~ Jikka say ~
จิกะ!!!... ขณะที่ฉันนั้งกินสุกี้อย่างอร่อยพิโกโตะก็เรียกฉัน
ห่ะ??? เรียกซ่ะตกใจเลยอ่ะ
เขี่ยผักทิ้งทำไม พิโกโตะดุฉัน
ก...ก็ฉันไม่กินผักอ่ะ...
ห้ามเหลือ...ไม่งั้นเธอโดนแน่... พิโกโตะคีบผักใส่ปากฉัน...
ง่า... ฉันเคี้ยวด้วยความจำใจ...รสชาติแย่ชะมัด
ดีจัง... อยู่ดีๆยัยเมกะก็บ่นออกมาเบาๆ
อะไรของเธออ่ะ... ฉันถามเมกะ
ก็พิโกะกับเธออ่ะ...เอาใจกันหน้าดูเลย...ดูโทระดิ ตั้งหน้าตั้งตากินอยู่นั้นแหละไม่ยอมคุยเลย ยัยเมกะหันหน้าไปทางโทระ
อยากให้ป้อนมั่งหรอ... โทระหันไปถามเมกะ ยัยเมกะก็ยักหน้างึกงัก
หลับตาอ้าปาก...
อ้า...อุ๊บ!!... โทระคีบชิ้นเนื้อเข้าปากแล้วประกบปากไปทับยัยเมกะ...>///< ว้ายๆ เห็นแล้วเขินแทน นี้มันร้านอาหารนะ...ฉันรีบเมินหน้าไปทางพิโกโตะ ก็เห็นว่าพิโกโตะมองฉันอยู่เหมือนกัน แย่แล้วๆ ยัยเมกะทำให้บรรยากาศมันเปลี่ยนไป๊...ทำไงดีๆ
เพี้ย!!! ไอ้บ้าหื่นกาม...นี้มันร้านอาหารนะนายทำอะไร... เมกะตบหน้าโทระแล้วเบือนหน้าหนีไปอีกทางหนึ่ง...ฉันสังเกตได้ว่ายัยเมกะหน้าแดง...
โห่...เธอเป็นมาโซคิสรึไงอ่ะ (มาโซคิส=ซาดิสมฺ) โทระลูบแก้มของตัวเองเบาๆ
ไม่ต้องเลยไอ้คนฉวยโอกาส... เมกะเถียง
ก็เธอบอกให้ฉันป้อนเองนะ!!
แล้วนายป้อนแบบคนปกติไม่เป็นไง...
เธอนี่เรื่องมากจังเลยจะเอาไงเนี้ย...
เอาอย่างงั้นแหละไอ้โรคจิต...
ยัยเตี้ย...
ไอ้หื่น!!...
ยัยมาโซคิส คนเริ่มมองที่เรา
ไอ้โรคจิต เราเริ่มเด่น
พี่ครับ...เก็บเงินด้วย... พิโกโตะพูดเสียงปกติแต่หนักแน่นกับบริกรที่กำลังจะมาห้ามทัพ
เฮ้ยๆๆ...ไรว่ะ ยังกินไม่อิ่มเลย
ได้ไงอ่ะพิโกโตะ ฉันพึ่งกินได้นิดเดียวเองนะ...
1250 บาทครับ
ปึ๊ก!!! พิโกโตะวางเงินลงบนโต๊ะแล้วเดินจูงมือฉันออกจากร้านโดยมีเสียงโวยวายของทั้งสองคนตามมาข้างหลัง
พิโกะ...อะไรอ่ะ ฉันยังกินไม่ได้ครึ่งท้องเลยนะ... ยัยเมกะวิ่งมาดักหน้าพิโกโตะ...
อีก 1 ชั่วโมงมาเจอกันที่รถนะ... พิโกโตะจิ้มหน้าผากยัยเมกะแล้วจูงมือฉันออกไป โดยที่ยัยเมกะยืนว้ากอยู่ที่เดิม
ไปไหนดีอ่ะ... พิโกโตะยื้นหน้ามาหาฉัน...
>///< ป่ะ...ไปซื้อชุดกันเหอะ... ฉันควงแขนพิโกโตะไปที่แผนกเสื้อผ้า...
หือ...ไปซื้อเครื่องประดับกันก่อนดีกว่าอ่ะ...เธออยากได้สร้อยไม่ใช่หรอ...
แล้วจะถามทำไมอ่ะ... ฉันบ่นเบาๆ
หืม...อะไรอ่ะ... พิโกโตะก้มหน้ามาหาฉันใกล้ๆ...อ๊ายยย >///< ทำไมนายถึงเป็นแบบนี้ไปแล้วอ่ะ...
ป่ะ...เปล่าซ่ะหน่อย... ฉันปฏิเสธเสียงสั่น...
งั้นไปเหอะ... ฉันรีบเดินไปที่แผนกเครื่องประดับทันที อ๊ายๆๆ...ทำไมฉันต้องหน้าแดงด้วยอ่ะ...
เดี๋ยวขอตัวแปบนะ...เธอไปเดินดูสร้อยก่อน เดี๋ยวมา... พิโกโตะเดินดุ่มๆเข้าไปในร้านทำให้ฉันต้องเลือกซื้อสร้อยเอง...เบื่อจังเลย...
หวัดดีครับ...มาซื้อสร้อยหรอครับ... มีผู้ชายหน้าตาดีคนนึ่งเดินมาทักฉัน...
อ่าค่ะ... ฉันตอบไปอย่างงงๆ ฉันไปรู้จักนายตอนไหนอ่ะ...
อืม...น่ารักดีนะครับ... ผู้ชายคนนั้นชี้มาที่ฉัน หือ...เค้าคงหมายถึงสร้อยที่ฉันใส่อยู่ล่ะมั่ง
อ่ะค่ะ...จะดูมั้ยค่ะ... ฉันจะถอดสร้อยให้ดู
ไม่ได้หมายถึงสร้อยครับ...ผมหมายถึงคุณอ่ะ...
เออ...นี้คุณกำลังจีบฉันใช่มั้ยอ่ะ... ฉันถามตรงๆ
แหม...รู้ทันซ่ะด้วย...งั้นไม่อ้อมคอมล่ะกัน...มีเบอร์มั้ยครับ...
ฉันมีแฟนแล้วค่ะ... ฉันตอบตรงๆ
ว้า...งั้นนี่เบอร์ผมนะ...เลิกกับแฟนเมื่อไหร่โทรหาผมนะครับ
ฉันไม่เลิกกับยัยนี่เด็ดขาด... มีรังสีที่คุ้นเคยแผ่ออกมาจากข้างหลังฉัน...
พิโกโตะ!!!
ไสหัวไปซ่ะ...
ขอโทษครับ... ผู้ชายคนนั้นรีบเดินออกไปอย่างรวดเร็ว...ง่า...แล้วพิโกโตะจะโกธรฉันอีกมั้ยเนี้ย...
พิโกโตะ... ฉันหันหน้าไปหาพิโกโตะแล้วเรียกด้วยเสียงอ่อยๆ
อืม...เลือกเสร็จยังอ่ะ... พิโกโตะหันมามองฉันตาปริบๆ
น...นายไม่โกธรหรอ ฉันหันไปถามพิโกโตะ
ไม่หรอก...ฉันเชื่อใจเธอไม่ต้องคิดมากหรอก ฉันเห็นเธอปฏิเสธไปแล้วนิ... พิโกโตะขยี้หัวฉันเบาๆ
อือ...งั้นไปซื้อเสื้อผ้ากันเหอะ... ฉันควงแขนพิโกโตะไปที่แผนกชุดสุภาพสตรี
อืม...ซื้อเสร็จก็กลับรถเลยนะ...ขี้เกียดเดินแล้วอ่ะ...
เขาว่าผู้ชายมีความอดทนต่ำ...มันจริงซินะ... ฉันแกล้งแหย่
ยอมแพ้...ก็มีความอดทนต่ำจริงๆนิ...
อิอิ... ฉันยิ้มตลอดเวลาที่อยู่กับพิโกโตะ...ความรักมันดีแบบนี้ซินะ...