~ Jikka say ~
อิอิ...ฉันมาโรงเรียนแต่เช้าด้วยความสดใส... แน่ล่ะ ก็ฉันนั้งข้างไคโตะคุงผู้ชายสุดป๊อบของห้องเรานินา... เค้าหล่อมากกกกก (หล่อพอๆกับพิโกโตะ...แต่แตกต่าง) ผมสีทองเป็นประกาย ตาสีฟ้า ริมฝีปากสีแดงเหมือนลูกเชอร์รี่ อ๊ายยยยยยย...ให้ตายดิ เค้าช่างหล่อคนละแบบกับพิโกโตะจริงๆ ฉันไม่ได้นอกใจพิโกโตะเลยนะ ก็การที่ฉันมองคนหล่อมันก็ทำให้หัวใจมันกระชุ่มกระชวยจริงๆอ่ะ
อรุณสวัสดิ์จิกะ...วันนี้ทำไมดูมีความสุขจังเลยล่ะ ยัยเมกะ (ซึ่งปกติจะมาสาย) เดินมาหาฉัน แถมวันนี้ผมที่ปกติจะรวบครึ่งหัวเป็นแกละทั้ง 2 ข้างกลับกลายเป็นรัดถักเปียตรงกลางแบบหลุดลุ่ยเหมือนคนพึ่งหัดรัดถักเปียอีกต่างหาง (นี่มันยังเช้าอยู่นะ...ยัยนี่ตื่นมาทันได้ไง)
อรุณสวัสดิ์...ก็ฉันได้นั่งข้างๆไคโตะคุงหนุ่มสุดป๊อบของโรงเรียนอ่ะ...เป็นเธอจะไม่ปลื้มรึไง
+__+ จิกะ...เธอมีแฟนแล้วนะ... ยัยเมกะเตือนสติฉัน...(ด้วยแววตาอาฆาต)
ก็...ไม่เห็นเป็นไรเลยนิ...ฉันไม่ได้นอกใจพิโกโตะซ่ะหน่อย... ก็แค่ใช้สายตาโลมเลียทั่วร่างของไคโตะคุงเท่านั้นเอง
ระวังอย่าเกินหน้าเกินตาก็แล้วกัน...ถ้าพิโกะงอน เธอก็ไม่ต้องมาร้องไห้ขี้มูกโป่งโทรมาหาฉันเลยนะ ยัยเมกะทำหน้ามุ่ย
อย่าหน้ามุ่ยดิ...ก็แค่มองเฉยๆ ไม่ได้จีบนิ...กังวลอะไรมากมาย
...
ว่าแต่เธอเหอะ...นึกยังไงทำผมแบบนี้มาอ่ะ ฉันชี้ไปที่ผมแดงธรรมชาติของยัยเมกะ
ก็ฉันอ่านนิตยาสานส์แล้วก็เลยลองทำดูเมื่อเช้าอ่ะ...ตอนแรกมันก็แน่นๆ...แต่ตอนนี้มันยังไงก็ไม่รู้... ยัยเมกะเกาหัวเบาๆให้ผมยุ่งเข้าไปใหญ่ (กรรม)
หันหลังมาเหอะ...เดี๋ยวฉันทำผมทรงใหม่ให้... ฉันพูดอย่างอ่อนใจ...โตป่านนี้แล้วยังถักเปียไม่เป็นอีก...มันน่านัก
อือ...ก็ดี ยัยเมกะทำตามอย่างว่าง่าย...ฉันปล่อยผมออกเบาๆ จากผมที่เคยตรงของยัยเมกะได้เปลี่ยนสภาพเป็นลอนๆ เหมือนไปทำที่ร้านมา...เฮ้อ...ยัยนี่ผมสวยจริงๆ ผมที่สไรท์บางๆนั้นถูกรวบครึ่งหัวไว้ตรงกลาง ผมหน้าถูกหวีให้ลงมาเป็นหน้าม้าบางๆ (ทั้งที่ปกติเธอจะปัดไว้ข้างๆ) ทำให้ตอนนี้เธอใกล้จะเหมือนตุ๊กตาเข้าไปทุกที
เสร็จแล้ว ฉันบอกยัยเมกะเบาๆ
อ่าว...ทำแค่เนี้ย... ยัยเมกะมองกระจก (ของฉัน) แล้วบ่นพึมพำ
อืม...วันนี้ผมเธอมันเป็นเกลียวๆดี เลยปล่อยไว้
แต่ฉันว่ามันหยิกแปลกๆมากกว่านะ... ยัยเมกะบ่นนู้นบ่นนี่ ขยับไปมาส่องกระจกอยู่นาน จนชักเริ่มสงสัย
แล้วทำไมอยู่ดีๆ เธอถึงลุกขึ้นมาทำสวยล่ะเนี้ย... ฉันพูดลอยๆแต่คนฟังกลับหน้าแดงขึ้น
ก็...ก็มันเบื่อๆ...ก็เลยอยากเปลี่ยนไซน์ดูมั่งอ่ะ
อืม...ฉันก็อยากลองเปลี่ยนลุคส์บ้านเหมือนกันน้า... ฉันบ่นเบาๆ
เฮ้อ...อีก 2 วันคริสมาสต์แล้วนิ...เร็วจัง ยัยเมกะบ่นพึมพำ
อืม...ดีจัง...ฉันขออนุญาตแม่ไปค้างบ้านเธอดีกว่า
อ่า...จะมาทำไมอ่ะ...ยัยจิกะ...เธอมีพิโกะอยู่แล้วยังจะมางาบพี่ฉันอีกหรอ ชิ...รู้ทันจนได้
ป่าวซ่ะหน่อย...ฉันก็แค่อยากฉลองวันคริสมาสต์กับเพื่อนแค่นั้น...ถ้าเธอไม่อยาก...ฉันก็... ฉันแกล้งทำเป็นเศร้า
อ่ะๆๆ...ค้างก็ค้างดิ...ใครว่าอะไรล่ะ
เย้... >_
ไง...เมกะ... โทระเดินมาหาพวกเรา...นายคงไม่ลืมว่าฉันก็นั่งอยู่ด้วยนะ
อ...อืม...อรุณสวัสดิ์ ยัยเมกะตอบแล้วก้มหน้ามองที่ เท้า ของตัวเอง (มันมีอะไรหน้าสนใจหรอ)
รีบนั่งที่ได้แล้ว...ไม่เห็นหรอว่าไคโตะมารอนานแล้วอ่ะ โทระชี้ไปที่นั่ง (เก่า) ของฉัน ที่ (เคย) อยู่ข้างๆโต๊ะของเมกะ แล้วฉันก็พึ่งสังเกตว่ามีคนมานั่งเยอะแล้ว
อ...อืม...จิกะฉันไปก่อนนะ... ยัยเมกะถูกโทระลากกลับที่นั่ง โดยที่ไคโตะคุงเดินมานั่งข้างๆฉัน...>//<
เออ...ไคโตะคุง... ฉันพูดหลังได้ยินเสียงกริ๊งพักกลางวันดังขึ้น
ครับ... ไคโตะยิ้มอย่างร่าเริง (ต่างกับพิโกโตะลิบลับ)
ขอโทษนะ ...ที่เมกะมานั่งที่ของไคโตะ จนไคโตะต้องย้ายไปนั่งที่อื่นอ่ะ
ไม่เป็นไร...อืม...แต่เย็นนี้ว่างมั้ยล่ะ ไคโตะถามฉัน ฉันเป็นผู้หญิงต้องเล่นตัวจึงตอบไปว่า...
ว่างดิ..ทำไมหรอ >_< กีสสสส ไคโตะต้องชวนฉันไปเดทแน่เลย (กรรม)
จะชวนไปซื้อของขวัญวันคริสมาสต์ให้แฟนเป็นเพื่อนหน่อยอ่ะ...ผมเป็นผู้ชาย...ไม่ค่อยรู้เรื่องพวกนี้เท่าไรหรอก แป่ววววว!!! แง๊ๆๆๆๆ ไคโตะคุงมีแฟนแล้วหรออออ...จิกะทำใจไม่ด้ายยยยย
เออ...ไปดิ... ฉันตอบเสียงอ่อนลง...โด่เอ้ย...แค่มีเพื่อนเป็นไคโตะคุงก็ดีแล้วฟร่ะ
จริงๆนะ... ไคโตะรีบจับมือฉันไปเขย่าอย่างรวดเร็ว ไม่ต้องเลยนะไคโตะ...นายมีแฟนแล้วไม่ทำให้ใจฉันไหวหวั่นได้อีกแล้วย่ะ
อืม... แต่สิ่งที่ฉันทำก็คือจับมือเค้าเบาๆทั้งสองข้าง (ฮ่าๆๆ...เอาว่ะ แค่นี้ก็ยังดี)
อะแฮ่ม... มีเสียงคุ้นหูดังขึ้นจากข้างหลังฉัน...พร้อมกับมีรังสีพิฆาตบางอย่างพุ่งมาที่ฉัน...รังสีนี้ฉันรู้จักเป็นอย่างดี...จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจาก...
พิโกโตะ!!!! ฉันรีบปล่อยมือจากไคโตะคุงอย่างรวดเร็ว แล้วหันกลับไปข้างหลัง
ฉันมารับไปกินข้าว... พิโกโตะพูดด้วยน้ำเสียงธรรมดาแต่มีความเย็นชาบางอย่างซ่อนอยู่
ก...ก็ไปดิ...รออะไรอยู่ล่ะ ฉันรีบควงแขนพิโกโตะออกไปอย่างรวดเร็ว...ยืย์...ไม่อย่างจะคิดเลยว่าฉันจะโดนเทศนาอย่างไร รีบๆลากพิโกโตะออกไปจากตรงนี้ดีกว่า ไม่อยากโดนเทศน์ที่คนเยอะๆด้วย...
ฉันพาพิโกโตะไปที่โรงอาหารอย่างรวดเร็ว แล้วนั่งลงตรงข้ามกับพิโกโตะ หลับตาพร้อมฟังพิโกโตะเทศนาสั่งสอน
... เงียบ
...
... แปลกจัง...ฉันรีบลืมตาขึ้นเห็นพิโกโตะเดินไปซื้อข้าวคนเดียว...
... ฉันนั่งรอพิโกโตะซื้อข้าว...เดี๋ยวกินเสร็จก็คงโดนเทศน์แหละ...
... ผ่านไป 10 นาที
... ผ่านไปครึ่งชั่วโมง...พิโกโตะก็ยังไม่มา...นี่เค้าเป็นอะไรไปน่ะ
จิกะ...อ้าว...ทำไมมานั่งอยู่คนเดียวล่ะ... ฉันเงยหน้าขึ้นเห็นยัยเมกะเดินมากับโทระ ในมือเธอถือถุงขนมเต็มไปหมด
ฉันนั่งรอพิโกโตะน่ะ...เห็นไปซื้อข้าว...แต่นานแล้วก็ยังไม่มาเลย
อ่าว...เมื่อกี้ฉันเห็นพิโกะขึ้นห้องไปกับพี่ริวพี่เรียวแล้วนะ แถมวันนี้ทำท่าท่างแปลกๆไปด้วย
หรอ... มีน้ำเอออยู่เต็มที่ขอบตาของฉัน...นี่เค้าโกธรจริงๆใช่มั้ยเนี้ย...
จิกะ...เป็นอะไรไปอ่ะ... ยัยเมกะถามฉันเบาๆ ฉันสัมผัสได้ถึงความเป็นห่วงในน้ำเสียงนั้น
พิ...พิโกโตะเค้า... ถึงตอนนี้ฉันกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่แล้ว...น้ำตามากมายไหลลงบนหน้าของฉัน ฉันบอกเล่าทุกสิ่งทุกอย่างให้เมกะฟัง...พิโกโตะ...ทั้งที่ปกติแล้วเค้าจะไม่ยอมห่างฉันไปโดยไม่ได้บอกอะไร...ถึงเค้าจะดูเย็นชาในสายตาคนอื่น...แต่กับฉัน...เค้าเอาใจใส่ฉันทุกอย่าง...เค้าอ่อนโยน...ความอ่อนโยนของเค้าไม่มีไว้ให้ใครนอกจากฉัน...แต่วันนี้เค้ากลับ...หรือว่าฉันทำผิดมากไป...ความผิดของฉันมันเกินที่เค้าจะรับได้งั้นหรอ...
เอ๊าๆๆ...ไม่ต้องร้องนะ...ไม่ต้องร้อง...เดี๋ยวคาบนี้เราโดดกันดีกว่า ฉันโดดเป็นเพื่อน... ยัยเมกะลูบหลังฉันเบาๆ...
ไม่เป็นไรหรอก...ไปเหอะ... ฉันจูงยัยเมกะไปห้องน้ำเพื่อล้างหน้าตา โทระไม่อยู่แล้ว...สงสัยยัยเมกะจะไล่ขึ้นห้องไปแล้ว
ซ่าๆ... ฉันล้างหน้าเป็นเวลานาน...ดวงตาทั้ง 2 ข้างแดงก่ำ
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ป่ะเหอะ...วันนี้ไปนั่งกับฉันนะ... ยัยเมกะจูงฉันไปนั่งข้างๆเธอ (โต๊ะเก่าของฉัน) พิโกโตะเดินออกไปอย่างเงียบๆ ซักพังเมกะก็เดินออกไปหา ไคโตะ
ไคโตะ...นายนัดจิกะตอนเย็นใช่มั้ย ฉันได้ยินเสียงยัยเมกะเบาๆ
อ...อืม...
ฉันนัดยัยจิกะก่อนนะ...นายบังอาจมาแซงคิวได้ไง
อ่าว...ก็จิกะบอกว่าว่างนิ...
ก็จิกะเกร่งใจนาย...แล้วของขวัญน่ะ...ถ้านายเป็นคนเลือก...ไม่ว่ายังไงแฟนนายก็ต้องชอบอยู่ดี
...เอางั้นก็ได้...
เป็นอันเรียบร้อย...ให้ตายดิ แม้ในเวลานี้...ยัยเมกะก็ยังทำให้ฉันยิ้มได้...ขอบคุณจริงๆที่มีเธอเป็นเพื่อน...
--------------------------------------------
เอาล่ะค่ะ...ตอนนี้เรื่องก็ยาวมาจน 20 ตอนแล้วนะ
ขอบคุณผู้อ่านที่ช่วยกันติดตามนะค่ะ
ไม่ต้องงงหรอกค่ะที่ทำไมพิโกโตะถึงได้ทะเลาะกับจิกะในเรื่องเล็กๆน้อยๆ
ก็ ความรัก...ทำให้เรายิ้มได้...แต่ความรัก...ก็ทำให้เราร้องไห้ได้เช่นกัน
ความรักมันละเอียดอ่อนเกินกว่าที่ใครๆก็ยากที่จะเข้าใจ
(รวมทั้งฉันด้วยเหมือนกัน)