เฮ้อออออ...ทั้งที่พรุ่งนี้จะเป็นวันคริสมาสต์แล้วแท้ๆ...ยัยจิกะก็ยังไม่เลิกทะเลาะกับพิโกะเลย...ให้ตายดิ เห็นเพื่อนเศร้าแล้วเซ็งค์โว้ยยยยยย

                “นี่...จิกะ...วันนี้เธอไม่ยิ้มเลยนะ” ฉันกระแซะยัยจิกะ ขณะที่เรากำลังกินข้าวอยู่ ยัยจิกะพึ่งกินข้าวได้ 2 คำเองอ่ะ (ฉันกินจาหมดแล้วน้า)

                “อืม...” ยัยจิกะพูดเบาๆแล้ววางช้อนลง (โห่...รู้มั้ยกว่าชาวนาจะปลูกข้าวขึ้นมันนาน...กินทิ้งกินขว้างเดี๋ยวปั้ด...)

                “เฮ้อ...” ฉันถอนหายใจ...เห็นเพื่อนเศร้ามันก็พาลให้ฉันซึมเหมือนกันแฮะ...(ฉันก็เป็นคนดีเหมือนกันน้า)

                “เมกะ...เดี๋ยวฉันขอตัวไปห้องน้ำก่อนนะ...”

                “ให้ฉันไปเป็นเพื่อนมั้ยอ่ะ”

                “ไม่ต้องหรอก...” แล้วยัยจิกะก็เดินคอตกไปห้องน้ำ...สงสัยจะไปเปลี่ยนขนมปัง

                “โทระ...มานี้เดี๋ยวนี้นะ...” ทั้งๆที่บอกให้ไปกินข้าวกับพิโกะแล้วแท้ๆยังจะมานั่งด้อมๆมองๆอยู่ได้...

                “อ่าว...รู้ด้วยหรอ...”

                “เออดิ...ฉันบอกให้นายไปสืบด้านพิโกะไม่ใช่หรอ...ทำไมนายถึงมาสอดแนมฉันอยู่ได้...เสียเรื่องหมด...” ฉันบ่นโทระเบาๆ

                “ก็ไปสืบมาแล้ว...ไอ้บ้านั้นก็ซึม...เหม่อทั้งวัน...”

                “อืม...สงสัยจะเริ่มสำนึกแล้วล่ะมั่ง...”

                “นิ...เมกะ...”

                “หืม...”

                “แล้วคริสมาสต์ปีแรกของเราล่ะ...”

                “โทระ...นายไม่เห็นหรอว่าเพื่อนฉันเศร้าอยู่อ่ะ...”

                “ก็...เห็น...แต่นี่มันเป็นคริสมาสต์ปีแรกของเราเลยนะ”

                “ก็เรื่องของนายดิ...”

                “มันเรื่องของเราต่างหากล่ะ...”

                “นายอย่ามาเซ้าซี้น้า...เพื่อนฉันกำลังเศร้าอ่ะ...ถ้าพวกเค้าดีกันแล้วก็ว่าไปอย่าง”

                “...” โทระทำหน้าบูด

                “ไม่ต้องมางอนเลย...”

                “งั้นเอางี้ดิ...คริสมาสต์ปีนี้เราก็ไปฉลองที่บ้านเธอกัน...แล้วเดี๋ยวฉันพาพิโกโตะไปด้วย...แล้วปล่อยให้อยู่กันตามลำพัง...จะได้ปรับความเข้าใจกันเอาเอง…”

                “โห่...ไม่น่าเชื่อ...นายก็มีสมองเหมือนกันนิ”

                “แน่อยู่แล้ว...แอ๊ะ เหมือนถูกหลอกด่ายังไงไม่รู้อ่ะ”

                “ฉันชมย่ะ...เดี๋ยวฉันไปขออนุญาติพี่ริวพี่เรียวก่อน...แล้วเดี๋ยวคืนนี้จะโทรไปหานาย...”

                “อืมๆ...อย่าลืมนะ...”

                “อ่าๆ...”

----------------------------------------------------------------------------------

                ในบ้าน (ของฉัน)

                “น้าๆๆ...พี่ริวสุดหล่อ...นะๆๆ เห็นแก่น้องสาวคนนี้เหอะ” ฉันกำลังอ้อนพี่ริวขณะที่นอนหนุนตักให้พี่ริวปั่นหูให้...

                “ไม่เอาอ่ะ...วันคริสมาสต์พี่จะพาเมกะไปเปิดตัวที่งานเลี้ยงสังสรรค์ซ่ะหน่อย...”

                “โห่...พี่ริวก็ไปกับพี่เรียวดิ...พี่ริวคิดดูนะ...ถ้าพี่เพื่อนพี่ริวทะเลาะกับแฟนแล้วพี่ริวยังอยู่เฉยได้อีกหรอ...>^< นะๆๆๆ”

                “เมกะ...นี่เราลืมไปแล้วหรอว่าไอ้พิโกโตะมันก็เพื่อนพี่เหมือนกันอ่ะ”

                “ก็แล้วใหญ่เลยอ่ะ...พี่ริวเห็นเพื่อนเศร้าแล้วยังไม่ยอมทำอะไรเลยหรอ...” ฉันทำตาปริบๆ

                “เฮ้อ...แล้วทำไมเราไม่ไปอ้อนไอ้เรียวมันมั่งล่ะเนี้ย...” พี่ริวส่ายหัวเบาๆ

                หันซ้าย (-_- ) หันขวา ( -_-) พี่เรียวไม่อยู่ “ก็หนูร้ากพี่ริวมากกว่าอ่ะ...มีพี่ชายสุดหล่อคนนี้ก็พอแล้ว พี่เรียวเขาโหดอ่ะ...สู้พี่ริวก็ไม่ได้น่าร้ากกกกก” ยืย์...โชคดีที่พี่เรียวเขาห้องไปแล้ว...ถึงพูดได้ ไม่งั้นมีหวังพี่เรียวน้อยใจตายเลย อ้อนพี่ริวนี่แหละง่ายดี...เดี๋ยวพี่ริวก็ต้องไปขอพี่เรียวให้เองแหละ ยิงปืนนัดเดียวได้นก 2 ตัว

                “จริงอ่ะ...งั้นอนุมัติ...>_< อ้ากกกกก พี่ดีกว่าไอ้เรียวจริงๆนะ”

                “จริงๆ...” ฉันทำหน้าซื่อตาใส (ขอโทดด้วยนะค่ะพี่ริว)

                “งั้นเดี๋ยวพี่ไปขอไอ้เรียวให้...ไม่ต้องห่วง วันคริสมาสต์พี่ไม่อยู่บ้านนะ อยู่ดีๆล่ะ...” พี่ริวหอมแก้มฉันแล้ววิ่งเข้าห้องพี่เรียวไป อาเมน... (-/\-) เฮ้อ...รีบเดินเข้าห้องดีกว่า...

                อืม...เดี๋ยวต้องโทรหาโทระด้วย...

                “♪พวกคุณนะกวนตรีน บอกพวกคุณกวนตรีน ชี้ขึ้นมาบอกว่าคุณกวนตรีน ♪” โห่เพลงรอสายเหมาะมาก

                “ไงที่รัก...” โทระรับสาย

                “อ้วกกกกก...รับมาได้ยังไงอ่ะคำเนี้ย...”

                “โห่...ฉันจะสวีสแบบคู่รักทั่วไปไม่ได้เลยรึไงอ่ะ”

                “อย่าๆๆ...ก่อนที่จะถึงเวลานั้นฉันว่าเราต้องตายกันไปข้างนึงก่อนเหอะ...”

                “หยุดเลย...นิเธอจะโทรมาชวนทะเลาะกันรึไงอ่ะ...”

                “เออใช่...ฉันจะบอกว่าพี่ริวอนุญาติแล้วนะ...”

                “อืม...งั้นพิโกโตะปล่อยให้เป็นหน้าที่ฉันแล้วกัน”

                “นายมั่นใจแค่ไหนว่าพิโกะจะมาอ่ะ...”

                “ร้อยเปอร์เซ็นต์”

                “อืม...ก็ดี...”

                “งั้นตอนเย็นเราแวะซื้ออะไรมาปาร์ตี้กันดีกว่านะ...”

                “อืม...เป็นความคิดที่ดี...”

                “ก็คนมันฉลาดอ่ะ 555+”

                “เฮ้อ...งั้นแค่นี้นะ...”

                “อะไรเนี้ย...เธอโทรมาแค่เนี้ย...”

                “ก็เออดิ...จะใช้ทำไมนักหนาล่ะ...เปลือง...รู้จักมั้ยพอเพียงอ่ะ”

                “เออๆ...ก็ได้ งั้นฝันดีนะ...”

                “อืม...>///<” อะไรกัน...อยู่ดีๆก็หน้าแดงเฉยๆงั้นแหละ...

                --------------------------------------------------------------------------------

                “นิจิกะ...ขากลับเธอไปเก็บเตรียมชุดที่บ้านเธอก่อนนะ...ฉันจะแวะซื้อของก่อนอ่ะ” ฉันพูดกับจิกะให้ขณะเดินออกจากโรงเรียน

                “อืม...” รอก่อนนะจิกะ...ฉันจะเอารอยยิ้มของเธอคืนมาให้ได้...

                “โทระ...ป่ะ...” ฉันเรียกโทระที่กำลังถูกยัยนาโนมิ(ยัยลูกผอ.เส้นผมหมี่เหลือง)ดึงอยู่(ยังไม่เลิกอีกหรอเนี้ย)

                “โทระ...นายจะไปได้ยังฮ่ะ...” ฉันเดินไปกระชากโทระออกมาจากแขนยัยหมี่เหลือง

                “เชอะ...เธอ ซาโต้ซินะ...อย่านึกนะว่าฉันจะยอมรามือง่ายๆอ่ะ” ยัยหมี่เหลืองพูดกับฉัน

                “แล้วไงอ่ะ...”

                “โธ่...ฉันว่าอีกไม่นานโทระก็คงเบื่อเธออ่ะแหละ...ไม่รู้โทระชอบเธอได้ไง ไม่เห็นมีอะไรดีเลย”

                “มีดิ...ก็ตรงนี้ไง...” ฉันดึงโทระมาจูบต่อหน้ายัยหมี่เหลือง ตอนแรกโทระตกใจเล็กน้อยก่อนที่เค้าจะเริ่มเป็นฝ่ายรุกบ้าง กีสสสสสส นายสมบทบาทเกินไปรึเปล่าเนี้ย...

                “อือ...” ฉันผลักโทระออก และหันไปเห็นยัยหมี่เหลืองยืนอึ้งอยู่...

                “ทีนี่รู้แล้วรึยังอ่ะ...” ฉันจูงโทระเดินไปที่มอเตอร์ไซค์ โดยที่โทระยิ้มไปตลอดทาง...เฮอะ

                ---------------------------------------------------------------------

                โหวตเมนต์ด้วยนะค่ะ

                ม่ายงั้นฉันจะให้ยัยเมกะครอบครองโทระเอาไว้คนเดียว

                คนผู้อ่านก็อกหักไปเหอะ...