-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

                “ปี๊บๆๆๆๆ...ปี๊บๆๆๆๆ...”

                “ง่า...”

                “ปี๊บๆๆๆๆ...ปี๊บๆๆๆๆ...”

                “โครม...”

                “ยัยเมกะสายแล้วตื่นด่วน...ยัยเมกะสายแล้วตื่นด่วน...ยัยเมกะสายแล้วตื่นด่วน...”

                “โว้ยยยยยยยยยย อะไรกันนักกันหนาเนี้ยโทระ!!!!!~  เงียบหน่อยเด่...”

                “ยัยเมกะสายแล้วตื่นด่วน...ยัยเมกะสายแล้วตื่นด่วน...ยัยเมกะสายแล้วตื่นด่วน...”

                “โว้ยยยยยยย... อ่ะ อ่าว...” เช้าวันอาทิตย์อากาศแจ่มใส ฉันตื่นขึ้นมาด้วยเสียงของโทระ...แต่ ฉันได้ยินแต่เสียงอ่ะ ไม่เห็นเจอโทระเลย

                “ยัยเมกะสายแล้วตื่นด่วน...ยัยเมกะสายแล้วตื่นด่วน...ยัยเมกะสายแล้วตื่นด่วน...”

                “หือ...” แล้วสายตาฉันไปไปพบกับนาฬิกาปลุกรุ่นอะไรซักอย่าง ที่สำคัญมีเสียงโทระออกจากนาฬิกาตัวนั้น

                “ว้ากกกกกกกกก...” ใครๆๆๆ ใครเอาโทระไปใส่ไว้ในนาฬิกาปลุก ไม่ ม่ายยยยยยยยยยยย (รู้สึกนางเอกเริ่มปัญญาอ่อนเกินไปและ) แฮะแฮ่ม...(กลับสู่โหมดปกติ...) อ่ะ...ข้างๆนาฬิกามีกระดาษด้วยอ่ะ

                ‘ยัยเมกะ...ถ้าเธออ่านกระดาษแผ่นนี้ได้แสดงว่าเธอต้องตื่นแล้ว...ฉันตั้งนาฬิกาปลุกให้เธอตั้ง 2 ตัวจะไม่ตื่นได้งัยล่ะ อืม...เข้าเรื่องดีกว่านะ วันนี้ฉันต้องกลับบ้านไปเปลี่ยนเสื้อผ้า เราจะไปที่จังหวัด T กัน ฉันจะพาเธอไปรู้จักกับแม่ของฉัน เอ่อ เก็บเสื้อผ้าด้วยนะ เราจะไปค้างกัน 1 คืน ไม่ต้องห่วง ฉันขออนุญาตพี่ๆเธอแล้วนะ เดี๋ยวประมาณ 10 โมงฉันจะไปรับเธอที่บ้านนะ ฉันตั้งนาฬิกาปลุกเธอเอาไว้ 9 โมง ให้เวลาเธอ 1 ชม.ในการเตรียมตัว ถ้าขื่นชักช้าฉันจะไปแต่งตัวให้ที่บ้าน ปล.ไอ้พิโกโตะกับเพื่อนเธอก็ไปด้วยนะ’

                เฮ้ยยยยยยย...อะไรเนี้ยอยู่ๆก็...เฮ้ยยยย นี่มัน 9 โมงครึ่งแล้วนี่ บ้าจังเลย!!! ใครใช้ให้นายเขียน จม.ไว้ยาวๆเล่า  สายแล้วๆๆ จ้ากกกกกกกกกก!!!!

                “ปี๊นๆ...” ว้ากกกกกกกกกๆๆๆๆ ไอ้หื่นโทระมาแล้ว จ้ากกกกกก!!!

                “ก๊อกๆๆ...เฮ้ยยยย ยังไม่เสร็จอีกหรอ...”

                “แปบๆๆนะโทระ...แปบๆ ใกล้แล้วๆ” ฉันรีบสวมเสื้ออย่างรวดเร็วแล้ววิ่งไปเปิดประตูห้องทันที

                “ยัยบ้า!!! เธอจะใส่ชุดนี้ไปหาแม่ฉันรึไง...ไปเปลี่ยนเดี๋ยวนี้เลยนะ” โทระตะคอกใส่ฉัน

                “ก็ๆ...ก็ฉันรีบอ่ะ...”

                “โห่ย...แม่ฉันชอบผู้หญิงน่ารักๆ แล้วเธอมาใส่กางเกงยีนขาดๆกับเสื้อยืดเนี้ยนะ...”

                “ก็...ก็แหม...”

                “แล้วไหนกระเป๋าเสื้อผ้าเธอล่ะ...”

                “ยังไม่ได้จัดอ่ะ” ฉันยิ้มแห้งๆ

                “โห่ยยยยย...”

                “แหม...ขออีก 5 นาทีนะ เดี๋ยวฉันเก็บของก่อน...”

                “ไม่ต้องแล้ว เดี๋ยวไปแวะซื้อกลางทางเอา...” แล้วโทระก็ลากฉันไป

                “เฮ้ยยยยยยย…นายจะรีบไปตายหรือไงฮ่ะ...”

                “ปัง!!...” แล้วโทระก็ยัดฉันไปในรถสปอร์ต(ของพิโกะ)แล้วตามมานั่งข้างฉัน(ด้านหลัง)

                “เฮ้ยเบาๆเว้ย เดี๋ยวรถพัง” เสียงพิโกะดังขึ้น อ่าว...จิกะก็อยู่ด้วย

                “ทำไมช้าจังอ่ะ...” ยัยจิกะชะโงกหัวโผล่มาจากข้างหน้า

                “ก็ยัยติ๊งต๊องนี้อ่ะดิ...กว่าจะอาบน้ำแต่งตัว...” โทระบ่นดังๆ

                “หยุดรถเลยพิโกะ ฉันจะลงแล้ว...” ฉันประชดด้วยน้ำเสียงงอนๆ

                “เฮ้ยๆๆ...ไม่ต้องเลย...” โทระรีบจับหัวฉันไปพิงที่ไหล่ของเค้าอย่างรวดเร็ว

                “เชอะ...”

                “ยอมเลยจริงๆ...เธอนิ...”

                “พิโกะ...อีกนานป่ะ กว่าจะถึง...” ฉันพูดไปหาวไป

                “ประมาณ 2 ชม.กว่าอ่ะ...”

                “งั้นถึงเมื่อไหร่ปลุกด้วย...” ฉันนอนเอาหัวซบไหล่โทระจนหลับไป...

                “...กะ...เมกะ...”

                “งืม...ถึงแย้วหย่อออ...” ฉันลืมตาแล้วพูดด้วยเสียงงัวเงีย...

                “ถึงห้างสรรพสินค้าอ่ะ...ลงได้ได้แล้ว” โทระดึงฉันลงมาจากรถ

                “ง่า...แล้วปลุกมาทำแป๊ะอะไรอ่ะ...ง่วงๆๆ”

                “ก็มาซื้อเสื้อผ้าให้เธอไง...ไปได้แล้วยัยอืด...” โทระเดินจูงฉันไปทั้งๆที่ฉันหลับตาอยู่...=__=

                “ฟุดฟิดๆ...ห้อมหอม กลิ่นอะไรอ่ะ...” ฉันพูดแล้วสูดกลิ่นไปด้วย...ได้กลิ่นแล้วชักหิว

                “สุกี้ XXX ไง...”

                “แวะกินก่อนได้ป่ะ...หิวแล้วอ่ะ...” ฉันเริ่มอ้อนโทระ

                “เอาไงอ่ะพิโกโตะ...” โทระหันไปถามพิโกโตะ

                “กินเหอะๆ...ฉันก็หิวเหมือนกัน...” ยัยจิกะเริ่มโวยวายมั่ง

                “อืม...แวะก็แวะ...”

                “เย้ๆๆ...” ฉันกับยัยจิกะรีบควงแขนกันเข้าร้านทันที โย้วๆ

                “รับอะไรดีครับ” บริกรร้านสุกี้เดินมาถามคำถามเดิมๆ(ที่ฉันฟังมาตลอดชีวิต)กับฉัน

                “หมี่หยก 2 จาน ติ่มซำ หมูแดง ล่ะก็ น้ำแดง 1 ขวดครับ...” โทระสั่งอย่างคล่องแคล้ว...ซึ่งถ้าสังเกตดีๆแล้ว ของทั้งหมดนี้เป็นสิ่งที่ฉันเคยสั่งกินต้อนที่(พวก)เราไปกินสุกี้ด้วยกันครั้งแรก (ใครจำไม่ได้โปรดย้อนไปอ่านตอนที่ 9)

                “นายจำได้ด้วยหรอ...” ฉันหันไปมองโทระด้วยความอึ้ง...

                “ทุกอย่างที่เป็นของเธอฉันจำได้หมดแหละ...” โทระตอบเบาๆ

                “อ่ะแฮ่ม...คือไม่อยากขัดจังหวะนะแต่อาหารมาส่งแล้วอ่ะจะกินได้ยัง...” ยัยจิกะแกล้งขัดจังหวะโรแมนติด...

                ฉันกับโทระก็ได้แต่กินไปทั้งที่หน้าแดงด้วยกันทั้งคู่ >//< เขิลลลลลจัง