~ Jikka say ~

อิอิ...ฉันมาโรงเรียนแต่เช้าด้วยความสดใส... แน่ล่ะ ก็ฉันนั้งข้างไคโตะคุงผู้ชายสุดป๊อบของห้องเรานินา... เค้าหล่อมากกกกก (หล่อพอๆกับพิโกโตะ...แต่แตกต่าง) ผมสีทองเป็นประกาย ตาสีฟ้า ริมฝีปากสีแดงเหมือนลูกเชอร์รี่ อ๊ายยยยยยย...ให้ตายดิ เค้าช่างหล่อคนละแบบกับพิโกโตะจริงๆ ฉันไม่ได้นอกใจพิโกโตะเลยนะ ก็การที่ฉันมองคนหล่อมันก็ทำให้หัวใจมันกระชุ่มกระชวยจริงๆอ่ะ

“อรุณสวัสดิ์จิกะ...วันนี้ทำไมดูมีความสุขจังเลยล่ะ” ยัยเมกะ (ซึ่งปกติจะมาสาย) เดินมาหาฉัน แถมวันนี้ผมที่ปกติจะรวบครึ่งหัวเป็นแกละทั้ง 2 ข้างกลับกลายเป็นรัดถักเปียตรงกลางแบบหลุดลุ่ยเหมือนคนพึ่งหัดรัดถักเปียอีกต่างหาง (นี่มันยังเช้าอยู่นะ...ยัยนี่ตื่นมาทันได้ไง)

“อรุณสวัสดิ์...ก็ฉันได้นั่งข้างๆไคโตะคุงหนุ่มสุดป๊อบของโรงเรียนอ่ะ...เป็นเธอจะไม่ปลื้มรึไง”

“+__+ จิกะ...เธอมีแฟนแล้วนะ...” ยัยเมกะเตือนสติฉัน...(ด้วยแววตาอาฆาต)

“ก็...ไม่เห็นเป็นไรเลยนิ...ฉันไม่ได้นอกใจพิโกโตะซ่ะหน่อย...” ก็แค่ใช้สายตาโลมเลียทั่วร่างของไคโตะคุงเท่านั้นเอง

“ระวังอย่าเกินหน้าเกินตาก็แล้วกัน...ถ้าพิโกะงอน เธอก็ไม่ต้องมาร้องไห้ขี้มูกโป่งโทรมาหาฉันเลยนะ” ยัยเมกะทำหน้ามุ่ย

“อย่าหน้ามุ่ยดิ...ก็แค่มองเฉยๆ ไม่ได้จีบนิ...กังวลอะไรมากมาย”

“...”

“ว่าแต่เธอเหอะ...นึกยังไงทำผมแบบนี้มาอ่ะ” ฉันชี้ไปที่ผมแดงธรรมชาติของยัยเมกะ

“ก็ฉันอ่านนิตยาสานส์แล้วก็เลยลองทำดูเมื่อเช้าอ่ะ...ตอนแรกมันก็แน่นๆ...แต่ตอนนี้มันยังไงก็ไม่รู้...” ยัยเมกะเกาหัวเบาๆให้ผมยุ่งเข้าไปใหญ่ (กรรม)

“หันหลังมาเหอะ...เดี๋ยวฉันทำผมทรงใหม่ให้...” ฉันพูดอย่างอ่อนใจ...โตป่านนี้แล้วยังถักเปียไม่เป็นอีก...มันน่านัก

“อือ...ก็ดี” ยัยเมกะทำตามอย่างว่าง่าย...ฉันปล่อยผมออกเบาๆ จากผมที่เคยตรงของยัยเมกะได้เปลี่ยนสภาพเป็นลอนๆ เหมือนไปทำที่ร้านมา...เฮ้อ...ยัยนี่ผมสวยจริงๆ ผมที่สไรท์บางๆนั้นถูกรวบครึ่งหัวไว้ตรงกลาง ผมหน้าถูกหวีให้ลงมาเป็นหน้าม้าบางๆ (ทั้งที่ปกติเธอจะปัดไว้ข้างๆ) ทำให้ตอนนี้เธอใกล้จะเหมือนตุ๊กตาเข้าไปทุกที

“เสร็จแล้ว” ฉันบอกยัยเมกะเบาๆ

“อ่าว...ทำแค่เนี้ย...” ยัยเมกะมองกระจก (ของฉัน) แล้วบ่นพึมพำ

“อืม...วันนี้ผมเธอมันเป็นเกลียวๆดี เลยปล่อยไว้”

“แต่ฉันว่ามันหยิกแปลกๆมากกว่านะ...” ยัยเมกะบ่นนู้นบ่นนี่ ขยับไปมาส่องกระจกอยู่นาน จนชักเริ่มสงสัย

“แล้วทำไมอยู่ดีๆ เธอถึงลุกขึ้นมาทำสวยล่ะเนี้ย...” ฉันพูดลอยๆแต่คนฟังกลับหน้าแดงขึ้น

“ก็...ก็มันเบื่อๆ...ก็เลยอยากเปลี่ยนไซน์ดูมั่งอ่ะ”

“อืม...ฉันก็อยากลองเปลี่ยนลุคส์บ้านเหมือนกันน้า...” ฉันบ่นเบาๆ

“เฮ้อ...อีก 2 วันคริสมาสต์แล้วนิ...เร็วจัง” ยัยเมกะบ่นพึมพำ

“อืม...ดีจัง...ฉันขออนุญาตแม่ไปค้างบ้านเธอดีกว่า”

“อ่า...จะมาทำไมอ่ะ...ยัยจิกะ...เธอมีพิโกะอยู่แล้วยังจะมางาบพี่ฉันอีกหรอ” ชิ...รู้ทันจนได้

“ป่าวซ่ะหน่อย...ฉันก็แค่อยากฉลองวันคริสมาสต์กับเพื่อนแค่นั้น...ถ้าเธอไม่อยาก...ฉันก็...” ฉันแกล้งทำเป็นเศร้า

“อ่ะๆๆ...ค้างก็ค้างดิ...ใครว่าอะไรล่ะ”

“เย้...” >_จุดอ่อนยัยเมกะก็ตรงนี้แหละ

“ไง...เมกะ...” โทระเดินมาหาพวกเรา...นายคงไม่ลืมว่าฉันก็นั่งอยู่ด้วยนะ

“อ...อืม...อรุณสวัสดิ์” ยัยเมกะตอบแล้วก้มหน้ามองที่ เท้า ของตัวเอง (มันมีอะไรหน้าสนใจหรอ)

“รีบนั่งที่ได้แล้ว...ไม่เห็นหรอว่าไคโตะมารอนานแล้วอ่ะ” โทระชี้ไปที่นั่ง (เก่า) ของฉัน ที่ (เคย) อยู่ข้างๆโต๊ะของเมกะ แล้วฉันก็พึ่งสังเกตว่ามีคนมานั่งเยอะแล้ว

“อ...อืม...จิกะฉันไปก่อนนะ...” ยัยเมกะถูกโทระลากกลับที่นั่ง โดยที่ไคโตะคุงเดินมานั่งข้างๆฉัน...>//<

“เออ...ไคโตะคุง...” ฉันพูดหลังได้ยินเสียงกริ๊งพักกลางวันดังขึ้น

“ครับ...” ไคโตะยิ้มอย่างร่าเริง (ต่างกับพิโกโตะลิบลับ)

“ขอโทษนะ ...ที่เมกะมานั่งที่ของไคโตะ จนไคโตะต้องย้ายไปนั่งที่อื่นอ่ะ”

“ไม่เป็นไร...อืม...แต่เย็นนี้ว่างมั้ยล่ะ” ไคโตะถามฉัน ฉันเป็นผู้หญิงต้องเล่นตัวจึงตอบไปว่า...

“ว่างดิ..ทำไมหรอ” >_< กีสสสส ไคโตะต้องชวนฉันไปเดทแน่เลย (กรรม)

“จะชวนไปซื้อของขวัญวันคริสมาสต์ให้แฟนเป็นเพื่อนหน่อยอ่ะ...ผมเป็นผู้ชาย...ไม่ค่อยรู้เรื่องพวกนี้เท่าไรหรอก” แป่ววววว!!! แง๊ๆๆๆๆ ไคโตะคุงมีแฟนแล้วหรออออ...จิกะทำใจไม่ด้ายยยยย

“เออ...ไปดิ...” ฉันตอบเสียงอ่อนลง...โด่เอ้ย...แค่มีเพื่อนเป็นไคโตะคุงก็ดีแล้วฟร่ะ

“จริงๆนะ...” ไคโตะรีบจับมือฉันไปเขย่าอย่างรวดเร็ว ไม่ต้องเลยนะไคโตะ...นายมีแฟนแล้วไม่ทำให้ใจฉันไหวหวั่นได้อีกแล้วย่ะ

“อืม...” แต่สิ่งที่ฉันทำก็คือจับมือเค้าเบาๆทั้งสองข้าง (ฮ่าๆๆ...เอาว่ะ แค่นี้ก็ยังดี)

“อะแฮ่ม...” มีเสียงคุ้นหูดังขึ้นจากข้างหลังฉัน...พร้อมกับมีรังสีพิฆาตบางอย่างพุ่งมาที่ฉัน...รังสีนี้ฉันรู้จักเป็นอย่างดี...จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจาก...

“พิโกโตะ!!!!” ฉันรีบปล่อยมือจากไคโตะคุงอย่างรวดเร็ว แล้วหันกลับไปข้างหลัง

“ฉันมารับไปกินข้าว...” พิโกโตะพูดด้วยน้ำเสียงธรรมดาแต่มีความเย็นชาบางอย่างซ่อนอยู่

“ก...ก็ไปดิ...รออะไรอยู่ล่ะ” ฉันรีบควงแขนพิโกโตะออกไปอย่างรวดเร็ว...ยืย์...ไม่อย่างจะคิดเลยว่าฉันจะโดนเทศนาอย่างไร รีบๆลากพิโกโตะออกไปจากตรงนี้ดีกว่า ไม่อยากโดนเทศน์ที่คนเยอะๆด้วย...

ฉันพาพิโกโตะไปที่โรงอาหารอย่างรวดเร็ว แล้วนั่งลงตรงข้ามกับพิโกโตะ หลับตาพร้อมฟังพิโกโตะเทศนาสั่งสอน

“...” เงียบ

“...”

“...” แปลกจัง...ฉันรีบลืมตาขึ้นเห็นพิโกโตะเดินไปซื้อข้าวคนเดียว...

“...” ฉันนั่งรอพิโกโตะซื้อข้าว...เดี๋ยวกินเสร็จก็คงโดนเทศน์แหละ...

“...” ผ่านไป 10 นาที

“...” ผ่านไปครึ่งชั่วโมง...พิโกโตะก็ยังไม่มา...นี่เค้าเป็นอะไรไปน่ะ

“จิกะ...อ้าว...ทำไมมานั่งอยู่คนเดียวล่ะ...” ฉันเงยหน้าขึ้นเห็นยัยเมกะเดินมากับโทระ ในมือเธอถือถุงขนมเต็มไปหมด

“ฉันนั่งรอพิโกโตะน่ะ...เห็นไปซื้อข้าว...แต่นานแล้วก็ยังไม่มาเลย”

“อ่าว...เมื่อกี้ฉันเห็นพิโกะขึ้นห้องไปกับพี่ริวพี่เรียวแล้วนะ แถมวันนี้ทำท่าท่างแปลกๆไปด้วย”

“หรอ...” มีน้ำเอออยู่เต็มที่ขอบตาของฉัน...นี่เค้าโกธรจริงๆใช่มั้ยเนี้ย...

“จิกะ...เป็นอะไรไปอ่ะ...” ยัยเมกะถามฉันเบาๆ ฉันสัมผัสได้ถึงความเป็นห่วงในน้ำเสียงนั้น

“พิ...พิโกโตะเค้า...” ถึงตอนนี้ฉันกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่แล้ว...น้ำตามากมายไหลลงบนหน้าของฉัน ฉันบอกเล่าทุกสิ่งทุกอย่างให้เมกะฟัง...พิโกโตะ...ทั้งที่ปกติแล้วเค้าจะไม่ยอมห่างฉันไปโดยไม่ได้บอกอะไร...ถึงเค้าจะดูเย็นชาในสายตาคนอื่น...แต่กับฉัน...เค้าเอาใจใส่ฉันทุกอย่าง...เค้าอ่อนโยน...ความอ่อนโยนของเค้าไม่มีไว้ให้ใครนอกจากฉัน...แต่วันนี้เค้ากลับ...หรือว่าฉันทำผิดมากไป...ความผิดของฉันมันเกินที่เค้าจะรับได้งั้นหรอ...

“เอ๊าๆๆ...ไม่ต้องร้องนะ...ไม่ต้องร้อง...เดี๋ยวคาบนี้เราโดดกันดีกว่า ฉันโดดเป็นเพื่อน...” ยัยเมกะลูบหลังฉันเบาๆ...

“ไม่เป็นไรหรอก...ไปเหอะ...” ฉันจูงยัยเมกะไปห้องน้ำเพื่อล้างหน้าตา โทระไม่อยู่แล้ว...สงสัยยัยเมกะจะไล่ขึ้นห้องไปแล้ว

“ซ่าๆ...” ฉันล้างหน้าเป็นเวลานาน...ดวงตาทั้ง 2 ข้างแดงก่ำ

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

“ป่ะเหอะ...วันนี้ไปนั่งกับฉันนะ...” ยัยเมกะจูงฉันไปนั่งข้างๆเธอ (โต๊ะเก่าของฉัน) พิโกโตะเดินออกไปอย่างเงียบๆ ซักพังเมกะก็เดินออกไปหา ไคโตะ

“ไคโตะ...นายนัดจิกะตอนเย็นใช่มั้ย” ฉันได้ยินเสียงยัยเมกะเบาๆ

“อ...อืม...”

“ฉันนัดยัยจิกะก่อนนะ...นายบังอาจมาแซงคิวได้ไง”

“อ่าว...ก็จิกะบอกว่าว่างนิ...”

“ก็จิกะเกร่งใจนาย...แล้วของขวัญน่ะ...ถ้านายเป็นคนเลือก...ไม่ว่ายังไงแฟนนายก็ต้องชอบอยู่ดี”

“...เอางั้นก็ได้...”

เป็นอันเรียบร้อย...ให้ตายดิ แม้ในเวลานี้...ยัยเมกะก็ยังทำให้ฉันยิ้มได้...ขอบคุณจริงๆที่มีเธอเป็นเพื่อน...

--------------------------------------------

เอาล่ะค่ะ...ตอนนี้เรื่องก็ยาวมาจน 20 ตอนแล้วนะ

ขอบคุณผู้อ่านที่ช่วยกันติดตามนะค่ะ

ไม่ต้องงงหรอกค่ะที่ทำไมพิโกโตะถึงได้ทะเลาะกับจิกะในเรื่องเล็กๆน้อยๆ

ก็ ‘ความรัก...ทำให้เรายิ้มได้...แต่ความรัก...ก็ทำให้เราร้องไห้ได้เช่นกัน’

ความรักมันละเอียดอ่อนเกินกว่าที่ใครๆก็ยากที่จะเข้าใจ

(รวมทั้งฉันด้วยเหมือนกัน)