี่ทั้งสองถอนหายใจพร้อมกัน

                “อย่าทำให้เมกะเสียใจนะ ฉันมีน้องสาวคนเดียว” พี่ริว

                “ฉันไว้ใจนายนะ” พี่เรียวเอามือมาตบไหล่ผม

                “ถ้านายทำเธอร้องไห้นายตายแน่ TT_TT” พี่ริว

                “อืม...ป่านนี้ยัยเมกะคงเข้าห้องแล้ว...ไปเหอะ” พี่ริวกอดคอผมเดินเข้าโรงพยาบาล

                ว่าแต่...พี่เรียวกับพี่ริวบอกว่าไว้ใจผมงั้นหรอ O_o ...