~ Jikka say Come back ~
เฮ้อ...ยัยเมกะนะยัยเมกะ...ไม่อยากไปยังจะให้ไปอีก...ก็พิโกโตะโกธรฉันแล้วจะให้ฉันไปสู้หน้าได้ยังไงล่ะ...เฮ้อออ...
กิ๊ง... สงสัยโทระจะมารับแล้ว
ฉันรีบเดินลงไปเปิดประตูรั้วแล้วขึ้นรถ
โทดนะ...ทำให้นายต้องลำบากมารับฉันถึงที่นี่ ฉันพูดกับโทระ...อืม...ทำไมโทระถึงเอารถของพิโกโตะมาล่ะ แถมใส่หมวกกันน๊อกอีก
... โทระไม่ตอบแต่ดึงมือฉันไปกอดไว้ที่เอว...หืม...มันยังไงเนี้ย...
งั้นขอยืมหลังหน่อยนะ... ฉันซบลงไปบนหลังของโทระ...ใครจะว่าอะไรฉันก็ไม่สนหรอก...ตอนนี้ฉันอยากพักมากกว่านะ...
... ฉันรู้สึกว่าหนังตาจะปรือๆ...แหงล่ะไม่ได้นอนมาหลายคืนแล้ว...นี่ฉันจะต้องเลิกกับ พิโกโตะจริงๆใช่มั้ยเนี้ย...
...กะ...จิกะ...จิกะตื่นได้แล้ว... หืม...ฉันรู้สึกว่ามีมือมาเขย่าฉัน ตายล่ะ ฉันเผลอหลับไปหรอเนี้ย
>O< ฮ้าวววว...ถึงแล้วหรอ ฉันมองไปรอบๆตัว...เอ๊ะ ที่นี่มันที่ไหนเนี้ย อืม...คุ้นๆเหมือนเป็นสวนสาธารณะใกล้บ้านเลยแฮะ...ไม่ยักกะรู้ว่าตอนกลางคืนมันจะสวยขนาดนี้ ต้นไม้ทุกต้นประดับไปด้วยไฟคริสมาสต์ มีน้ำพุตรงบ่อน้ำข้างหน้า และที่สำคัญมีคู่รักมาเที่ยวที่นี่เป็นจำนวนมาก...ว้าวววว
โทระที่นี่มั...พ...พิโกโตะ มาได้ไงอ่ะ!! ป...เป็นไปได้ไงอ่ะ...นี่พิโกโตะเป็นคนมารับฉันที่บ้านหรอเนี้ย...
เช็ดน้ำลายด้วย... พิโกโตะพูดกับฉัน...อ๊ายยยยยย เช็ดๆๆๆ...
... เอ๋...ไม่เห็นมีเลย ฉันมองหน้าพิโกโตะ...
นี่นายหลอกฉันหรอ...
...แล้วแต่จะคิด... พิโกโตะตอบหน้าตาย
... เหมือนฉันจะลืมอะไรบางอย่าง... นี่พิโกโตะคุยกับฉันงั้นหรอ...แสดงว่าเค้าหายโกธรฉันแล้วใช่มั้ย
พิโกโตะ...
หืม...
นายหายโกธรฉันแล้วใช่ม้า... ฉันลุกขึ้นมองหน้าพิโกโตะ...
อืม...ฉันเองก็หึงจนหน้ามืดไปหน่อย...
จริงๆนะ...
อืม...
เย้... ฉันเข้าไปสวมกอดพิโกโตะอย่างลืมตัว...พิโกโตะก็กอดฉันด้วยเหมือนกัน (ปกติแค่จับมือยังบ่นเลย...) เรากอดกันเป็นเวลานานท่ามกลางบรรยากาศโรแมนติก...ฮ้า...ดีจัง...
เฮ้ยยยย... เหมือนพิโกโตะจะเริ่มรู้สึกตัวจังดันฉันออก...
อะไรอ่ะ...เสียบรรยากาศหมด... ฉันบ่นงืมงัม
เป็นสาวเป็นนางมากอดผู้ชายได้ยังไงอ่ะ... พิโกโตะเริ่มสวดฉันอีกครั้ง
โห่...วันนี้วันคริสมาสต์นะ ขอวันนึงเหอะ... ฉันเดินไปควงแขน แล้วอ้อน
... อืม...แค่วันนี้เท่านั้นนะ... พิโกโตะพูดพืมพำ
เย้...พิโกโตะใจดีที่สุดเลย... ฉันกระโดดหอมแก้มพิโกโตะ...
>///< จะทำอะไรก็อยู่ในขอบเขตหน่อยดิ เธอชักเอาใหญ่แล้วนะ พิโกโตะหน้าแดง 555+ น่ารักดี
บ่นอีกแล้ว...ไปเที่ยวกันเหอะ ฉันพูดกับพิโกโตะที่กำลังดูอะไรบ้างอย่างอยู่...
อ่ะ... ฉันหันไปมองก็พบว่ามีคู่รักคู่หนึ่งกำลังจูบกันอย่างดูดดื่ม...พอฉันเผลอส่งเสียงร้องพิโกโตะก็รีบปิดปากฉันไว้...เราก็เลยล้มลงไปโดยที่พิโกโตะทับอยู่บนตัวฉัน
เอ่อ...พิโกโตะ... พิโกโตะจ้องที่ปากของฉัน...
... แล้วค่อยๆยื่นมาสัมผัส... อ๊ายยยย นี่เค้าเป็นอะไรไปเนี้ย...>_<
... ฉันปิดปากแน่นเพราะไม่รู้จะตอบสนองยังไง...ก็นี่มันเป็นจูบแรกของฉันนี่นา...
อ...อืม... พิโกโตะเอามือมาจับที่แก้มของฉันแล้วใช้ลิ้นบังคับให้ฉันเปิดปากออก...อ๊ายยยยย ฉันหลับตาปี๋...
อือ...อือ... เค้าจูบฉันไปเรื่อยๆ อ๊ายยยยยฉันจะขาดอากาศหายใจตายแล้วนะ...เวลานี้ฉันต้องทำยังไงอ่ะ...อ๊ายๆๆๆ ต้องจูบตอบ...ใช่แล้วต้องจูบตอบ (>3<) อ๊าย...ฉันจูบกลับไป แง๊ๆๆ ฉันทำไม่เป็นนะ
O_o หือ... พิโกโตะเริ่มรู้สึกตัว...แล้วผลักฉัน โอ๊ยยยย ฉันเจ็บนะ
พิโกโตะ...นายมาผลักฉันทำไมอ่ะ...
ธ...เธอทำอะไรอ่ะ...
ก...ก็จูบตอบไง...>///<
ใครเขาทำกันอย่างนี้เล่า -///-
ก็ฉันทำไม่เป็นนิ...>///< ใจร้าย...ก็นายพึ่งจูบฉันเป็นครั้งแรก จะให้ฉันทำไงล่ะ TToTT ฉันร้องไห้ แง๊ๆๆๆๆ ฉันจูบแย่ขนาดนั้นเลยหรอ...
เฮ้อออ...หยุดร้องเลย!!!...ฉันไม่ชอบให้เธอร้องไห้... พิโกโตะตะคอกฉัน
โฮ่ๆๆๆ แง๊ๆๆๆๆ
เฮ้ยยยย ฉันบอกให้หยุดร้อง
แง๊ๆๆๆ...ก...ก็นายตะคอกใส่ฉันทำไมอ่ะ แง๊ๆๆๆ
...
แง๊ๆๆๆๆ
ช่วยไม่ได้นะ... อุ๊บ...อ๊ายพิโกโตะจูบฉันอ่ะ...เชอะ...อย่าหวังว่าฉันจะจูบตอบเลย
นี่แหน่ะ... ฉันกัดลิ้นพิโกโตะ...
โอ๊ย...มากัดลิ้นฉันทำไม... พิโกโตะโวยวาย
ก็ฉันจูบไม่เป็นเป็นแต่กัด...มีอะไรป่ะ ฉันแลบลิ้นใส่พิโกโตะ >U< แบร่
ฝากไว้ก่อนเหอะ... พิโกโตะชี้หน้าฉัน
เชอะ...ไปเที่ยวคริสมาสต์กันดีกว่าอ่ะ ฉันดึงพิโกโตะไปเดินที่สวนสาธารณะ
อืม... พิโกโตะจับมือฉันเบาๆ สังเกตได้ว่าเค้าหน้าแดง >//< อิอิ
ไปเที่ยวกัน... ฉันเดินไปเรื่อยๆ ว้าว...นี้เค้าทำสวนสาธารณะเป็นซุ้มต่างๆ ของขายเยอะเลยอ่ะ
พิโกโตะ...อยากได้ตุ๊กตาอ่ะ... ฉันดึงพิโกโตะไปที่ซุ้มยิงปืน
โห่...ฉันก็ให้ไปเยอะแล้วยังไม่พออีกหรอ... พิโกโตะดึงฉันไปทางอื่น
ไม่เอาอ่ะ...ฉันอยากได้ตัวนั้นอ่ะ... ฉันชี้ไปที่ตุ๊กตาหมีสีส้มที่มีอยู่ตัวเดียวในร้าน ♥
พอแล้ว...ไอ้มิว(พี่ชายจิกะ)มันก็บ่นอยู่ว่าห้องเธอจะกลายเป็นศูนย์รวมตุ๊กตาอยู่แล้วนิ... แน่นอน...ก็นายยิงแม่นทำไมอ่ะ แถมยังคีบตุ๊กตาเก่งอีกต่างหาก
ก็ฉันอยากได้อ่ะ... ฉันทำสายตาอ้อนพิโกโตะ...แน่นอนว่าพิโกโตะแพ้สายตาแบบนี้
อืมๆ...ไปก็ได้... พิโกโตะจ่ายเงินที่ร้านแล้วจ่ายเงินโดนที่ฉันยืนลุ้นอยู่ข้างๆ
ปักๆๆ... เย้ๆ...พิโกโตะยิงได้เกือบหมดแล้ว เหลืออีกตัวเดียว (ยิงตัวเล็กครบ 7 ตัวแลกตัวใหญ่ 1 ตัว)
ปัก...
เย้ๆๆ...ครบแล้วๆ
เลือกเลยครับเอาตัวไหน... เจ้าของร้านเดินมาทางเรา
ตัวสีส้มค่ะ/ตัวสีส้มครับ มีอีกเสียงแทรกเข้ามา...(ไม่ใช่เสียงของพิโกโตะ)
... ฉันหันไปดูก็พบว่าเป็นผู้ชายผมสีน้ำตาล หน้าตาดี กำลังมองมาที่ฉันเหมือนกัน ว้าว...ตรงสเป็ก
อะแฮ่ม ฉันเริ่มรู้สึกถึงรังสีความไม่พอใจของพิโกโตะแผ่ออกมา (ฉันออกนอกหน้าขนาดนั้นเลยหรอ)
แฮะๆ... ฉันหันไปยิ้มแห้งๆกับพิโกโตะ
คุณเอาตัวนั้นไปก็ได้ครับ เดี๋ยวผมเปลี่ยนใหม่ก็ได้ ผู้ชายคนนั้นหันมายิ้มให้ฉัน >_<
ไม่ต้อง...เอาตัวนั้นครับ พิโกโตะพูดหวนๆ แล้วชี้ที่ตุ๊กตาเด็กผู้ชายผมดำตัวหนึ่ง
อ่า...พิโกโตะ...ฉันจะเอาตัวนั้นอ่ะ ฉันชี้ไปที่หมีสีส้ม
ไม่ต้องเลย พิโกโตะหยิบตุ๊กตาแล้วดึงฉันออกไปจากร้านอย่างรวดเร็ว
พิโกโตะ...ฉันเจ็บนะ
... พิโกโตะ ดึงฉันไปเรื่อยๆจนถึงที่เงียบๆไม่มีคน
นายเป็นอะไรของนายอ่ะ... ฉันสะบัดมือกลับ แล้วก้มดูมือตัวเอง
เธอนั้นแหละ...มองมันด้วยสายตาแบบนั้นทำไม
ก...ก็...นายหึงหรอ
ใช่...ฉันหึง...ฉันทั้งหึงทั้งหวงเธอ เธอไม่เคยเข้าใจฉันเลยใช่มั้ย!! วันๆก็มองแต่ผู้ชายคนอื่น ถูกเนื้อต้องตัวกันทำเหมือนเป็นเรื่องธรรมดา ทีกับฉัน...เธอไม่เคยเลย
ก็...นายเป็นคนไม่ให้ฉันถูกตัวนายเองอ่ะ...
ฉันไม่ให้เธอถูกตัวเพราะกลัวตัวเองอดใจไม่ไหว...เธอไม่เคยรู้เลยว่าฉันอดกลั้นไว้มากเท่าไร พิโกโตะผลักฉันลงไปนอนกับพื้นแล้วฉีกชุดฉันออกอย่างรวดเร็ว จูบฉันอย่างรุนแรงเหมือนลงโทษ เค้าจูบทุกซอกทุกมุมของฉันแล้วกำลังจะถอดชุดชั้นในออก
อึก...ฮือๆๆๆ ฮือๆๆ พิโกโตะ...อย่านะ...ฮือๆๆ ฉันร้องไห้ออกมาทำให้พิโกโตะหยุดชะงัก...
จิกะ... พิโกโตะค่อยๆเช็ดน้ำตาฉันออกแล้วถอดเสื้อกันหนาวของเค้ามาคลุมตัวฉัน
ฮือๆๆ... เค้าจูบฉันเบาๆอย่างอ่อนโยน แล้วค่อยๆพยุงให้ฉันนั่ง
จิกะ...ฉันขอโทษ... พิโกโตะค่อยๆเชยคางให้ฉันมองหน้าเค้า
... ฉันหยุดร้องไห้ เหลือเพียงเสียงสะอื้น
ฉันขอโทษนะจิกะ...ฉันไม่ได้ตั้งใจ... พิโกโตะเอามือกุมหัวตัวเอง
...
ฉัน...ลืมตัว..ฉัน พิโกโตะมองฉันด้วยแววตาที่สำนึกผิด
...
ฉันขอโทษ... ฉันหึงเธอจนหน้ามึดตามัว...ฉันไม่อยากให้เธอมองใครอีกแล้วนอกจากฉัน...ยกโทษให้ฉันเถอะนะ ถ้าฉันขาดเธอไปคงอยู่ไม่ได้อีกแล้ว...หรือเธอจะให้ฉันทำอะไรก็ได้นะ จะให้ฉันกระโดดลงน้ำตอนนี้เลยก็ได้ พิโกโตะลุกขึ้นแล้ววิ่งไปที่บ่อน้ำ
ไม่...พิโกโตะ...อย่า... ฉันวิ่งไปกอดเค้าจากด้านหลัง
จิกะ...เธอยกโทษให้ฉันแล้วใช่มั้ย... พิโกโตะหันกลับมาหาฉัน
อืม...
ข...ขอบคุณ ขอบคุณนะที่ให้โอกาสฉัน ฉันสัญญา...ต่อไปนี้ฉันจะไม่ทำแบบนั้นอีก
อืม... ฉันยิ้มแล้วร้องไห้ไปด้วย...
ฉันรักเธอ... พิโกโตะกอดฉันแน่นราวกับจะไม่ปล่อยฉันไปไหนอีก
ฉันก็รักนาย...
ใครจะว่าฉันก็ไม่สนอีกแล้ว...เพราะถ้าฉันขาดเค้าไปฉันก็ทนไม่ได้เหมือนกัน...ความรักมันช่างเข้าใจยาก ต่อให้เค้าทำผิดกับฉันแค่ไหนฉันก็จะให้อภัยเค้า...ฉันไม่ยอมให้ใครมาพรากเราให้จากกันได้ นอกจากความตายเท่านั้น