“ไหนอ่ะแม่นาย” ฉันหันซ้ายขวาขณะลงมาที่ร้านอาหารของโรงแรม

                “อยู่แถวนั้นแหละ...” ฉันหันไปเจอยัยจิกะ

                “นั้นไงๆ...” ฉันรีบเดินดุ่มๆโดยไม่รอโทระ

                “เฮ้ยรอด้วยดิ”

                “แหมจิกะ มาจู๋จี๋กับพิโกะสองคนไม่รอฉันเลยนะ” ฉันนั่งลงคั่นกลางระหว่างพิโกกับยัยจิกะ

                “ก็เธอทำอะไรกับโทระอยู่ล่ะ” พิโกะสงสายตา +_+ มาหาฉัน

                “-///- ทำอะไร ไม่เห็นรู้เรื่องเลย”

                “ว๊ายยยยๆๆ นี่คือลูกสะใภ้คนที่ 2 ของฉันหรอ♥” อยู่ดีๆก็มีผู้หญิงอายุประมาณ 20 เดินมากอดฉัน

                “เออ...” ฉันสงสายตาขอความช่วยเหลือจากยัยจิกะ

                “ยัยเมกะทำไมไม่รอฉันเลยฮ่ะ...” โทระวิ่งโวยวายมาหาฉัน

                “อ่าว แม่!!! ทำอะไรยัยเมกะอ่ะ” โทระเดินมาแยกฉันออกจาก ‘แม่’ ไม่หน้าเชื่อทำไมแม่ของโทระยังสาวขนาดนี้

                “โทระยังไงเนี้ย ฉันบอกว่าให้เรียก คิโยมิ ไงล่ะ”

                “โห่แม่ อายุ 40 กว่าแล้วยังจะเนียนอีกนะ” โทระตะโกน อ่าว ตกลงแม่โทระไม่ได้อายุ 30 หรอเนี้ย...

                “ก็หน้าฉันมันยังสาวอยู่จะให้ทำไง”

                “แม่แก่แล้วยอมรับสังขารบ้างสิ”

                “บอกให้เรียก คิโยมิ ไง แล้วฉันก็ยังไม่แก่ด้วย”

                “แก่แล้ว”

                “ยังไม่แก่”

                “แก่”

                “ไม่แก่”

                “ใครช่วยอธิบายให้ฉันฟังได้มั้ย!!!!!” ฉันตะโกนเพื่อหยุดการทะเลาะของทั้งสองคน

                “OoO” พิโกะและจิกะ ส่งสายตาประมาณนี้ให้ฉัน

                “ว้าวๆๆ♥ เธอแน่มากเลยฉันชอบ” แม่ของโทระเดินมากอดฉัน

                “หยุดเดี๋ยวนี้เลยนะแม่...” โทระเดินมาแกะฉันออกไปกอด

                “>///< ไอ้บ้าทำอะไรอ่ะ” ฉันตีมือโทระ

                “แม่...นี่คือเมกะแฟนของผม” โทระกระชับกอดของเค้าแล้วแนะนำฉัน

                “หวัดดีจ้าเมกะจัง♥” แม่ของโทระยกมือทักทายฉันเหมือนอายุพึ่งจะ 20 ต้นๆ

                “เมกะ...นี่คือ ‘แม่’ ของฉัน” โทระคลายกอดออก

                “หวัดดีค่ะคุณน้า” ฉันยกมือไหว้

                “สวัสดีจ๊ะ ฉันชื่อคิโยมิ อาซาฮิ เรียกฉันว่า ‘คิโยจัง’ ล่ะกันนะ”

                “ค่ะ คิโยจัง” 

                “เฮ้ยยัยเมกะไม่ต้องบ้าจี้เลย เรียกว่าป้าก็พอ”

                “อ๊ายๆๆ♥ เมกะฉันชอบเธอจังเลย ฝากพ่อลูกชายของฉันด้วยน้า” แม่ของโทระเดินมาหอมแก้มฉัน

                “แม่!! มายุ่งอะไรกับแฟนผมเนี้ย” โทระตะคอก

                “นายตะคอกคิโยจังได้ไงฮ่ะ” ฉันดีดหูโทระ (ความจริงจะดีดหน้าผาก แต่ไม่ถึงT^T)

                “ช่ายๆๆ ไม่มีสัมมาคารวะเลยนะโทระ เนอะๆ” แม่ของโทระเดินมากอดแขนฉัน

                “โธ่เว้ยเมกะ ฉันเป็นแฟนเธอนะ...”

                “แต่คิโยจังเป็นแม่นายนะ”

                “ทะเลาะกันเสร็จเมื่อไหร่เรียกด้วยนะ...ผมหิวข้าวแล้ว” อยู่ดีๆพิโกะก็พูดขึ้น น่ากลัวอ่ะ

                “แหมๆๆ ไม่ต้องน้อยใจนะพิโกโตะ กินข้าวกันๆ” แม่ของโทระลากฉันกับยัยจิกะให้ไปนั่งข้างๆหัวโต๊ะที่คิโยจังนั่งอยู่

                “เอ๊าๆ กินไม่อั้นเลยนะฉันเลี้ยง” ฉันหันไปมองที่โต๊ะก็เห็นมีอะไรวางอยู่เต็มโต๊ะเลย (มาตอนไหนฟร่ะ)

                “เดี๋ยวพรุ่งนั้เช้าฉันจะพาเมกะกับจิกะไปช๊อปปิ้งนะ โฮ้ะๆๆ”

                “ไม่ต้อง!!” พิโกะและโทระพูดเป็นเสียงเดียวกัน

                “อะไรอ่ะ...พวกลูกๆพาลูกสะใภ้มาให้ฉันดูไม่ใช่หรอ...” คิโยจังทำเสียงน้อยใจ

                “ก็แค่พามาเยี่ยมเฉยๆ กลัวคนแก่จะเหงา” พิโกะพูดด้วยวาจาเชือดเฉือน

                “ใจร้ายจังเลย...” คิโยจังทำท่ากระเง้ากระงอด

                “อิ่มแล้ว...ขอตัวนะ” โทระเช็ดปากแล้วลากฉันออกจากโต๊ะ

                “เฮ้ยๆ...อะไรอ่ะโทระฉันยังไม่อิ่มเลยนะ”

                “รีบๆอิ่มได้แล้ว กินข้าวเย็นมากเดี๋ยวอ้วนเป็นหมูหรอก” โทระดึงฉันให้ลุกขึ้น

                “เสียมารยาทจริงๆเลยโทระ ไม่เห็นหรอว่าแม่นายยังไม่อิ่มอ่ะ”

                “ไม่เป็นไรหรอกจ๊ะ เมกะจัง” แม่ของโทระยิ้มแปลกๆให้ฉัน

                “ขอโทษนะค่ะ” ฉันรีบขอโทษแล้วลุกตามโทระออกไป

                “โทระนายจะพาฉันไปไหน” ฉันถามหลังจากโทระลากฉันให้เดินไปซักพัก

                “...” โทระไม่ตอบแต่ยังดึงฉันให้เดินไปเรื่อยๆ จนถึงชายหาดเงียบไม่มีคน

                “โทระ!!!...ฉันถามทำไมไม่ตอบ”

                “ชู่ว์...เงียบๆหน่อยดิ”

                “อะไรของนายเนี้ย...ถามไม่ตอบ”

                “หันไปมองนู้นดิ” โทระชี้ไปที่ชายหาด

                ว้าว...ชายหาดในตอนนี้เหมือนสวรรค์เลย สวยมาก มีโต๊ะอาหารตกแต่งสวยงามอยู่บนชายหาดที่ประดับไปด้วยดอกไม้ต่างๆ >///< โทระโรแมนติกขนาดนี้เลยหรอ...

                “นายตั้งใจจะทำอะไรให้ฉันอ่ะ...”

                “เอ๋?...ทำอะไร...” โทระทำท่างง

                “อ่าว...แล้วนายพาฉันมาทำไมอ่ะ...”

                “ก็พามาดูของดีไงล่ะ...”

                “ของดี??...” ของดีอะไรอ่ะ

                “ก็วันนี้ไปพิโกโตะมันเกิดสั่งให้จัดอะไรแปลกๆขึ้นมาฉันก็เลยพามาดู...”

                “หา!!!” ฉันตะโกนเสียงดัง

                “เบาๆดิ เดี๋ยวไอ้พวกนั้นได้ยิน” โทระเอามือปิดปากฉันแล้วชี้ให้ดูพิโกะกับยัยจิกะที่เดินจูงมือกันมา ซึ่งยัยจิกะก็ทำหน้างงๆ แล้วก็เปลี่ยนมาเป็นตาโต แล้วก็หน้าแดง...พิโกะเลยพาจิกะมานั่งแล้วพูดอะไรซักอย่างที่ทำให้ยัยจิกะตาโต OoO แบบนี้ แล้วก็เปลี่ยนมาเป็นร้องไห้...พิโกะเลยดึงมือยัยจิกะให้สวมแหวน...โดยที่ยัยจิกะกำลังอึ้งๆอยู่พิโกะก็ดึงยัยจิกะมากอด...แล้วนิยายเรื่องนี้ก็จบ...เฮ้ย!!ไม่ใช่...ตกลงสองคนนั้นทำอะไรกันอ่ะ

                “โทระ...นายทำไมไม่พาฉันเข้าไปใกล้กว่านี้อ่ะ...ไม่เห็นได้ยินเลย...”

                “แค่นี้ก็พอแล้ว...เธออยากเป็นถ้ำมองรึไง...”

                “เชอะ...หือ...อ๊าย...” ฉันเหลือบไปเห็นพิโกะกำลังโน้มคอมาใกล้ๆยัยจิกะ...แต่โทระก็รีบเอามือปิดตาฉันแล้วลากไปไหนก็ไม่รู้...

                “นายจะทำอะไรอ่ะ!!” ฉันเริ่มโวยวาย

                “ก็เซ็นเซอร์ไง...เดี๋ยวเธอก็เป็นตากุ้งยิงหรอก...” โทระเขกหัวฉัน

                “ง่า...อะไรของนายเนี้ย...กำลังเข้าด้ายเข้าเข็มอยู่แล้วเชียว” ฉันบ่นเบาๆ

                “ยัยลามก...ไปนอนได้แล้ว...ถ้ายัยจิกะมาก็แกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่องก็ได้นะ...”

                “เชอะๆ...” โทระเดินมาส่งฉันอยู่บนห้อง

                “ดึกแล้ว...เข้าไปนอนไป๊” โทระไล่ฉัน...ปกติพระเอกนิยายเค้าทำกันแบบนี้รึงัย

                “เออๆ...ไปก็ได้ฟร่ะ...” ฉันหันหลังเข้าห้องแต่โทระก็ดึงฉันไปกอด

                “แล้วจูบราตรีสวัสดิ์ล่ะ”

                “-///- อะไรของนาย...มึนป่ะ...ไปนอนได้แล้วไป” ฉันดันตัวออกจากอ้อมกอดของโทระ ง่า...นายแรงเยอะชะมัดเลย

                “ถ้าไม่ทำ...ฉันจะเข้าไปนอนกับเธอจริงๆนะ...” โทระทำตาเจ้าชู้...แง๊ๆๆ

                “จุ๊บ...>///< ไปนอนได้แล้วววว” ฉันรีบจูบลวกๆก่อนที่จะไล่โทระออกจากหน้าห้อง

                “โห่...ไร้อารมณ์ชะมัดเลย...” โทระดึงฉันมาประกบปากอย่างรวดเร็วแต่อ่อนหวาน...เฮ้อ...ยอมให้วันนึงล่ะกัน...

                “พ...พอแล้ว...” ฉันรีบดันโทระออกเพราะจูบของเค้าเริ่มร้อนแรงมากขึ้น

                “เชอะ...จะปล่อยเลยตามเลยก็ไม่ได้” โทระบ่นเหมือนตาแก่

                “ไปได้แล้ววววว” ฉันดันโทระแล้วเบียดตัวเข้ามาในห้องทันที...เฮ้อ...อยู่ใกล้นายทีไรฉันเสียเปรียบทุกที...