~ Thora Come Bake ~
(ก่อนหน้านั้น)
โทระคุง...ขอคุยด้วยหน่อยซิ ผมนั่งแท็กซี่ถึงบ้านก็พบยัย...ชื่ออะไรซักอย่าง ที่เป็นลูกผอ. ยืนรออยู่หน้าบ้าน
เธอ...ชื่ออะไรอ่ะ...
-_-^^ ฉันชื่อนาโนมิ จิโตะซะ อายุ 15 เรียนอยู่ห้องเดียวกับโทระคุงค่ะ
อ๋อๆ...จำได้ๆ...แหมนึกว่าใคร ผมทำเออออห่อหมกไปกับเค้า
แล้วมีเรื่องอะไรถึงมาหาฉันที่บ้านอย่างงี้ล่ะ
คือนามิอยากคุยกับโทระเป็นการส่วนตัวค่ะ...
เออ...แต่ฉันต้องไปรับเมกะไปโรงเรียนนะ...
คือเป็นเรื่องสำคัญจริงๆค่ะ...นะค่ะโทระคุง ยัยนาโนจิ(มิ)...อะไรซักอย่างทำสายตาอ้อนมาทางผม
แต่...
นะค่ะ...มันสำคัญมากเลยค่ะ เพราะมันเป็นเรื่องของเมกะจังค่ะ หือ...
เออ...ก็ได้...แต่เดี๋ยวขอโทรหายัยเมกะก่อนนะ
ค่ะ...
♫อั้งอั่งอัง...โด๊ะเดะบูตาอิชิชิดิ โดราเอมางอน♪(ทำนองเพลงโดเรม่อน)
หืม...ว่าไง... ยัยงั่งรับสาย
โห่...รับโทรศัพท์แฟนเธอแบบนี้หรอ ผมพูดแซวเธอ
บ้านรวยบัตรเติมเงินหรอ...นายพึ่งออกจากบ้านแค่ 10 นาทีเองนะ
เปล่า...ฉันจะโทรมาบอกเธอให้ไปโรงเรียนเองนะ...วันนี้ฉันจะไปสายหน่อยอ่ะ...
ง่า...ทำไมอ่ะ ยัยเมกะเริ่มอ้อน
เอาเหอะ...เธอไปโรงเรียนเองได้ป่ะ
ม่ายเอาอ่า...ฉันขี้เกียดเสียตังค์ค่ารถ
งี่เง่าจังเลย...เดี๋ยวไปโรงเรียนฉันเลี้ยงหนมทั้งวันเลย
*-* จริงๆนะ...พูดแล้วห้ามคืนคำล่ะ ติ๊งต๊อง...ทำเป็นเด็กๆไปได้ต้องเอาของล่อ
ยัยงก
เอ๊ะ...นายว่าแฟนนายได้ไงอ่ะ
รู้ตัวด้วยหรอว่าฉันเป็นแฟนเธออ่ะ...นึกว่าฉันเป็นเบ๊เธอซ่ะอีก
ชิๆๆ...แค่นี้นะ
อืมๆ...คิดถึงนะยัยซื่อบื้อ
>///< อืม... ผมวางสายแล้วยิ้มออกมา
มีอะไรล่ะ...
นามิว่าเราไปหาที่อื่นคุยกันดีกว่านะค่ะ...ร้านกาแฟตรงนั้นก็ได้ ยัยนางิ (ไปเรื่อย) เดินนำผมไปที่ร้านค็อฟฟี่ช็อปเล็กๆแห่งหนึ่งแล้วนั่งลงสั่งกาแฟ
ขอเป็นมอคค่ารสหวานที่นึงค่ะ
มีอะไรจะพูดกับฉันล่ะ
แหม...โทระคุงใจร้อนจังนะค่ะ...สั่งอะไรทานหน่อยดีกว่า
งั้นเอาคาปูชิโน่แล้วกัน
งั้นเข้าเรื่องเลยแล้วกันนะค่ะ ยัยนาจิ (?) หยิบกระดาษบางอย่างออกมาจากกระเป๋า
...
นี่เป็นรูปที่ฉันได้มาค่ะ เธอยื้นภาพมาให้ผม
... ในรูปเป็นรูปของผมกับเมกะที่กำลังเปลือยด้วยกันทั้งคู่!!!...ตอนนี้รู้สึกจะเป็นรูปตอนที่เธอกินไวอากร้า แล้วผมอุ้มเธอมาบนห้อง...มันมาอยู่กับยัยนาโนมิได้ยังไง!!! (เรียกถูกแล้ว)
เธอไปเอารูปนี้มาจากไหน... ผมถามเสียงเครียด
จากไหนไม่สำคัญหรอกค่ะ...แต่ถ้ารูปนี้ถึงมือฝ่ายปกครองโรงเรียนมันต้องแย่แน่ๆเลยนะค่ะว่ามั้ย
เธอต้องการอะไรกันแน่...
ก็ไม่ได้ต้องการอะไรหรอค่ะ...ก็แค่...อยากให้โทระคุงเลิกกับเมกะแล้วมาคบกับฉันเท่านั้นเอง
!!?
เธอจะบ้าหรือไง...มันเป็นไปไม่ได้หรอก...
ไม่ทราบค่ะ...นามิมีทางเลือกให้โทระคุง 2 ทางเท่านั้น คือให้นามิเอารูปไปให้ฝ่ายปกครองของโรงเรียนพิพากษา ซึ่งเป็นเรื่องแน่นอนอยู่แล้วที่ผลออกมาคงจะถูกไล่ออกทั้งคู่ หรือถ้านามิไปบอกคุณพ่อให้แบนด์ ทุกโรงเรียนไม่ให้รับโทระคุงกับเมกะจังเข้าโรงเรียนก็คงจะหนักกว่านั้น...แต่ถ้าโทระคุงจะเลือกข้อ 2 นั้นก็คือยอมมาเป็นแฟนกับนามิ แล้วเลิกกับเมกะจังซ่ะ...เรื่องก็จะง่ายขึ้น นามิจะไม่เอารูปพวกนี้ไปเผยแพร่ แล้วเมื่อนามิแน่ใจเรื่องความสัมพันธ์ของโทระคุงกับเมกะจังว่าถ่านมอดสนิทแล้ว นามิจะลบรูปออกจากกล้องของนามิให้แล้วกันนะค่ะ
เธอมันชั่วร้าย...เรื่องทั้งหมดเป็นฝีมือเธอใช่มั้ย...
แหม...โทระคุงล่ะก็...มาว่านามิอย่างงี้ก็เสียใจแย่ซิค่ะ...แต่น่าเสียดายนะ ทั้งๆที่หน้าจะได้รูปที่มัดตัวแน่นกว่านี้แท้ๆ แต่โทระคุงกลับหยุดซ่ะได้...แย่ชะมัดเลย
... ผมหน้าแดงด้วยความโกธรผสมกับความอาย...ยัยนาโนมิเป็นคนจัดฉากเหตุการณ์ทั้งหมดมาอย่างแนบเนียน...เธอเป็นผู้หญิงที่อันตรายจริงๆ
ไม่ต้องรีบคิดนะค่ะโทระคุง...นามิจะนั่งรอคำตอบจากปากของโทระคุงอยู่ตรงนี้ล่ะ ยัยนาโนมินั่งไขว่ห้างอย่างสบายอารมณ์ซึ่งต่างจากผมที่นั่งเครียดอยู่โดยสิ้นเชิง...ผมจะทำยังไงดี...ถ้าผมไม่คบกับยัยนาโนมินั้น เมกะกับผมจะต้องถูกไล่ออกจากโรงเรียน เรื่องนั้นไม่น่าเป็นห่วงหรอก...แต่ถ้าพี่ริวพี่เรียวรู้เมกะต้องแย่แน่ๆ ตัวผมก็ไม่เท่าไหร่เพราะเป็นผู้ชาย...แต่เมกะ...ต้องมีประวัติเสียหาย เธอจะไม่สามารถมองหน้าใครติดอีกแล้ว...เธอจะต้องร้องไห้...ตลอดชีวิต...แต่ถ้าผมเลือกที่จะรับข้อเสนอของยัยนาโนมิล่ะ มันก็ไม่ต่างอะไรกันไม่ใช่หรอ...เมกะก็จะร้องไห้ ใบหน้าใสๆของเธอต้องเปื้อนไปด้วยน้ำตา...ผมจะยอมได้หรอ ถ้าคนที่ทำให้เมกะเสียใจเป็นผม แต่เมกะจะไม่มีประวัติด่างพร้อย เธอจะเป็นผู้หญิงที่บริสุทธ์ตลอดไป...ใช่แล้ว เมกะจะต้องไม่แปดเปื้อน...เธอจะเป็นนางฟ้าของทุกคน...ไม่เว้นแม้แต่ผม...ผมตัดสินใจแล้ว...
... ผมเหลือบมองรอบตัวก็พบว่าเป็นเวลาเย็นแล้ว...นี่ผมใช้เวลาตัดสินใจนานขนาดนั้นเลยหรอ...
ฉันตัดสินใจได้แล้ว ผมบอกยัยนาโนมิที่นั้งสัปหงกรออยู่...
...
ฉันตกลงรับข้อเสนอของเธอ... ผมตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชา...สิ่งที่ผมเกลียดที่สุดคือการฝืนใจตัวเอง
จริงหรอ...จริงๆนะ...ฉันกะอยู่แล้ว... ยัยนาโนมิกระโดดเข้ามาเกาะผม ที่ทำท่าสะบัดออก
โนๆๆ...ตอนนี้โทระคุงเป็นแฟนฉันแล้วนะ...การเกาะแขนกันเป็นเรื่องธรรมดา
แล้วฉันจะต้องทำยังไงบ้าง...
ตี้ดๆ...ตี้ดๆ... เสียงเมล์โทรศัพท์ผม...
โทระ 1 ทุ่มมาที่บ้านฉันนะ วันเกิดนายฉันมีอะไรจะเซอร์ไพร์ เมล์จากเมกะ...วันเกิด...จริงด้วยวันนี้วันเกิดผม ผมเหลือบมองนาฬิกา...ตอนนี้เป็นเวลาหกโมงครึ่งแล้ว...
อ่ะๆ...โทระคุงจะสนใจอย่างอื่นไม่ได้นะ...ตอนนี้โทระคุงเป็นแฟนฉันแล้ว...ต้องมองแต่ฉันคนเดียวเท่านั้น...
... ขอโทดนะเมกะ...ฉันต้องทำเพื่อเธอ
อืม...สิ่งที่ต้องทำก็คือ...ไปเดท...แล้วก็ไปเที่ยว = =
แล้วก็ต้องจูบกันด้วยนะ...ทุกคืนโทระคุงต้องโทรมาราตรีสวัสดิ์นามิ...ตอนเช้าก็ต้องอรุณสวัสดิ์ = =
ตอนเที่ยงก็ต้องมากินข้าวด้วยกัน...คอยไปรับไปส่งกับเดทตอนเย็น = =
แล้วก็... = = ยังจะมีอีกหรอเนี้ย
♪เมื่อรู้ว่าไม่มีทาง...แต่ฉันก็ไม่ตัดใจ...เหมือนคนไม่รู้ตัว...♪...♫มันอาจจะถูกที่ใครบอกไว้...ความรักมันทำให้ตาบอด...จนมองไม่เห็นความจริง...♪ เสียงโทรศัพท์ผม...ตั้งแต่ผมคบกับยัยเมกะผมก็เริ่มเปลี่ยนรสนิยมมาใจเพลงรักทั้งริงโทนและทรูโทน
ขัดจังหวะชะมัด...เอาโทระศัพท์มานี่ซิ ยัยนาโนมิแบมือขอโทรศัพท์จากผม
... เมกะโทรมา แต่ผมต้องยื้นให้เธอโดยดี
ฮัลโหล... ยัยนาโนมิรับสายด้วยเสียงที่แหลม
...
โทระไม่ว่าง กำลังเดทกับฉันอยู่...ไม่ทราบว่าใครพูดค่ะ
...
อ๋อ...ยัยเมกะหรอ นี่ฉันเอง นาโนมิไง
...
ยัยโง่...ก็นาโนมิที่สวยๆ เป็นลูกผอ.โรงเรียนเธอไงล่ะ เธอกล้าด่ายัยเมกะว่าโง่
...
ว้ายยัยบ้า...เสียใจย่ะ...ตอนนี้ฉันกำลังเดทกับโทระอยู่ ไม่ว่าง
...
เธอพูดไม่รู้เรื่องรึไง...สงสัยต้องให้โทระเคลียร์ซ่ะแล้ว อ่ะโทระ...อดีตแฟนนายโทรมาอ่ะ ยัยนาโนมิยื้นโทรศัพท์ให้ผมแล้วบอกใบ้ให้เปิดลำโพงและบอกเลิก
...
ฮัลโหลโทระ... เสียงของเมกะ
อืม...ฉันพูดอยู่... ผมพูด...ไม่รู้ว่าจะเริ่มยังไงให้เธอเจ็บ...น้อยที่สุด
ตกลงเรื่องมันเป็นยังไงเนี้ย...ยัยเส้นผมหมี่เหลืองอยู่กับนายได้ไงอ่ะ ยัยเมกะเริ่มเริ่มว้าก
เมกะ... ผมแข็งใจเรียกเธอ
อะไรหรอ...
เรา...........เลิกกันเถอะนะ... ผมบอกเลิกด้วยความยากรำบาก...ทำไม...มันแน่นในอกขนาดนี้
หาาาาาาา...OoO โทระนายพูดอะไรอ่ะ...เมาป่ะเนี้ย
ฉัน.......ไม่ได้เมา..........ขอโทดนะเมกะ.........แต่...เราเลิกกันเถอะ...
ฮ่ะๆๆ...โทระนายแกล้งแหย่ฉันเล่นหรอ...นายปัญญาอ่อนแล้วนะ...ฉันไม่ตลกด้วยหรอก...
ฉัน...ไม่ได้โกหก...
งั้นนายบอกเหตุผลมาซิ...
...
บอกมา!!!...ทำไมนายถึงบอกเลิกฉัน เมกะตะโกนสุดเสียง...ผม...ทำร้ายเธอ...ทำให้เธอร้องไห้
.....ฉันคบกับนาโนมิอยู่......ฉัน.......ไม่มีที่ว่างในหัวใจให้ใครได้อีกแล้ว................. ผมพยายามฝืนพูดอย่างยากรำบาก...ฉันมีหัวใจดวงเดียวที่มอบให้เธอนะ
ฉันไม่เชื่อ...ฉันไม่เชื่อเด็ดขาด...นายต้องเมาแน่ๆเลย...เค้าบอกว่าคนเมามันจะพูดว่าตัวเองไม่เมานะ ฮ่ะๆๆ...นายเมาแล้วนะ...กลับไปนอนไป๊...วันนี้ฉันยกโทษให้วันนึง ไม่ต้องตามใจฉันก็ได้ ไม่ต้องมากินเค้กกับฉันก็ได้ ไม่ต้องมาจัดปาร์ตี้กับฉันก็ได้ เพราะงั้น...เพราะงั้น...
เมกะ...............เราเลิกกันเถอะนะ......... อย่าให้ฉันต้องพูดคำนี้ซ้ำๆเลย
ไม่...ฉันไม่ยอมรับเด็ดขาด...นายเพี้ยนไปแล้ว...พรุ่งนี้เจอกันนะ.........ถ้าเจอกันแล้ว......นาย.....ต้องยิ้มให้ฉันเหมือนเดิมนะ.....
เม...กะ....
งั้นแค่นี้นะ.......ฝันดีนะ.......ในฝันของนายต้องมีแค่ฉันคนเดียวเท่านั้นนะ......นายห้ามฝันถึงใครเด็ดขาด....ไม่งั้นฉันโกธรจริงๆนะ....วันนี้ฉันจะถือว่าไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้นนะ...บาย
เมกะวางสายไปด้วยน้ำเสียงที่สั่น...ผมรู้...เธอร้องไห้ คืนนี้และคืนต่อๆไปเธอต้องร้องไห้ พูดแล้วผมก็ใจหาย...ทำไมโชคชะตาต้องเล่นตลกขนาดนี้ด้วย...ผมไม่เข้าใจ...
ว้ายๆๆ...นามิชอบคำนี้จัง ฉันคบกับนาโนมิอยู่ฉันไม่มีที่ว่างในหัวใจให้ใครได้อีกแล้ว แหมโทระบอกรักกันซึ่งๆแบบนี้ก็เขินแย่เลยซิ...งั้นวันนี้นามิให้ไปพักผ่อนแล้วกันนะ...พรุ่งนี้เจอกันที่โรงเรียนนะ นาโนมิเดินออกไปแล้ว แต่ผมยังยืนนิ่งอยู่กับที่ กลายเป็นผู้ชายไม่สมประกอบ หัวใจผม...แตกสลายไปแล้ว