LoVeLy สาวหน้าใสท้าหัวใจหนุ่มฮอต ตอนที่ 37

                ~Nanomi say~

                “โทระคุงงงงงงง” ฉันกระโดดกอดคอโทระท่ามกลางสายตานักเรียนที่แอบโดดมาพลอดรักกันที่ด่านฟ้า

                “มีอะไร...” โทระหันมามองฉันด้วยสายตาที่ว่างเปล่า...

                “หือ?...โทระคุงเป็นอะไรไปค่ะ ทำไมดูเย็นชาผิดปกติ”

                “เปล่า...ฉันไม่ได้เป็นอะไร...” โทระสะบัดตัวออกจากการเกาะกุมของฉัน...

                “นี่โทระคุงคิดเรื่องของเมกะจังอีกแล้วใช่มั้ยค่ะ...”

                “...”

                “โทระคุง!!~”

                “อย่างมาเซ้าซี้กับฉันได้มั้ย!!”

                “แล้วทำไมโทระคุงต้องตะคอกนามิด้วยล่ะค่ะ!!”

                “...”

                “...”

                “ฉันขอโทษ...วันนี้ฉันหงุดหงิดนิดหน่อย...”

                “ทำไมๆๆ...นามิไม่เข้าใจเลย...ทั้งๆที่นามิรักโทระคุงขนาดนี้ ทำไมโทระคุงไม่ยอมรับความรู้สึกของนามิมั่งเลยล่ะค่ะ” ไม่เข้าใจๆๆๆ...ทั้งที่แยกโทระคุงออกจากเมกะจังแล้วทำไมโทระคุงไม่ยอมตัดใจกับเมกะจังซักที

                “...”

                “ทำไมล่ะค่ะ!!” น้ำตาไหลเต็มหน้าของฉัน...ฉันกระชากคอโทระแล้วเขย่า

                “ฉันไม่สามารถตอบสนองความรู้สึกใครได้อีกแล้ว...ฉันรัก...รัก...รักเมกะ ไม่มีใครมาแทนที่เมกะได้แล้ว ถึงเมกะจะไม่รักฉันแล้วก็ตาม...” ท้ายประโยคโทระพึมพำเสียงสั่น

                “ทั้งที่รู้ว่าต้องเจ็บปวด...ทั้งที่รู้ว่ายังรักต่อไปก็ต้องเสียใจ...ทำไมโทระยังรักเมกะอีกล่ะค่ะ”

                “ความรัก...มันเป็นอะไรที่ยิ่งใหญ่ มันมากมายจนไม่มีใครสามารถหาคำจำกัดความได้ถูก ความรักของฉันเป็นความรักที่เห็นแก่ตัว...ไม่มีใครมาแทนที่สิ่งที่สำคัญสำหรับฉันได้อีกแล้ว...” 

                “ไม่เข้าใจ...ยังไงนามิก็ไม่มีวันเข้าใจความรักของโทระ...ไม่มีวัน...” ฉันวิ่ง...วิ่งไปเรื่อยๆ ไม่มีจุดหมายหกล้มกี่ครั้งก็ยังวิ่งต่อไป...ฉันไม่รู้จะทำยังไงดีแล้ว ตอนนี้ฉันต้องการแค่ใครซักคน...

                “คุณหนูครับ...จะวิ่งไปไหน หยุดก่อน”

                “...”

                “คุณหนูครับ” น้ำเสียงที่คุ้นหูกับสัมผัสที่คุ้นเคย...คิสวิ่งตามฉันแล้วกอดฉันไว้...

                “...”

                “คุณหนูเป็นอะไรไปครับ...ทำไมเนื้อตัวมีรอยถลอกเยอะขนาดนั้นล่ะ”

                “คิส...ฮึก...ฮื่อๆๆๆ” ฉันโผ่เข้าหาคิสแล้วร้องออกมาอย่างสุกกลั้น...ฮื่อๆๆ ตอนนี้ฉันต้องการใครซักคน

                “ค...คุณหนู...เกิดอะไรขึ้นครับเนี้ย”

                “คิส...โทระเค้าทำร้ายฉัน”

                “โทระ?...ไอ้หน้าจืดที่คุณหนูเคยเล่าให้ผมฟังรึเปล่าครับ ปล่อยผมก่อนครับ...ผมจะฆ่ามัน...”

                “ฮื่อๆๆ...คิส...โทระทำร้ายหัวใจฉัน...”

                “เอ๋?...”

                “ฮื่อๆๆ...คิส ฉันจะทำยังไงดีล่ะ...ฉันไม่เข้าใจเลย ความรักมันคืออะไรกันแน่ ฮื่อๆๆ”

                “...”

                “คิสต้องช่วยฉันนะ...”

                “ผม...ไม่แน่ใจครับ” คิสตอบอึกอัก

                “โฮ่ๆๆ...ใจร้าย...ทั้งๆที่คิสเป็นคนที่เข้าใจฉันมากที่สุด ทำไมคิสกลับปฏิเสธแบบไร้เยื้อใยแบบนี้ล่ะ ฮื่อๆๆ”

                “ก็...ความรักมันบังคับกันไม่ได้นิครับ”

                “...!?!...” ฉันมองหน้าคิสอย่างตกใจ

                “อะไรครับ...หน้าผมมีอะไรติดอยู่หรอ”

                “คิสพูดอะไรดีๆแบบนี้เป็นด้วยหรอ...”

                “หือ?...นี่คุณหนูกำลังหรอกว่าผมอยู่รึเปล่าครับเนี้ย”

                “คิสพูดอย่างกับคนมีความรักแหน่ะ...”

                “ก็มีจริงๆนิครับ...”

                “o_O หา?...กับใคร!!”

                “-///- ผมต้องบอกคุณหนูด้วยหรอครับ”

                “อะไรกัน...ทั้งๆที่คิสขลุกอยู่กับฉันตั้งแต่เด็กๆแท้ๆ...อายุก็ตั้ง 20 แล้วด้วย ยังไม่เห็นมีแฟนเลย”

                “นี่จะหาว่าผมแก่ใช่มั้ยครับ” คิสเขกหัวฉันหนึ่งโป๊ก

                “ไม่ต้องมาเปลี่ยนเรื่องเลยนะ...บอกมาเดี๋ยวนี้ว่าไปแอบกิ๊กกับสาวที่ไหน”

                “-///- ห...หา? ก็เปล่านิครับ”

                “โกหก...ไม่ต้องมาหลบตาฉันเลยนะ แถมยังจะหน้าแดงอีกด้วย”

                “คุณหนูหยุดร้องไห้แล้วก็รีบไปเรียนเถอะครับ...เดี๋ยวผมโดนคุณท่านว่า” ฉันจับที่ตาของตัวเองอย่างงงๆ นี่เราหยุดร้องไห้ตอนไหนนี้ย... แต่ก็ไม่รู้ล่ะ ไม่อยากไปเรียนแล้ว

                “ไม่เอาหรอก...หน้าตาโทรมแบบนี้...แถมชุดก็เปรอะอีกต่างหาก...ใครจะกล้าไปเรียนล่ะ”

                “ไม่ดีนะครับ...จะทำตัวเอาแต่ใจแบบนี้…”

                “เชอะๆ...คิสก็ทำเป็นไม่รู้เรื่องแล้วกัน...ฉันไปเที่ยวคนเดียวก็ได้...”

                “ไม่ได้นะครับ...มันอันตราย!!!”

                “ถ้าเป็นห่วงนักก็ไปด้วยกันสิ”

                “เฮ้ออออ~ เพราะเอาแต่ใจแบบนี้ซินะ”

                “บ่นอะไร...อย่านึกว่าฉันไม่รู้นะ”

                “เปล่านิครับ...”

                “แล้วตกลงจะไปหรือไม่ไปเนี้ย...”

                “ไปครับๆ...”

                “งั้นก็ไปเอารถมาซิ...นั่งอืดอยู่ได้...”

                “คร้าบบบบบ...คุณหญิง...”

                “อย่ามาประชดฉันนะ...”

                “เปล่าครับ...ผมมิบังอาจกล้าประชดคุณหนูหรอกครับ”

                “ก็แล้วไป”

                “เชิญขึ้นรถครับ” คิสผายมือให้ฉันนั่งตรงเบาะหลังของรถ

                “ขอบคุณ...” ฉันเดินอ้อมไปนั่งด้านหน้าคู่กับคนขับ

                “เฮ้ยยย! คุณหนูนั่งข้างหน้าไม่ได้นะครับ”

                “ทำไมอ่ะ...ฉันจะนั่งมีปัญหามั้ย หรือคิสกล้าขัดคำสั่งฉัน”

                “เฮ้อ...เอาแต่ใจแบบนี้ใครจะกล้าเป็นแฟนเนี้ย...”

                “อะไร...คิสอย่ามาบ่นฉันนะ เดี๋ยวฉันก็ให้พ่อตัดเงินเดือนซ่ะหรอก”

                “คร้าบๆ ว่าแต่คุณหนูอยากไปเที่ยวที่ไหนครับ”

                “หืม?...” ฉันนึกย้อนถึงตอนที่ชวนโทระไปเดท...โทระบอกให้ไปเดทที่สวนสนุกนิ

                “ว่าไงครับ...จะไปร้านอาหารอิตาเลียนหรือเปล่า”

                “สวนสนุก...”

                “o_O หา?...”

                “ฉันบอกว่าสวนสนุกไงเล่า อย่ามาจ้องหน้าฉันแบบนั้นนะ”

                “คุณหนูจะไปเที่ยวสวนสนุกหรอครับ...”

                “ก็ใช่นะสิ...ทำไมต้องทำเหมือนมันเป็นของแปลกด้วย”

                “ก็ผมเคยชวนคุณหนูตั้งหลายครั้งแล้วคุณหนูก็ปฏิเสธทุกครั้งเลยนิครับ”

                “ก็ฉันอยากรู้นิ...ว่าสวนสนุกมันมีอะไรดี...”

                “^^ งั้นเดี๋ยววันนี้ผมพาทัวส์เองนะครับ”

                “ดีมาก...”

                “ว่าแต่คุณหนูกลัวความสูงรึเปล่าครับ”

                “ไม่...ล่ะมั่ง” ฉันตอบอย่างลังเล

                “งั้นไปเล่นไวกิ้งกันดีกว่า”

                “หือ...มันคืออะไรอ่ะ”

                “อ่าว?...นี่คุณหนูไม่รู้จักหรอครับ”

                “...”

                “งั้นไม่เป็นไร...เดี๋ยวผมพาไปเที่ยวเอง”

                “อืม...”

                (สวนสนุก)

                “ว้าววววว...ทำไมที่แบบนี้ถึงคนเยอะจังนะ” คิสพาฉันเดินไปซื้อบัตรรวมเครื่องเล่น...คนเต็มเลยอ่ะ

                “ไปกันเถอะครับ”

                “อืม...โอ๊ะ!” ชิ...ทำไมคนไม่มีมารยาทเลย เดินชนแล้วไม่ขอโทษ

                “หลงเหมือนเด็กๆเลยนะครับ” คิสจับมือฉันเอาไว้...น่าแปลกที่วันนี้ให้ความรู้สึกที่ต่างออกไป

                “อย่ามาว่าฉันนะ...ฉันโตแล้ว”

                “ครับๆ...โตก็โต” คิสอมยิ้มแล้วจูงมือฉันไปที่...เอ่อ...บ้านผีสิ่ง...

                “ค...คิส...”

                “ครับ”

                “เราจะเข้าไปในนั้นจริงๆหรอ...”

                “ครับ...ทำไม...หรือว่าคุณหนูกลัว”

                “ป...เปล่าซ่ะหน่อย”

                “งั้นก็เข้าไปเร็วๆซิครับ”

                “อ...อือ...” ฉันกลือน้ำลายหนึ่งครั้ง...หยึย...ทำไมมันมึดแบบนี้...

                “ไปต้องกลัวนะครับ...”

                “กรี๊ดดดดดดดดดดด!!” อ๊ายยยยยยยย มีมือมาแตะที่บ่าฉัน...แง๊ๆๆ ออกไปนะ

                “มือผมเอง” ฉันค่อยๆลืมตาขึ้น...เฮ้อ...มือคิสจริงๆด้วย

                “แล้วทำไมไม่บอกตั้งแต่แรก...ปล่อยให้ฉันกลัวอยู่ได้”

                “^^ ไม่ต้องกลัวนะครับ...ผมอยู่กับคุณหนูเสมอ” คิสบอกพลางกระชับมือแน่น...

                “ก็...ไม่ได้กลัวซ่ะหน่อย -///-” ฉันหลบสายตาคิส...ทำไมมันเขินๆยังไงไม่รู้อ่ะ

                คิสพาฉันทัวส์รอบสวนสนุกโดยพาไปเล่นเครื่องเล่นต่างๆ...ว้ากกกก...สนุกเป็นบ้า ไม่นึกว่าที่แบบนี้ก็สามารถทำให้เราสนุกได้มากขนาดนี้ เราเล่นเครื่องเล่นหลายชั่วโมงจนเริ่มตกเย็น คิสพาฉันกินข้าวแล้วบอกว่าจะพาไปเครื่องเล่นที่โรแมนติกที่สุดในสวนสนุก มันเป็นที่แบบไหนกันนะ...

                “แถ้น แถ้น แท้นนน...ถึงแล้วครับ” คิสผายมือไปยังเครื่องเล่นรูปร่างเป็นวงกลมใหญ่ๆ...ที่เรียกว่าชิงช้าสวรรค์

                “หา?...เนี้ยนะเครื่องเล่นที่โรแมนติกที่สุดอ่ะ”

                “ครับ...”

                “เชอะ...ฉันก็นึกว่าอะไร ที่แท้ก็แค่ชิงช้าสวรรค์”

                “แล้วคุณหนูเคยนั่งรึยังครับ”

                “ก็...ยัง…” ฉันส่งยิ้มแห้งๆ

                “งั้นคุณหนูคงไม่รู้สินะครับ...ว่าใครได้ขึ้นไปบนชั้นสูงสุดตอนเวลา 18.00 น. แป๊ะกับคู่รักก็จะได้ครองคู่สมหวังกันตลอดชีวิต

                “ว้า...เซ็งค์ชะมัดเลยที่มากับคิส” ฉันพูดกลบความเขินทั้งที่หัวใจเต้นแรง...แล้วมาบอกฉันทำไมย่ะ

                “แหม...คุณหนูก็ควงผมแก้ขัดไปก่อนก็ได้นิครับ”

                “เชอะ...แค่วันนี้เท่านั้นนะ” ฉันค้อนให้คิสนิดนึง

                “เนี้ย...ทางสวนสนุกจะสุ่มคู่รักทั้งหมดให้ขึ้นไปในรอบก่อน 18 นาฬิกา แล้วถ้าคู่ไหนอยู่บนชิงช้าสวรรค์ที่สูงที่สุดในเวลา 18  นาฬิกาพอดีก็จะหยุดให้ 5 นาทีเพื่อชมบรรยากาศสวยงามของเมืองครับ”

                “โห่...คนตั้งเยอะ...แบบนี้ก็ลุ้นตายเลยดิ”

                “มันแล้วแต่ดวงล่ะครับ”

                “เชอะ...นี่มันก็ใกล้เวลาแล้วนายไม่รีบไปซื้อตั๋วล่ะ เดี๋ยวก็หมดพอดี”

                “ไหนบอกไม่สนใจไงครับ”

                “ก...ก็ฉันอยากขึ้นไปชมวิวเฉยๆ”

                “^---^ ครับๆ”

                “รีบๆไปได้แล้ว >///<”

                ฉันดันหลังให้คิสไปซื้อตั๋ว...ทำไมวันนี้มันรู้สึกเขินๆยังไงชอบกลแฮะ

                “มาแล้วครับ...ใกล้ถึงเวลาแล้ว เรารีบขึ้นดีกว่านะครับ” คิสจับมือฉันขึ้นไปบนกระเช้าสีชมพู...มันโรแมนติกชะมัดเลย

                “ฉันไม่ได้หวังซ่ะหน่อย”

                “ผมก็ไม่ได้ว่าอะไรนิครับ ^__^”

                “อย่ายิ้มแบบนั้นนะ...หุบยิ้มเดี๋ยวนี้ นี่เป็นคำสั่ง”

                “อ่าว...ทำไมคุณหนูสั่งแบบนั้นล่ะครับ ผมมีความสุข ผมก็ต้องยิ้มสิ...จะให้ผมร้องไห้รึไง”

                “ก็ฉันไม่อยากให้นายมีความสุขนิ...”

                “แอ๊ะ...คุณหนูนี่ถ้าจะซาดิสมฺนะครับ”

                “อย่ามาว่าฉันนะ”
                “พรึบ!!...ว๊ายยยยย!!” อยู่ดีๆไฟก็ดับ พร้อมๆกับมีเสียงเพลงเบาๆเปิดคลอ

                “คิส...มันเกิดอะไรขึ้นเนี้ย” ฉันลุกไปนั่งฝั่งคิสทันที...แง๊ๆๆ...ฉันกลัวมันค้างอ่ะ

                “แจ๊คพ๊อตแล้วครับ...ดูรอบๆตัวเราสิ” ฉันหันมองรอบๆตัวก็พบว่าชิงช้าหยุดหมุนแล้วมีเพียงกระเช้าเราที่ไฟดับกระเช้าเดียว แล้วที่สำคัญคือ...กระเช้าเราอยู่บนสุดในเวลา 18 นาฬิกาพอดีนะสิ!!!

                “หา?...ทำไมมันจะบังเอิญขนาดนั้นล่ะ”

                “เหอะๆ...มีเวลา 5 นาทีครับ คุณหนูลองมองลงไปข้างล่างสิ” ฉันหันมองตามมือของคิส

                “ว้าว...ทำไมวิวสวยชะมัดเลยล่ะ...ขนาดตอนนี้เป็นตอนเย็นก็ยังมีแสงไฟประดับประดาตามสถานที่ต่างๆของสวนสนุก...สวยเป้นบ้าเลย”

                “เห็นมั้ยล่ะครับ...คุ้มจริงๆเลยนะ ขนาดบ้างคู่มาเป็นประจำยังไม่เคยแจ๊คพ๊อตแตกเหมือนเราเลยนะครับ”

                “เค้าคงรู้ว่ามีคนสวยนั่งอยู่บนกระเช้านี้อ่ะดิ...ก็เลยจงใจให้พอดี >o<”

                “=__= กล้าพูดนะครับ”

                “ก็มันจริงนิ...”

                “จริงก็จริงครับ =___=”

                “นิคิส”

                “ครับ...?”

                “ขอบคุณนะที่พาฉันมาเจอกับอะไรดีๆ...มาพบกับอีกด้านที่ฉันไม่เคยเห็น…”

                “...”

                “ฉันตัดสินใจแล้วล่ะ...ฉันจะบอกเลิกโทระ...ฉันจะไม่ฝืนความรู้สึกใครอีกแล้ว ฉันจะพยายามด้วยตัวฉันเอง”

                “...”

                “ขอบคุณนะคิส...นายเป็นคนทำให้ฉันคิดได้...”

                “ไม่เป็นไรครับ...แค่เห็นคุณหนูมีความสุขผมก็พอใจแล้ว...” คิสพูดแล้วสบตาฉัน เราสองคนยิ้มออกมาพร้อมกัน เรื่องในวันนี้ทำให้ฉันรู้ตัวขึ้นมา... ว่าฉันไม่ได้รักโทระ มันเป็นความหลงใหล่และต้องการเอาชนะเฉยๆ ความรักมันเป็นอะไรที่ฉันไม่เข้าใจ...แต่ฉันเชื่อ ว่าซักวันฉันจะได้พบกับมัน ไม่ช้าก็เร็วอย่างแน่นอน