“>^< งืม...แจ๊บๆ” ฉันตื่นมาในวันที่ฟ้าสดใส... ง่า...เมื่อคืนหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่...ให้ตายดิ ปวดหัวตึ๊บเลยอ่ะ

“ยุกยิกๆ” อยู่ๆที่นอนฉันก็ยุบ เอ๋...

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!!!~ ไอ้บ้าโทระ ออกป่ายยยยยยยยยยยยยยยยย” ทันทีที่ฉันหันมองข้างๆก็เจอกับโทระนอนเปลือยท่อนบนอยู่...มานเกิดอะไรขึ้นนนนนน

“งืม...ตื่นมาก็แหกปากแต่เช้าเลย เธอเป็นบ้าอะไรเนี้ย...” โทระลุกนั่งแล้วเอามือขยี้ตา

“น...นายมานอนห้องฉันได้ไง...แล้ว...ส...เสื้อนายหายไปไหน...”

“ก็อยู่ปลายเตียงอ่ะ...” โทระชี้ไปที่ปลายเตียงของฉัน...

“แล้วใครใช้ให้นายมานอนนี้!!!!...” ฉันตวาดด้วยเสียงอันดัง

“ก็เธอลากฉันมานอนเป็นเพื่อนเองแท้ๆ...โห่ยยยย พึ่ง 8 โมงเอง วันนี้วันเสาร์ด้วยขอนอนต่อนะ...” แล้วโทระก็ฟุบลงไปกับหมอน

“ตื่นขึ้นมาเดี๋ยวนี้” ฉันดึงโทระขึ้นมานั่ง “ฉันไปลากนายมานอนเป็นเพื่อนตอนไหน...ไม่เห็นรู้เรื่องเลย”

“ก็เธอเมาอ่ะ...อย่ากวนดิ ปลุกคนหลับมันบาปรู้ป่ะ” แล้วโทระก็นอนลงไปต่อ ส่วนฉันก็มานั่งลำดับเหตุการณ์ อืม...เมื่อคืนฉันกินเบียร์ไปหลายขวด แล้วก็...อ๊าย >///< ลากโทระมานอนด้วย...จากนั้นก็...

“จำไม่ได้แล้วอ่ะ...” ฉันหันจะไปปลุกโทระ เห็นนอนแล้วน่าสงสาร...ไปแปรงฟันดีกว่า

“ว้า...ทำไมพี่ริวพี่เรียวยังไม่กลับอีกอ่ะ...” ฉันโทรไปหาพี่ริว...

“ตกลงคือพรมลิขิตใช่มั้ย...ที่เขียนให้เป็นอย่างนั้น...ตกลงให้เรารักกันใช่ม้ายยยย♪” โห่...เสียงริงโทน

“อืม...” พี่เรียวรับโทรศัพท์ (แล้วพี่ริวไปไหนเนี้ย)

“พี่ริว...ทำไมยังไม่กลับซักทีอ่ะ...นี่มัน 9 โมงกว่าแล้วนะ”

“โทดทีนะเมกะ... ช่วงพี่กับริวจะไม่กลับบ้านนะ เพื่อนเข้าโรงบาลอ่ะ...” พี่เรียวตอบเสียงเนือย

“โห่...แล้วหนูอยู่บ้านกับใครอ่ะ...>3<” ฉันงอแง

“เมกะช่วยพาจิกะมาค้างที่บ้านระหว่างพี่ไม่อยู่ได้มั้ย...” พี่เรียวพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง...

“อืม...ไม่ต้องเป็นห่วงนะพี่เรียว...หนูดูแลตัวเองได้” ฉันตอบด้วยนะเสียงร่าเริง...สงสัยเพื่อนคนสำคัญของพี่เรียวจะอาการหนักจริงๆ น้ำเสียงของพี่เรียวเลยเป็นแบบนี้...ฉันต้องไม่ทำตัวให้เป็นภาระของพวกพี่ๆ

“ขอโทด...และขอบคุณนะ...เมกะเข้าใจพี่เสมอ...”

“อืม...ดูแลสุขภาพด้วยนะพี่เรียว...”

“หมอออกมาแล้วเรียว” เสียงเหมือนพี่ริวพูดขึ้น “เมกะ!! งั้นแค่นี้นะ...”

“อืมๆ...” แล้วพี่เรียวก็วางสายไป...แล้วฉันจะกินอะไรดีอ่ะ...

“เมกะ...มีอะไรกินมั่งอ่ะ...” โทระเดินหาวลงมาจากบันได

“ไม่มีอ่ะ...กินบะหมี่ (กึ่งสำเร็จรูป)ม่ะ...”

“โห่...ไม่ต้องเลย กินม่าม้าแต่เช้าเนี้ยนะ...”

“แล้วนายจะกินอะไร พี่ริวกับพี่เรียวก็ไม่อยู่”

“ในตู้เย็นมีไข่ มั้ยอ่ะ”

“มี...”

“งั้นไปนั่งรอเลย เดี๋ยวฉันจะทำข้าวผัดไข่ให้...”

“นายทำเป็นหรอ...*-*”

“อืม...”

“เย้ๆ กำลังขี้เกียดทำผัดกระเพราให้นายกินเลย...ไม่ต้องเสียใจนะโทระ♥”

“เหอะๆ...” โทระยิ้มแห้งๆ...สงสัยจะเสียดาย ^o^

ผ่านไป 2 นาที

“อ่ะ...พร้อมรับประทาน...” โทระเสริฟข้าวผัดไข่บนโต๊ะ...ว้าว...เหมือนสีทองเลย น่ากินจัง♥

“กินล่ะนะ...” ฉันรีบกระซวกข้าวผัดไข่อย่างรวดเร็ว

“เอ๊าค่อยๆกิน...เดี๋ยวติดคอ...”

“อืม...อายอินอ้าวไอ้ไอ อังไอแองอันเอย” ฉันผู้กับโทระขณะกินข้าวอยู่ อร่อยจริงๆอ่ะ♥

“โห่ย...ค่อยๆกินดิ๊...ฟังไม่รู้เรื่องเลย” ฉันรีบกลืนข้าวลงคอก่อนจะพูดว่า

“ฉันบอกว่า นายกินข้าวได้ไง ยังไม่ได้แปรงฟันเลยไม่ใช่หรอ...”

“แปลงแล้ว...”

“ขี้ฮก...”

“ไม่ได้โกหก...”

“อ่าว...แล้วนายใช้อะไรแปรงอ่ะ หรือแปรงขัดส้วม...”

“โหยยัยบ้านิ...ฉันก็ใช่แปรงเธอแหละ...”

“อี๋...ซกมกที่สุด...แหยะๆๆ ฉันต้องเปลี่ยนแปรงแล้ว~”

“เกินไป...”

“เกินนายอ่ะดิ...นายรู้มั้ยว่าใช้แปรงเดียวกันอาจติดโรคได้ไม่รู้หรอ...”

“ถ้าเธอจะติด...ก็ติดตั้งแต่ที่ฉันจูบเธอแล้ว...ยัยบื้อ...” โทระเขกหัวฉัน

“ง่า...กินข้าวดีกว่า...ทะเลาะกับหมาตอนเช้าน่าเบื่อ...” ฉันบ่นพึมพำ

“บ่นอ่าร่าย...”

“ป่าว...เชอะ...เดี๋ยวฉันอาบน้ำดีกว่า...ไม่อยากซกมกเหมือนคนแถวนี้”

“เออใช่...ฉันก็ไม่อย่างซกมกเหมือนกัน งั้น...อาบน้ำด้วยกันนะ”

“เฮ้ยยยย...ไม่ต้องเลย...นายก็ไปอาบน้ำห้องพี่ๆของฉันดิ...”

“ไม่เอาอ่ะ...อาบน้ำด้วยกันเหอะ...นะๆๆ *-*” โทระอ้อน

“ไม่เอา...เดี๋ยวนายก็ลามปาม” ฉันปฏิเสธเสียงแข็ง...

“โหย...ไม่ทำหรอก...สัญญา”

“ -_- -_-; ก็ได้...” แล้วฉันก็ใจอ่อนตามเคย...

“555+ งั้นกินข้าวเร็วนะ...”

“ฉันอิ่มแล้ว...นายล้างจานด้วย...เดี๋ยวฉันไปเตรียมน้ำอุ่นรอที่ห้องน้ำพี่ริวพี่เรียวนะ...”

“คร้าบบบบ คุณภรรยา” โทระขานรับหน้าหมั่นไส้

“อืม...โทระยังไม่มาเลย...” ฉันเตรียมน้ำอุ่น(ห้องอาบน้ำรวมพี่ริวพี่เรียว)รออยู่นาน(เพราะเป็นอ่างอาบน้ำแบบสปา)เริ่มขี้เกียดรอเลยลงแช่ก่อน(ฉันใส่ชุดว่ายน้ำเพราะอ่างมันว่ายน้ำได้) (นี่บ้านยัยเมกะจะรวยเกินไปรึเปล่าเนี้ย>>คนเขียน)

“♪~~♪~~♫” ฉันฮัมเพลงไปแช่น้ำไป...ว้าว...รู้สึกว่าอ่างอาบน้ำห้องพี่ริวพี่เรียวจะใหญ่เกินไปรึเปล่าเนี้ย

“คุณภรรยาคร้าบบบบ คอยนานมั้ยคร้าบเนี้ย...” โทระโผล่หน้าเข้ามาโดยใส่กางเกงว่ายน้ำ (ซึ่งพี่ริวน่าจะเป็นคนซื้อ) ตัวเดียว

“โห่ย...ไปเอามาจากไหนนักหนาเนี้ย...” ฉันพูดแล้วลอบมองหุ่นของโทระ...ให้ตายดิ ไม่มีหน้าท้องเลยอ่ะ

“ก...ก็ไปเอามาจากห้องพี่ริวอ่ะแหละ...” โทระหน้าแดง แล้วมองตัวฉัน

“เฮ้ยยย มองอะไรอ่ะ...” ฉันรีบห่อตัวอย่างรวดเร็ว ชุดว่ายน้ำของฉันเป็นแบบทูพีชสีชมพู ท่อนล่างเป็นกระโปรง

“โห่...หุ่นอย่างกะเด็กอนุบาล...ฉันไม่ดูหรอก”

“ไอ้บ้า...หุ่นไม่ให้แต่ลีลาเร้าใจเฟ้ย!!!...” ฉันโมโหเลยตะหวาดกลับไป

“จะจริงหรอ...งั้นต้องลองซ่ะหน่อยแล้ว...” โทระเขยิบเข้ามาใกล้ฉัน (ในอ่างอาบน้ำ)

“ฮ...เฮ้ย...ฉ...ฉันล้อเล่น...” ฉันรีบลุกขึ้นอย่างรวดเร็วแต่โทระก็ฉุดฉันให้ล้มลงไปทับโทระ

“นิดนึงนะ...สัญญา ฉันไม่ล่วงเกินเธอมากหรอก...” แล้วโทระก็จูบฉัน...ฉันก็จูบตอบ เพราะถ้าโทระสัญญาแล้วจะไม่ผิดสัญญาง่ายๆแน่...เราจูบกันอย่างอ่อนหวานแล้วเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆจนกลายเป็นจูบที่ร้อนแรง น้ำในอ่างเริ่มเย็น...แต่แปลกที่ตัวฉันกลับร้อนขึ้นๆ มือของโทระก็เริ่มสะเปะสะปะจับนู้นนี่ไปเรื่อย ฉันอยากจะห้ามแต่ทำไมกลับไม่มีแรงขึ้นมาเฉยๆก็ไม่รู้ ปากของโทระเริ่มไล่ต้ำลงเรื่อยๆจนถึงหน้าอกของฉัน...ถึงตอนนี้ฉันเริ่มจะต่อต้าน...แต่โทระก็รวบมือทั้งสองข้างของฉันไว้ด้วยมือแค่ข้างเดียว...โทระไม่ได้ถอดชุดว่าน้ำของฉันแต่สัมผัสแค่ภายนอก ฉันเริ่มหายใจแรงขึ้นแล้วกอดคอโทระไว้ โทระจึงอุ้มฉันวางบนตักของเค้าแล้วเริ่มซุกที่ต้นคอพร้อมๆกับเอามือสัมผัสทุกส่วนของฉัน ทำเอาฉันครางออกมา โทระชะงักแล้วจึงจูบฉันเนิ่นนานจะจูบที่ร้อนแรงกลายเป็นจูบที่อ่อนหวาน...ทำเอาฉันอ่อนระทวยบนตักโทระ ซักพักโทระจึงถอนจูบออกหายใจแรงรดคอฉัน...

“โ...โทระ...” ฉันเริ่มรู้สึกตัวและจะลุกออกจากตัวเค้า

“ข...ขออยู่...แบบนี้ ซักแปบ” ฉันจึงนั่งอยู่บนตัวโทระ โดยที่เราไม่พูดอะไรกันเลย

“อืยย์...” ฉันเริ่มรู้สึกว่ามีอะไรซักอย่างมาสัมผัสกับชุดว่ายน้ำช่วงล่างของฉัน...

“แปบนะ...อยู่เฉยๆ...” โทระค่อยๆอุ้มตัวฉันออกจากตักเค้า

“ท...โทระ...เมื่อกี้อะไรอ่ะ...” ฉันถามโทระที่กำลังหน้าแดงอยู่หลังจากที่ผ่าไปซัก5นาทีกว่า

“ม...ไม่ต้องรู้หรอก -///-”

“ล...แล้ว นายบอกฉันว่าจะไม่ทำอะไรฉันไง”

“ก็ไม่ได้ทำอะไรมากซ่ะหน่อย...”

“ขนาดไม่ทำอะไรนะเนี้ย...”

“ชิ...แบบนี้มันยังไม่ถึงครึ่งทางซ่ะด้วยซ้ำ” โทระบ่นงึมงำ

“เชอะ...บ่นอะไร ฉันขึ้นดีกว่า...เดี๋ยวปอดบวม” ฉันอ้างเหตุผลที่เป็นไปได้ยาก แล้วรีบลุกขึ้นออกจากอ่างอาบน้ำ ถ้าขืนยังอยู่นี่นานโทระคงต้องทำอะไรประหลาดๆอีกแน่เลย แล้วฉันคงห้ามเค้าไม่อยู่แน่คราวนี้

“อืม...” ครั้งนี้โทระเหมือนจะรู้ตัวจึงปล่อยให้ฉันขึ้นไปโดยไม่รั้งไว้สักคำเดียว

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

โปรดติดตามอ่านตอนต่อไป...

ถ้าไม่โหวตไม่เมนต์ฉันจะแช่งให้ผู้อ่านทุกคนได้แฟนหื่นๆแบบโทระ

(หรือผู้อ่านจะชอบก็ไม่รู้...)

แต่ยังไงก็โหวต+เมนต์ ด้วยนะค่ะ♥