~Maka say~
ตอนนี้ฉันอยู่หน้าบ้านกับพี่มิว... พี่มิวยังคงเป็นพี่มิวที่ใจดีเสมอ คอยปลอบใจฉัน
เมกะไม่ต้องคิดมากนะ... พี่มิวยิ้มให้ฉัน
ค่ะ...หนูไม่เป็นไรแล้วค่ะพี่มิว
งั้นพี่ไปนะ...
...
เมกะอยู่คนเดียวได้หรือเปล่า...วันนี้ไอ้ริวไอ้เรียวมันกลับดึกน่ะ
ได้ค่ะ...พี่มิวไม่ต้องเป็นห่วง ^^
งั้นพี่ไปแล้วนะ
ค่ะ
... พี่มิวยืนรีรอเหมือนจะทำอะไรซักอย่าง...
มีอะไรค่ะ?
แล้ว...จูบลาล่ะ -///-
ห...หา O//o
เออ...ไม่ต้องหรอก...พี่ไปแล้วนะ -///- พี่มิวทำท่าอึกอักแล้วจะเดินกลับรถ
พี่มิวค่ะ
หือ?... จังหวะที่พี่มิวหมุนตัวกลับฉันก็ยื้นหน้าไปที่แก้มพี่มิวแล้วหอม
ราตรีสวัสดิ์ค่ะ^^
ห...หือ? -///- ร...ราตรีสวัสดิ์...-///- พี่มิวเดินไปที่รถอย่างคนไม่มีสติ...เวรกรรม...
... ฉันยืนมองรถพี่มิวที่เคลื่อนตัวออกไปช้าๆ...จนลับตาแล้วเดินเข้าบ้าน
เมกะ!! โทระเดินมาขวางประตูทำให้ฉันตัวชาดิก...
มา...ทำอะไร ฉันตอบตะกุกตะกักแล้วก้มหน้ามองพื้น
ทำไม! ...นี่เดี๋ยวนี้ฉันมาบ้านนี้ไม่ได้แล้วใช่มั้ย!
...
ทำไมไม่ฟังที่ฉันห้าม...ไปคบกับไอ้มิวทำไม!
น...นายไม่มีสิทธิมาห้ามฉัน
เมกะ! นี่เธอ!
อย่ามายุ่งกับฉัน!...ตอนนี้นายไม่มีสิทธิในตัวฉันแล้ว!!!!!!! ฉันรีบเปิดประตูบ้านออกแล้ววิ่งเข้าบ้านอย่ารวดเร็ว แต่โทระก็แทรกตัวเข้ามาในบ้านแล้ว!
เธอจะหนีไปไหน... โทระเบียดตัวเข้าใกล้ฉันแล้วมองด้วยสายตาที่เลือดเย็น
ออกไปนะ!
ต่อหน้าพี่มิวเธอยิ้มแย้ม...แต่พออยู่กับฉันแล้วทำไมต้องทำท่ารังเกียจขนาดนั้นด้วย โทระพูดเสียงเข้ม
... ฉันหันซ้ายขวาเพื่อที่จะหาทางหนีออกจากบ้าน
อย่าแม้แต่จะคิด โทระดันตัวฉันติดกำแพงแล้วคร่อมเอาไว้
ออกไปนะ! ฉันใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดดันโทระออกไป
เธอเป็นของฉัน... โทระจับฉันอุ้มพาดบ่าเดินเข้าไปในห้อง (ของฉัน) แล้วโยนฉันบนเตียง
อย่าทำอะไรบ้าๆนะ ฉันกระเสือกกระสนที่จะหนีออกจากห้องแต่โทระปิดประตูและล็อคกลอน
เธอต้องคุยกับฉันก่อน
ไม่! ออกไปจากบ้านฉันซ่ะ
ฉันบอกให้ฟังก็ฟังซิ โทระดึงตัวฉันนั่งบนตักแล้วรัดตัวฉันด้วยอ้อมกอดของเค้า...ไม่นะ...ความรู้สึกอบอุ่นที่อยู่ในอ้อมกอดแบบนี้
ปล่อยๆๆๆ... ฉันตั้งสติแล้วทั้งดิ้นและทุบตีโทระอย่างแรงแต่อ้อมกอดยิ่งรัดขึ้น
ทำไมเธอต้องให้ฉันใช้กำลังด้วยฮ่ะ โทระจับหน้าฉันให้หันไปทางเค้าแล้วจูบหนักหน่วงและเรียกร้อง เต็มไปด้วยความปรารถนาจนฉันหมดแรงที่จะขัดขืนต่อไป
พ...พอได้แล้ว... ฉันพยายามที่จะดันโทระออกด้วยไปหน้าที่แดงก่ำ เมื่อโทระเริ่มลามปามไม่หยุด ...
ปล่อยฉันก่อน...ฉันฟังแล้ว
ไม่ปล่อย...เธอฟังฉันตรงนี้แหละ
ปล่อยฉันก่อน...นายไม่หนักหรือไง ฉันไม่หนีหรอก
อยู่นิ่งๆแล้วฟังฉัน...อย่าให้ต้องใช้กำลัง ฉันกลั้นใจนั่งฟังโทระบนตัก ในขณะที่มือของโทระโอบรอบตัวฉันอยู่
...
ฉันคบกับนามิด้วยเหตุผลบางประการที่หลีกเลี่ยงไม่ได้...ฉันไม่ได้ตั้งใจทำร้ายเธอ... โทระพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง
เหตุผล?
...เธอไม่จำเป็นต้องรู้...
แล้วจะให้ฉันเชื่อได้ยังไง
มองตาฉัน...ในชีวิตฉันก็มีแต่เธอ เธอก็รู้ว่าฉันต้องการแค่เธอคนเดียว
... โทระจับหน้าฉันให้เงยไปสบกับดวงตาสีน้ำตาลเข้มของเค้า...ฉันมองไปแปบเดียวก็ต้องก้มหลบลง เพราะสายตาของเค้าที่มองฉันมันวาบหวามและเต็มไปด้วยความต้องการ
เชื่อฉันรึยัง โทระโน้มหน้าเข้ามาใกล้ฉัน และฉันก็ไม่อาจจะปฏิเสธเสียงหัวใจที่ร่ำร้องของตัวเองได้เลยหลับตารอรับจูบที่อบอุ่นของเค้า เราสองคนจูบกันเนิ่นนาน...ไม่มีสิ้นสุด จูบที่เหมือนหยุดเวลาทุกอย่างไว้ จูบของโทระ...ที่เมื่อไหร่ฉันก็ตื่นเต้นอยู่เสมอ จูบของเค้าที่...
...!?!...
...
ห...หยุดก่อน...>///< ฉันดันโทระออกจากตัวเมื่อรู้สึกว่าโทระเอามือล้วงเข้าไปในเสื้อนักเรียนของฉันแล้ว
หืม... โทระยังคงตั้งหน้าตั้งตาปลดตะขอเสื้อในฉันออกมาแล้วซุกลงที่คอของฉัน
หยุดนะโทระ...>///<
อืม...รู้แล้ว รู้แล้วก็หยุดซิย่ะ อ๊ายยยยย... ตอนนี้โทระเริ่มลามปามขึ้นเรื่อยๆจนฉันหมดแรงที่จะต้านทาน
หยุดเดี๋ยวนี้น้าาาาาา~ ฉันดันตัวโทระออกอย่างสุดกำลังทำให้โทระเงยหน้ามามองด้วยสีหน้าที่ไม่พอใจ
อะไรอีกล่ะ...
เรายังมีเรื่องต้องคุยกันอีกเยอะแยะเลยนะ
หมดเรื่องคุยแล้ว...เธอรู้มั้ยว่าการที่ฉันไม่ได้แตะตัวเธอนานๆมันทำให้ฉันจะบ้าตาย
-///- หา?
ไม่ต้องทำหน้าแบบนั้นเลย...เธอต้องรับผิดชอบ รู้มั้ยว่าการที่ฉันเห็นเธอหอมแก้มไอ้มิวมันทำให้ฉันบ้าขนาดไหน
...
เธอทำตัวว่าง่ายให้ฉันซักครั้งเถอะ โทระมองฉันด้วยสายตาที่วิงวอนแล้วเริ่มบรรเลงเพลงรักอีกครั้งหนึ่ง ฉันซึ่งไร้เรี่ยวแรงก็ได้แต่ปล่อยให้โทระทำตามต้องการไปเรื่อยๆ...นี่มันเหมือนฝันชะมัด ทั้งๆที่ฉันคิดว่าจะไม่ได้คืนดีกับโทระอีกแล้วแท้ๆ ถ้ายัยจิกะกับพี่มิวรู้จะทำหน้ายังไงนะ...
!?! ฉันดันตัวโทระออก
อะไรอีกล่ะ โทระทำหน้ายุ่งๆ
ไม่ได้นะโทระ...ตอนนี้ฉันเป็นแฟนกับพี่มิวแล้ว
...
... โทระมองมาที่ฉันด้วยแววตาเย็นชาก่อนที่จะพูดว่า
ไปบอกเลิกมันซ่ะ
ไม่ได้!
...
พี่มิวดีกับฉันมาก...ฉันไม่อยากทำให้พี่มิวเสียใจ
แล้วเธอจะเอาฉันไปไว้ที่ไหน
ตอนนี้นายมีนาโนมิอยู่...
เลิกกันไปแล้ว...
?
ยัยนาโนมิมาบอกเลิกฉันเอง แล้วก็ยกเลิกสัญญาทุกอย่างที่ขอไว้
...นี่ถ้านาโนมิไม่มาบอกเลิกนายก็คงไม่มาง้อฉันงั้นซิ
ทำไมเธอคิดแบบนั้นล่ะ
ก็สถานการณ์มันบอกนิ...
เฮ้ออออ...ทำไมเราถึงไม่เข้าใจกันซักทีนะ
...
เธอวางใจเถอะ...ฉันมีเธอคนเดียวก็ยุ่งขนาดนี้แล้วฉันคงไม่หาอะไรที่มาทำให้ ปวดหัวอีกหรอก
งั้นก็อย่ามายุ่งกับฉันซิ ฉันสะบัดหน้าด้วยความน้อยใจ
ทำไม่ได้หรอก...ก็หัวใจฉันมันอยู่ที่เธอแล้วจะให้ทำยังไงล่ะ
-///- อะไร...ไม่ต้องมาเปลี่ยนเรื่องเลยนะ
เธอแหละที่เปลี่ยนเรื่อง...ไปบอกเลิกไอ้มิวซ่ะ
ไม่ได้...
เธอจะให้ฉันจัดการเองใช่มั้ย โทระขู่เสียงเข้ม
อย่านะ!
อะไรๆก็ไม่ได้...ตกลงจะเอายังไง
...
ฉันให้เวลาเธอแค่ 2 วันเท่านั้น...จัดการซ่ะก่อนที่ฉันจะทนไม่ไหวทำเอง
ใจร้าย
เธอแหละใจร้าย...จะทรมานกันไปถึงไหน
นายจะรออีกหน่อยไม่ได้เลยหรือไง
ฉันรอมาเยอะแล้ว...รอๆๆ รอจนจะบ้าตายอยู่แล้ว
...
ฉันรอจนจะอดใจไม่ไหว...ใจคอเธอจะทรมานฉันจนตายเลยใช่มั้ย
...
เฮ้อออออ...ให้เวลาเธอแค่ 1 สัปดาห์...พอๆ พอกันที ฉันยอมแพ้เธอจริงๆ
ฉันรู้อยู่แล้วว่านายต้องเข้าใจฉัน ฉันยิ้มกว้าง
เฮ้อออ...เธอก็เป็นซ่ะแบบนี้ล่ะน้าาาาา
ขอบคุณที่เข้าใจฉันนะ
งั้นฉันก็ต้องขอค่าตอบแทนให้คุ้มหน่อยซ่ะแล้ววว โทระยิ้มกรุ่มเกริ่ม
-///- อะไรอ่ะ
ตรงนี้... โทระชี้ไปที่ริมฝีปากของตัวเอง -//-
... ฉันยื้นหน้าไปประกบปากโทระ แต่แค่ชั่ววินาทีโทระก็ดึงฉันไปกอดแล้วทาบริมฝีปากลงมาเพื่อมอบความอ่อนหวานแบบยาวนานให้แก่ฉัน
ฉันไปแล้วนะ...ใกล้เวลาที่พี่ๆเธอจะมาแล้ว
อืม -///-
บ๊ายๆ... โทระหอมแก้มฉันหนึ่งฟอดก่อนที่จะกระโดดลงหน้าต่างไป...O_o เฮ้ย...นี่โทระเป็นลิงรึเปล่า กระโดดลงไปแล้วยังโบกมือให้ฉันอยู่เลย
เมกะ...
หือ...
ฉันรักเธอนะ โทระตะโกนจากข้างล่างทำให้ฉันอมยิ้มกับความติ๊งต๊องของเค้า
ฉันก็รักนาย... ฉันตะโกนออกไปแล้วปิดม่าน...เฮ้อออออ...ฉันจะบอกพี่มิวยังไงดีนะ...
ฉันล้มตัวลงบนเตียงแล้วหม่อยหลับไปด้วยความอ่อนเพลีย...วันนี้ฉันจะหลับเอาแรงก่อน พรุ่งนี้มันเรื่องของอนาคต
-----------------------------------------------------------
เฮ้ออออ...ในที่สุดทั้ง 2 คนก็คืนดีกันซักที
ทีแรกพาสกะจะทรมานโทระอีกหน่อย แต่ยัยน้องสาวตัวดีบอกว่าสงสาร
เฮ้ออออ...เนื้อเรื่องก็จะถึงบทสรุปแล้ว ยังไงก็อย่าลืมโหวตเมนต์ด้วยนะค่ะ
/1
