LoVeLy สาวหน้าใสท้าหัวใจหนุ่มฮอต ตอนที่ 36
อ๊ากกกก!! ยัยเมกะหยุดเดี๋ยวนี้น้า
หยุดให้โง่หรอ~ จ้ากกกกก ฉันกำลังวิ่งหนียัยจิกะสุดชีวิต ยัยจิกะบ้าไปแล้ววววว >O<
ตกลงคบกับพี่มิวเหอะน้า~
นั้นมันเรื่องของฉั...โครม ฉันชนเข้ากับสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่ามนุษย์ตัวใหญ่...แง๊ๆๆ...ดั้งฉันจะหักมั้ยเนี้ย
ขอโทดค่................ ฉันเงยหน้าเพื่อขอโทดแต่กลับเจอสายตาที่เย็นชาของโทระสบกลับมา
ไง...โทระอรุณสวัสดิ์ ฉันฝืนยิ้มทักอย่างร่าเริง ถึงไม่ได้เป็นแฟนอย่างน้อยขอให้ฉันได้เป็นเพื่อนโทระก็ยังดี
... โทระสะบัดแขนแล้วเดินออกไปเหมือนฉันไม่มีตัวตน นายมัน...ใจร้ายเกินไปแล้วนะ
เมกะเป็นไงมั้ง ยัยจิกะที่สังเกตการณ์อยู่เดินมาประคองฉันให้ลุกขึ้น...ฉันฝืนยิ้มตอบไป
ไม่เป็นไร...อุ๊ย!! ฉันยกศอกออกมาดู...ง่า มันเลือดออกตั้งแต่เมื่อไหร่เนี้ย
เฮ้ยยยย!! ยัยบ้า ไปห้องพยาบาลเดี๋ยวนี้เลยนะ ยัยจิกะโวยวายเสียงดังแล้วลากฉันไปห้องพยาบาล...เออดี เซ็งค์ๆแบบนี้โดดดีกว่า
ไม่ต้องประคองก็ได้ เจ็บแขนเว้ย ไม่ได้เจ็บขา
>^< โทดทีๆ
เธอไปเรียนก่อนก็ได้เดี๋ยวสาย...ฉันไปห้องพยาบาลเองได้
...จริงอ่ะ
จริงดิ
แน่นะ
แน่ดิ
ทำอวดดี เราเริ่มเล่นต่อเพลงกัน มันยังมีอารมย์อีก
พอแล้วๆ...บอกว่าไปเองได้ๆ ไม่ต้องมาส่งฉันหรอก
เออๆ เดี๋ยวฉันลาอาจารย์ให้
แกบอกอาจารย์เลยนะว่าฉันแผลใหญ่มาก เลือดไหลไม่หยุด แล้วขอลาคาบเช้าทั้งคาบเลย
-_- โห่...ไม่ค่อยเลยนะ
แค่นี้แกช่วยฉันไม่ได้ไง
เออๆ...
ก็แค่เนี้ย ฉันเดินหาวตลอดทางไปห้องพยาบาล ทำไมแผลไม่ค่อยเจ็บเลยฟร่ะ
อ้าวเมกะ... =__+ คร่ายยยเรียกฟร้า ฉันปรือตามองข้างทางก็พบว่าเป็นพี่มิว
O///O ค่ะ
ทำไมเดินเซไปมาอย่างนั้นล่ะ...อ้าว!! นั้นแผลนิ ไปทำอะไรมา
หือ? หกล้มนิดหน่อยค่ะ
ทำไมชอบมีเรื่องจังเลยฮ่ะ
ว๊ายยย! กรี๊ดดดด พี่มิวอุ้มฉันพาดบ่า >///<
พี่มิวจะทำอะไรค่ะ >///<
ก็พาเราไปห้องพยาบาลไง
ปล่อยเมกะลงเถอะค่ะ เมกะเดินเองได้ >///<
กว่าจะถึงห้องพยาบาลสงสัยฟุบหลับข้างทางแน่ๆเลย อยู่นิ่งๆเหอะ พี่มิวกระซิบข้างหูฉันต่อหน้าประชาชีทั้งหลาย >///< อ๊ายยยย
แต่หนูอายนะ
ก็ฟุบลงบนไหล่พี่ดิ...จะได้ไม่มีใครเห็น
>///< ฉันจำใจ(?) ฟุบลงตรงช่วงไหล่พี่มิว แง๊ๆๆ ฉันอายจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ไหนแล้วววว (ก็ไว้ที่หัวใจพี่มิวไงจ๊ะ >> พาสต้า)
เอ๊า...ถึงแล้ว พี่มิววางฉันนั่งบนเตียงพยาบาลอย่างแผ่วเบา
-///-
รอแปบนะ...รู้สึกว่าอาจารย์ประจำห้องพยาบาลจะไม่อยู่เดี๋ยวพี่ไปหายามาใส่แผลให้ พี่มิวเดินออกไปหยิบกล่องยาซักพักก็มาพร้อมกับยาแดงและ...ทิงเจอร์
ไม่เอานะพี่มิววววว >^< ฉันถอยตัวติดกำแพงบนเตียงขณะที่พี่มิวหยิบทิงเจอร์ใส่สำลี
555+ นี่เมกะกลัวทิงเจอร์ด้วยหรอ...ยาขวดเล็กกว่าตัวเมกะซ่ะอีก ทำไมขี้กลัวจัง
อะไร!! เมกะไม่ได้กล้วนะ แค่ถอยมาตั้งหลักเฉยๆ ฉันรีบแก้ตัว...
งั้นก็มาใส่ยาได้แล้ว พี่มิวอมยิ้มอย่างรู้ทัน แง๊ๆ...
ไม่เอาอ่ะ...หนูไม่ชอบกลิ่นยา
เรื่องมากจัง...ก็อุดจมูกซ่ะซิ พี่มิวขึ้นเตียงมาบีบจมูกฉันแล้วค่อยๆทาทิเจอร์
อ้ากกกก...ไม่เอาน้าาาาาาาาาาา~ ฉันดิ้นไปมาพยายามหลบเลียงสารพัด จนพี่มิวต้องจับฉันกดไว้กับเตียง (!)
อยู่นิ่งๆซิ...เดี๋ยวก็เจ็บหรอก พี่มิวก้มหน้ามาจับแขนฉันทายา น่าแปลกที่มันไม่แสบเลย
เอ๊า...เพี้ยงจงหาย พี่มิวเป่าที่แผลฉันเบาๆแล้วเงยหน้ามาสบตาฉัน
...
เมกะจะตอบพี่ได้รึยัง...คบกับพี่ได้มั้ย
เออ... พี่มิวไม่รอให้ฉันพูด ค่อยๆก้มลงมาใกล้ๆฉัน ลมหายใจของพี่มิวอยู่ใกล้ฉันเรื่อยๆ ฉันหลับตาปี๊...อ๊ายยยยย ฉันจะทำยังไงดี
ครืด... เสียงประตูห้องพยาบาลที่เปิดออกอย่างรุนแรงดังขึ้น ทำให้ฉันกับพี่มิวผละออกจากกัน...เฮ้อออออ เสียดาย เอ๊ย...โล่งอก
ไอ้เชี่ย...มึงจะทำอะไรยัยเมกะว่ะ!!!! ฉันเงยหน้าก็พบกับโทระที่กำลังโกธรสุดๆ...และก่อนที่พี่มิวจะตั้งตัว โทระก็กระชากพี่มิวออกไปแล้วต่อยที่หน้า
กรี๊ดดด...โทระนายทำอะไรน่ะ!!! ฉันตะโกนเสียงดังแต่มันก็ไม่ทำให้โทระหยุดชะงักแม้แต่น้อย โทระยังคงต่อยพี่มิวไปเรื่อยๆแล้วลากพี่มิวออกไปจากห้องพยาบาล แล้วปิดประตูล็อค
เป็นบ้าอะไรของนายฮ่ะ!! ฉันตะโกนใสโทระแล้วรีบวิ่งเพื่อที่จะออกไปช่วยพี่มิว
จะไปไหน...เธอต้องคุยกับฉันก่อน โทระตะคอกแล้วดึงฉันให้เข้าไปในห้องพักพิเศษแล้วปิดล็อค
โอยเจ็บนะ...นายจะฆ่าฉันรึไง!! ฉันพยายามสะบัดแขนออกจากโทระแต่โทระก็เหวี่ยงฉันลงบนเตียงอย่างแรง
เธอเป็นของฉัน!! โทระประกาศเสียงกร้าวแล้วเข้ามาประชิดตัวฉัน ฉันดิ้นไปมาแต่โทระตรึงมือฉันไว้ทั้งสองข้างแล้วมัดด้วยเนคไทด์ของเค้า
อย่ามายุ่งกับฉัน!! ตอนนี้นายไม่มีสิทธิมายุ่งกับฉันแล้ว
เธออยากคบกับไอ้มิวจนตัวสั่นเลยใช่มั้ย ทำเป็นยิ้มให้ฉันที่แท้ก็หลอกลวง
นายไม่มีสิทธิมาว่าฉันแบบนี้!! ฉันตะโกนและร้องไห้ออกมาอย่างสุดกลั้น
ทำไม!! เธอจะทำอะไรฉันได้
นายมันเลว!!
ถ้าเธอเห็นฉันเลวฉันก็จะเลวให้สมใจเธอเลยเป็นไง โทระจูบฉันอย่างรุนแรง ไม่มีความอ่อนหวานที่เคยจูบฉัน มีแต่ความเกลียดชังที่มอบให้ โทระฉีกเสื้อฉันอย่างไร้ความปรานี แล้วซุกตามตัวของฉัน
เอาเลย...ถ้านายคิดว่ายังทำร้ายฉันไม่พอก็ทำเลย ฉันตะโกนออกมาแล้วสะอื้น โทระสะดุ้งเล็กน้อยแล้วมองหน้าฉัน
โธ่เว้ย!!... โทระสบทแล้วเอาผ้าห่มมาคลุมตัวฉัน
อึก...ฮื่อๆๆ
อย่าคบกับไอ้มิวเด็ดขาด...จำไว้ โทระเปิดประตูออกแล้วเดินออกไปจากห้องอย่างไม่สนใจร่างที่สั่นแล้วหน้าที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตาของฉัน
เมกะเป็นยังไงมั่ง...โทระทำอะไรเรารึเปล่า!! พี่มิววิ่งเข้ามาในห้องด้วยตามเนื้อตัวมีแต่เลือด
พี่มิวค่ะ ฉันเรียกพี่มิวด้วยน้ำเสียงพี่อ่อนแรง
เป็นอะไร...เมกะเจ็บตรงไหนบอกพี่มาสิ
หนูจะคบกับพี่มิวค่ะ!! ฉันตะโกนเสียงดังเพื่อหวังจะให้คนข้างนอกได้ยิน...โทระ ฉันไม่ทำตามคำสั่งของนายต่อไปแล้ว!!
............
...
ตกลง...ต่อไปนี้พี่จะไม่ให้ใครมาทำร้ายเมกะได้อีกแล้ว...พี่สัญญา พี่มิวอึ้งไปซักพักก็ดึงตัวฉันมากอดและพูดด้วยน้ำเสียงที่แน่วแน่ ขอโทษนะค่ะพี่มิว...ถึงตอนนี้หนูยังจะรักโทระอยู่ แต่หนูสัญญาว่าจะพยายามรักพี่มิวให้ได้มากกว่าที่พี่มิวรักหนูค่ะ ฉันหลับตาลงด้วยความอ่อนแรง
- แต่ใครจะรู้...ว่ายังมีผู้ชายอีกคนที่มองอยู่ข้างนอกแล้วเดินจากไปด้วยหัวใจที่เจ็บปวด น้ำตาลูกผู้ชายที่ไม่เคยไหลให้กับใครได้หยดลงมา เขาเงยหน้าขึ้นเพื่อให้น้ำตาไหลย้อนคืนไป แต่น้ำตาเจ้ากรรมไม่ยอมแห้งเหือดไปกับไหลเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ ผู้ชายคนนั้นรู้ตัวว่าได้เสียสิ่งที่รักที่สุด...หัวใจของเขาที่ได้ให้หญิงสาวคนหนึ่งที่ตนรักหมดใจตอนนี้แตกสลายไม่มีชิ้นดีแล้ว ต่อไปนี้เขาจะอยู่ได้อย่างไร ตอนนี้เขาเหมือนกับคนที่ไร้วิญญาณ -
/1
