(เมกะ ก่อนหน้านั้น)

                “ปับปาดี้ดู...ปับปูดี้ด้า...♪...♫” ใครโทรมาจังเลย...

                “ฮัลโหล...” ฉันรับสายอย่างเหนื่อยหน่าย...ยัยจิกะโทรมาทำไมเนี้ย

                “เฮ้ยเมกะว่างป่ะ...”

                “ไม่ว่าง!! กำลังหายใจอยู่...”

                “= = พูดงี้มาตบกันเลยม๊ะ”

                “ไม่เอาอ่ะ...ไม่มีรมย์”

                “โห่ยยยย...ว่างหน่อยเหอะ...วันนี้พี่มิวจะพาไปดูหนังนะเว้ย หนังฟรีอ่ะหนังฟรี”

                “...ไม่เอาอ่ะ...ไม่อยากออกจากบ้าน”

                “เฮ้ย...ยังคิดมากอีกหรอ เลิกคิดแล้วไปเที่ยวกันเหอะ”

                “...”        

                “ไปเหอะ...นะๆๆ *-* พี่มิวบอกว่าถ้าแกไปจะเลี้ยงหนังฉันอ่ะ”

                “เออๆ”

                “>O<~ เย้!! งั้นรออีกห้านาทีนะ เดี๋ยวฉันจะให้พี่มิวไปรับ”

                “อืม...”

                “เมกะ!”

                “ฮ่ะ”

                “ทำไมหน้ามุ่ยจังอ่ะ”

                “เปล่าๆ...คิดอะไรเพลินไปหน่อยอ่ะ” ตอนนี้ฉันอยู่ในรถของพี่มิว ฉันได้นั่งคู่กับพี่มิว ส่วนยัยจิกะนั่งเบาะหลัง

                “เมกะอย่าคิดมากนะ...ไปเที่ยวกับพี่ดีกว่า เดี๋ยวพี่จะทำให้ลืมเอง...”

                “อ...ค่ะ” พี่มิวใจดีจัง

                “อืม...ไปจอดรถข้างล่างดีกว่า...คนเยอะจังเลย”

                “...”

                “เจอแล้วๆ ว่างพอดีเลยพี่มิว” ยัยจิกะโวยวายๆเหมือนเด็กๆ

                “เออๆ...ตื่นเต้นอย่างกับไม่เคยเจอห้างงั้นแหละ” พี่มิวอมยิ้มนิดๆแต่ก็สะดุ้งเมื่อหันไปเจอกับอะไรซักอย่าง...

                “มีอะไรหรอค่ะ?”

                “เออ...พี่ว่าเราไปห้างอื่นดีกว่านะ คนมันเยอะจังเลยอ่ะ”

                “แง๊ๆๆ...อะไรอ่ะพี่มิว อุตสาห์มาถึงนี่แล้วจะกลับหรอ” ยัยจิกะงอแง แต่ฉันสนใจสิ่งที่พี่มิวกำลังมองอยู่มากกว่า หือ...เป็นผู้ชายกับผู้หญิงกำลังจูบกัน ทำไมมันคุ้นๆจังเลยอ่ะ

                “โห่วว์...สมัยนี่เค้าจูบโชว์สาธารณะชนกันแล้วหรอเนี้ย” ยัยจิกะเริ่มวิจารณ์ภาพตรงหน้า แต่ฉันว่าแผ่นหลังนั้นมันคุ้นๆนะ

                “เดี๋ยวนะ...นั้นมัน โท...อุ๊บ!!” ยัยจิกะกำลังจะพลั้งปากพูดอะไรซักอย่างแต่พี่มิวตะคุบเอาไว้ แต่มันข้องใจจริงๆนะ ต้องลงไปดูซ่ะหน่อยแล้ว...ถ้าเกิดเป็นคนรู้จักจะได้แบล็คเมล ฮิฮิ

                “เฮ้ยเมกะอย่าลงไป...” พี่มิวตะโกนเรียกมาจากรถ ช้าไปแล้ว >O< 

                “................................................................” ภาพที่ฉันเห็นคือโทระกับนาโนมิ ยัยผมหมี่เหลือง กำลังจูบกันอย่างดูดดื่ม

                “...”

                “..เฮ้ย!!” โทระหันมาเจอฉันแล้วผลักนาโนมิออก ทำไม...

                “อ้าว...”

                “สวัสดีค่ะเมกะจัง...แหมบังเอิญจังนะค่ะ” นาโนมิฉันด้วยน้ำเสียงที่ร่าเริง...เกินไป

                “อ...ส...สวัสดี...” ฉันฝืนทักตอบไป แล้วพยายามให้น้ำตาไม่ไหล

                “ม...เม...กะ” โทระเรียกฉัน ไม่...ไม่นะโทระ อย่าเรียกฉันด้วยน้ำเสียงนี้มันทำให้ฉัน ...อยากกลับไปหาโทระอีกครั้ง ไม่ได้นะ...ทำไมน้ำตาเจ้ากรรมถึงไม่ยอกฟังคำสั่งฉันเลย

                “อ...เออ...ฉัน...ขอตัวก่อนนะ...” ฉันรีบวิ่งออกจากบริเวณนี้อย่างเร็วที่สุด...ไม่ ฉันไม่อยากให้ใครเห็นน้ำตาฉันอีกแล้ว

                “เมกะ...เมกะจัง” ฉันได้ยินเสียงเรียกของพี่มิวตามมา...ไม่เอานะ ฉันสัญญากับพี่มิวไว้แล้วว่าจะไม่ร้องไห้อีก ฉันรีบกลืนก้อนบางอย่างออกจากลำคอที่แห้งผาก...แล้วฝืนหันกลับไปยิ้มให้พี่มิว

                “คะ ^^”

                “รีบวิ่งมาทำไม พี่เป็นห่วงรู้มั้ย”

                “คือ...เมกะอยากเข้าห้องน้ำค่ะ ^^”

                “งั้นไปเถอะ...เดี๋ยวพี่จะรอ”

                “คะ ^^”

                “แล้วก็เลิกยิ้มทั้งๆที่น้ำตาไหลอยู่ได้แล้ว...”

                “เอ๋?” ฉันเอามือป้ายที่ตา บ...บ้าจริง นี่ฉัน ร้องไห้อีกแล้วหรอเนี้ย

                “ฮึก...”

                “พี่ให้ครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้ายแล้วนะ” พี่มิวดึงฉันไปกอดท่ามกลางสายตาประชาชีทั้งหลาย ไม่เอาแล้ว ฉันไม่อยากรับรู้อะไรแล้ว...ถ้ารู้แล้วต้องเจ็บปวดแบบนี้ สู้ให้ฉันไม่เคยรู้จักโทระเลยดีกว่า ฉันจะได้ไม่เจ็บปวดแบบนี้อีก

                “ไปกันเถอะ...” พี่มิวจูงมือฉันไปเรื่อยๆ จนมาถึงตู้คาราโอเกะวีไอพี ที่ร้องเท่าไรก็ได้ชั่วโมงล่ะ 500

                “เข้าไปคุยกันข้างในดีกว่านะ”

                “♫♪ สุดหล่อครับ รับโทรศัพท์ด่วนครับบบบบ~” เสียงโทรศัพท์พี่มิวทำให้ฉันหลุดหัวเราะออกมา

                “^///^ แฮะๆ...ยัยจิกะโทรมาน่ะ” พี่มิวยิ้มเขินๆมาให้ฉัน

                “ฮัลโหล...หา...เออได้ๆ...ดีๆนะเว้ย...อืม”

                “จิกะโทรมาว่าไงหรอค่ะ”

                “ยัยจิกะบอกให้เราดูหนังกันไปก่อน มันมีธุระกะทันหัน”

                “อ่าว...”

                “เมกะรำบากใจหรอ...” พี่มิวจ้องหน้าฉันด้วยสายตาแปลกๆ

                “ป...เปล่านิค่ะ >///<”

                “งั้นก็ร้องคาราโอเกะเป็นเพื่อนพี่ชั่วโมงนึ่งนะ”

                “ก...ก็ได้ค่ะ”

                “งั้นพี่ขอร้องก่อนแล้วกันนะ” พี่มิวทำสายตาอ้อน กีสสสมันเกิดอะไรขึ้น

                “อ...อ่ะค่ะ”

                “อืม...เอาเพลงนี้ดีกว่า...”

                ดนตรีขึ้นมาทำให้ฉันรู้ว่าเป็นเพลง อยากจับมือเธอมาวางไว้ ของ เพนเค้ก

                “เขาทำเธอให้เจ็บ ใช่มั้ยคนดี”

                อ่ะ...พี่มิวก็เสียงเพราะแฮะ ไม่เห็นเหมือนโทระเลย แล้วฉันจะไปนึกถึงโทระทำไมเนี้ย

                “เช็ดน้ำตาเสียก่อนจะพูดอะไร รู้ว่าเธอต้องเสียใจ...จนเก็บมันไม่ไหว”

                >///< พี่มิวมองมาที่ฉันทำไมเนี้ย

                “จากวันที่เลิกกันไป ก็ยังเฝ้าห่วงเสมอไม่ไปไหน จนวันที่เธอมีใคร ที่ทำให้ช้ำในใจ เจอความรักที่ผิดหวัง...มาอีกครั้ง...” อ๊ายยยย ทำไมพี่มิวต้องมองมาที่ฉันด้วยเนี้ย ทำไมไม่มองที่จอฮ่ะ >///<

                “อยากจับมือเธอมาวางไว้...ที่ตรงหัวใจ จะทำทุกๆอย่างให้เธอ...” O///O อยู่ดีๆพี่มิวก็ดึงมือฉันไปแนบกับหัวใจพี่มิว อ๊ากกกก มันเกิดอะไรขึ้น >///<

                “จะกอดให้เธอไม่ไป...ไหน กับสิ่งที่ฉันทำพลาดไป...ให้โอกาสจะได้มั้ย” แล้วพี่มิวก็ดึงตัวฉันไปกอด...นี่พี่มิวจะอินกับเพลงเกินไปมั้ยเนี้ย

                “ทุกเรื่องราวที่ผ่าน...ให้ลบมันไป ฉันพร้อมทำทุกอย่าง จะช่วยดูแล” พี่มิวจ้องตาฉัน...มัน...เขิลลลนะ

                “เธอคือคนที่ฉันแคร์...ขอมือเธอได้มั้ย” พี่มิวคุกเข้าลงตรงหน้าฉัน แล้วพูดผ่านไมค์

                “เมกะ...”

                “ค...ค่ะ?”

                “ถ้าวันไหนไม่สบายใจก็มาปรึกษาพี่ได้ จำไว้นะ พี่จะทำทุกอย่างเพื่อให้เมกะมีความสุข เมกะไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวอีกแล้ว”

                “ท...ทำไมล่ะค่ะ”

                “เพราะ...พี่รักเมกะ รักมานานแล้ว รักตั้งแต่เจอกันครั้งแรก”

                “ห...หา O_o พี่มิวล้อเล่นรึเปล่าค่ะ” 

                “มองตาพี่ซิ...พี่เคยโกหกเมกะหรือเปล่า”

                “เรื่องแบบนี้มัน” กะทันหันเกินไป

                “พี่เวลาเมกะคิด 2 วัน...ยังไม่ต้องตอบพี่ตอนนี้หรอก...”

                “ค...ค่ะ”

                “งั้นวันนี้กลับบ้านกันเถอะ...เดี๋ยวพี่ไปส่ง”

                “ค่ะ”

                ตลอดทางกลับบ้านฉันต้องก้มหน้ามองพื้นรถตลอดทาง...ว้ากกกกกก นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับชีวิตฉันเนี้ยยยยยยยย