(เมกะ ก่อนหน้านั้น)

                “ปับปาดี้ดู...ปับปูดี้ด้า...♪...♫” ใครโทรมาจังเลย...

                “ฮัลโหล...” ฉันรับสายอย่างเหนื่อยหน่าย...ยัยจิกะโทรมาทำไมเนี้ย

                “เฮ้ยเมกะว่างป่ะ...”

                “ไม่ว่าง!! กำลังหายใจอยู่...”

                “= = พูดงี้มาตบกันเลยม๊ะ”

                “ไม่เอาอ่ะ...ไม่มีรมย์”

                “โห่ยยยย...ว่างหน่อยเหอะ...วันนี้พี่มิวจะพาไปดูหนังนะเว้ย หนังฟรีอ่ะหนังฟรี”

                “...ไม่เอาอ่ะ...ไม่อยากออกจากบ้าน”

                “เฮ้ย...ยังคิดมากอีกหรอ เลิกคิดแล้วไปเที่ยวกันเหอะ”

                “...”        

                “ไปเหอะ...นะๆๆ *-* พี่มิวบอกว่าถ้าแกไปจะเลี้ยงหนังฉันอ่ะ”

                “เออๆ”

                “>O<~ เย้!! งั้นรออีกห้านาทีนะ เดี๋ยวฉันจะให้พี่มิวไปรับ”

                “อืม...”

                “เมกะ!”

                “ฮ่ะ”

                “ทำไมหน้ามุ่ยจังอ่ะ”

                “เปล่าๆ...คิดอะไรเพลินไปหน่อยอ่ะ” ตอนนี้ฉันอยู่ในรถของพี่มิว ฉันได้นั่งคู่กับพี่มิว ส่วนยัยจิกะนั่งเบาะหลัง

                “เมกะอย่าคิดมากนะ...ไปเที่ยวกับพี่ดีกว่า เดี๋ยวพี่จะทำให้ลืมเอง...”

                “อ...ค่ะ” พี่มิวใจดีจัง

                “อืม...ไปจอดรถข้างล่างดีกว่า...คนเยอะจังเลย”

                “...”

                “เจอแล้วๆ ว่างพอดีเลยพี่มิว” ยัยจิกะโวยวายๆเหมือนเด็กๆ

                “เออๆ...ตื่นเต้นอย่างกับไม่เคยเจอห้างงั้นแหละ” พี่มิวอมยิ้มนิดๆแต่ก็สะดุ้งเมื่อหันไปเจอกับอะไรซักอย่าง...

                “มีอะไรหรอค่ะ?”

                “เออ...พี่ว่าเราไปห้างอื่นดีกว่านะ คนมันเยอะจังเลยอ่ะ”

                “แง๊ๆๆ...อะไรอ่ะพี่มิว อุตสาห์มาถึงนี่แล้วจะกลับหรอ” ยัยจิกะงอแง แต่ฉันสนใจสิ่งที่พี่มิวกำลังมองอยู่มากกว่า หือ...เป็นผู้ชายกับผู้หญิงกำลังจูบกัน ทำไมมันคุ้นๆจังเลยอ่ะ

                “โห่วว์...สมัยนี่เค้าจูบโชว์สาธารณะชนกันแล้วหรอเนี้ย” ยัยจิกะเริ่มวิจารณ์ภาพตรงหน้า แต่ฉันว่าแผ่นหลังนั้นมันคุ้นๆนะ

                “เดี๋ยวนะ...นั้นมัน โท...อุ๊บ!!” ยัยจิกะกำลังจะพลั้งปากพูดอะไรซักอย่างแต่พี่มิวตะคุบเอาไว้ แต่มันข้องใจจริงๆนะ ต้องลงไปดูซ่ะหน่อยแล้ว...ถ้าเกิดเป็นคนรู้จักจะได้แบล็คเมล ฮิฮิ

                “เฮ้ยเมกะอย่าลงไป...” พี่มิวตะโกนเรียกมาจากรถ ช้าไปแล้ว >O< 

                “................................................................” ภาพที่ฉันเห็นคือโทระกับนาโนมิ ยัยผมหมี่เหลือง กำลังจูบกันอย่างดูดดื่ม

                “...”

                “..เฮ้ย!!” โทระหันมาเจอฉันแล้วผลักนาโนมิออก ทำไม...

                “อ้าว...”

                “สวัสดีค่ะเมกะจัง...แหมบังเอิญจังนะค่ะ” นาโนมิฉันด้วยน้ำเสียงที่ร่าเริง...เกินไป

                “อ...ส...สวัสดี...” ฉันฝืนทักตอบไป แล้วพยายามให้น้ำตาไม่ไหล

                “ม...เม...กะ” โทระเรียกฉัน ไม่...ไม่นะโทระ อย่าเรียกฉันด้วยน้ำเสียงนี้มันทำให้ฉัน ...อยากกลับไปหาโทระอีกครั้ง ไม่ได้นะ...ทำไมน้ำตาเจ้ากรรมถึงไม่ยอกฟังคำสั่งฉันเลย

                “อ...เออ...ฉัน...ขอตัวก่อนนะ...” ฉันรีบวิ่งออกจากบริเวณนี้อย่างเร็วที่สุด...ไม่ ฉันไม่อยากให้ใครเห็นน้ำตาฉันอีกแล้ว

                “เมกะ...เมกะจัง” ฉันได้ยินเสียงเรียกของพี่มิวตามมา...ไม่เอานะ ฉันสัญญากับพี่มิวไว้แล้วว่าจะไม่ร้องไห้อีก ฉันรีบกลืนก้อนบางอย่างออกจากลำคอที่แห้งผาก...แล้วฝืนหันกลับไปยิ้มให้พี่มิว

                “คะ ^^”

                “รีบวิ่งมาทำไม พี่เป็นห่วงรู้มั้ย”

                “คือ...เมกะอยากเข้าห้องน้ำค่ะ ^^”

                “งั้นไปเถอะ...เดี๋ยวพี่จะรอ”

                “คะ ^^”

                “แล้วก็เลิกยิ้มทั้งๆที่น้ำตาไหลอยู่ได้แล้ว...”

                “เอ๋?” ฉันเอามือป้ายที่ตา บ...บ้าจริง นี่ฉัน ร้องไห้อีกแล้วหรอเนี้ย

                “ฮึก...”

                “พี่ให้ครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้ายแล้วนะ” พี่มิวดึงฉันไปกอดท่ามกลางสายตาประชาชีทั้งหลาย ไม่เอาแล้ว ฉันไม่อยากรับรู้อะไรแล้ว...ถ้ารู้แล้วต้องเจ็บปวดแบบนี้ สู้ให้ฉันไม่เคยรู้จักโทระเลยดีกว่า ฉันจะได้ไม่เจ็บปวดแบบนี้อีก

                “ไปกันเถอะ...” พี่มิวจูงมือฉันไปเรื่อยๆ จนมาถึงตู้คาราโอเกะวีไอพี ที่ร้องเท่าไรก็ได้ชั่วโมงล่ะ 500

                “เข้าไปคุยกันข้างในดีกว่านะ”

                “♫♪ สุดหล่อครับ รับโทรศัพท์ด่วนครับบบบบ~” เสียงโทรศัพท์พี่มิวทำให้ฉันหลุดหัวเราะออกมา

                “^///^ แฮะๆ...ยัยจิกะโทรมาน่ะ” พี่มิวยิ้มเขินๆมาให้ฉัน

                “ฮัลโหล...หา...เออได้ๆ...ดีๆนะเว้ย...อืม”

                “จิกะโทรมาว่าไงหรอค่ะ”

                “ยัยจิกะบอกให้เราดูหนังกันไปก่อน มันมีธุระกะทันหัน”

                “อ่าว...”

                “เมกะรำบากใจหรอ...” พี่มิวจ้องหน้าฉันด้วยสายตาแปลกๆ

                “ป...เปล่านิค่ะ >///<”

                “งั้นก็ร้องคาราโอเกะเป็นเพื่อนพี่ชั่วโมงนึ่งนะ”

                “ก...ก็ได้ค่ะ”

                “งั้นพี่ขอร้องก่อนแล้วกันนะ” พี่มิวทำสายตาอ้อน กีสสสมันเกิดอะไรขึ้น

                “อ...อ่ะค่ะ”

                “อืม...เอาเพลงนี้ดีกว่า...”

                ดนตรีขึ้นมาทำให้ฉันรู้ว่าเป็นเพลง อยากจับมือเธอมาวางไว้ ของ เพนเค้ก

                “เขาทำเธอให้เจ็บ ใช่มั้ยคนดี”

                อ่ะ...พี่มิวก็เสียงเพราะแฮะ ไม่เห็นเหมือนโทระเลย แล้วฉันจะไปนึกถึงโทระทำไมเนี้ย

                “เช็ดน้ำตาเสียก่อนจะพูดอะไร รู้ว่าเธอต้องเสียใจ...จนเก็บมันไม่ไหว”

                >///< พี่มิวมองมาที่ฉันทำไมเนี้ย

                “จากวันที่เลิกกันไป ก็ยังเฝ้าห่วงเสมอไม่ไปไหน จนวันที่เธอมีใคร ที่ทำให้ช้ำในใจ เจอความรักที่ผิดหวัง...มาอีกครั้ง...” อ๊ายยยย ทำไมพี่มิวต้องมองมาที่ฉันด้วยเนี้ย ทำไมไม่มองที่จอฮ่ะ >///<

                “อยากจับมือเธอมาวางไว้...ที่ตรงหัวใจ จะทำทุกๆอย่างให้เธอ...” O///O อยู่ดีๆพี่มิวก็ดึงมือฉันไปแนบกับหัวใจพี่มิว อ๊ากกกก มันเกิดอะไรขึ้น >///<

                “จะกอดให้เธอไม่ไป...ไหน กับสิ่งที่ฉันทำพลาดไป...ให้โอกาสจะได้มั้ย” แล้วพี่มิวก็ดึงตัวฉันไปกอด...นี่พี่มิวจะอินกับเพลงเกินไปมั้ยเนี้ย

                “ทุกเรื่องราวที่ผ่าน...ให้ลบมันไป ฉันพร้อมทำทุกอย่าง จะช่วยดูแล” พี่มิวจ้องตาฉัน...มัน...เขิลลลนะ

                “เธอคือคนที่ฉันแคร์...ขอมือเธอได้มั้ย” พี่มิวคุกเข้าลงตรงหน้าฉัน แล้วพูดผ่านไมค์

                “เมกะ...”

                “ค...ค่ะ?”

                “ถ้าวันไหนไม่สบายใจก็มาปรึกษาพี่ได้ จำไว้นะ พี่จะทำทุกอย่างเพื่อให้เมกะมีความสุข เมกะไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวอีกแล้ว”

                “ท...ทำไมล่ะค่ะ”

                “เพราะ...พี่รักเมกะ รักมานานแล้ว รักตั้งแต่เจอกันครั้งแรก”

                “ห...หา O_o พี่มิวล้อเล่นรึเปล่าค่ะ” 

                “มองตาพี่ซิ...พี่เคยโกหกเมกะหรือเปล่า”

                “เรื่องแบบนี้มัน” กะทันหันเกินไป

                “พี่เวลาเมกะคิด 2 วัน...ยังไม่ต้องตอบพี่ตอนนี้หรอก...”

                “ค...ค่ะ”

                “งั้นวันนี้กลับบ้านกันเถอะ...เดี๋ยวพี่ไปส่ง”

                “ค่ะ”

                ตลอดทางกลับบ้านฉันต้องก้มหน้ามองพื้นรถตลอดทาง...ว้ากกกกกก นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับชีวิตฉันเนี้ยยยยยยยย

~ Nanomi say ~

                โฮ่ะๆๆ...สวัสดีคุณผู้อ่านทุกคนค่ะ ฉันชื่อนาโนมิ จิโตะซะ อายุก็ 15 กว่าๆ ตอนนี้เป็นแฟนกับโทระค่ะ >__< คริคริ แหมๆๆ...พูดแล้วจะหาว่าคุยนะค่ะ แฟนของฉันเป็นถึงผู้ชายที่ป๊อบสุดในโรงเรียนเลยนะ รู้มั้ยค่ะ...กว่าฉันจะเป็นแฟนกับโทระได้มันหนักหนาสาหัสมาก ฉันต้องจ้างนักสืบแล้ววางแผนตั้งนานกว่าจะเพอเฟคขนาดนี้ เฮ้อ...อ่ะ...จริงสิวันนี้วันหยุด ชวนโทระไปเดทดีกว่า...

                “♪เมื่อรู้ว่าไม่มีทาง...แต่ฉันก็ไม่ตัดใจ...เหมือนคนไม่รู้ตัว...♪...♫มันอาจจะถูกที่ใครบอกไว้...ความรักมันทำให้ตาบอด...จนมองไม่เห็นความจริง...” อุ๊ยๆๆ ทำไมเสียงเพลงรอสายของโทระช่างโดนใจฉันอย่างนี้...

                “ฮัลโหล...” อ๊ายยย เสียงของโทระคุง

                “โทระคุง... วันนี้ไปเดทกันนะ...” ฉันกรอกเสียงไปอย่างอารมณ์ดี...

                “ฉันมีสิทธิปฏิเสธด้วยหรอ...”

                “ว้ายยยย ทำไมโทระพูดอย่างงั้นล่ะค่ะ วันนี้อากาศดี...ไปเดทกันที่ไหนดีล่ะค่ะ”

                “ตามใจ...”

                “เชอะ...ทำไมถึงถามคำตอบคำล่ะค่ะ นามิไม่ชอบเลยนะ”

                “อืม...ไปเดทที่สวนสนุกก็ได้”

                “ว๊ายยย โทระเห็นนามิเป็นเด็กหรอค่ะ...นามิว่าเราไปเดทกันที่ห้างสรรพสินค้ากันดีกว่า...”

                “แล้วแต่เธอ...”

                “งั้นนามิจะแต่งตัวรอนะค่ะ โทระรีบมารับนามิเร็วๆล่ะ”

                “...”

                ฮ้า...สบายใจจริงๆเลย อุ๊ยต้องรีบแต่งตัวซ่ะแล้ว เดี๋ยวโทระจะรอนาน

                “มาริรินซัง...ช่วยหาชุดให้นามิหน่อยซิค่ะ...”

                “ค่าคุณหนู...” มาริรินจังคือแม่นมของฉันค่ะ...โฮะๆๆ ไม่ต้องตาร้อนก็ได้ค่ะพอดีบ้านฉันรวยมากน่ะ

                “วันนี้นามิจะไปเดทนะค่ะ นามิขอเป็นชุดสีชมพู โทระคุงจะได้สดใส”

                “อุ๊ยคุณหนูมีแฟนแล้วหรอค่ะ”

                “ก็พึ่งคบกันค่ะ...เดี๋ยวว่างๆนามิจะพามาแนะนำให้มาริรินรู้จักนะค่ะ”

                “แล้วคุณหนูจะทำผมรึเปล่าค่ะ เดี๋ยวมาริรินจะเรียกช่างทำผมมาให้”

                “ก็ดีค่ะ...วันนี้นามิของม้วนผมธรรมดาๆนะค่ะ เดี๋ยวโทระจะรำบากใจแย่ถ้ามีคนเข้ามาจีบ...”

                “ค่ะๆ...”

                ผ่านไป 20 นาทีก็มีเสียงแตรรถยนต์

                “มาริริน...รีบไปเปิดประตูเถอะค่ะ เดี๋ยวโทระคุงจะรอนาน”

                “ค่ะๆ...รอสักครู่นะค่ะคุณหนู”

                “นี่...ม้วนผมให้นามิเสร็จรึยังค่ะเนี้ย...เดี๋ยวโทระคุงจะรอนานนะค่ะ” ฉันหันไปติช่างทำผมมืออาชีพระดับประเทศ

                “เสร็จแล้วครับคุณหนู”

                “งั้นนามิลงไปแล้วนะ”

                “ครับคุณหนู”

                “โทระคุงงงง...” ฉังวิ่งไปเกาะแขนโทระคุงอย่างรวดเร็ว...ว้าว วันนี้โทระคุงเท่ชะมัดเลย...

                “...”

                “นามิหิวแล้วค่ะ...เราไปทานอาหารกันดีกว่า”

                “อืม...ขึ้นรถซิ...”

                “โทระคุงดูไม่ค่อยร่าเริงเลยนะค่ะ” ฉันสังเกตเห็นโทระคุงที่หน้าซีดๆ

                “เมื่อคืนนอนดึกหรอค่ะ”

                “อืม...”

                “อืม...วันนี้นามิอยากกินอาหารอิตาเลียนม๊ากมาก โทระคุงพาไปกินหน่อยนะค่ะ”

                “ได้...” โทระคุงตอบอย่างไม่มีชีวิตจิตใจ...เชอะ...อีกหน่อยโทระคุงก็จะลืมเมกะจังไปเองแหละ

                ฉันกับโทระเข้าไปในร้านอาเลียนชื่อดังแล้วทานกันไปคุยกันไป สร้างความอิจฉาให้กับหลายคน แต่เหมือนโทระคุงมาแต่ตัว ถามคำตอบคำไม่สนใจอะไร ดูเหมือนจะทำให้เสร็จไปมากกว่า ตอนนี้โทระคุงเอารถมาจอดในชั้นใต้ดินของห้างสรรพสินค้าแล้ว...

                “นี่...โทระคุงไม่ค่อยสนใจนามิเลยนะค่ะ”

                “โทดนะ...พอดีฉันมีเรื่องต้องคิดเยอะน่ะ”

                “เรื่องของเมกะจังใช่มั้ยค่ะ”

                “...”

                “ทำไมโทระคุงต้องไปสนใจเมกะจังด้วยล่ะ...ตอนนี้โทระเป็นแฟนนามินะค่ะ”

                “ขอโทดนะ...” โทระทำหน้าเศร้า...ฉันไม่ต้องการคำขอโทดนะ

                “โทระคุง...”

                “อืม...”

                “จูบฉันซิค่ะ...///”

                “..!?!...”

                “...”

                “ทำไมล่ะ...”

                “ก็โทระเป็นแฟนฉันนิค่ะ...”

                “ฉัน...ทำไมได้”

                “ทำไม!! เพราะอะไรกัน...ฉันเป็นแฟนโทระนะค่ะอย่าลืมซิ...”

                “ฮื้ย...” 

                “...” ฉันหลับตาพริ้มรอรับจูบจากโทระด้วยความเต็มใจ... ริมฝีปากของโทระประทับมาบนริมฝีกปากฉันอย่างลวกๆ...

                “ไม่ใช่แบบนี้ค่ะ...นามิไม่ต้องการจูบที่ไร้ความรู้สึกแบบนี้...”

                “ยัย...ฮื้ย...” คราวนี้โทระบดขยี้ริมฝีปากลงมาอย่างรุนแรงเหมือนเป็นการประชด...ฉันจูบตอบอย่างเต็มใจแล้วเอามือโอบรอบคอโทระไว้

                “..เฮ้ย!!” อยู่ดีๆโทระก็ผลักฉันออกแล้วยืนนิ่งเป็นหุ่นไป...อะไรกันเนี้ย

                “อ้าว...” ฉันหันไปมองข้างหลังก็เห็นเป็นเมกะจัง กับพี่มิวและน้องสาว อาฮ่ะ...ช่างเป็นจังหวะดีอะไรอย่างนี้ เมกะมองที่โทระและฉันสลับกัน ฉันเห็นน้ำตาของเธอเริ่มไหลออกมา

                “สวัสดีค่ะเมกะจัง...แหมบังเอิญจังนะค่ะ” ฉันทักเมกะอย่างร่าเริง...ดูให้เต็มตาสิ...โทระเค้าเลือกฉัน

                “อ...ส...สวัสดี...” เมกะจังทักตอบมาด้วยน้ำเสียงสะอื้น...เข้มแข้งจังเลยนะค่ะ ถ้าเป็นฉันคงร้องไห้ไปนานแล้วนะเนี้ย...

                “ม...เม...กะ” โทระคุงพยายามเดินมาหาเมกะจัง...ไม่มีทางซ่ะหรอก...ฉันรีบควงแขนโทระแสดงความเป็นเจ้าของเพื่อไม่ให้โทระเดินไปไหน...

                “อ...เออ...ฉัน...ขอตัวก่อนนะ...” เมกะรีบวิ่งออกจากตรงนี้โดยมีพี่มิวตามไป ส่วนน้องสาวพี่มิวมองฉันด้วยสายตาอาฆาตแล้ววิ่งตามไปอีกคน

                “เมกะ!!” โทระสะบัดแขนฉันออกแล้ววิ่งตามเมกะไป

                “หยุดนะโทระคุง” ฉันตะโกนสั่งด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด

                “...” โทระคุงมองฉันด้วยสาตาที่แข็งกร้าว

                “ตอนนี้โทระคุงเป็นแฟนนามิ...ลืมข้อตกลงไปแล้วหรอค่ะ  ถ้านามิมั่นใจว่าเมกะตัดใจจากโทระแล้วเมื่อไหร่ นามิจะรีบลบรูปให้โทระคุงทันที”

                “เธอ...เธอมันนางมาร...”

                “โทระไม่มีสิทธิพูดกับนามิแบบนี้...”

                “...”

                “กลับบ้านกันเถอะ...วันนี้ฉันไม่มีอารมณ์จะเดทกับใคร”

                “ก็ได้ค่ะ...ฉันให้เวลาโทระคุงไปคิดทบทวนว่าต้องทำยังไงนะค่ะ...วันนี้โทระคุงกลับไปก่อนเถอะ...เดี๋ยวนามิจะอยู่ช๊อปปิ้งต่อค่ะ”

                “...” โทระขับรถไปอย่างรวดเร็ว...เชอะ...เรียกให้ใครมาช็อปเป็นเพื่อนดีน้า...

                “♫♪♫ สวดสวยรับโทรศัพท์ด่วนค่ะ♪♫” อุ๊ย...คิสโทรมา

                “ฮัลโหล...”

                “นิคุณหนูอยู่ไหนครับ...”

                “อะไรกันล่ะ วันนี้นามิมาเดทกับแฟนนะค่ะ”

                “ทำไมไม่โทรบอกผมก่อนล่ะครับ ถ้าคุณหนูเป็นอะไรไปผมจะแย่นะครับ”

                “เชอะ...คิสกลัวพ่อฉันว่าใช่มั้ยล่ะ...แค่ทำตามหน้าที่เท่านั้นอย่ามายุ่งกับฉันเลย”

                “โห่คุณหนูครับ ผมเป็นบอดิการ์ดคุณหนูนะครับ”

                “เชอะๆ...งั้นก็มารับฉันซิ...ฉันรออยู่ที่ห้างที่เราเคยมาประจำน่ะ”

                “อ้าว...แล้วแฟนคุณหนูล่ะครับ”

                “ช่างฉันเถอะ...ตกลงจะมาหรือไม่มาเนี้ย”

                “ครับๆๆ...คุณหนูไปรอที่ร้านอาหารได้เลย อีกห้านาทีผมจะไปหา”

                “เร็วๆนะ...”

                “ครับๆ”

                เฮ้ออออ...นาเบื่อจริงๆมีบอดิการ์ดส่วนตัวเนี้ย...

เอ๊า...พาสต้ามาอัพให้ตามสัญญาแล้วนะค่ะ

ความจริงแล้วนามิก็ไม่ได้เป็นคนไม่ดีอะไรหรอค่ะ

แค่เป็นคุณหนูที่เอาแต่ใจตัวเองอยากได้อะไรต้องได้เท่านั้นเอง

ก็นาโนมิถูกตามใจมาตลอดจนเคยแล้วนิค่ะ

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

แล้วถ้าว่างๆพาสต้าจะเอาเบื้องหลังของนาโนมิมาให้อ่านแล้วกันนะค่ะ

อย่าลืม โหวต+เมนต์ด้วยนะค่ะ

>____________________<

~ร้ากทุกคนค้า~

“เมกะ...เธอไม่โดดจริงนะ” จิกะถามฉันเป็นรอบที่ 90 ตอนนี้ฉันอยู่โรงเรียนแล้ว...ตอนนี้โรงเรียนแสนจะเงียบเหงา...อะไรทำให้ฉันรู้สึกแบบนั้น...สงสัยฉันคง.......มาเร็วเกินไป

                “อืม...” ฉันยืนยันเหมือนเดิม...ก็โทระสัญญาว่าจะยิ้มให้ฉันนิ...

                “...”

                “มีอะไร?”

                “เมกะหลับตา!!” จิกะพยายามเอาหัวมาบังฉันไว้...แต่ด้วยความสูงไม่กี่เซนติเมตรของเธอทำให้ฉันเห็นสิ่งที่อยู่เบื้องหน้า...

                “...”

                “...” ภาพที่ฉันเห็นก็คือโทระ.......ที่กำลังเดินจูงมือกับนาโนมิ ผู้หญิงคนที่ทำให้โทระบอกเลิกฉัน...

                “เมกะ...” จิกะบีบมือฉันแน่น มันทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้น...แค่เพียงนิดเดียว

                “อรุณสวัสดิ์ค่ะ...ซาโต้ เมกะจัง” ยัยนาโนมิเดินจูงมือโทระเดินมาหาฉัน...ไม่...ฉันไม่อยากเห็นโทระจับมือกับผู้หญิงคนอื่นที่ไม่ใช่ฉัน...

                “มีธุระอะไร...” จิกะเอาตัวมาบังฉันจากนาโนมิ...

                “ฉันเอาโทระมาเคลียน่ะ...ฉันไม่ชอบอะไรที่มันค้างคา”

                “โทระ...นายทำแบบนี้ได้ยังไง...เมื่อเช้านายยัง...” จิกะพยายามพูดอะไรบางอย่างแต่โทระก็ขัดซ่ะก่อน

                “จิกะ...ฉันขอเวลาคุยกับเมกะแปบนะ...”

                “...”

                “ดีมาก...เอาเลยซิโทระ...บอกเลิกยัยเมกะต่อหน้าฉัน” เสียงนาโนมิทำให้ขอบตาฉันร้อนผ่าว...

                “นามิ...ฉันขอคุยกับเมกะเอง...คนเดียว...” เสียงโทระหนักแน่น...

                “โท... ได้...แต่โทระต้องเคลียให้เสร็จนะ...ไม่งั้นนามิไม่ยอมจริงๆด้วย” นาโนมิเดินกระฟัดกระเฟียดออกไป

                “...”

                “เมกะ...” โทระพูดเสียงเบา แต่ได้ยินชัดเจน

                “อืม...มีอะไรอ่ะทำหน้าเครียดจังเลย นายสัญญาว่าจะยิ้มให้ฉันไม่ใช่หรอ...ยิ้มซิ” ฉันแกล้งทำตัวร่าเริงแล้วยกมือที่สั่นเทาของฉันไปดึงแก้มโทระ...

                “อย่า...เธอไม่มีสิทธิมาทำแบบนี้กับฉัน!!!” โทระบัดมือฉันออก...และตะคอกออกมาอย่างหน้ากลัว แวบหนึ่งฉันเห็นดวงตาโทระที่เจ็บปวด...เป็นไปไม่ได้หรอกฉันคงตาฝาด ฉันมองอะไรไม่เห็นแล้วตอนนี้...น้ำตาหลายหยดพรั่งหรูออกมาจากตาฉัน ทั้งๆที่ฉันคิดว่ามันคงจะหมดไปแล้ว...

                “เมกะ...” โทระยื้นมือมาที่หน้าของฉันแล้วชักกลับไป...

                “โทระ...นายไม่รักฉันแล้วหรอ...” ฉันพูดออกมาด้วยความน้อยใจ...ทำไม...อะไรทำให้โทระเปลี่ยนไปได้มากขนาดนี้...

                “เมกะ...เราอย่าเจอกันอีกเลยนะ...” โทระพูดด้วยน้ำเสียที่สั่น...ตอนนี้ฉันมองอะไรไม่เห็น รู้แต่ว่าโทระกำลังเดินห่างออกไปเรื่อยๆ...

                “ไม่...ไม่นะโทระ นายอย่าไปจากฉัน นายห้ามหนีฉันไปไหนนะ ไหนนายเคยบอกว่านายรักฉันไง นายลืมไปแล้วหรอ ขอร้องล่ะ...อย่าทิ้งฉันเลยนะ” ตอนนี้ฉันเหมือนคนบ้าที่วิ่งไปกอดโทระจากด้านหลัง ทำตามากมายไหลลงมาอย่างไม่ขาดสาย ฉันซุกตัวอยู่กับแผ่นหลังของโทระ...

                “...” โทระยังเดินต่อไปไม่หยุด...ฉันทรุดลงไปกับพื้นแล้วปล่อยโทระออกไป น้ำตาไหลเรื่อยๆ แขนขาไร้เรี่ยวแรง ไม่เอาแล้วความรู้สึกนี้...

                “เฮ้ย...เมกะจัง!!!” มีคนวิ่งมาประคองฉันก่อนที่ฉันจะหงายหลัง กลิ่นแบบนี้...ไม่ใช่โทระ ฉันพยายามลืมตาขึ้นก็พบว่าโทระหันมามองฉันนิดนึงด้วยแววตาที่ฉันอ่านไม่ออก...เขาหันกลับไปแล้วเดินจากไปช้าๆ

                “พี่มิว...” พี่มิวเป็นคนประคองฉันอยู่...

                “เมกะเป็นอะไรไป...ลืมตาซิ...”

                “...”

                “เฮ้ย...หลบหน่อยเว้ย” พี่มิวอุ้มฉันขึ้น...น่าแปลก ทำไมเมื่อฉันอยู่ในอ้อมกอดนี้แล้วไม่รู้สึกอบอุ่นเหมือนที่โทระกอดฉัน...ไม่รู้สึกปลอดภัยเหมือนคำพูดที่คอยปลอบโยนฉัน...

                พี่มิวอุ้มฉันไปเรื่อยๆ ถึงฉันจะหลับตาอยู่แต่ฉันก็รู้ว่าพี่มิวพาฉันไปห้องพยาบาล ฉันรู้สึกว่าหลังฉันกระทบกับเตียงนุ่มๆ...ในห้องพยาบาลเงียบสนิท...มันทำให้ฉันต้องลืมตาขึ้น...

                “เมกะ...เป็นอะไรรึเปล่า” พี่มิวยืนหอบอยู่ข้างๆเตียงพยาบาลที่ฉันนอนอยู่...ทำไม...ทำไมคนที่ยืนอยู่ตรงนี้ไม่ใช่โทระ น้ำตาฉันไหลอีกครั้ง...โทระทำให้ฉันเป็นผู้หญิงอ่อนแอ ฉันรู้ว่าการร้องไห้ไม่ได้ทำให้ทุกอย่างดีขึ้น...แต่ฉันไม่ไหวแล้ว...

                “เมกะ...เออ...ไม่ต้องคิดมากนะ” พี่มิวทำท่าเก้ๆกังๆก่อนที่จะเอามือลูบหัวฉัน

                “พี่มิว...หนูไม่ไหวแล้ว...หนูจะทำยังไงดี” ฉันโผเข้าหาพี่มิว...ตอนนี้ฉันต้องการใครซักคนที่อยู่ข้างฉัน...

                “เมกะ...เอ่อพี่...”

                “พี่มิว...พี่มิวต้องช่วยหนูนะ” พี่มิวกอดฉันเบาๆเป็นเวลาซักพัก ตอนนี้น้ำตาฉันเริ่มหยุดไหลแล้ว...

                “ครืด...” เสียงประตูห้องพยาบาลดังขึ้น...นี่เขาไม่มีงบประมาณจะเปลี่ยนประตูเลยหรือไง...

                “...”

                “โทระ...” ฉันรีบผลักพี่มิวออกเพราะสายตาของโทระ...

                “...”

                “กอดกันต่อตามสบายเถอะครับ...ผมไม่ได้ต้องการจะมาขัดจังหวะใคร” โทระเดินไปหยิบพาสเตอร์

                “...” ทำไมนายถึงไม่แคร์ฉันเลย...น้ำตาที่แห้งเหือดของฉันได้ออกมาอีกครั้ง...

                “ไปแล้วนะครับ” โทระบอกพี่มิว แต่สายตามองมาที่ฉัน มันเย็นชา...