“เมกะ...เมกะ...”

“อืม...”

“เช้าแล้วนะ...ตื่นได้แล้ว”

“ง่า...ไหนพี่ริวบอกว่าจะให้หนูหยุด 4 วันไง”

“เออๆ...พี่ทำกับข้าวให้แล้วนะ อุ่นเองล่ะ”

“งืมๆ...”

“เฮ้อ...นี่ 7 โมงแล้วนะ จะไม่ตื่นหรอ...”

“...”

“งั้นพี่กับเรียวไปโรงเรียนแล้วนะ”

“...” แล้วฉันก็เข้าสู่ห้วงนิทราอีกครั้ง ~__~

-------------------------------------------------------------------------------

“ตื่นๆๆๆๆๆๆ...”

“...”

“ตื่นได้แล้วสายแล้ว”

“...”

“ยัยบ้านี่มันเที่ยงกว่าแล้วนะ”

“...” ช่างหัวมัน

“ไม่ตื่นใช่มั้ย”

“...” ไปปลุกไกลๆได้แล้วเฟร้ยยยยย

“ว้ากกกกกก...ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ”

กรี๊ดดดดดดด ใครบังอาจมาอุ้มช้านนนนนนนน

“โทระ...นายมาได้ไงอ่ะ...”วันนี้ฉันอุตสาหโล่งใจว่าจะไม่ได้เจอนายแล้วนะเนี้ย

“ฉันเอารถมา...” โทระตอบหน้าตาย ช้านไม่ได้หมายความว่าอย่างงั้นนนนนน

“นายจะพาฉันไปไหนอ่า...ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้นะ”

“ก็พาเธอไปอาบน้ำไง...ยัยซกมก”

“กรี๊ดดดดดด เย็นๆๆๆๆ ปิดน้ำเดี๋ยวนี้น้าาาาาาาา

ไอ้บ้าโทระปล่อยฉันลงในอ่างอาบน้ำ แล้วฉีดน้ำใส่ตัวฉันทั้งที่ฉันยังใส่ชุดนอนอยู่ ที่สำคัญไอ้บ้านั้นลืมปรับอุณหภูมิน้ำ...

“เอ๊าๆๆ...อย่าดิ้นดิ...เธอเป็นโรคกลัวน้ำหรือไงฟร่ะ”

“ก็น้ำมันเย็นอ่ะ...ปรับอุณหภูมิหน่อยเฟร้ยยยยย”

“เออๆ โทดทีลืมๆ”

“แล้วนายทำอะไรเนี้ย ฉันเปียกหมดแล้วเห็นมั้ย”

“ก็อาบน้ำให้คนซกมกไงล่ะ ยัยบื้อ...”

โทระฉีดน้ำใส่หัวฉันแล้ว บีบยาสระผมใส่หัวที่สุดหวงของฉัน

“นี่นายจะบ้าหรือไงฮ่ะ...ฉันอาบน้ำเป็นย่ะ...ออกไปเดี๋ยวนี้นะ”

“นี่แหนะๆ...ยัยซกมก...หัดสระผมซ่ะมั้งนะ ผมเหม็นม้ากกกกก”

โทระขยี้หัวฉันอย่างเมามันส์ (ตัวเองผมสั้นเลยอิจฉาฉันอ่ะดิ...โด่) แบบนี้ต้องแกล้งซ่ะหน่อยล่ะ

“แง๊ๆๆ...โทระ...ยาสระผมเข้าตาฉันง่า...งือๆๆ”

“ไหนๆ...ดูดิ” โทระรีบยื้นหน้าเข้ามาอย่างรวดเร็ว เสร็จล่ะ...

“เฮ้ยยยยย ยัยบ้า...ทำอะไรอ่ะ...”

“555+ นายก็เห็นอยู่ว้าฉันดึงนายมาอาบน้ำด้วยอ่ะ 555+”

“โหยยยย ยัยแสบเอ๊ยยยย เปี้ยกหมดแล้วเห็นมั้ยเนี้ย”

“เห็นดิ...ฉันไม่ได้ตาบอดนะ...555+”

“เฮ้ออออ ไหนๆก็เปียกแล้ว อาบน้ำเลยล่ะกัน” พูดจบโทระก็ถอดเสื้อออก ทำให้ฉันเห็นหุ่นอันสแลนเดอร์ของเค้า (ฉันคิดอะไรเนี้ย) >///<

“อ๊ายยยย นายถอดเสื้อทำไมเนี้ยยยยย”

“ก็ฉันจะอาบน้ำไง...พอดีเลย ฉันถูหลังไม่ค่อยถึง...เธอถูให้หน่อยดิ๊”

“เรื่องอะไรอ่ะ”

“หรือเธออยากให้ฉันใช้กำลัง”

“นายจะทำอะไรฉันได้ล่ะ...แบร่...” ฉันแลบลิ้นใส่โทระ ให้ตายดิ...ฉันกับโทระฉันคุยกันในอาบอาบน้ำเนี้ยนะ

“ฉันก็จะทำอย่างนี้ไง” กรี๊ดดดดด โทระจูบฉันอีกแล้ววววว ไอ้เวร ไอ้ชั่ว ไอ้บ้า ไอ้ขี้โกง ไอ้ปีศาจ แง๊ๆๆๆๆ นายรังแกฉันอีกแล้วนะ............แล้วฉันก็แพ้นายอีกตามเคย นายมันจูบเก่งเป็นบ้าเลย...ให้ตาย นายทำให้ฉันไม่มีเรี่ยวแรงต่อต้าน อ๊ายยยยย ไอ้ลามก นายมาจับอะไรของฉันเนี้ยยยยยยยยยย

“ผลัก...อีตาบ้านายทำอะไรฉันเนี้ย” ฉันรีบผลักอีตาบ้านั้นอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเกิดอะไรที่ผู้อ่านรับไม่ได้

“ก็จูบไง...รู้แล้วยังมาถามอีก...”

“แล้ว...นาย...มาจับอะไรของช้านนนนนนน”

“เธอก็รู้นิ...” ดูมันตอบ

“+_+ ชิ้ง” ฉันเริ่มส่งสายตาพิฆาต

“เอ่ออออ...ถูหลังซ่ะทีเหอะ” โทระรีบเปลี่ยนเรื่อง

“ทำไมฉันต้องทำด้วยฮ่ะ”

“เธอก็รู้นิ...”

“เออ...ทำก็ได้ฟร่ะ >///<”

ฉันถูหลังโทระแรงๆ ด้วยสบูบอดี้โซฟ ว้าวววว อีตานี่หุ่นดีชะมัด อืม...จะว่าไปฉันยังไม่เคยเห็นหุ่นผู้ชายคนไหนชัดๆเลยแฮะ...พี่ริวกับพี่เรียวก็ไม่เคยถอดเสื้อพร่ำเพรื่อเวลาอยู่บ้าน จะงกทำไมก็ไม่รู้...(ฉันติดความหื่นจากโทระมาตั้งแต่เมื่อไหร่เนี้ย)

“นิ...โทระนายอาบน้ำไปก่อนเลย...เดี๋ยวฉันแต่งตัวแล้วเอาชุดของพี่ริวที่พึ่งซื้อมาให้”

“อะไร...จะขึ้นแล้วหรอ”

“อืม...เดี๋ยวขอล้างตัวก่อน” ฉันรีบล้างตัวออกก่อนที่จะออกไปเปลี่ยนชุด

“อืม...ชุดพี่ริวมีเยอะเลยอ่ะ โหยยยย ซื้อมาเยอะแยะทำไมไม่ใส่ฮ่ะเนี้ย” ฉันรีบๆเลือกชุดของพี่ริวที่มีอยู่เต็มตู้ออกมา 1 ชุด

“แล้ว...ที่เหลือก็...” ต่อไปต้องห้องพี่เรียว...พี่เรียวจะมีชุดชั้นใน(ชาย)ที่ยังไม่เคยใส่อยู่ในลิ้นชักเสื้อผ้า มีเป็นแพ็กๆเลยอ่ะ เอาสีอะไรไปดี (ยังจะมีอารมณ์เลือกสี) เอาสีแดงไปล่ะกัน...

“โทระ...ฉันวางชุดไว้บนเตียงนะ”

“อือๆ...ออกไปแล้วล็อคห้องด้วยนะ”

“เออๆ...” ตกลงนี่ห้องใครฟร่ะ

ฉันลงมาอุ่นกับข้าวข้างล่าง โหยยยยย นี่บ่ายโมงกว่าแล้วนี้ ถึงว่าท้องร้องดังชะมัดเลย

“ว้ายๆๆ...วันนี้มีแกงจืดเต้าหู้สาหร่าย กับหมูทอด” อิอิ วันนี้จะกินให้เรียบเลยยยยยย

“เมกะ...มีอะไรกินมั่งอ่ะ หิวข้าวชะมัดเลย”

“โห่...นายมาทำไมเนี้ยยยยย เปลืองข้าวจริงๆเลย” ยย

“ยัยงก...ฉันอุตสาหโดดมาหาเธอเลยนะเนี้ย ข้าวกลางวันยังไม่กินเลย สำนึกซ่ะมั่ง”

“ใครใช้ให้นายมาเนี้ย...ฉันอยู่ของฉันได้...ไม่ต้องลำบากมาหรอกกกกก” ฉันประชด

“ก็ฉันเป็นห่วงแฟนของฉันนิ...กลัวจะโดนโจรยกเค้าบ้านไปซ่ะ...คนอะไรนอนขี้เซาชะมัด”

“ชิ...พ่อคนตื่นเช้า...กลับบ้านไปเลยไป๊”

“โหยยยย ก่อนไปเธอต้องเลี้ยงข้าวฉันแล้วล่ะ”

“...รีบๆกิน รีบๆกลับเลยไป”

“ชิ...เธอรู้รึเปล่า เจ๊มินามิสั่งการบ้านให้ไปส่งพรุ่งนี้อ่ะ” ฉันพูดไปกินไป

“มาบอกันทำไม...พรุ่งนี้ฉันไม่ไปโรงเรียน นายมึนป่ะ”

“เจ๊แกให้เขียน จดหมายถึงชาวต่างชาติ แล้วเจ๊แกจะส่งให้ภายในอาทิตย์นี้”

“อ่าวววว แล้วฉันอ่ะ...”

“ก็กินข้าวเสร็จค่อยเขียนก็ได้ ของฉันเสร็จแล้ว เดี๋ยวฉันช่วย”

“อืมๆ...”

--------------------------------------------------------------------------

“นี่...ฉันจะเขียนว่าอะไรดีอ่ะ”

“ก็แนะนำตัวไปดิ”

“เอ่อ...My name’s Sato Maka ชิมิ”

“อืม...ฉันลืมบอกไป เค้าให้ส่งรูปไปด้วยน่ะ”

“งั้นก็ถ่ายดิ เดี๋ยวเอาเข้าคอมก็ปริ๊นออกมาก็ได้”

“อืมๆ...ถ่ายฉันด้วยคน...ฉันยังไม่มีรูปเหมือนกัน”

“รอแป๊บนะ เดี๋ยวไปเอากล้องก่อน”

“อืมๆ...”

~ Thora…say ~

“โทระ...มาถ่ายรูปกัน” ยัยเมกะเอากล้องมาให้ผม โห่...รุ่นโบ(ราณ)ม้ากกกกก

“ถ่ายคู่กันดีกว่า อาจารย์บอกให้เอารูปเพื่อนด้วย” ซ่ะเมื่อไหร่

“อืม...ก็ได้...”

“งั้นเธอไปยืนตรงนั้นนะ เดี๋ยวฉันตั้งเวลาถ่ายให้”

“อืมๆ...”

ผมรีบวิ่งไปกอดยัยเมกะ รูปของเราเลยเป็นรูปที่ยัยเมกะอ้าปากหวอ ฮ่าๆๆ น่ารักดี

“โหยยยย อะไรอ่ะ...ยังไม่ได้ตั้งตัวเลย...” ยัยเมกะทำแก้มป่อง

“งั้นเดี๋ยวฉันถือกล้องดีกว่า แล้วถ่าย 5 ช๊อทรวดเอามั้ย”

“อืมๆ...มันต้องมีซักรูปที่ฉันออกมาน่ารักมั่งล่ะ” ยัยเมกะบ่นพึมพำ

“เอ๊า 1...2...แชะ”

ผมนับไม่ถึง 3 ก็ถ่ายเลย ผมหอมแก้มยัยเมกะก่อนที่ยัยเมกะจะโวยออกมา

“โหยยย โทระ นายแกล้งฉันถูกรูปเลยอ่ะ” ยัยเมกะโวยวาย

รูปที่ออกมาก็น่าโวยจริงๆครับ รูปที่ 1 ยัยเมกะถูกผมหอมแก้ม รูปที่ 2 เธอทำคิ้วขมวดแล้วหันมาทางผมที่กำลังยิ้มอยู่ รูปที่ 3 เธอยกมือจะชกผมแต่ผมจับมือไว้ได้ รูปที่ 4 ผมชี้ไปที่กล้อง รูปที่ 5 คือรูปที่เธอตั้งตัวได้มากที่สุดเธอยิ้ม แต่หันมาค้อนผม ทุกรูปผมยิ้มออกมาอย่างมีความสุข...

“ถ่ายใหม่ๆ...” ยัยเมกะพยายามจะแย่งกล้อง

“พอแล้วๆ...ไปเปิดคอมเลยจะได้เสร็จๆ เดี๋ยวฉันเขียนจดหมายให้”

“ก็ได้...เขียนดีๆนะ”

“อืมๆ...” ผมรับคำ หึหึ...ผมเขียนแนะนำตัวให้ยัยเมกะไป บอกอายุ วันเกิด แล้วบอกว่ามีแฟนแล้ว ผมบรรยายว่า พวกเรารักกันมาก หวานกันสุดๆแล้วก็เขียนอธิบายรูปที่ผมเล็งไว้ว่าจะส่ง ผมส่งรูปที่ 2 ไปให้ ส่วนที่เหลือผมจะขอยัยเมกะเก็บไว้

“นี่โทระ...ปริ๊นหมดเลยป่ะ...”

“อืมๆ...ปรี๊นอย่างล่ะ 2 ชุดนะ”

พอปริ๊นเสร็จซักพักผมก็ขอตัวกลับบ้าน โห่...มาอยู่แป๊บเดียวก็จะ 5 โมงแล้ว

...พี่เรียวพี่ริวคงใกล้จะกลับแล้วล่ะ

“ฉันไปแล้วนะ...ล็อคประตูบ้านด้วยล่ะ...ใครเรียกให้เปิดอย่าเปิดนะ”

“นายสั่งเหมือนฉันเป็นเด็กไปได้...ฉันโตแล้วนะ”

“เอาเหอะ...ทำตามที่บอกล่ะ”

“อืมๆ...” ยัยเมกะคิ้วขมวดเล็กน้อย

“ฉันไปแล้วนะ...”

“จะไปได้รึยังอ่ะ...ลีลาจัง”

“เธอลืมอะไรรึเปล่าอ่ะ”

“อะไรอ่ะ...”

“จูบลาไงล่ะ”

“>///< นายพูดอะไรของนายอ่ะ...”

“โห่...เธอไม่ยอมจูบฉันเลยนะ ที่ผ่านมาก็มีแต่ฉันที่ทำตลอด” ผมอ้อน

“ก็...ก็ฉันเป็นผู้หญิงนะ”

“งั้นหอมแก้มก็ได้...” ผมยื่นแก้มไปหาเธอ

“เออ...”

“เร็วๆดิ...ไม่งั้นฉันไม่กลับนะ” ผมขู่

“>///< จุ๊บ...ไปได้แล้ว” เธอหอมแก้มผมเบาๆ ให้ตายดิ เธอน่ารักจริงๆ

“ไปนะ”

“ไปซ่ะทีเหอะ...”

“บาย...” ผมขี่มอเตอร์ไซค์ออกไป...ใครจะรู้บ้างว่าผมนั่งยิ้มไปตลอดทาง

--------------------------------------------------------------

ติดตาชมตอนต่อไป...

โหวต เมนต์ด้วยนะค่ะ

เออ...เริ่มรู้สึกว่าโทระจะหื่นไปนิด...

ให้อภัยด้วยนะค่ะ.

โอ๊ยยยยยยย ปวดท้องชะมัดเลยอ่ะ...ปวดๆๆๆ นี้ฉันเป็นอะไรไปอ่ะ โอ๊ยยยยยย ปวดง่า แง๊ๆๆๆๆๆ พ่อจ๋าแม่จ๋า ต่อไปนี้หนูคงตอบแทนพระคุณไม่ได้แล้ว ลาก่อน...วิญญาณหนูจะรอที่ทางช้างเผือกนะค่ะ

>_< >_o >_O o_O O_O

“เอ๋...” นี่มันที่ไหนเนี้ย...เตียงสีขาว ผ้าม่านสีขาว ห้องสีขาว หรือว่าจะเป็นนนนนน ม่านรูด(ดูจินตนาการคุณเธอ)

“ว้ากกกกกกกกกกกกกกกก” ไม่ๆๆๆนี้ชั้นเสียความบริสุทธิ์แล้วงั้นหรอ ม่ายอ่าวววววววววว

“เมกะ...เป็นอะไร”

“พ...พี่เรียวววว หนูอยู่ที่ไหนก็ม่ายรู้อ่ะ ใครพาหนูมาม่านรูดอ่ะ แง๊ๆๆๆๆ”

“ป๊อง...โหยยัยบ้า...ใครจะหน้ามืดฉุดเธอไปม่านรูดฮ่ะ...หุ่นอย่ากะเด็กอนุบาล” ฉันหันไปตามเสียง

“พูดดีๆนะโทระ นายว่าใครฮ่ะ”

“ก็ฉันพูดกับใครล่ะ ยัยติ๊งต๊อง...”

“แง๊ๆๆๆ พี่เรียววววว ไอ้บ้าโทระมันว่าหนูอ่ะ งืออออออ หนูไม่ยอมจริงๆด้วยนะ” ฉันหันไปอ้อนพี่เรียวทันทีที่รู้สึกว่าสู้ไม่ได้

“พอเลยเมกะ...แล้วเราลุกขึ้นมาไม่เจ็บแผลหรอ...”พี่ริวหันมาพูดกับฉัน แล้วเดินมาแยกฉันออกจากพี่เรียว สงสัยจะอิจฉา

“แผลอะไรอ่ะหนูงง”

“ก็เราไส้ติ่งอักเสบ ก็เลยพามาผ่าตัดเนี้ย”

“หือ...ว้ากกกกกกก เจ็บบบบบบ เจ็บบบบบบอ่า แง๊ๆๆๆๆๆๆ” งืออออ...ถึงว่าตอนแรกทำไมมันปวดแปล๊บๆ

“เอ๊าๆ นอนซ่ะ โหยยยย ตื่นมาก็ยุ่งซ่ะแล้ว” พี่เรียวกับพี่ริวช่วยกันประคองฉันลงนอน โอ๊ยๆ เบาๆจิ

“แล้วเราต้องนอนโรงพยาบาล 2 คืนนะ พักให้แผลหายก่อนแล้วค่อยไปโรงเรียน” พี่ริวบอกฉัน หือ...ไม่ไปโรงเรียนงั้นหรอ

“โอ๊ยยยย พี่ริวจ๋า หนูปวดมากๆเลยอ่ะ ขอนอนซัก 5 คืนเลยไม่ได้หรออออ” *_* ฉันหันไปอ้อนพี่ริวทันที

“ไม่ต้องเลยยัยเมกะ เธออ่ะถึกจะตายแค่ 2 วันก็เกินไปแล้ว” โทระขัดฉัน

“แง๊ๆๆ พี่เรียวววว หนูป๊วดปวด คงไปโรงเรียนไม่ได้หรอกกกก น้า...หนูขอหยุดอีก3วันน้า” *-*

“งั้นหยุดอยู่บ้านอีก 1 วันพอมั้ย”

“โห่...ขออีก 3 วันจิ”

“งั้น 2 วัน”

“2 วันครึ่ง”

“เอ๊า...เห็นว่าต่อเก่งนะ ให้ไปเลยอีก 4 วัน”

“เอ๋...พี่ริวพูดจริงป่ะเนี้ย”

“อืม...แต่พี่กับพี่เรียวไม่อยู่เฝ้านะ พี่นัดกับเพื่อนว่าจะไปติวกันอ่ะ”

“TT__TT อาร่ายอ่ะพี่ริว พี่ริวก็รู้ว่าหนูกลัวผีอ่ะแล้วจะให้หนูนอนคนเดียวเนี้ยนะ”

“ก็ให้จิกะมานอนเป็นเพื่อนดิ”

“(ซวยอีกแล้วตรู) อ่าค่ะ เดี๋ยวจิกะมานอนเป็นเพื่อนเมกะให้ก็ได้ค่ะ”

“พอใจยัง แม่ยุ่ง”

“อืมๆ...เห็นว่าพี่ริวขอร้องนะเนี้ย...เพิ่มค่าขนมให้หนู 50% ด้วย...ไม่งั้นจะโทรไปฟ้องป๋า ว่าพี่ริวพี่เรียวไม่ยอมดูแลหนู”

“(หมดตัวอีกแล้ว) อืมๆ เดี๋ยวพี่จะเจียดเงินที่ไม่ค่อยมีของพี่ไปให้ก็แล้วกันนะ”

“พี่ริวประชดหนูหรอ งั้นพี่เรียวต้องซื้อเกมแผ่นใหม่ให้หนูด้วยนะ”

“อืมๆ -_-^”

“ว้าววววว ดีจังฟรีไม่ต้องจ่าย...”

“(ปีศาจ)” นี่คือสิ่งที่ทุกคนคิด

---------------------------------------------------------------------------------------

เฮ้อออออ...วันนี้เป็นวันสุดท้ายที่ฉันได้นอนโรงพยาบาล แผลฉันหายอย่างรวดเร็ว หมอบอกว่าฉันถึกมาก หลอกด่าฉันรึเปล่าเนี้ย โอยยย...อยู่โรงบาลเซ็งค์จะแย่วันๆโทระก็มาคลุกอยู่กับฉัน เบื่อจะตายอยู่แล้วเซ็งค์ชะมัดดดดด

“โทระ...เมื่อไหร่พี่เรียวกับพี่ริวจะมารับซักทีอ่ะ”

“โห่...บ้านเธอกับโรงพยาบาลไม่ได้เดินก้าวเดียวถึงนะ รอหน่อยเด่”

“ก็ฉันเบื่ออออออม้ากกกกกกก...เซ็งค์จะตายอยู่แล้วววววว”

“งั้นเรามาหาอะไรทำแก้เซ็งค์ดีป่ะ”

“อะไรอ่ะ...นายจะเต้นรูดเสาโรงบาลโชว์หรอ”

“-_- ป่าวเฟ้ย...แต่ฉันจะ...” โทระกระโดดมาบนเตียง(พยาบาล)

“น...นายจะทำอะไร...น...นี่มันโรงพยาบาลนะ...เกรงใจหน่อยยยย” TT__TT ฉันรู้ว่าเขาจะทำอะไรแล้วนะ

“ไม่เป็นไร...ฉันจะทำ(?)เงียบๆแล้วกัน”

“อ๊ายยยย...อือ...”

กรี๊ดดดด...ให้ตายดิ ที่นี่มันโรงพยาบาลนะ นายมาจูบฉันอีกแล้ว...ฉันพยายามจะผลับเค้าแต่เค้าดันตัวฉันให้นอนราบบนเตียงแล้วตรึงมือของฉันไว้ เค้าค่อยๆปลดชุดที่พึ่งจะเปลี่ยนของฉันออก จะเห็นเสื้อในตัวจิ๋วสีส้มลายพิกาจูแล้วค่อยๆจับ!!! ถึงตอนนี้ฉันก็เริ่มไร้เรี่ยวแรงต่อต้าน ฉันปล่อยให้เค้าจูบฉัน...จากจูบที่อ่อนหวานกลายเป็นจูบที่ร้อนแรงมากขึ้น...มากขึ้น...และมากขึ้น…

“เก็บของเสร็จรึยังค่ะ...ว้าย!!! ขอโทดค่ะ...”

“หือ...O_O ว้าย...” มีพยาบาลเดินเข้ามาในห้องแล้วเห็นฉาก...ของฉันกับโทระพอดี แต่ตอนนี้หล่อนเดินออกไปแล้ว

“โห่...มาขัดจังหวะจนได้” โทระบ่นพึมพำ นี่นายเคยสำนึกบ้างมั้ยเนี้ย

“นี่...โทระ...นายทำแบบนี้กับฉันได้ยังไงฮ่ะ”

“ก็ฉันเป็นแฟนเธออ่ะ...แฟนกันเค้าทำแบบนี้ทั้งนั้นแหละ”

“...” จริงรึเปล่าอ่ะ

“ฉันคบกับใครฉันก็...แล้วทั้งนั้นแหละ”

“...” ทำไงดีฟร่ะ...ฉันไม่เคยมีแฟนซ่ะด้วย

“เธอนี้ไม่ได้เรื่องเลยจริงๆ...” โทระสายหน้าไปมา

“อะไรของนายฮ่ะ...ถ้าฉันเป็นแฟนกับนายแล้วเป็นแบบนี้ฉันเลิกกับนายดีกว่า” ฉันปาหมอนใส่เค้า

“โห่ยยย ยัยบ้า...แบบนี้ต้องเอาคืน...” โทระปาหมอนใส่หัวฉัน

“กรี๊ดดดด ฉันไม่ยอมหรอก ย้ากกกก...” ฉันปาหมอนอัดใส่หน้าเค้าแล้วกระโดดกดหัวเค้า

“อ้าก อัยอ้าอายอัยไอ่ออก” โทระพูดไม่เป็นภาษา ฮ่าฮ่าฮ่า

“ตายซ่ะเหอะ...” ฉันกดหัวแรงขึ้นจากที่ดิ้นๆไปก็นิ่ง

“เฮ้ยยยย...โทระ นายเป็นอะไรไปอ่ะ นาย...นายจะตายไม่ได้นะ แง๊ๆๆๆๆ ถ้านายตายแล้วฉันก็เป็นฆาตกรอ่ะดิ ไม่เอาน้า” ฉันรีบมุดลงไปฟังหัวใจเค้าอย่างรวดเร็ว

“เสร็จล่ะ...” โทระรีบพลิกร่างกลับมาคร่อมฉันอย่างรวดเร็ว

“นี่นายหรอกฉันหรอ...>_<”

“ช่วยไม่ได้...เธอพลาดแล้ว” โทระซุกหน้าลงมาที่คอของฉัน กรี๊ดดดด จักจี๊อ่ะ เอาออกเดี๋ยวนี้นะ...

“หึๆๆ” โทระหัวเราะชั่วร้ายก่อนจะจูบฉัน แง๊ๆๆ นี่ฉันพลาดท่านายกี่ครั้งแล้วเนี้ย...แล้วฉันก็ต้องแพ้นายอีกครั้ง

“คราวหลังจะแกล้งฉันอีกมั้ย” โทระปล่อยฉันออก

“ไม่แกล้ง(ซ่ะเมื่อไหร่)ก็ได้ค่ะ”

“ดีมาก...” โทระเอามือมาขยี้หัวฉัน ชิ...ฝากไว้ก่อนเหอะ

“ไงเมกะ...กลับบ้านรึยังจ๊ะ” เฮ้อ...พี่เรียวกับพี่ริวมาพอดี

“กลับเลยอ่ะ...” ฉันรีบวิ่งไปกอดแขนของพี่ๆคนล่ะข้าง

“อืม...ไปทำอะไรมาอ่ะ ผมยุ่งจัง” ฉันหันไปมองโทระที่กำลังสะดุ้งอยู่

“ป...เปล่านิ”

“งั้นไปเหอะกลับบ้านกัน”

“ป่ะกลับเหอะ...หนูคิดถึงเตียงที่บ้านจะแย่...” ฉันรีบเดินนำหน้าไป ปล่อยให้พี่ๆช่วยกันขนของขึ้นรถ ฮ้าววววว เตียงโรงพยาบาลไม่นุ่มเลยแฮะ...

---------------------------------------------------------------------------

โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน

ผู้ที่มีอายุมากกว่า 7 ปีไม่ควรอ่านคนเดียว

ควรพาเพื่อนมาอ่านกันเยอะๆ...

จะได้ติดกันถ้วนหน้า

ทั้งเด็ก สตรีมีครรภ์ และคนชรา