“นิโทระ...เลือกเสร็จยังอ่ะ...ฉันเมื่อยแล้วน้า~” ฉันยืนบ่นโทระอยู่ที่แผนกชุดสตรี โทระกำลังเลือกชุดให้ฉันอย่างเอาเป็นเอาตาย แล้วให้ฉันเข้าไปเปลี่ยน

                “อ่ะเมกะ...เธอลองชุดนี้ให้ฉันดูหน่อยดิ๊” โทระยื้นเสื้อแขนตุ๊กตากับกระโปรงสีขาวให้ฉัน (เค้าให้ฉันเข้าไปลองชุดเป็นรอบที่ 5 แล้ว)

                “ง่า...นายไม่รู้รึไงว่าฉันชอบสีฟ้าอ่ะ...”

                “ก็เธอเหมาะกับสีชมพูมากกว่าอ่ะ...ไปเปลี่ยนเลยอย่าบ่น” โทระผลักฉันไปที่ห้องลองเสื้อ...

                ชิ...ลองก็ได้ฟร่ะ

                “เสร็จยังอ่ะ...” เสียงตะโกนของโทระดังมาจากข้างนอก

                “เสร็จแล้วๆ” ฉันรีบเดินจากห้องลองชุด

                “อืม...ค่อยดูดีขึ้นหน่อย เอาตัวนี้ไปเปลี่ยนด้วย...” โทระยื้นเสื้อแขนยาวเปิดไหล่สีขาวกับกับกระโปรงสีฟ้ามีระบายพลิ้วๆให้ฉัน...

                “โห่ย...ขี้เกียดลองแล้วอ่ะ เลือกๆไปเหอะ เดี๋ยวฉันก็ต้องใส่อยู่ดี”

                “เอาไปลองเหอะอย่าบ่น...” โทระผลักฉันเข้าห้องลองเสื้อ...

                “ไม่เอาแล้ว เบื่ออ่ะ...นายก็เลือกๆให้ฉันเหอะ ฉันใส่ทุกตัวแหละ”

                “...” โทระเริ่มงอน

                “ไม่ต้องงอนด้วย ฉันจะไปซื้อ ‘ของของผู้หญิง’ ก่อนนายรออยู่ตรงนี้แหละ” ฉันสั่งโทระ

                “อะไรคือ ‘ของของผู้หญิง’ อ่ะ” โทระถามฉัน

                “ไม่ต้องยุ่งเลย นายเลือกเสร็จแล้วโทรตามด้วย...อย่าลืมชุดนอนฉันนะ” ฉันรีบเดินไปที่แผนกชุดชั้นในสตรี

                “เฮ้ย...ไรว้า” เสียงโทระบ่นมาตามทาง ช่วยไม่ได้อ่ะ นายจะมาเลือกชุดชั้นในกับฉันรึไง

                “งืมๆ...” เอาไปกี่ตัวดีอ่ะ สีฟ้าน่ารักดี แต่...โทระบอกว่าฉันเข้ากับสีชมพูมากกว่านิ >///< ว๊ายๆ แล้วฉันจะพิถีพิถันเลือกชุดชั้นในทำไมเนี้ย ไม่ได้ใส่ให้ใครดูซ่ะหน่อย >///< เอาสีฟ้าลายน้องหมีดีกว่า เข้าชุด อืม...จะดูเด็กเกินไปมั้ยนะ >//< เด็กอะไรกันเล่า ก็ฉันใส่แบบนี้มานานแล้วจะมาแคร์อะไรล่ะ กีสสสส!!! ฉันเป็นอะไรไปแล้วเนี้ย

                “เสร็จแล้วหรอ...” ฉันเดินไปหาโทระ...หลังจากที่ฟุ้งซ่านไม่เป็นเรื่อง >///<

                “อืม...นายเลือกชุดให้ฉันเสร็จรึยังอ่ะ”

                “เสร็จแล้ว” โทระโชว์ถุงชุดให้ฉันดู

                “นายจะซื้อไปใส่เป็นปีเลยรึไงฮ่ะ กี่ชุดน่ะ”

                “แค่ 8 ชุดเอง”

                “8 ชุด!!!นายซื้อไปให้ฉันเปลี่ยนวันล่ะ 4 รอบเลยหรอ!!!”

                “ไม่เห็นต้องดุเลย...ก็มันเหมาะกับเธอทุกตัวเลยอ่ะ” โทระบ่นงึมงำ

                “นี่นายเห็นฉันเป็นตุ๊กตาของนายรึไงอ่ะ...”

                “เอาน่า อย่าบ่นเลย...พิโกโตะโทรมาตามแล้วนะ รีบๆไปกันเหอะ...” โทระจับมือฉันแล้วจูงให้เดิน

                “ค่าชุดนายไปเก็บเอาที่พี่ริวแล้วกันนะ”

                “ไม่ต้องอ่ะ...ฉันมีเงินเลี้ยงแฟนฉันได้น้า” โทระหยิกแก้มฉันเบาๆ

                “โห่ย ตั้งหลายบาท ฉันเกรงใจอ่ะ ปกตินายก็ต้องเลี้ยงฉันอยู่แล้วนิ...”

                “ไม่ต้องเกรงใจ...เอางี้มั้ยฉันมีอะไรแลกเปลี่ยน” โทระยิ้ม(แบบแปลกๆ)

                “หือ...”

                “เอาเป็นว่านั้นเป็นชุดของฉัน ฉันสามารถถอดได้ตลอดเวลาที่ต้องการไง...”

                “>///< ไอ้โรคจิต ใครจะไปยอม อั๊ก!!!” ฉันกระทุ้งศอกไปที่ท้องของโทระทันทีที่พูดจบ ไอ้หื่นเอ๊ย

                “โห่ย...ตกลงเธอเป็นมาโซคิสจริงๆใช่มั้ยเนี้ย...” โทระลูบที่ท้องตัวเองเบาๆ

                “ถ้านายยังพูดอีกฉันจะกลายเป็นมาโซคิสจริงๆด้วย...” ฉันขู่

                “ว้าก!!! ไม่เอาแล้วคร้าบ...T^T”

                “นี่ยัยเมกะ...ฉันรอเธอเป็นชาติแล้วนะ” ยัยจิกะบ่นทันทีที่ฉันกับโทระเดินถึงรถ

                “บ่นจังเลย...รู้ป่ะว่าผู้ชายส่วนมากไม่ชอบผู้หญิงขี้บ่นนะ”

                “หา...จริงรึเปล่าพิโกโตะฉันขี้บ่นจริงรึเปล่า T^T” ฉันจิกะเริ่มงอแงพิโกะ

                “งี่เง้านะ...ฉันจะไปเบื่อเธอได้ไงอ่ะ...” พิโกะลากยัยจิกะขึ้นไปนั่งข้างคนขับ

                “สต๊อป...นายห้ามเอาจิกะไปนั่งหน้าได้แล้ว ปล่อยให้เพื่อนอยู่ด้วยกันซ่ะมั่งดิ” ฉันรีบห้ามพิโกะทันที เพราะฉันเห็นยัยจิกะถือถุงขนมอยู่ เสร็จล่ะ (<< ยัยนี่เลวจริงๆ)

                “เมกะอย่างนึกว่าฉันไม่รู้ทันเธอนะ” โทระเริ่มดุฉัน >^< ใจคอนายจะไม่ให้ฉันมีความสุขเลยรึไง

                “รู้อะไร...นายมึนป่ะโทระ ไปนั่งข้างหน้าได้แล้ว!!!” ฉันทำหน้าตายแล้วดันโทระขึ้นไปนั่งคู่กับพิโกะทันที...แล้วลากยัยจิกะมานั่งคู่กับฉัน

                “นิเมกะ...เธอไม่ตื่นเต้นเลยหรอที่จะได้ไปพบแม่ของโทระอ่ะ...” ยัยจิกะเริ่มชวนฉันคุย ขณะที่ฉันเคี้ยวขนมเต็มปาก

                “อืม...ก็ตื่นเต้นอ่ะ”

                “...” ยัยจิกะแสดงสีหน้าไม่เชื่อ

                “แล้วเธออ่ะ ไม่เห็นจะตื่นเต้นเลย” ฉันหันไปถามมั่งปากก็เคี้ยวตุ๊ยๆ

                “(-_-;) นี่เธอไม่รู้หรอว่าฉันไปเจอแม่ของพิโกโตะตั้งแต่คบกันใหม่ๆแล้ว...”

                “อืม...แล้วเป็นไงมั่งอ่ะ งับๆ” ฉันเอานิ้วแหย่ลงไปในคอนเน่ทั้ง 5 นิ้ว

                “ก็ไม่ดุนะ...ใจดีด้วย แม่ของพิโกโตะชอบผู้หญิงน่ารักๆ แล้วชอบพาฉันไปช๊อปปิ้งเลือกเสื้อผ้าสวยๆให้ใส่”

                “เหมือนโทระไม่มีผิด กร๊อบๆ” ฉันบ่นแล้วค่อยๆกินคอนเน่ทีล่ะนิ้ว

                “แต่ต่างจากพิโกโตะลิบเลยอ่ะ...” ยัยจิกะเริ่มบ่นมั่ง

                “แล้วแม่ของพิโกะสวยมั้ย...”

                “ก็สวยนะ...หุ่นก็ผอมเพรียวเหมือนนางแบบ” ยัยจิกะทำหน้าเพ้อฝัน

                “อืม...แล้วไงต่อ”

                “ดูจากหน้าตาแล้วไม่น่าเชื่อเลยว่าอายุ 30 กว่าแล้วยังสาวอยู่เลย แต่แม่จะแต่งตัวเป็นวัยรุ่นเฮี้ยวๆนิสัยจะซาส์ๆลืมวัย แบบว่าคิดว่าตัวเองเป็นสาวรุ่นอ่ะ...น่ารักดีนะ อ่าว...”

                “ฟี้...”

                “หลับไปแล้วก็ไม่บอกปล่อยให้พูดคนเดียวอยู่ได้ดูดิ๊ขนมยังเต็มมืออยู่เลย...”

                “ฮ้าว...” ฉันตื่นมาสะลึมสะลือแล้วพยายามเพ่งมองดูรอบๆตัว

                “หือ...” ที่นี่ที่ไหนอ่ะ ห้องสีฟ้าตกแต่งสวยงามด้วยเปลือกหอยต่างๆ ที่เตียงนอนมีม่านสีขาวประดับไว้รอบๆเตียงเหมือนกับห้องนอนของเจ้าหญิง ว้าว...สวยจังเลย...

                “ตื่นแล้วหรอ...” ฉันหันไปมองข้างเตียงก็พบกับ

                “โทระ!!!...ที่นี่ที่ไหนอ่ะ...” โทระนอนเหยียดขาอยู่ที่ข้างๆฉัน

                “ก็รีสอร์ตแม่ฉันไง...ตกลงฉันพาเธอมาทำไมเนี้ย...” โทระบ่น

                “แล้วไหนแม่นายอ่ะ...” ฉันหันซ้ายขวา (-_- ) ( -_-) (-_- ) ( -_-)

                “ประชุมอยู่...เดี๋ยวก็เสร็จแล้ว ฉันเห็นเธอหลับอยู่ก็เลยอุ้มมานอนที่นี่อ่ะ”

                “แล้วพิโกะกับจิกะล่ะ”

                “ลงไปเดินเล่นข้างล่าง”

                “แล้วโรงแรมแม่นายสวยแบบนี้ทุกห้องเลยหรอ”

                “ปล่าว...ฉันโทรสั่งให้คนมาทำเอาไว้เมื่อวาน”

                “แล้ว...อุ๊บ”

                “พอแล้ว ตื่นมาก็ถามเลย” โทระจูบปิดปากฉันไว้...เราสองคนเลยนอนกอดจูบบนเตียงอย่างงั้น...

                “โทระ...แม่ประชุมเสร็จแล้วรอกินข้าวอยู่ข้างล่าง” พิโกะเปิดประตูเข้ามาในห้อง

                “..!!!” ฉันเลยรีบผลักโทระออกอย่างรวดเร็ว

                “โห่ยขัดจังหวะ” โทระบ่นแล้วพิโกโตะก็ปิดประตู

                “โห่ยโทระอ่ะ ชอบฉวยโอกาสตอนเผลออยู่เรื่อย” >///< ฉันบ่นไปหน้าแดงไป

                “แต่เธอก็ไม่ต่อต้าน...” โทระยิ้ม

                “ก็ฉันรู้ว่านายไม่กล้าทำอะไรเกินเลยหรอก...จริงม้า” ฉันยื้นหน้าไปยั้วโทระ

                “มันก็จริงอ่ะนะ...แต่เธออย่ามาไว้ใจฉันนักเลย ยังไงฉันก็เป็นผู้ชายนะ...”

                “นายไม่กล้าทำอะไรฉันหรอก...”

                “ฉันบอกว่าจะไม่ล่วงเกินเธอก็ไม่ได้หมายความว่าจะจูบเธอไม่ได้นะ...” โทระยิ้ม

                “>///< ไปเหอะ...แม่นายเรียกแล้ว...” ฉันรีบแต่งตัวให้เรียบร้อยแล้วดันโทระให้ไปหาแม่ทันที...

~ Jikka say ~

                “จิกะ!!!...” ขณะที่ฉันนั้งกินสุกี้อย่างอร่อยพิโกโตะก็เรียกฉัน

                “ห่ะ??? เรียกซ่ะตกใจเลยอ่ะ”

                “เขี่ยผักทิ้งทำไม” พิโกโตะดุฉัน

                “ก...ก็ฉันไม่กินผักอ่ะ...”

                “ห้ามเหลือ...ไม่งั้นเธอโดนแน่...” พิโกโตะคีบผักใส่ปากฉัน...

                “ง่า...” ฉันเคี้ยวด้วยความจำใจ...รสชาติแย่ชะมัด

                “ดีจัง...” อยู่ดีๆยัยเมกะก็บ่นออกมาเบาๆ

                “อะไรของเธออ่ะ...” ฉันถามเมกะ

                “ก็พิโกะกับเธออ่ะ...เอาใจกันหน้าดูเลย...ดูโทระดิ ตั้งหน้าตั้งตากินอยู่นั้นแหละไม่ยอมคุยเลย” ยัยเมกะหันหน้าไปทางโทระ

                “อยากให้ป้อนมั่งหรอ...” โทระหันไปถามเมกะ ยัยเมกะก็ยักหน้างึกงัก

                “หลับตาอ้าปาก...”

                “อ้า...อุ๊บ!!...” โทระคีบชิ้นเนื้อเข้าปากแล้วประกบปากไปทับยัยเมกะ...>///< ว้ายๆ เห็นแล้วเขินแทน นี้มันร้านอาหารนะ...ฉันรีบเมินหน้าไปทางพิโกโตะ ก็เห็นว่าพิโกโตะมองฉันอยู่เหมือนกัน แย่แล้วๆ ยัยเมกะทำให้บรรยากาศมันเปลี่ยนไป๊...ทำไงดีๆ

                “เพี้ย!!! ไอ้บ้าหื่นกาม...นี้มันร้านอาหารนะนายทำอะไร...” เมกะตบหน้าโทระแล้วเบือนหน้าหนีไปอีกทางหนึ่ง...ฉันสังเกตได้ว่ายัยเมกะหน้าแดง...

                “โห่...เธอเป็นมาโซคิสรึไงอ่ะ (มาโซคิส=ซาดิสมฺ)” โทระลูบแก้มของตัวเองเบาๆ

                “ไม่ต้องเลยไอ้คนฉวยโอกาส...” เมกะเถียง

                “ก็เธอบอกให้ฉันป้อนเองนะ!!”

                “แล้วนายป้อนแบบคนปกติไม่เป็นไง...”

                “เธอนี่เรื่องมากจังเลยจะเอาไงเนี้ย...”

                “เอาอย่างงั้นแหละไอ้โรคจิต...”

                “ยัยเตี้ย...”

                “ไอ้หื่น!!...”

                “ยัยมาโซคิส” คนเริ่มมองที่เรา

                “ไอ้โรคจิต” เราเริ่มเด่น

                “พี่ครับ...เก็บเงินด้วย...” พิโกโตะพูดเสียงปกติแต่หนักแน่นกับบริกรที่กำลังจะมาห้ามทัพ

                “เฮ้ยๆๆ...ไรว่ะ ยังกินไม่อิ่มเลย”

                “ได้ไงอ่ะพิโกโตะ ฉันพึ่งกินได้นิดเดียวเองนะ...”

                “1250 บาทครับ”

                “ปึ๊ก!!!” พิโกโตะวางเงินลงบนโต๊ะแล้วเดินจูงมือฉันออกจากร้านโดยมีเสียงโวยวายของทั้งสองคนตามมาข้างหลัง

                “พิโกะ...อะไรอ่ะ ฉันยังกินไม่ได้ครึ่งท้องเลยนะ...” ยัยเมกะวิ่งมาดักหน้าพิโกโตะ...

                “อีก 1 ชั่วโมงมาเจอกันที่รถนะ...” พิโกโตะจิ้มหน้าผากยัยเมกะแล้วจูงมือฉันออกไป โดยที่ยัยเมกะยืนว้ากอยู่ที่เดิม

                “ไปไหนดีอ่ะ...” พิโกโตะยื้นหน้ามาหาฉัน...

                “>///< ป่ะ...ไปซื้อชุดกันเหอะ...” ฉันควงแขนพิโกโตะไปที่แผนกเสื้อผ้า...

                “หือ...ไปซื้อเครื่องประดับกันก่อนดีกว่าอ่ะ...เธออยากได้สร้อยไม่ใช่หรอ...”

                “แล้วจะถามทำไมอ่ะ...” ฉันบ่นเบาๆ

                “หืม...อะไรอ่ะ...” พิโกโตะก้มหน้ามาหาฉันใกล้ๆ...อ๊ายยย >///< ทำไมนายถึงเป็นแบบนี้ไปแล้วอ่ะ...

                “ป่ะ...เปล่าซ่ะหน่อย...” ฉันปฏิเสธเสียงสั่น...

                “งั้นไปเหอะ...” ฉันรีบเดินไปที่แผนกเครื่องประดับทันที อ๊ายๆๆ...ทำไมฉันต้องหน้าแดงด้วยอ่ะ...

                “เดี๋ยวขอตัวแปบนะ...เธอไปเดินดูสร้อยก่อน เดี๋ยวมา...” พิโกโตะเดินดุ่มๆเข้าไปในร้านทำให้ฉันต้องเลือกซื้อสร้อยเอง...เบื่อจังเลย...

                “หวัดดีครับ...มาซื้อสร้อยหรอครับ...” มีผู้ชายหน้าตาดีคนนึ่งเดินมาทักฉัน...

                “อ่าค่ะ...” ฉันตอบไปอย่างงงๆ ฉันไปรู้จักนายตอนไหนอ่ะ...

                “อืม...น่ารักดีนะครับ...” ผู้ชายคนนั้นชี้มาที่ฉัน หือ...เค้าคงหมายถึงสร้อยที่ฉันใส่อยู่ล่ะมั่ง

                “อ่ะค่ะ...จะดูมั้ยค่ะ...” ฉันจะถอดสร้อยให้ดู

                “ไม่ได้หมายถึงสร้อยครับ...ผมหมายถึงคุณอ่ะ...”

                “เออ...นี้คุณกำลังจีบฉันใช่มั้ยอ่ะ...” ฉันถามตรงๆ

                “แหม...รู้ทันซ่ะด้วย...งั้นไม่อ้อมคอมล่ะกัน...มีเบอร์มั้ยครับ...”

                “ฉันมีแฟนแล้วค่ะ...” ฉันตอบตรงๆ

                “ว้า...งั้นนี่เบอร์ผมนะ...เลิกกับแฟนเมื่อไหร่โทรหาผมนะครับ”

                “ฉันไม่เลิกกับยัยนี่เด็ดขาด...” มีรังสีที่คุ้นเคยแผ่ออกมาจากข้างหลังฉัน...

                “พิโกโตะ!!!”

                “ไสหัวไปซ่ะ...”

                “ขอโทษครับ...” ผู้ชายคนนั้นรีบเดินออกไปอย่างรวดเร็ว...ง่า...แล้วพิโกโตะจะโกธรฉันอีกมั้ยเนี้ย...

                “พิโกโตะ...” ฉันหันหน้าไปหาพิโกโตะแล้วเรียกด้วยเสียงอ่อยๆ

                “อืม...เลือกเสร็จยังอ่ะ...” พิโกโตะหันมามองฉันตาปริบๆ

                “น...นายไม่โกธรหรอ” ฉันหันไปถามพิโกโตะ

                “ไม่หรอก...ฉันเชื่อใจเธอไม่ต้องคิดมากหรอก ฉันเห็นเธอปฏิเสธไปแล้วนิ...” พิโกโตะขยี้หัวฉันเบาๆ

                “อือ...งั้นไปซื้อเสื้อผ้ากันเหอะ...” ฉันควงแขนพิโกโตะไปที่แผนกชุดสุภาพสตรี

                “อืม...ซื้อเสร็จก็กลับรถเลยนะ...ขี้เกียดเดินแล้วอ่ะ...”

                “เขาว่าผู้ชายมีความอดทนต่ำ...มันจริงซินะ...” ฉันแกล้งแหย่

                “ยอมแพ้...ก็มีความอดทนต่ำจริงๆนิ...”

                “อิอิ...” ฉันยิ้มตลอดเวลาที่อยู่กับพิโกโตะ...ความรักมันดีแบบนี้ซินะ...

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

                “ปี๊บๆๆๆๆ...ปี๊บๆๆๆๆ...”

                “ง่า...”

                “ปี๊บๆๆๆๆ...ปี๊บๆๆๆๆ...”

                “โครม...”

                “ยัยเมกะสายแล้วตื่นด่วน...ยัยเมกะสายแล้วตื่นด่วน...ยัยเมกะสายแล้วตื่นด่วน...”

                “โว้ยยยยยยยยยย อะไรกันนักกันหนาเนี้ยโทระ!!!!!~  เงียบหน่อยเด่...”

                “ยัยเมกะสายแล้วตื่นด่วน...ยัยเมกะสายแล้วตื่นด่วน...ยัยเมกะสายแล้วตื่นด่วน...”

                “โว้ยยยยยยย... อ่ะ อ่าว...” เช้าวันอาทิตย์อากาศแจ่มใส ฉันตื่นขึ้นมาด้วยเสียงของโทระ...แต่ ฉันได้ยินแต่เสียงอ่ะ ไม่เห็นเจอโทระเลย

                “ยัยเมกะสายแล้วตื่นด่วน...ยัยเมกะสายแล้วตื่นด่วน...ยัยเมกะสายแล้วตื่นด่วน...”

                “หือ...” แล้วสายตาฉันไปไปพบกับนาฬิกาปลุกรุ่นอะไรซักอย่าง ที่สำคัญมีเสียงโทระออกจากนาฬิกาตัวนั้น

                “ว้ากกกกกกกกก...” ใครๆๆๆ ใครเอาโทระไปใส่ไว้ในนาฬิกาปลุก ไม่ ม่ายยยยยยยยยยยย (รู้สึกนางเอกเริ่มปัญญาอ่อนเกินไปและ) แฮะแฮ่ม...(กลับสู่โหมดปกติ...) อ่ะ...ข้างๆนาฬิกามีกระดาษด้วยอ่ะ

                ‘ยัยเมกะ...ถ้าเธออ่านกระดาษแผ่นนี้ได้แสดงว่าเธอต้องตื่นแล้ว...ฉันตั้งนาฬิกาปลุกให้เธอตั้ง 2 ตัวจะไม่ตื่นได้งัยล่ะ อืม...เข้าเรื่องดีกว่านะ วันนี้ฉันต้องกลับบ้านไปเปลี่ยนเสื้อผ้า เราจะไปที่จังหวัด T กัน ฉันจะพาเธอไปรู้จักกับแม่ของฉัน เอ่อ เก็บเสื้อผ้าด้วยนะ เราจะไปค้างกัน 1 คืน ไม่ต้องห่วง ฉันขออนุญาตพี่ๆเธอแล้วนะ เดี๋ยวประมาณ 10 โมงฉันจะไปรับเธอที่บ้านนะ ฉันตั้งนาฬิกาปลุกเธอเอาไว้ 9 โมง ให้เวลาเธอ 1 ชม.ในการเตรียมตัว ถ้าขื่นชักช้าฉันจะไปแต่งตัวให้ที่บ้าน ปล.ไอ้พิโกโตะกับเพื่อนเธอก็ไปด้วยนะ’

                เฮ้ยยยยยยย...อะไรเนี้ยอยู่ๆก็...เฮ้ยยยย นี่มัน 9 โมงครึ่งแล้วนี่ บ้าจังเลย!!! ใครใช้ให้นายเขียน จม.ไว้ยาวๆเล่า  สายแล้วๆๆ จ้ากกกกกกกกกก!!!!

                “ปี๊นๆ...” ว้ากกกกกกกกกๆๆๆๆ ไอ้หื่นโทระมาแล้ว จ้ากกกกกก!!!

                “ก๊อกๆๆ...เฮ้ยยยย ยังไม่เสร็จอีกหรอ...”

                “แปบๆๆนะโทระ...แปบๆ ใกล้แล้วๆ” ฉันรีบสวมเสื้ออย่างรวดเร็วแล้ววิ่งไปเปิดประตูห้องทันที

                “ยัยบ้า!!! เธอจะใส่ชุดนี้ไปหาแม่ฉันรึไง...ไปเปลี่ยนเดี๋ยวนี้เลยนะ” โทระตะคอกใส่ฉัน

                “ก็ๆ...ก็ฉันรีบอ่ะ...”

                “โห่ย...แม่ฉันชอบผู้หญิงน่ารักๆ แล้วเธอมาใส่กางเกงยีนขาดๆกับเสื้อยืดเนี้ยนะ...”

                “ก็...ก็แหม...”

                “แล้วไหนกระเป๋าเสื้อผ้าเธอล่ะ...”

                “ยังไม่ได้จัดอ่ะ” ฉันยิ้มแห้งๆ

                “โห่ยยยยย...”

                “แหม...ขออีก 5 นาทีนะ เดี๋ยวฉันเก็บของก่อน...”

                “ไม่ต้องแล้ว เดี๋ยวไปแวะซื้อกลางทางเอา...” แล้วโทระก็ลากฉันไป

                “เฮ้ยยยยยยย…นายจะรีบไปตายหรือไงฮ่ะ...”

                “ปัง!!...” แล้วโทระก็ยัดฉันไปในรถสปอร์ต(ของพิโกะ)แล้วตามมานั่งข้างฉัน(ด้านหลัง)

                “เฮ้ยเบาๆเว้ย เดี๋ยวรถพัง” เสียงพิโกะดังขึ้น อ่าว...จิกะก็อยู่ด้วย

                “ทำไมช้าจังอ่ะ...” ยัยจิกะชะโงกหัวโผล่มาจากข้างหน้า

                “ก็ยัยติ๊งต๊องนี้อ่ะดิ...กว่าจะอาบน้ำแต่งตัว...” โทระบ่นดังๆ

                “หยุดรถเลยพิโกะ ฉันจะลงแล้ว...” ฉันประชดด้วยน้ำเสียงงอนๆ

                “เฮ้ยๆๆ...ไม่ต้องเลย...” โทระรีบจับหัวฉันไปพิงที่ไหล่ของเค้าอย่างรวดเร็ว

                “เชอะ...”

                “ยอมเลยจริงๆ...เธอนิ...”

                “พิโกะ...อีกนานป่ะ กว่าจะถึง...” ฉันพูดไปหาวไป

                “ประมาณ 2 ชม.กว่าอ่ะ...”

                “งั้นถึงเมื่อไหร่ปลุกด้วย...” ฉันนอนเอาหัวซบไหล่โทระจนหลับไป...

                “...กะ...เมกะ...”

                “งืม...ถึงแย้วหย่อออ...” ฉันลืมตาแล้วพูดด้วยเสียงงัวเงีย...

                “ถึงห้างสรรพสินค้าอ่ะ...ลงได้ได้แล้ว” โทระดึงฉันลงมาจากรถ

                “ง่า...แล้วปลุกมาทำแป๊ะอะไรอ่ะ...ง่วงๆๆ”

                “ก็มาซื้อเสื้อผ้าให้เธอไง...ไปได้แล้วยัยอืด...” โทระเดินจูงฉันไปทั้งๆที่ฉันหลับตาอยู่...=__=

                “ฟุดฟิดๆ...ห้อมหอม กลิ่นอะไรอ่ะ...” ฉันพูดแล้วสูดกลิ่นไปด้วย...ได้กลิ่นแล้วชักหิว

                “สุกี้ XXX ไง...”

                “แวะกินก่อนได้ป่ะ...หิวแล้วอ่ะ...” ฉันเริ่มอ้อนโทระ

                “เอาไงอ่ะพิโกโตะ...” โทระหันไปถามพิโกโตะ

                “กินเหอะๆ...ฉันก็หิวเหมือนกัน...” ยัยจิกะเริ่มโวยวายมั่ง

                “อืม...แวะก็แวะ...”

                “เย้ๆๆ...” ฉันกับยัยจิกะรีบควงแขนกันเข้าร้านทันที โย้วๆ

                “รับอะไรดีครับ” บริกรร้านสุกี้เดินมาถามคำถามเดิมๆ(ที่ฉันฟังมาตลอดชีวิต)กับฉัน

                “หมี่หยก 2 จาน ติ่มซำ หมูแดง ล่ะก็ น้ำแดง 1 ขวดครับ...” โทระสั่งอย่างคล่องแคล้ว...ซึ่งถ้าสังเกตดีๆแล้ว ของทั้งหมดนี้เป็นสิ่งที่ฉันเคยสั่งกินต้อนที่(พวก)เราไปกินสุกี้ด้วยกันครั้งแรก (ใครจำไม่ได้โปรดย้อนไปอ่านตอนที่ 9)

                “นายจำได้ด้วยหรอ...” ฉันหันไปมองโทระด้วยความอึ้ง...

                “ทุกอย่างที่เป็นของเธอฉันจำได้หมดแหละ...” โทระตอบเบาๆ

                “อ่ะแฮ่ม...คือไม่อยากขัดจังหวะนะแต่อาหารมาส่งแล้วอ่ะจะกินได้ยัง...” ยัยจิกะแกล้งขัดจังหวะโรแมนติด...

                ฉันกับโทระก็ได้แต่กินไปทั้งที่หน้าแดงด้วยกันทั้งคู่ >//< เขิลลลลลจัง

“>^< งืม...แจ๊บๆ” ฉันตื่นมาในวันที่ฟ้าสดใส... ง่า...เมื่อคืนหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่...ให้ตายดิ ปวดหัวตึ๊บเลยอ่ะ

“ยุกยิกๆ” อยู่ๆที่นอนฉันก็ยุบ เอ๋...

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!!!~ ไอ้บ้าโทระ ออกป่ายยยยยยยยยยยยยยยยย” ทันทีที่ฉันหันมองข้างๆก็เจอกับโทระนอนเปลือยท่อนบนอยู่...มานเกิดอะไรขึ้นนนนนน

“งืม...ตื่นมาก็แหกปากแต่เช้าเลย เธอเป็นบ้าอะไรเนี้ย...” โทระลุกนั่งแล้วเอามือขยี้ตา

“น...นายมานอนห้องฉันได้ไง...แล้ว...ส...เสื้อนายหายไปไหน...”

“ก็อยู่ปลายเตียงอ่ะ.