~ Nanomi say ~

                โฮ่ะๆๆ...สวัสดีคุณผู้อ่านทุกคนค่ะ ฉันชื่อนาโนมิ จิโตะซะ อายุก็ 15 กว่าๆ ตอนนี้เป็นแฟนกับโทระค่ะ >__< คริคริ แหมๆๆ...พูดแล้วจะหาว่าคุยนะค่ะ แฟนของฉันเป็นถึงผู้ชายที่ป๊อบสุดในโรงเรียนเลยนะ รู้มั้ยค่ะ...กว่าฉันจะเป็นแฟนกับโทระได้มันหนักหนาสาหัสมาก ฉันต้องจ้างนักสืบแล้ววางแผนตั้งนานกว่าจะเพอเฟคขนาดนี้ เฮ้อ...อ่ะ...จริงสิวันนี้วันหยุด ชวนโทระไปเดทดีกว่า...

                “♪เมื่อรู้ว่าไม่มีทาง...แต่ฉันก็ไม่ตัดใจ...เหมือนคนไม่รู้ตัว...♪...♫มันอาจจะถูกที่ใครบอกไว้...ความรักมันทำให้ตาบอด...จนมองไม่เห็นความจริง...” อุ๊ยๆๆ ทำไมเสียงเพลงรอสายของโทระช่างโดนใจฉันอย่างนี้...

                “ฮัลโหล...” อ๊ายยย เสียงของโทระคุง

                “โทระคุง... วันนี้ไปเดทกันนะ...” ฉันกรอกเสียงไปอย่างอารมณ์ดี...

                “ฉันมีสิทธิปฏิเสธด้วยหรอ...”

                “ว้ายยยย ทำไมโทระพูดอย่างงั้นล่ะค่ะ วันนี้อากาศดี...ไปเดทกันที่ไหนดีล่ะค่ะ”

                “ตามใจ...”

                “เชอะ...ทำไมถึงถามคำตอบคำล่ะค่ะ นามิไม่ชอบเลยนะ”

                “อืม...ไปเดทที่สวนสนุกก็ได้”

                “ว๊ายยย โทระเห็นนามิเป็นเด็กหรอค่ะ...นามิว่าเราไปเดทกันที่ห้างสรรพสินค้ากันดีกว่า...”

                “แล้วแต่เธอ...”

                “งั้นนามิจะแต่งตัวรอนะค่ะ โทระรีบมารับนามิเร็วๆล่ะ”

                “...”

                ฮ้า...สบายใจจริงๆเลย อุ๊ยต้องรีบแต่งตัวซ่ะแล้ว เดี๋ยวโทระจะรอนาน

                “มาริรินซัง...ช่วยหาชุดให้นามิหน่อยซิค่ะ...”

                “ค่าคุณหนู...” มาริรินจังคือแม่นมของฉันค่ะ...โฮะๆๆ ไม่ต้องตาร้อนก็ได้ค่ะพอดีบ้านฉันรวยมากน่ะ

                “วันนี้นามิจะไปเดทนะค่ะ นามิขอเป็นชุดสีชมพู โทระคุงจะได้สดใส”

                “อุ๊ยคุณหนูมีแฟนแล้วหรอค่ะ”

                “ก็พึ่งคบกันค่ะ...เดี๋ยวว่างๆนามิจะพามาแนะนำให้มาริรินรู้จักนะค่ะ”

                “แล้วคุณหนูจะทำผมรึเปล่าค่ะ เดี๋ยวมาริรินจะเรียกช่างทำผมมาให้”

                “ก็ดีค่ะ...วันนี้นามิของม้วนผมธรรมดาๆนะค่ะ เดี๋ยวโทระจะรำบากใจแย่ถ้ามีคนเข้ามาจีบ...”

                “ค่ะๆ...”

                ผ่านไป 20 นาทีก็มีเสียงแตรรถยนต์

                “มาริริน...รีบไปเปิดประตูเถอะค่ะ เดี๋ยวโทระคุงจะรอนาน”

                “ค่ะๆ...รอสักครู่นะค่ะคุณหนู”

                “นี่...ม้วนผมให้นามิเสร็จรึยังค่ะเนี้ย...เดี๋ยวโทระคุงจะรอนานนะค่ะ” ฉันหันไปติช่างทำผมมืออาชีพระดับประเทศ

                “เสร็จแล้วครับคุณหนู”

                “งั้นนามิลงไปแล้วนะ”

                “ครับคุณหนู”

                “โทระคุงงงง...” ฉังวิ่งไปเกาะแขนโทระคุงอย่างรวดเร็ว...ว้าว วันนี้โทระคุงเท่ชะมัดเลย...

                “...”

                “นามิหิวแล้วค่ะ...เราไปทานอาหารกันดีกว่า”

                “อืม...ขึ้นรถซิ...”

                “โทระคุงดูไม่ค่อยร่าเริงเลยนะค่ะ” ฉันสังเกตเห็นโทระคุงที่หน้าซีดๆ

                “เมื่อคืนนอนดึกหรอค่ะ”

                “อืม...”

                “อืม...วันนี้นามิอยากกินอาหารอิตาเลียนม๊ากมาก โทระคุงพาไปกินหน่อยนะค่ะ”

                “ได้...” โทระคุงตอบอย่างไม่มีชีวิตจิตใจ...เชอะ...อีกหน่อยโทระคุงก็จะลืมเมกะจังไปเองแหละ

                ฉันกับโทระเข้าไปในร้านอาเลียนชื่อดังแล้วทานกันไปคุยกันไป สร้างความอิจฉาให้กับหลายคน แต่เหมือนโทระคุงมาแต่ตัว ถามคำตอบคำไม่สนใจอะไร ดูเหมือนจะทำให้เสร็จไปมากกว่า ตอนนี้โทระคุงเอารถมาจอดในชั้นใต้ดินของห้างสรรพสินค้าแล้ว...

                “นี่...โทระคุงไม่ค่อยสนใจนามิเลยนะค่ะ”

                “โทดนะ...พอดีฉันมีเรื่องต้องคิดเยอะน่ะ”

                “เรื่องของเมกะจังใช่มั้ยค่ะ”

                “...”

                “ทำไมโทระคุงต้องไปสนใจเมกะจังด้วยล่ะ...ตอนนี้โทระเป็นแฟนนามินะค่ะ”

                “ขอโทดนะ...” โทระทำหน้าเศร้า...ฉันไม่ต้องการคำขอโทดนะ

                “โทระคุง...”

                “อืม...”

                “จูบฉันซิค่ะ...///”

                “..!?!...”

                “...”

                “ทำไมล่ะ...”

                “ก็โทระเป็นแฟนฉันนิค่ะ...”

                “ฉัน...ทำไมได้”

                “ทำไม!! เพราะอะไรกัน...ฉันเป็นแฟนโทระนะค่ะอย่าลืมซิ...”

                “ฮื้ย...” 

                “...” ฉันหลับตาพริ้มรอรับจูบจากโทระด้วยความเต็มใจ... ริมฝีปากของโทระประทับมาบนริมฝีกปากฉันอย่างลวกๆ...

                “ไม่ใช่แบบนี้ค่ะ...นามิไม่ต้องการจูบที่ไร้ความรู้สึกแบบนี้...”

                “ยัย...ฮื้ย...” คราวนี้โทระบดขยี้ริมฝีปากลงมาอย่างรุนแรงเหมือนเป็นการประชด...ฉันจูบตอบอย่างเต็มใจแล้วเอามือโอบรอบคอโทระไว้

                “..เฮ้ย!!” อยู่ดีๆโทระก็ผลักฉันออกแล้วยืนนิ่งเป็นหุ่นไป...อะไรกันเนี้ย

                “อ้าว...” ฉันหันไปมองข้างหลังก็เห็นเป็นเมกะจัง กับพี่มิวและน้องสาว อาฮ่ะ...ช่างเป็นจังหวะดีอะไรอย่างนี้ เมกะมองที่โทระและฉันสลับกัน ฉันเห็นน้ำตาของเธอเริ่มไหลออกมา

                “สวัสดีค่ะเมกะจัง...แหมบังเอิญจังนะค่ะ” ฉันทักเมกะอย่างร่าเริง...ดูให้เต็มตาสิ...โทระเค้าเลือกฉัน

                “อ...ส...สวัสดี...” เมกะจังทักตอบมาด้วยน้ำเสียงสะอื้น...เข้มแข้งจังเลยนะค่ะ ถ้าเป็นฉันคงร้องไห้ไปนานแล้วนะเนี้ย...

                “ม...เม...กะ” โทระคุงพยายามเดินมาหาเมกะจัง...ไม่มีทางซ่ะหรอก...ฉันรีบควงแขนโทระแสดงความเป็นเจ้าของเพื่อไม่ให้โทระเดินไปไหน...

                “อ...เออ...ฉัน...ขอตัวก่อนนะ...” เมกะรีบวิ่งออกจากตรงนี้โดยมีพี่มิวตามไป ส่วนน้องสาวพี่มิวมองฉันด้วยสายตาอาฆาตแล้ววิ่งตามไปอีกคน

                “เมกะ!!” โทระสะบัดแขนฉันออกแล้ววิ่งตามเมกะไป

                “หยุดนะโทระคุง” ฉันตะโกนสั่งด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด

                “...” โทระคุงมองฉันด้วยสาตาที่แข็งกร้าว

                “ตอนนี้โทระคุงเป็นแฟนนามิ...ลืมข้อตกลงไปแล้วหรอค่ะ  ถ้านามิมั่นใจว่าเมกะตัดใจจากโทระแล้วเมื่อไหร่ นามิจะรีบลบรูปให้โทระคุงทันที”

                “เธอ...เธอมันนางมาร...”

                “โทระไม่มีสิทธิพูดกับนามิแบบนี้...”

                “...”

                “กลับบ้านกันเถอะ...วันนี้ฉันไม่มีอารมณ์จะเดทกับใคร”

                “ก็ได้ค่ะ...ฉันให้เวลาโทระคุงไปคิดทบทวนว่าต้องทำยังไงนะค่ะ...วันนี้โทระคุงกลับไปก่อนเถอะ...เดี๋ยวนามิจะอยู่ช๊อปปิ้งต่อค่ะ”

                “...” โทระขับรถไปอย่างรวดเร็ว...เชอะ...เรียกให้ใครมาช็อปเป็นเพื่อนดีน้า...

                “♫♪♫ สวดสวยรับโทรศัพท์ด่วนค่ะ♪♫” อุ๊ย...คิสโทรมา

                “ฮัลโหล...”

                “นิคุณหนูอยู่ไหนครับ...”

                “อะไรกันล่ะ วันนี้นามิมาเดทกับแฟนนะค่ะ”

                “ทำไมไม่โทรบอกผมก่อนล่ะครับ ถ้าคุณหนูเป็นอะไรไปผมจะแย่นะครับ”

                “เชอะ...คิสกลัวพ่อฉันว่าใช่มั้ยล่ะ...แค่ทำตามหน้าที่เท่านั้นอย่ามายุ่งกับฉันเลย”

                “โห่คุณหนูครับ ผมเป็นบอดิการ์ดคุณหนูนะครับ”

                “เชอะๆ...งั้นก็มารับฉันซิ...ฉันรออยู่ที่ห้างที่เราเคยมาประจำน่ะ”

                “อ้าว...แล้วแฟนคุณหนูล่ะครับ”

                “ช่างฉันเถอะ...ตกลงจะมาหรือไม่มาเนี้ย”

                “ครับๆๆ...คุณหนูไปรอที่ร้านอาหารได้เลย อีกห้านาทีผมจะไปหา”

                “เร็วๆนะ...”

                “ครับๆ”

                เฮ้ออออ...นาเบื่อจริงๆมีบอดิการ์ดส่วนตัวเนี้ย...

เอ๊า...พาสต้ามาอัพให้ตามสัญญาแล้วนะค่ะ

ความจริงแล้วนามิก็ไม่ได้เป็นคนไม่ดีอะไรหรอค่ะ

แค่เป็นคุณหนูที่เอาแต่ใจตัวเองอยากได้อะไรต้องได้เท่านั้นเอง

ก็นาโนมิถูกตามใจมาตลอดจนเคยแล้วนิค่ะ

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

แล้วถ้าว่างๆพาสต้าจะเอาเบื้องหลังของนาโนมิมาให้อ่านแล้วกันนะค่ะ

อย่าลืม โหวต+เมนต์ด้วยนะค่ะ

>____________________<

~ร้ากทุกคนค้า~