เมกะ...เธอไม่โดดจริงนะ จิกะถามฉันเป็นรอบที่ 90 ตอนนี้ฉันอยู่โรงเรียนแล้ว...ตอนนี้โรงเรียนแสนจะเงียบเหงา...อะไรทำให้ฉันรู้สึกแบบนั้น...สงสัยฉันคง.......มาเร็วเกินไป
อืม... ฉันยืนยันเหมือนเดิม...ก็โทระสัญญาว่าจะยิ้มให้ฉันนิ...
...
มีอะไร?
เมกะหลับตา!! จิกะพยายามเอาหัวมาบังฉันไว้...แต่ด้วยความสูงไม่กี่เซนติเมตรของเธอทำให้ฉันเห็นสิ่งที่อยู่เบื้องหน้า...
...
... ภาพที่ฉันเห็นก็คือโทระ.......ที่กำลังเดินจูงมือกับนาโนมิ ผู้หญิงคนที่ทำให้โทระบอกเลิกฉัน...
เมกะ... จิกะบีบมือฉันแน่น มันทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้น...แค่เพียงนิดเดียว
อรุณสวัสดิ์ค่ะ...ซาโต้ เมกะจัง ยัยนาโนมิเดินจูงมือโทระเดินมาหาฉัน...ไม่...ฉันไม่อยากเห็นโทระจับมือกับผู้หญิงคนอื่นที่ไม่ใช่ฉัน...
มีธุระอะไร... จิกะเอาตัวมาบังฉันจากนาโนมิ...
ฉันเอาโทระมาเคลียน่ะ...ฉันไม่ชอบอะไรที่มันค้างคา
โทระ...นายทำแบบนี้ได้ยังไง...เมื่อเช้านายยัง... จิกะพยายามพูดอะไรบางอย่างแต่โทระก็ขัดซ่ะก่อน
จิกะ...ฉันขอเวลาคุยกับเมกะแปบนะ...
...
ดีมาก...เอาเลยซิโทระ...บอกเลิกยัยเมกะต่อหน้าฉัน เสียงนาโนมิทำให้ขอบตาฉันร้อนผ่าว...
นามิ...ฉันขอคุยกับเมกะเอง...คนเดียว... เสียงโทระหนักแน่น...
โท... ได้...แต่โทระต้องเคลียให้เสร็จนะ...ไม่งั้นนามิไม่ยอมจริงๆด้วย นาโนมิเดินกระฟัดกระเฟียดออกไป
...
เมกะ... โทระพูดเสียงเบา แต่ได้ยินชัดเจน
อืม...มีอะไรอ่ะทำหน้าเครียดจังเลย นายสัญญาว่าจะยิ้มให้ฉันไม่ใช่หรอ...ยิ้มซิ ฉันแกล้งทำตัวร่าเริงแล้วยกมือที่สั่นเทาของฉันไปดึงแก้มโทระ...
อย่า...เธอไม่มีสิทธิมาทำแบบนี้กับฉัน!!! โทระบัดมือฉันออก...และตะคอกออกมาอย่างหน้ากลัว แวบหนึ่งฉันเห็นดวงตาโทระที่เจ็บปวด...เป็นไปไม่ได้หรอกฉันคงตาฝาด ฉันมองอะไรไม่เห็นแล้วตอนนี้...น้ำตาหลายหยดพรั่งหรูออกมาจากตาฉัน ทั้งๆที่ฉันคิดว่ามันคงจะหมดไปแล้ว...
เมกะ... โทระยื้นมือมาที่หน้าของฉันแล้วชักกลับไป...
โทระ...นายไม่รักฉันแล้วหรอ... ฉันพูดออกมาด้วยความน้อยใจ...ทำไม...อะไรทำให้โทระเปลี่ยนไปได้มากขนาดนี้...
เมกะ...เราอย่าเจอกันอีกเลยนะ... โทระพูดด้วยน้ำเสียที่สั่น...ตอนนี้ฉันมองอะไรไม่เห็น รู้แต่ว่าโทระกำลังเดินห่างออกไปเรื่อยๆ...
ไม่...ไม่นะโทระ นายอย่าไปจากฉัน นายห้ามหนีฉันไปไหนนะ ไหนนายเคยบอกว่านายรักฉันไง นายลืมไปแล้วหรอ ขอร้องล่ะ...อย่าทิ้งฉันเลยนะ ตอนนี้ฉันเหมือนคนบ้าที่วิ่งไปกอดโทระจากด้านหลัง ทำตามากมายไหลลงมาอย่างไม่ขาดสาย ฉันซุกตัวอยู่กับแผ่นหลังของโทระ...
... โทระยังเดินต่อไปไม่หยุด...ฉันทรุดลงไปกับพื้นแล้วปล่อยโทระออกไป น้ำตาไหลเรื่อยๆ แขนขาไร้เรี่ยวแรง ไม่เอาแล้วความรู้สึกนี้...
เฮ้ย...เมกะจัง!!! มีคนวิ่งมาประคองฉันก่อนที่ฉันจะหงายหลัง กลิ่นแบบนี้...ไม่ใช่โทระ ฉันพยายามลืมตาขึ้นก็พบว่าโทระหันมามองฉันนิดนึงด้วยแววตาที่ฉันอ่านไม่ออก...เขาหันกลับไปแล้วเดินจากไปช้าๆ
พี่มิว... พี่มิวเป็นคนประคองฉันอยู่...
เมกะเป็นอะไรไป...ลืมตาซิ...
...
เฮ้ย...หลบหน่อยเว้ย พี่มิวอุ้มฉันขึ้น...น่าแปลก ทำไมเมื่อฉันอยู่ในอ้อมกอดนี้แล้วไม่รู้สึกอบอุ่นเหมือนที่โทระกอดฉัน...ไม่รู้สึกปลอดภัยเหมือนคำพูดที่คอยปลอบโยนฉัน...
พี่มิวอุ้มฉันไปเรื่อยๆ ถึงฉันจะหลับตาอยู่แต่ฉันก็รู้ว่าพี่มิวพาฉันไปห้องพยาบาล ฉันรู้สึกว่าหลังฉันกระทบกับเตียงนุ่มๆ...ในห้องพยาบาลเงียบสนิท...มันทำให้ฉันต้องลืมตาขึ้น...
เมกะ...เป็นอะไรรึเปล่า พี่มิวยืนหอบอยู่ข้างๆเตียงพยาบาลที่ฉันนอนอยู่...ทำไม...ทำไมคนที่ยืนอยู่ตรงนี้ไม่ใช่โทระ น้ำตาฉันไหลอีกครั้ง...โทระทำให้ฉันเป็นผู้หญิงอ่อนแอ ฉันรู้ว่าการร้องไห้ไม่ได้ทำให้ทุกอย่างดีขึ้น...แต่ฉันไม่ไหวแล้ว...
เมกะ...เออ...ไม่ต้องคิดมากนะ พี่มิวทำท่าเก้ๆกังๆก่อนที่จะเอามือลูบหัวฉัน
พี่มิว...หนูไม่ไหวแล้ว...หนูจะทำยังไงดี ฉันโผเข้าหาพี่มิว...ตอนนี้ฉันต้องการใครซักคนที่อยู่ข้างฉัน...
เมกะ...เอ่อพี่...
พี่มิว...พี่มิวต้องช่วยหนูนะ พี่มิวกอดฉันเบาๆเป็นเวลาซักพัก ตอนนี้น้ำตาฉันเริ่มหยุดไหลแล้ว...
ครืด... เสียงประตูห้องพยาบาลดังขึ้น...นี่เขาไม่มีงบประมาณจะเปลี่ยนประตูเลยหรือไง...
...
โทระ... ฉันรีบผลักพี่มิวออกเพราะสายตาของโทระ...
...
กอดกันต่อตามสบายเถอะครับ...ผมไม่ได้ต้องการจะมาขัดจังหวะใคร โทระเดินไปหยิบพาสเตอร์
... ทำไมนายถึงไม่แคร์ฉันเลย...น้ำตาที่แห้งเหือดของฉันได้ออกมาอีกครั้ง...
ไปแล้วนะครับ โทระบอกพี่มิว แต่สายตามองมาที่ฉัน มันเย็นชา...
เมกะ...ร้องไห้ออกมาเลยนะ...ร้องออกมาให้หมด... พี่มิวดึงฉันไปอยู่ในอ้อมกอด
ฮื่อๆๆ พี่มิว ทำไมโทระไม่สนใจหนูเลย ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้...หนูไม่ดีตรงไหน... ฉันปล่อยโฮออกมาอย่างสุดกลั้น กี่ครั้งแล้วที่ฉันต้องร้องไห้เพราะผู้ชายคนนี้
เมกะ...สัญญากับพี่นะ...
ฮื่อๆๆ...
เมกะต้องร้องไห้ครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้าย พรุ่งนี้เมกะต้องเข้มแข็งและร่าเริงเหมือนเดิม
...
สัญญากับพี่นะ...
ฮื่อออออ ฉันร้องไห้เป็นเวลานานจนหลับไป...ฉันปฏิญาณกับตัวเองไว้แล้วว่าจะไม่ร้องไห้ให้กับผู้ชายคนนั้นอีก...พรุ่งนี้ ฉันต้องกลายเป็นเมกะคนเดิม...