~ Jikka say ~

                “ ♫ตกหลุมรัก...ขึ้นไม่ไหว เธอใช่มั้ยเป็นคนผลักฉัน อย่ามาทำหน้าอย่างนั้นนึกว่าฉันกลัวรึไง ....♪♫”

                ใครโทรมาแต่เช้าเนี้ย คนจะหลับจะนอน นี่มัน ตี 5 เองนะเว้ย

                “♪♫♪♫♪♫♪♫♪♫♪♫♪” โอยรำคาญเฟร้ยยยย

                ‘เมกะ’ หืม...ยัยเมกะโทรมาทำไมแต่เช้าเนี้ย

                “ฮัลโหล...”

                “จิกะ...ฉัน...”

                “มีอะไรอ่ะ...ทะเลาะกับแฟนมารึไงย่ะ” ฉันแซวเมกะตามภาษาคนปากไม่อยู่สุข

                “...วันนี้ฉันขอไปโรงเรียนด้วยได้มั้ย...” ยัยเมกะตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงสะอื้น...

                “เฮ้ยยย...เธอมีเรื่องอะไรกับโทระรึเปล่าเนี้ย...”

                “...นิดหน่อยนะ...แล้วเธอมารับฉันได้มั้ย ฉันไม่อยากให้พี่ชายของฉันรู้เรื่องน่ะ เดี๋ยวจะกลายเป็นเรื่องใหญ่”

                “เออๆ...แต่งตัวเสร็จรึยังอ่ะ ฉันจะได้ไปรับมาบ้านก่อน”

                “เสร็จแล้ว...เธอไม่ต้องรีบมาหรอก...ฉันรอได้”

                “เออๆ...งั้นแค่นี้นะ ฉันจะไปหาเดี๋ยวนี้แหละ...” ฉันรีบแต่งตัวอย่างรวดเร็วแล้วไปเคาะประตูห้องพี่มิว

                “ปังๆๆ เฮ้ยยยย พี่มิวตื่นเร็วๆ เปิดประตูหน่อยดิ...”

                “อะไรว้า...ใครจะผูกคอตายหรอไง...” พี่มิวเดินงัวเงียออกมาจากห้อง

                “รีบๆแต่งตัวเร็วๆแล้วไปรับยัยเมกะเป็นเพื่อนหน่อย”

                “อะไร!!! เมกะเป็นอะไร!!!” พี่มิวทำตาโตลืมหลับทันทีที่พูดชื่อเมกะ...ฉันก็พอจะรู้อยู่ว่าพี่มิวชอบยัยเมกะ

                “มันอกหักรักคุดจะผูกคอตายอยู่แล้ว...เร็วพี่มิว” พี่มิววิ่งจู้ดเข้าห้องไปไม่ถึง 5 นาทีก็ออกมาสตาทรถ แล้วรีบออกรถไปอย่างรวดเร็ว

                “เรื่องมันเป็นยังไงกันแน่อ่ะ...เมกะเป็นอะไร” พี่มิวหันมาถามฉันอย่างเคร่งเครียดขณะที่ขับรถไปหายัยเมกะ

                “หนูก็ไม่รู้เหมือนกัน เมื่อกี้ยัยเมกะโทรมาบอกว่าจะขอไปโรงเรียนด้วย เสียงยัยนั้นแปลกๆก็เลยแกล้งแซวเล่น แต่ยัยนั้นกลับบอกว่าจริงซ่ะงั้น”

                “โห่...ไอ้โทระ มึงนะมึง มีแฟนน่ารักๆแบบนี้ไม่ยอมรักษาเอาไว้ดีๆ อุสส่าห์ไม่แย่งแล้วยังจะทำให้เมกะเสียใจอีก อย่างงี้มันน่าฆ่าให้ตายจริงๆ” พี่มิวขับรถไปบ่นไป ฉันก็ตั้งหน้าตั้งตาลุ้นให้ถึงบ้านยัยเมกะเร็วๆ

                “พี่มิวอย่าพึ่งบ่น...ใกล้ถึงบ้านเมกะแล้วลดความเร็วหน่อย...”

                “เออๆ...”

                “เอี๊ยดดด!!” พี่มิวเบรกตัวโก่ง...กรรม จะเลยบ้านอยู่แล้ว

                ฉันรีบลงจากรถก็เห็นยัยเมกะยืนอยู่หน้าบ้าน...

                “จิกะ....” ยัยเมกะโผเข้าซบอกฉัน ฉันรู้สึกความชื่นจากดวงตาของยัยนั้น...

                “เฮ้ย...ขึ้นรถก่อน” ฉันดึงยัยเมกะขึ้นไปนั่งเบาะหลังโดยมีสายตาละห้อยของพี่มิวตามมา

                “ไป...พี่มิวออกรถได้แล้ว...”

                “ครับๆ” รถเคลื่อนออกไปช้าๆในขณะที่ยัยเมกะซบอยู่ตรงไหล่ฉัน

                “อ่ะ...เล่ามาซิ เรื่องมันเป็นไงมาไง”

                ยัยเมกะเล่าเรื่องที่โทระโทรมาบอกเลิกให้ฉันฟังด้วยน้ำตาที่นองหน้า...ดูจากเรื่องแล้วมันทะแม่งๆนะ ที่อยู่ดีๆโทระก็บอกเลิกยัยเมกะแล้วหันไปคบกับยัยนาโนมิ ฉันหันไปมองพี่มิวก็เห็นสายตาของพี่มิวเหลือบมามองที่ยัยเมกะเป็นระยะๆ มือที่จับพวงมาลัยรถกำแน่น...เฮ้อ...สงสัยพี่มิวจะชอบยัยเมกะจริงๆซ่ะแล้ว...

                “แล้ววันนี้แกจะไปโรงเรียนมั้ย...เดี๋ยวฉันโดดเป็นเพื่อนก็ได้นะ”

                “...ไม่เป็นไรหรอก...ไปเรียนด้วยกันแหละ...ฉันยังไหว...”

                “งั้นไปแวะบ้านฉันก่อนนะ...ฉันเปลี่ยนชุดมาอย่างเดียวอ่ะ”

                “อือ...” ยัยเมกะเอาหัวมาพิงไหล่ฉันและหลับตา...เฮ้อ...ท่าจะแย่

                “พี่มิวอยู่เป็นเพื่อนเมกะแปบนะ...หนูไปอาบน้ำก่อน” ฉันสั่งพี่มิวที่ประคองยัยเมกะลงจากรถ แล้วเข้าห้องน้ำอย่างด่วนจี๋

                “เมกะ...อ่ะ...อ่าว...” ฉันอาบน้ำเสร็จแล้วลงมาก็เจอกับยัยเมกะที่นอนพิงกับไหล่พี่มิว...สงสัยคงเพลีย...

                “พี่มิวไปอาบน้ำก่อนก็ได้...เดี๋ยวหนูอยู่ดูแลยัยเมกะเอง นี่ก็พึ่งจะ 6 โมงเอง”

                “...” พี่มิวมองยัยเมกะซักพักด้วยสายตาเป็นห่วงอย่างออกนอกหน้าทำให้ฉันต้องกระแอ้ม 2-3 ครั้งถึงจะผละออกไปได้...

                “งั้นรอแปบนะ อีก 5 นาทีพี่ลงมา”

                “อือ...”

                “...” ฉันนั่งลูบหัวยัยเมกะก็เห็นขอบตาของเมกะชื้นๆ...โทระนะโทระ ทำไมอยู่ดีๆถึงทิ้งกันได้นะ อย่าให้เจอนะ เพื่อนก็เพื่อนเหอะ...

                “โท...ระ...” ยัยเมกะละเมอออกมาแล้วน้ำตาไหล...

                “♫ตกหลุมรัก...ขึ้นไม่ไหว เธอใช่มั้ยเป็นคนผลักฉัน อย่ามาทำหน้าอย่างนั้นนึกว่าฉันกลัวรึไง ....♪♫”

                “ฮัลโหล...” ใครโทรมาอีกเนี้ย

                “ฮัลโหลจิกะ...”

                “โทระ!!!” เสียงโทระนิ...

                “ตอนนี้เมกะคงกำลังแย่...เธอดูแลเมกะดีๆนะ...ให้กำลังใจเธอมากๆหาข้าวหาน้ำให้กินด้วยนะ...”

                “เดี๋ยวๆๆๆ...อะไรของนายอ่ะ อยู่ๆก็มาสั่งเสีย...ฉันยังไม่ได้ว่านายเลยนะ นายมาบอกเลิกยัยเมกะได้ไง...ทำไมนายทำอย่างนี้” ฉันเตรียมตัวจะด่าโทระเต็มที่แต่โทระก็ขัดซ่ะก่อน

                “จิกะ...เธอสัญญาได้มั้ยว่าจะดูแลเมกะแทนฉัน เธออย่าปล่อยให้เมกะต้องอยู่คนเดียวนะ ตอนเย็นๆเธอก็พาเมกะไปเล่นเกมร้องคาราโอะเกะ...ห้ามปล่อยให้เมกะร้องไห้เด็ดขาดนะ...” คำที่เตรียมจะด่าโทระทั้งหมดถูกกลืนหายลงคอทันทีที่ได้ยินน้ำเสียงของโทระ...ทำไมน้ำเสียงนายถึงเป็นอย่างนั้น...มันดูเศร้าไม่สมกับเป็นนายเลย

                “นาย...เป็นอะไรไปน่ะ...”

                “เธอสัญญานะ...อย่าปล่อยให้เมกะต้องร้องไห้เด็ดขาด ถ้าเมกะจะร้องไห้...เธอก็ต้องอยู่ด้วย เธอต้องคอยปลอบใจเพื่อนเธอนะ...ต้องดูแลเมกะให้ดีๆ อย่าให้เมกะต้องเหงา...”

                “...”

                “ฉันฝากความหวังสุดท้ายไว้ที่เธอนะ...”

                “โทระ...โทระเดี๋ยว...”

                “ตี๊ดๆๆ...”

                เฮ้ย...ตกลงเรื่องมันเป็นยังไงมายังไงเนี้ย...ไม่ได้การล่ะ...ฉันต้องรู้เรื่องให้ได้...รอก่อนนะเมกะ เดี๋ยวฉันจะช่วยสืบเรื่องนี้ให้เธอเอง...