~ Jikka say ~

                “จิกะ!!!...” ขณะที่ฉันนั้งกินสุกี้อย่างอร่อยพิโกโตะก็เรียกฉัน

                “ห่ะ??? เรียกซ่ะตกใจเลยอ่ะ”

                “เขี่ยผักทิ้งทำไม” พิโกโตะดุฉัน

                “ก...ก็ฉันไม่กินผักอ่ะ...”

                “ห้ามเหลือ...ไม่งั้นเธอโดนแน่...” พิโกโตะคีบผักใส่ปากฉัน...

                “ง่า...” ฉันเคี้ยวด้วยความจำใจ...รสชาติแย่ชะมัด

                “ดีจัง...” อยู่ดีๆยัยเมกะก็บ่นออกมาเบาๆ

                “อะไรของเธออ่ะ...” ฉันถามเมกะ

                “ก็พิโกะกับเธออ่ะ...เอาใจกันหน้าดูเลย...ดูโทระดิ ตั้งหน้าตั้งตากินอยู่นั้นแหละไม่ยอมคุยเลย” ยัยเมกะหันหน้าไปทางโทระ

                “อยากให้ป้อนมั่งหรอ...” โทระหันไปถามเมกะ ยัยเมกะก็ยักหน้างึกงัก

                “หลับตาอ้าปาก...”

                “อ้า...อุ๊บ!!...” โทระคีบชิ้นเนื้อเข้าปากแล้วประกบปากไปทับยัยเมกะ...>///< ว้ายๆ เห็นแล้วเขินแทน นี้มันร้านอาหารนะ...ฉันรีบเมินหน้าไปทางพิโกโตะ ก็เห็นว่าพิโกโตะมองฉันอยู่เหมือนกัน แย่แล้วๆ ยัยเมกะทำให้บรรยากาศมันเปลี่ยนไป๊...ทำไงดีๆ

                “เพี้ย!!! ไอ้บ้าหื่นกาม...นี้มันร้านอาหารนะนายทำอะไร...” เมกะตบหน้าโทระแล้วเบือนหน้าหนีไปอีกทางหนึ่ง...ฉันสังเกตได้ว่ายัยเมกะหน้าแดง...

                “โห่...เธอเป็นมาโซคิสรึไงอ่ะ (มาโซคิส=ซาดิสมฺ)” โทระลูบแก้มของตัวเองเบาๆ

                “ไม่ต้องเลยไอ้คนฉวยโอกาส...” เมกะเถียง

                “ก็เธอบอกให้ฉันป้อนเองนะ!!”

                “แล้วนายป้อนแบบคนปกติไม่เป็นไง...”

                “เธอนี่เรื่องมากจังเลยจะเอาไงเนี้ย...”

                “เอาอย่างงั้นแหละไอ้โรคจิต...”

                “ยัยเตี้ย...”

                “ไอ้หื่น!!...”

                “ยัยมาโซคิส” คนเริ่มมองที่เรา

                “ไอ้โรคจิต” เราเริ่มเด่น

                “พี่ครับ...เก็บเงินด้วย...” พิโกโตะพูดเสียงปกติแต่หนักแน่นกับบริกรที่กำลังจะมาห้ามทัพ

                “เฮ้ยๆๆ...ไรว่ะ ยังกินไม่อิ่มเลย”

                “ได้ไงอ่ะพิโกโตะ ฉันพึ่งกินได้นิดเดียวเองนะ...”

                “1250 บาทครับ”

                “ปึ๊ก!!!” พิโกโตะวางเงินลงบนโต๊ะแล้วเดินจูงมือฉันออกจากร้านโดยมีเสียงโวยวายของทั้งสองคนตามมาข้างหลัง

                “พิโกะ...อะไรอ่ะ ฉันยังกินไม่ได้ครึ่งท้องเลยนะ...” ยัยเมกะวิ่งมาดักหน้าพิโกโตะ...

                “อีก 1 ชั่วโมงมาเจอกันที่รถนะ...” พิโกโตะจิ้มหน้าผากยัยเมกะแล้วจูงมือฉันออกไป โดยที่ยัยเมกะยืนว้ากอยู่ที่เดิม

                “ไปไหนดีอ่ะ...” พิโกโตะยื้นหน้ามาหาฉัน...

                “>///< ป่ะ...ไปซื้อชุดกันเหอะ...” ฉันควงแขนพิโกโตะไปที่แผนกเสื้อผ้า...

                “หือ...ไปซื้อเครื่องประดับกันก่อนดีกว่าอ่ะ...เธออยากได้สร้อยไม่ใช่หรอ...”

                “แล้วจะถามทำไมอ่ะ...” ฉันบ่นเบาๆ

                “หืม...อะไรอ่ะ...” พิโกโตะก้มหน้ามาหาฉันใกล้ๆ...อ๊ายยย >///< ทำไมนายถึงเป็นแบบนี้ไปแล้วอ่ะ...

                “ป่ะ...เปล่าซ่ะหน่อย...” ฉันปฏิเสธเสียงสั่น...

                “งั้นไปเหอะ...” ฉันรีบเดินไปที่แผนกเครื่องประดับทันที อ๊ายๆๆ...ทำไมฉันต้องหน้าแดงด้วยอ่ะ...

                “เดี๋ยวขอตัวแปบนะ...เธอไปเดินดูสร้อยก่อน เดี๋ยวมา...” พิโกโตะเดินดุ่มๆเข้าไปในร้านทำให้ฉันต้องเลือกซื้อสร้อยเอง...เบื่อจังเลย...

                “หวัดดีครับ...มาซื้อสร้อยหรอครับ...” มีผู้ชายหน้าตาดีคนนึ่งเดินมาทักฉัน...

                “อ่าค่ะ...” ฉันตอบไปอย่างงงๆ ฉันไปรู้จักนายตอนไหนอ่ะ...

                “อืม...น่ารักดีนะครับ...” ผู้ชายคนนั้นชี้มาที่ฉัน หือ...เค้าคงหมายถึงสร้อยที่ฉันใส่อยู่ล่ะมั่ง

                “อ่ะค่ะ...จะดูมั้ยค่ะ...” ฉันจะถอดสร้อยให้ดู

                “ไม่ได้หมายถึงสร้อยครับ...ผมหมายถึงคุณอ่ะ...”

                “เออ...นี้คุณกำลังจีบฉันใช่มั้ยอ่ะ...” ฉันถามตรงๆ

                “แหม...รู้ทันซ่ะด้วย...งั้นไม่อ้อมคอมล่ะกัน...มีเบอร์มั้ยครับ...”

                “ฉันมีแฟนแล้วค่ะ...” ฉันตอบตรงๆ

                “ว้า...งั้นนี่เบอร์ผมนะ...เลิกกับแฟนเมื่อไหร่โทรหาผมนะครับ”

                “ฉันไม่เลิกกับยัยนี่เด็ดขาด...” มีรังสีที่คุ้นเคยแผ่ออกมาจากข้างหลังฉัน...

                “พิโกโตะ!!!”

                “ไสหัวไปซ่ะ...”

                “ขอโทษครับ...” ผู้ชายคนนั้นรีบเดินออกไปอย่างรวดเร็ว...ง่า...แล้วพิโกโตะจะโกธรฉันอีกมั้ยเนี้ย...

                “พิโกโตะ...” ฉันหันหน้าไปหาพิโกโตะแล้วเรียกด้วยเสียงอ่อยๆ

                “อืม...เลือกเสร็จยังอ่ะ...” พิโกโตะหันมามองฉันตาปริบๆ

                “น...นายไม่โกธรหรอ” ฉันหันไปถามพิโกโตะ

                “ไม่หรอก...ฉันเชื่อใจเธอไม่ต้องคิดมากหรอก ฉันเห็นเธอปฏิเสธไปแล้วนิ...” พิโกโตะขยี้หัวฉันเบาๆ

                “อือ...งั้นไปซื้อเสื้อผ้ากันเหอะ...” ฉันควงแขนพิโกโตะไปที่แผนกชุดสุภาพสตรี

                “อืม...ซื้อเสร็จก็กลับรถเลยนะ...ขี้เกียดเดินแล้วอ่ะ...”

                “เขาว่าผู้ชายมีความอดทนต่ำ...มันจริงซินะ...” ฉันแกล้งแหย่

                “ยอมแพ้...ก็มีความอดทนต่ำจริงๆนิ...”

                “อิอิ...” ฉันยิ้มตลอดเวลาที่อยู่กับพิโกโตะ...ความรักมันดีแบบนี้ซินะ...