“เมกะ”
“หืม...” เสียงโทระ...
“ตื่นได้แล้วยัยแมวขี้เซา!”
“ง่า~”
“ถ้ายังไม่ตื่นฉันจะปล้ำเธอเดี๋ยวนี้แหละ”
“...” zzZZ
“ฉันถือว่าเธอตกลงนะ”
“...” ยุกยิกๆ สัมผัสที่คุ้นเคยโอบกอดฉันเอาไว้...ทำให้ฉันสะดุ้งจนต้องลืมตาตื่น
“โอ๊ยๆๆๆๆ...โทระ! นายจะบ้ารึไงฮ่ะ” ฉันตะโกนอย่างหัวเสีย...โอ๊ย! เซ็งค์ชะมัดเลย
>___<
“เธอไม่ยอมตื่นเอง”
“นายจะบ้ารึไง...คนจะหลับจะนอน ปลุกอยู่ได้...นี่มันพึงจะตี 5 เองนะ”
“ตั้งตี 5 แล้วต่างหาก...เดี๋ยวพอ 6
โมงพี่มิวก็ต้องมารับเธอแล้ว...เธอไม่อยากเจอหน้าฉันตอนเช้าเลยรึงัย”
“เฮ้อ...”
ฉันถอนหายใจแรงๆ...นี่ฉันคิดผิดคิดถูกที่คืนดีกับโทระเนี้ย
“...”
“แล้วมาหาฉันที่ห้องได้ยังไงเนี้ย...”
“หน้าต่างห้องเธอมันเปิดเชิญชวนให้ฉันเข้ามาเอง...”
“เชอะ...” ไม่น่าลืมปิดหน้าต่างเลยจริงๆ...
“เมกะ...เธอน่าจะดีภูมิใจนะที่แฟนเธออุตสาห์บุกมาเจอเธอตอนเช้าเนี้ย”
“เออ!...ภูมิใจเป็นบ้าเลย”
“นี่เธอคิดว่าฉันบุกมาหาเธอเพื่อที่จะเห็นหน้ามุ่ยๆของเธอรึไง”
“โอ๊ยยยย! หงุดหงิดอยากนอน” = =
“นอนไปเลย! นอนไป...แต่ฉันจะไม่รับประกันความปลอดภัยของเธอนะ”
“นายจะทำอะไรฉัน”
“ก็จะปล้ำเธอจนไอ้มิวมารับเลยไงล่ะ”
“ไอ้ลามก”
“ก็ฉันเป็นผู้ชายนิ”
“หื่นกาม”
“...”
“โรคจิต...”
“ถ้าเธอพูดอีกคำเดียวฉันปล้ำเธอแน่”
“>X< อุ๊บ” ฉันปิดปากตัวเองสนิท...กีสสสส
ฉันชอบผู้ชายคนนี้ได้ไงเนี้ย
“...”
“เงียบทำไมอ่ะ?”
“ฉันได้ยินเสียงรถ”
“หืม...” ฉันเงียหูฟังเสียงที่โทระบอก...เฮ้ยยย! นั้นรถพี่มิวนิ
“ใครมาน่ะ...”
โทระจะเดินไปที่หน้าต่างทำให้ฉันต้องรีบรั้งเอาไว้...
“>__< หยุดนะโทระ...นั้นมันรถพี่มิว”
“...”
“นายรีบกลับได้แล้ววววว~ เดี๋ยวพี่มิวก็จับได้หรอก...” ฉันดันตัวโทระออกจากห้องแต่โทระขืนเอาไว้...
“ฉันไม่กลับ...ฉันจะคุยกับพี่มิว”
“อ้ากกก! ไม่ได้น้า~* เราตกลงกันแล้วไม่ใช่หรออออ”
“ฉันเปลี่ยนใจแล้ว...วันนี้แหละฉันจะคุยกับพี่มิวให้รู้เรื่อง...”
“ไม่อาววน้าโทระ >^< กรี๊ดดด! รีบออกไปได้แล้วววว” ฉันได้ยินเสียงประตูจากข้างล่าง...อ้ากกกก
นี่แสดงว่าพี่เรียวพี่ริวฝากกุญแจไว้ที่พี่มิวสิเนี้ย...แง๊ๆ ทำไงดี
“ไม่ไป!”
“โทระ!..แง๊ๆ พี่มิวกำลังเดินมาแล้วน้า~” ฉันทำสายตาอ้อนวอนโทระ *-* เพื่อขอความเห็นใจ
โทระมองมาซักพักก็ลากฉันไปนอนบนเตียง
“ว้ากก นายจะทำอะไรอ่ะ”
“อยู่นิ่งๆ”
โทระสั่งฉันแล้วดึงให้ฉันไปนอนบนตัวโดยที่โทระอยู่ต่ำกว่าระดับของผ้าห่ม...
“>///<
กีสสส โทระนายทำบ้าอะไรน่ะ”
“อยู่นิ่งๆแกล้งทำเป็นหลับซ่ะ...เธออยากให้พี่มิวจับได้หรอ” ขาดคำของโทระก็ได้ยินเสียงพี่มิวมาเคาะประตูห้อง
“ก๊อกๆ...เมกะตื่นอยู่หรือเปล่า พี่มารับไปโรงเรียนแล้วนะ”
“...” กรี๊ดดดด...ฉันจะทำยังไงดี >___<
“เมกะ...พี่เข้าไปแล้วนะ”
“...”
ฉันแกล้งหลับอย่างแนบเนียนที่สุดมื่อได้ยินเสียงพี่มิวเข้าห้องมา
“เมกะ...ตื่นได้แล้ว...”
พี่มิวเดินมาที่เตียงฉันแล้วเขย่าเบาๆ ทำให้ฉันต้องแกล้งลืมตาขึ้นทำเหมือนว่าพึ่งตื่น
“หืม...อ่าว...พี่มิวมาได้ไงค่ะเนี้ย”
ฉันเอามือกระชับผ้าห่มเพราะโทระใต้ตัวฉันเริ่มอยู่ไม่สุข
“พอดีไอ้ริวไอ้เรียวมันฝากกุญแจบ้านให้พี่มาปลุกเมกะอ่ะ...ช่วงนี้มันไม่ค่อยว่างกันต้องไปแข่งขันความสามารถระดับเขต...” พี่มิวทำหน้าเขินแล้วมองมาที่ฉัน
“ค่ะ...แหม...พี่ริวพี่เรียวไม่ค่อยสนใจน้องบังเกิดเกล้าเลยนะเนี้ย”
“มันรู้ว่าพี่คบกับเมกะอยู่เลยไว้ใจ...แต่สงสัยจะไว้ใจคนผิดซ่ะแล้วล่ะ...ก็เมกะออกจะน่ารักแบบนี้ใครจะอดใจไหว...” พี่มิวมองมาที่ฉันด้วยแววตาขี้เล่น...
“อุ๊ย!...>///<
เออ...พี่มิวอย่าชมกันแบบนี้ซิค่ะ...เดี๋ยวเมกะเขินแย่เลย...-///-” โทระใต้ตัวฉันเริ่มปลดกระดุมเสื้อฉันออกแล้วเอามือจับนู่นนี้เป็นการเตือน…T^T
“ก็เมกะน่ารักจริงๆนิ...” ฉันหน้าแดง >///<...ไม่ได้เขินที่พี่มิวชมแต่ตอนนี้โทระปลดกระดุมเสื้อฉันหมดแล้ววววว...ฉันพยายามใช้มือบังเอาไว้แบบเนียนๆT///T
ถ้าพี่มิวจับได้จะทำยังไงเล่า...ไอ้บ้าโทระ
“ฮ่าๆๆ ^^;”
ฉันหัวเราะฝืดๆเนี่องจากโทระจับมือฉันตรึงเอาไว้ >///<
กรี๊ดดดด...หยุดน้า~*
“ว้า~*
เดี๋ยวพี่ลงไปรอข้างล่างนะ...ตอนนี้มันจะสายแล้วอ่ะ”
พี่มิวทำหน้าเสียดายนิดๆ ในใจฉันก็ได้แต่ภาวนาให้พี่มิวออกไปเร็วๆ เพราะโทระอยู่ไม่สุขแล้วววว
“ค่ะ!” ฉันสะดุ้งเฮือกเพราะโทระ XXX
(เซ็นเซอร์เพราะมันลามปามเกินไป...เดี๋ยวนิยายรักหวานแหววจะเปลี่ยนเป็นแนวอิโรติกซ่ะก่อน)
“งั้นพี่ไปแล้วนะ...”
“อ๊าส์...พ...พี่มิวอย่า...ลืมล็อคประ...ตูด้วยนะค่ะ...” ฉันพูดด้วยน้ำเสียงแหบพร่า...โทระซุบหน้ามาบนหน้าอกฉันแล้ว..........กรี๊ดดดดดดดดดด!
“-///- หา...เออ...พี่ไปแล้ว!”
พี่มิวล่ะล่ำล่ะลักออกจากประตูห้องนอนแต่ก็ไม่ลืมที่จะกดล็อคให้ฉัน
(ในใจของมิว)
อ้ากกกกกกกกก...ทำไมเมกะถึงเซ็กซี่อย่างงี้...อยู่ดีๆก็หน้าแดงและเหงื่อออกมา
แล้วยังน้ำเสียงแหบพร่านั้น มันช่าง...อ้ากกกกกกกกกก...นี้ฉันเป็นอะไร!! ทำไมฉันคิดอัปมงคลแบบนี้ว่ะะะะะะะ~~~~~
(กลับมาที่เมกะ)
“หยุดเดี๋ยวนี้นะโทระ...>///<”
ฉันพลักโทระออกจากตัวแล้วรีบถอยห่างออกอย่างรวดเร็ว...
“...”
“นายทำบ้าอะไรฮ่ะ...ถ้าพี่มิวจับได้ขึ้นมาจะว่ายังไง...”
“เธอทำให้ฉันหึง...” โทระมองฉันด้วยสายตาที่โกธรๆ
“= = นายจะเกินไปแล้วนะ...”
“เชอะ!...ช่างเถอะ ยังไงวันนี้ฉันก็ได้กำไร”
โทระแลบลิ้นให้ฉันแล้วกระโดดลงจากหน้าต่างทำให้ฉันใจหายแต่ก็ยังไม่วายส่งจุ๊ฟมาให้ฉันหนึ่งที...เวรเอ๊ย...
ฉันรีบอาบน้ำแบบลวกๆแล้วลงไปหาพี่มิวที่นอนดูโทรทัศน์อยู่ก่อนที่จะล็อคบ้านแล้วขึ้นรถ
“เมกะ!”
“ค่ะ...”
“เดี๋ยวช่วงวันหยุดเสาร์อาทิตย์นี้เราไปเที่ยวต่างจังหวัดกันมั้ย...”
“เอ๋?”
“ก็ที่พี่สัญญากับยัยจิกะว่าจะพาไปเที่ยวทะเลหลังจากที่เมกะเป็นแฟนกับพี่ไง...”
“อ๋อ...ไปซิค่ะ ชวนพี่ริวพี่เรียวไปด้วย ไปกันเยอะๆสนุกดี...”
“ความจริงพี่อยากไปกับเมกะสองคนมากกว่า...ไม่น่าไปสัญญาอะไรกับยัยยุ่งนั้นเลย~”
“แหมมม...พี่มิวล่ะก็ ไปกันเป็นกลุ่มๆดีกว่า...จะได้ไม่เหงา...”
“งั้นเมกะเตรียมซื้อเสื้อผ้ารอเลยล่ะกัน...พรุ่งนี้เราจะได้ไปกัน...”
“ค่ะ~” ฉันยิ้มอย่างร่าเริง...เย้ๆ
จะได้ไปเที่ยวแล้ววววว
~Maka say~
ตอนนี้ฉันอยู่หน้าบ้านกับพี่มิว... พี่มิวยังคงเป็นพี่มิวที่ใจดีเสมอ คอยปลอบใจฉัน
เมกะไม่ต้องคิดมากนะ... พี่มิวยิ้มให้ฉัน
ค่ะ...หนูไม่เป็นไรแล้วค่ะพี่มิว
งั้นพี่ไปนะ...
...
เมกะอยู่คนเดียวได้หรือเปล่า...วันนี้ไอ้ริวไอ้เรียวมันกลับดึกน่ะ
ได้ค่ะ...พี่มิวไม่ต้องเป็นห่วง ^^
งั้นพี่ไปแล้วนะ
ค่ะ
... พี่มิวยืนรีรอเหมือนจะทำอะไรซักอย่าง...
มีอะไรค่ะ?
แล้ว...จูบลาล่ะ -///-
ห...หา O//o
เออ...ไม่ต้องหรอก...พี่ไปแล้วนะ -///- พี่มิวทำท่าอึกอักแล้วจะเดินกลับรถ
พี่มิวค่ะ
หือ?... จังหวะที่พี่มิวหมุนตัวกลับฉันก็ยื้นหน้าไปที่แก้มพี่มิวแล้วหอม
ราตรีสวัสดิ์ค่ะ^^
ห...หือ? -///- ร...ราตรีสวัสดิ์...-///- พี่มิวเดินไปที่รถอย่างคนไม่มีสติ...เวรกรรม...
... ฉันยืนมองรถพี่มิวที่เคลื่อนตัวออกไปช้าๆ...จนลับตาแล้วเดินเข้าบ้าน
เมกะ!! โทระเดินมาขวางประตูทำให้ฉันตัวชาดิก...
มา...ทำอะไร ฉันตอบตะกุกตะกักแล้วก้มหน้ามองพื้น
ทำไม! ...นี่เดี๋ยวนี้ฉันมาบ้านนี้ไม่ได้แล้วใช่มั้ย!
...
ทำไมไม่ฟังที่ฉันห้าม...ไปคบกับไอ้มิวทำไม!
น...นายไม่มีสิทธิมาห้ามฉัน
เมกะ! นี่เธอ!
อย่ามายุ่งกับฉัน!...ตอนนี้นายไม่มีสิทธิในตัวฉันแล้ว!!!!!!! ฉันรีบเปิดประตูบ้านออกแล้ววิ่งเข้าบ้านอย่ารวดเร็ว แต่โทระก็แทรกตัวเข้ามาในบ้านแล้ว!
เธอจะหนีไปไหน... โทระเบียดตัวเข้าใกล้ฉันแล้วมองด้วยสายตาที่เลือดเย็น
ออกไปนะ!
ต่อหน้าพี่มิวเธอยิ้มแย้ม...แต่พออยู่กับฉันแล้วทำไมต้องทำท่ารังเกียจขนาดนั้นด้วย โทระพูดเสียงเข้ม
... ฉันหันซ้ายขวาเพื่อที่จะหาทางหนีออกจากบ้าน
อย่าแม้แต่จะคิด โทระดันตัวฉันติดกำแพงแล้วคร่อมเอาไว้
ออกไปนะ! ฉันใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดดันโทระออกไป
เธอเป็นของฉัน... โทระจับฉันอุ้มพาดบ่าเดินเข้าไปในห้อง (ของฉัน) แล้วโยนฉันบนเตียง
อย่าทำอะไรบ้าๆนะ ฉันกระเสือกกระสนที่จะหนีออกจากห้องแต่โทระปิดประตูและล็อคกลอน
เธอต้องคุยกับฉันก่อน
ไม่! ออกไปจากบ้านฉันซ่ะ
ฉันบอกให้ฟังก็ฟังซิ โทระดึงตัวฉันนั่งบนตักแล้วรัดตัวฉันด้วยอ้อมกอดของเค้า...ไม่นะ...ความรู้สึกอบอุ่นที่อยู่ในอ้อมกอดแบบนี้
ปล่อยๆๆๆ... ฉันตั้งสติแล้วทั้งดิ้นและทุบตีโทระอย่างแรงแต่อ้อมกอดยิ่งรัดขึ้น
ทำไมเธอต้องให้ฉันใช้กำลังด้วยฮ่ะ โทระจับหน้าฉันให้หันไปทางเค้าแล้วจูบหนักหน่วงและเรียกร้อง เต็มไปด้วยความปรารถนาจนฉันหมดแรงที่จะขัดขืนต่อไป
พ...พอได้แล้ว... ฉันพยายามที่จะดันโทระออกด้วยไปหน้าที่แดงก่ำ เมื่อโทระเริ่มลามปามไม่หยุด ...
ปล่อยฉันก่อน...ฉันฟังแล้ว
ไม่ปล่อย...เธอฟังฉันตรงนี้แหละ
ปล่อยฉันก่อน...นายไม่หนักหรือไง ฉันไม่หนีหรอก
อยู่นิ่งๆแล้วฟังฉัน...อย่าให้ต้องใช้กำลัง ฉันกลั้นใจนั่งฟังโทระบนตัก ในขณะที่มือของโทระโอบรอบตัวฉันอยู่
...
ฉันคบกับนามิด้วยเหตุผลบางประการที่หลีกเลี่ยงไม่ได้...ฉันไม่ได้ตั้งใจทำร้ายเธอ... โทระพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง
เหตุผล?
...เธอไม่จำเป็นต้องรู้...
แล้วจะให้ฉันเชื่อได้ยังไง
มองตาฉัน...ในชีวิตฉันก็มีแต่เธอ เธอก็รู้ว่าฉันต้องการแค่เธอคนเดียว
... โทระจับหน้าฉันให้เงยไปสบกับดวงตาสีน้ำตาลเข้มของเค้า...ฉันมองไปแปบเดียวก็ต้องก้มหลบลง เพราะสายตาของเค้าที่มองฉันมันวาบหวามและเต็มไปด้วยความต้องการ
เชื่อฉันรึยัง โทระโน้มหน้าเข้ามาใกล้ฉัน และฉันก็ไม่อาจจะปฏิเสธเสียงหัวใจที่ร่ำร้องของตัวเองได้เลยหลับตารอรับจูบที่อบอุ่นของเค้า เราสองคนจูบกันเนิ่นนาน...ไม่มีสิ้นสุด จูบที่เหมือนหยุดเวลาทุกอย่างไว้ จูบของโทระ...ที่เมื่อไหร่ฉันก็ตื่นเต้นอยู่เสมอ จูบของเค้าที่...
...!?!...
...
ห...หยุดก่อน...>///< ฉันดันโทระออกจากตัวเมื่อรู้สึกว่าโทระเอามือล้วงเข้าไปในเสื้อนักเรียนของฉันแล้ว
หืม... โทระยังคงตั้งหน้าตั้งตาปลดตะขอเสื้อในฉันออกมาแล้วซุกลงที่คอของฉัน
หยุดนะโทระ...>///<
อืม...รู้แล้ว รู้แล้วก็หยุดซิย่ะ อ๊ายยยยย... ตอนนี้โทระเริ่มลามปามขึ้นเรื่อยๆจนฉันหมดแรงที่จะต้านทาน
หยุดเดี๋ยวนี้น้าาาาาา~ ฉันดันตัวโทระออกอย่างสุดกำลังทำให้โทระเงยหน้ามามองด้วยสีหน้าที่ไม่พอใจ
อะไรอีกล่ะ...
เรายังมีเรื่องต้องคุยกันอีกเยอะแยะเลยนะ
หมดเรื่องคุยแล้ว...เธอรู้มั้ยว่าการที่ฉันไม่ได้แตะตัวเธอนานๆมันทำให้ฉันจะบ้าตาย
-///- หา?
ไม่ต้องทำหน้าแบบนั้นเลย...เธอต้องรับผิดชอบ รู้มั้ยว่าการที่ฉันเห็นเธอหอมแก้มไอ้มิวมันทำให้ฉันบ้าขนาดไหน
...
เธอทำตัวว่าง่ายให้ฉันซักครั้งเถอะ โทระมองฉันด้วยสายตาที่วิงวอนแล้วเริ่มบรรเลงเพลงรักอีกครั้งหนึ่ง ฉันซึ่งไร้เรี่ยวแรงก็ได้แต่ปล่อยให้โทระทำตามต้องการไปเรื่อยๆ...นี่มันเหมือนฝันชะมัด ทั้งๆที่ฉันคิดว่าจะไม่ได้คืนดีกับโทระอีกแล้วแท้ๆ ถ้ายัยจิกะกับพี่มิวรู้จะทำหน้ายังไงนะ...
!?! ฉันดันตัวโทระออก
อะไรอีกล่ะ โทระทำหน้ายุ่งๆ
ไม่ได้นะโทระ...ตอนนี้ฉันเป็นแฟนกับพี่มิวแล้ว
...
... โทระมองมาที่ฉันด้วยแววตาเย็นชาก่อนที่จะพูดว่า
ไปบอกเลิกมันซ่ะ
ไม่ได้!
...
พี่มิวดีกับฉันมาก...ฉันไม่อยากทำให้พี่มิวเสียใจ
แล้วเธอจะเอาฉันไปไว้ที่ไหน
ตอนนี้นายมีนาโนมิอยู่...
เลิกกันไปแล้ว...
?
ยัยนาโนมิมาบอกเลิกฉันเอง แล้วก็ยกเลิกสัญญาทุกอย่างที่ขอไว้
...นี่ถ้านาโนมิไม่มาบอกเลิกนายก็คงไม่มาง้อฉันงั้นซิ
ทำไมเธอคิดแบบนั้นล่ะ
ก็สถานการณ์มันบอกนิ...
เฮ้ออออ...ทำไมเราถึงไม่เข้าใจกันซักทีนะ
...
เธอวางใจเถอะ...ฉันมีเธอคนเดียวก็ยุ่งขนาดนี้แล้วฉันคงไม่หาอะไรที่มาทำให้ ปวดหัวอีกหรอก
งั้นก็อย่ามายุ่งกับฉันซิ ฉันสะบัดหน้าด้วยความน้อยใจ
ทำไม่ได้หรอก...ก็หัวใจฉันมันอยู่ที่เธอแล้วจะให้ทำยังไงล่ะ
-///- อะไร...ไม่ต้องมาเปลี่ยนเรื่องเลยนะ
เธอแหละที่เปลี่ยนเรื่อง...ไปบอกเลิกไอ้มิวซ่ะ
ไม่ได้...
เธอจะให้ฉันจัดการเองใช่มั้ย โทระขู่เสียงเข้ม
อย่านะ!
อะไรๆก็ไม่ได้...ตกลงจะเอายังไง
...
ฉันให้เวลาเธอแค่ 2 วันเท่านั้น...จัดการซ่ะก่อนที่ฉันจะทนไม่ไหวทำเอง
ใจร้าย
เธอแหละใจร้าย...จะทรมานกันไปถึงไหน
นายจะรออีกหน่อยไม่ได้เลยหรือไง
ฉันรอมาเยอะแล้ว...รอๆๆ รอจนจะบ้าตายอยู่แล้ว
...
ฉันรอจนจะอดใจไม่ไหว...ใจคอเธอจะทรมานฉันจนตายเลยใช่มั้ย
...
เฮ้อออออ...ให้เวลาเธอแค่ 1 สัปดาห์...พอๆ พอกันที ฉันยอมแพ้เธอจริงๆ
ฉันรู้อยู่แล้วว่านายต้องเข้าใจฉัน ฉันยิ้มกว้าง
เฮ้อออ...เธอก็เป็นซ่ะแบบนี้ล่ะน้าาาาา
ขอบคุณที่เข้าใจฉันนะ
งั้นฉันก็ต้องขอค่าตอบแทนให้คุ้มหน่อยซ่ะแล้ววว โทระยิ้มกรุ่มเกริ่ม
-///- อะไรอ่ะ
ตรงนี้... โทระชี้ไปที่ริมฝีปากของตัวเอง -//-
... ฉันยื้นหน้าไปประกบปากโทระ แต่แค่ชั่ววินาทีโทระก็ดึงฉันไปกอดแล้วทาบริมฝีปากลงมาเพื่อมอบความอ่อนหวานแบบยาวนานให้แก่ฉัน
ฉันไปแล้วนะ...ใกล้เวลาที่พี่ๆเธอจะมาแล้ว
อืม -///-
บ๊ายๆ... โทระหอมแก้มฉันหนึ่งฟอดก่อนที่จะกระโดดลงหน้าต่างไป...O_o เฮ้ย...นี่โทระเป็นลิงรึเปล่า กระโดดลงไปแล้วยังโบกมือให้ฉันอยู่เลย
เมกะ...
หือ...
ฉันรักเธอนะ โทระตะโกนจากข้างล่างทำให้ฉันอมยิ้มกับความติ๊งต๊องของเค้า
ฉันก็รักนาย... ฉันตะโกนออกไปแล้วปิดม่าน...เฮ้อออออ...ฉันจะบอกพี่มิวยังไงดีนะ...
ฉันล้มตัวลงบนเตียงแล้วหม่อยหลับไปด้วยความอ่อนเพลีย...วันนี้ฉันจะหลับเอาแรงก่อน พรุ่งนี้มันเรื่องของอนาคต
-----------------------------------------------------------
เฮ้ออออ...ในที่สุดทั้ง 2 คนก็คืนดีกันซักที
ทีแรกพาสกะจะทรมานโทระอีกหน่อย แต่ยัยน้องสาวตัวดีบอกว่าสงสาร
เฮ้ออออ...เนื้อเรื่องก็จะถึงบทสรุปแล้ว ยังไงก็อย่าลืมโหวตเมนต์ด้วยนะค่ะ
LoVeLy สาวหน้าใสท้าหัวใจหนุ่มฮอต ตอนที่ 37
~Nanomi say~
โทระคุงงงงงงง ฉันกระโดดกอดคอโทระท่ามกลางสายตานักเรียนที่แอบโดดมาพลอดรักกันที่ด่านฟ้า
มีอะไร... โทระหันมามองฉันด้วยสายตาที่ว่างเปล่า...
หือ?...โทระคุงเป็นอะไรไปค่ะ ทำไมดูเย็นชาผิดปกติ
เปล่า...ฉันไม่ได้เป็นอะไร... โทระสะบัดตัวออกจากการเกาะกุมของฉัน...
นี่โทระคุงคิดเรื่องของเมกะจังอีกแล้วใช่มั้ยค่ะ...
...
โทระคุง!!~
อย่างมาเซ้าซี้กับฉันได้มั้ย!!
แล้วทำไมโทระคุงต้องตะคอกนามิด้วยล่ะค่ะ!!
...
...
ฉันขอโทษ...วันนี้ฉันหงุดหงิดนิดหน่อย...
ทำไมๆๆ...นามิไม่เข้าใจเลย...ทั้งๆที่นามิรักโทระคุงขนาดนี้ ทำไมโทระคุงไม่ยอมรับความรู้สึกของนามิมั่งเลยล่ะค่ะ ไม่เข้าใจๆๆๆ...ทั้งที่แยกโทระคุงออกจากเมกะจังแล้วทำไมโทระคุงไม่ยอมตัดใจกับเมกะจังซักที
...
ทำไมล่ะค่ะ!! น้ำตาไหลเต็มหน้าของฉัน...ฉันกระชากคอโทระแล้วเขย่า
ฉันไม่สามารถตอบสนองความรู้สึกใครได้อีกแล้ว...ฉันรัก...รัก...รักเมกะ ไม่มีใครมาแทนที่เมกะได้แล้ว ถึงเมกะจะไม่รักฉันแล้วก็ตาม... ท้ายประโยคโทระพึมพำเสียงสั่น
ทั้งที่รู้ว่าต้องเจ็บปวด...ทั้งที่รู้ว่ายังรักต่อไปก็ต้องเสียใจ...ทำไมโทระยังรักเมกะอีกล่ะค่ะ
ความรัก...มันเป็นอะไรที่ยิ่งใหญ่ มันมากมายจนไม่มีใครสามารถหาคำจำกัดความได้ถูก ความรักของฉันเป็นความรักที่เห็นแก่ตัว...ไม่มีใครมาแทนที่สิ่งที่สำคัญสำหรับฉันได้อีกแล้ว...
ไม่เข้าใจ...ยังไงนามิก็ไม่มีวันเข้าใจความรักของโทระ...ไม่มีวัน... ฉันวิ่ง...วิ่งไปเรื่อยๆ ไม่มีจุดหมายหกล้มกี่ครั้งก็ยังวิ่งต่อไป...ฉันไม่รู้จะทำยังไงดีแล้ว ตอนนี้ฉันต้องการแค่ใครซักคน...
คุณหนูครับ...จะวิ่งไปไหน หยุดก่อน
...
คุณหนูครับ น้ำเสียงที่คุ้นหูกับสัมผัสที่คุ้นเคย...คิสวิ่งตามฉันแล้วกอดฉันไว้...
...
คุณหนูเป็นอะไรไปครับ...ทำไมเนื้อตัวมีรอยถลอกเยอะขนาดนั้นล่ะ
คิส...ฮึก...ฮื่อๆๆๆ ฉันโผ่เข้าหาคิสแล้วร้องออกมาอย่างสุกกลั้น...ฮื่อๆๆ ตอนนี้ฉันต้องการใครซักคน
ค...คุณหนู...เกิดอะไรขึ้นครับเนี้ย
คิส...โทระเค้าทำร้ายฉัน
โทระ?...ไอ้หน้าจืดที่คุณหนูเคยเล่าให้ผมฟังรึเปล่าครับ ปล่อยผมก่อนครับ...ผมจะฆ่ามัน...
ฮื่อๆๆ...คิส...โทระทำร้ายหัวใจฉัน...
เอ๋?...
ฮื่อๆๆ...คิส ฉันจะทำยังไงดีล่ะ...ฉันไม่เข้าใจเลย ความรักมันคืออะไรกันแน่ ฮื่อๆๆ
...
คิสต้องช่วยฉันนะ...
ผม...ไม่แน่ใจครับ คิสตอบอึกอัก
โฮ่ๆๆ...ใจร้าย...ทั้งๆที่คิสเป็นคนที่เข้าใจฉันมากที่สุด ทำไมคิสกลับปฏิเสธแบบไร้เยื้อใยแบบนี้ล่ะ ฮื่อๆๆ
ก็...ความรักมันบังคับกันไม่ได้นิครับ
...!?!... ฉันมองหน้าคิสอย่างตกใจ
อะไรครับ...หน้าผมมีอะไรติดอยู่หรอ
คิสพูดอะไรดีๆแบบนี้เป็นด้วยหรอ...
หือ?...นี่คุณหนูกำลังหรอกว่าผมอยู่รึเปล่าครับเนี้ย
คิสพูดอย่างกับคนมีความรักแหน่ะ...
ก็มีจริงๆนิครับ...
o_O หา?...กับใคร!!
-///- ผมต้องบอกคุณหนูด้วยหรอครับ
อะไรกัน...ทั้งๆที่คิสขลุกอยู่กับฉันตั้งแต่เด็กๆแท้ๆ...อายุก็ตั้ง 20 แล้วด้วย ยังไม่เห็นมีแฟนเลย
นี่จะหาว่าผมแก่ใช่มั้ยครับ คิสเขกหัวฉันหนึ่งโป๊ก
ไม่ต้องมาเปลี่ยนเรื่องเลยนะ...บอกมาเดี๋ยวนี้ว่าไปแอบกิ๊กกับสาวที่ไหน
-///- ห...หา? ก็เปล่านิครับ
โกหก...ไม่ต้องมาหลบตาฉันเลยนะ แถมยังจะหน้าแดงอีกด้วย
คุณหนูหยุดร้องไห้แล้วก็รีบไปเรียนเถอะครับ...เดี๋ยวผมโดนคุณท่านว่า ฉันจับที่ตาของตัวเองอย่างงงๆ นี่เราหยุดร้องไห้ตอนไหนนี้ย... แต่ก็ไม่รู้ล่ะ ไม่อยากไปเรียนแล้ว
ไม่เอาหรอก...หน้าตาโทรมแบบนี้...แถมชุดก็เปรอะอีกต่างหาก...ใครจะกล้าไปเรียนล่ะ
ไม่ดีนะครับ...จะทำตัวเอาแต่ใจแบบนี้
เชอะๆ...คิสก็ทำเป็นไม่รู้เรื่องแล้วกัน...ฉันไปเที่ยวคนเดียวก็ได้...
ไม่ได้นะครับ...มันอันตราย!!!
ถ้าเป็นห่วงนักก็ไปด้วยกันสิ
เฮ้ออออ~ เพราะเอาแต่ใจแบบนี้ซินะ
บ่นอะไร...อย่านึกว่าฉันไม่รู้นะ
เปล่านิครับ...
แล้วตกลงจะไปหรือไม่ไปเนี้ย...
ไปครับๆ...
งั้นก็ไปเอารถมาซิ...นั่งอืดอยู่ได้...
คร้าบบบบบ...คุณหญิง...