Special part: Frang & Kraw I

“กรี๊ดๆๆ” เสียงหวีดร้องของหญิงสาวที่บ้าคลั่งผู้ชายหน้าตาดีได้มากระทบโสตประสาทฉัน ฉันอยากจะรู้ว่านายนั้นหล่อนักหรอไง ไปไหนมาไหนถึงได้มีแต่สาวๆกรี๊ดตามหลัง

ตุบ!!

“โอ้ย” ฉันร้องอย่างเสียงหลง ก็แน่หละสิ อีตาบ้าที่ไหนก็ไม่รู้ เดินชนฉันจนฉันกระเด็นไปร้อยลี้ (เว่อไปปะ) ด้วยความที่ใยประสาทฉันไวต่อความรู้สึกมาก ปากของฉันเลยพาลจะด่าคนนั้นกลับไป

แต่!!

“อะไรวะ เดินไม่ดูตาม้าตาเรือเลย” อีตาบ้านั้นบ่น

กรี๊ด เธอเป็นคนเดินชนฉันนะ ฉันไม่ผิดซะหน่อย

ฉันลุกขึ้นพร้อมหันหน้าในขณะเดียวกันอีตาบ้านั้นก็หันมาพร้อมๆกับฉัน

“โอ้ย” ซวยอะไรอีกหละเนี่ย ก็หัวของฉันหละสิดันไปชนกับหัวของตาบ้านั้น แต่!!เพียงแวบตาเดียว ตาฉันกับตาอีตาบ้านั้น ก็มาปะทะกัน

“ผู้หญิงหรอเนี่ย” นายนั้นพูด

“แล้วเห็นฉันเป็นผู้ชายหรอไง” ฉันพูดอย่างประชดๆ

“ขอโทษนะครับ”

ยังอุดส่าขอโทษฉัน เมื่อกี้นายยังยืนด่าฉัน ฉอด ฉอด ฉอด อยู่เลย แทนที่ฉันจะต้องด่านาย อย่าคิดว่าหน้าตาดีทำผิดแล้วฉันจะให้อภัยนะ

“อะไรของเธอ เห็นฉันเป็นผู้หญิงเลยขอโทษ หรอเนี่ย? แย่ที่สุดเลย ถ้าฉันเป็นผู้ชายนายคงต่อยหน้าฉันคว่ำไปเลยหละสิ”

“เฮ้ย ป่าวนะ” นายนั้นรีบปฏิเสธความผิด

ฉันยืนทำหน้าบึ้ง

 “เมื่อกี้ ฉันคิดว่าเพื่อนเลยพูดไปงั้นๆ” นายนี่ยังมีหน้ามาแก้ตัว ก็เมื่อกี้นายยังด่าฉันว่าฉัน ไม่เหมือนคนที่หยอกล้อเพื่อนเลยสักนิด

“ขอโทษนะ เป็นไรมั้ย เจ็บตรงไหนหรือเปล่า” นายนั้นยืนมือมาจับหน้าผากฉัน พร้อมยืนปากมาใกล้ๆหน้าฉัน

“เฮ้ย จะทำอะไรของนาย” ฉันปัดมือของนายนั้นออก

กรี๊ด นายจะลวนลามฉันหรอไงย่ะ

“เราจะเป่าให้ไง จะได้หายเร็วๆ” นายนั้นยิ้มที่มุมปาก เผยความเจ้าเล่ห์ออกมา

ฉันไม่รู้จะตอบอะไรก็เลยทำหน้าบึ้งแล้วเดินหนี้ แล้วก็ได้ยินเสียงนายนั้นตามหลังมาว่าให้ฉันหยุดเดิน นายจะบ้าหรอไง ฉันเดินหนีนายนะ แล้วให้ฉันหยุดเดินแล้วเดินกลับไปหานายเนี่ยนะ

ฉันเดินจ้ำเท้าไป โต๊ะสีเขียวหน้าตึก เพื่อนรอเจ้าพวกเพื่อนๆ ทั้งหลาย

เวลาผ่านไป 5 นาที

ทำไมไม่มาสักทีนะ ฉันบ่นพึมพำ พร้อมกับควานหาโทรศัพท์ในกระเป๋ากระโปรง

“มือถือหายไปไหนเนี่ย” ฉันบ่นไปพร่างๆกับควานหาโทรศัพท์ วันนี้ฉันจำได้ว่าฉันไม่ลืมเอาโทรศัพท์มานะ แล้วก็เมื่อกี้ฉันยังใช้อยู่เลย

หรือว่า!!

งี่เง่าที่สุดเลย ทำหล่นได้ไงเนี่ย

ฉันเดินไปที่ๆ ฉันเดินชนกับอีตาบ้านั้น ซึ่งอยู่ห่างกับที่นี่ไม่กี่สิบเมตร พอฉันเดินไปถึงกลับไม่มีวี่แววของโทรศัพท์ฉันเลย หายไปไหนเนี่ย ฉันเดินวนหาอยู่ตั้งหลาบรอบแต่ก็หาไม่พบ

แง แง้ ไม่นะ คุณพ่อฉันเพิ่งถอยออกจากร้านไม่ถึง2สัปดาห์เลย หายไม่ได้นะ

“หาอะไรอยู่หรอจ๊ะ”

เสียงคุ้นๆ เหมือนเพิ่งได้ยินเมื่อกี้ ฉันหยุดไม่ได้ที่จะหันไป

“นี่นายอีกแล้วหรอ”

“ก็ฉันไง ทำไมหรอจ๊ะ” นายนั้นทำเสียงหวาน

“- -” 

“หาไอนี้อยู่หรอไงจ๊ะ” นายนั้นหยิบโทรศัพท์ฉันขึ้นมา แต่ พอฉันจะเดินเข้าไปเอาคืน นายนั้นก็ชักมือกลับคืน

“เอามา” ฉันพูด

“เรื่องอะไรจะให้ฟรีๆหละ ขอข้อแลกเปลี่ยนหน่อยสิ แลกกับโทรศัพท์ของเธอ”

ตืด...ตืด...

“โทรศัพท์เธอเข้า ฉันรับให้นะ”

พูดจบตานั้นก็รับโทรศัพท์

“เฮ้ย เอามา”

“สวัสดีครับ”

(......)

“อ้อผมเก็บโทรศัพท์ได้ครับ ไม่ทราบว่าของใคร”

(......)

“ผมแฟรงค์พูดครับ”

(......)

“ครับ ชื่อข้าว เกรด11ห้อง1”

(.....)

“สวัสดีครับ”

“เอาคืนมาได้ยัง” ฉันยืนเท้าสะเอวถาม

“เดี่ยวก่อนสิจ๊ะ ข้าวจ๋า ก็บอกแล้วไงว่าต้องมีข้อแลกเปลี่ยนถึงจะให้” 

“รู้ชื่อฉันได้ไง โอ๊ย! ช่างเหอะ นี้!นายจะเอาได้อะไรก็บอกมา เร็วๆ แล้วเอาโทรศัพท์ฉันคืนมาด้วย” ฉันยื่นคำขาดให้นายบ้านี่

“นี่เธอไม่คิดจะถามชื่อฉันหน่อยหรอไง” นายบ้าสวนกลับ

“ไม่” ฉันทำเสียงเข้มๆ

ตอนนี้ฉันก็เบื่อเต็มทนกับการต้องมาทะเลาะกับนายบ้านี่ แล้วเมื่อไหร่ฉันจะได้โทรศัพท์คืนห๊า ฉันจะได้ไปหาเพื่อนซะที

“แต่ฉันอยากบอก ฉันชื่อ แฟรงค์ กฤติน รัตนพรรณศรกุล อยู่เกรด 11 ห้อง 2” นายนี้พร่ามถึงชื่อฉันตัวเอง ชื่อแฟรงค์หรอ ชื่อคุ้นๆ

“แค่นี้ใช่ไหม”

“เดี๋ยวก่อนสิ ไปทานข้าวเป็นเพื่อนฉันก่อน แล้วฉันจะคืนโทรศัพท์ให้”

ข้อเสนออะไรบ้าๆของนายย่ะ

“ไม่”

“ฉันก็ไม่คืนโทรศัพท์ให้เธอเหมือนกัน” นายบ้านี้ชื่อคำขาด

“จะเอามั้ย ถ้าจะเอาก็ไปกินข้าวเป็นเพื่อนฉันก่อนแล้วฉันจะคืนโทรศัพท์ให้” นายนี่ ชื่อไรหว่า อ้อ แฟรงค์ เอาโทรศัพท์ยืนมาที่หน้าฉัน แล้วแกว่งไปแกว่งมา อย่าทำมือถือ เค้าตกน้า ขอร้องๆๆๆๆ

และแล้ว ฉันกับนายบ้านี้ ก็ไปที่โรงอาหารของโรงเรียน นายนี้จัดการซื้อก๋วยเตี๋ยวหมูแดง แล้วยืนมาให้ฉันถือ

เสร็จฉันหละ!!

ฉันจัดการตักพริกป่นใส่ฉามก๋วยเตี๋ยวหมูแดงตานี้ไปช้อนเต็มๆ คราวนี้นาย พริกร้านนี้แค่ครึ่งช้อนฉันก็ว่าเผ็ดแล้ว แล้วนี้ล่อไปช้อนเต็มๆ นายเสร็จแน่ โฮะๆๆๆ

“ปรุงเสร็จยัง”

“เสร็จแล้วคะ รีบกินเร็วๆ ฉันจะได้เอาโทรศัพท์ฉันคืนเร็วๆ”

“อยู่เป็นเพื่อนฉันก่อนสิ” 

อยู่เป็นเพื่อนก็ดีเหมือนกัน ฉันจะได้เห็นนายกินก๋วยเตี๋ยวอันโอชะที่ฉันปรุงอย่างสุดฝีมือ นายนี้จัดการกินก๋วยเตี๋ยวที่ฉันปรุงให้โดยไม่บ่นสักคำ และแล้วนายนี้ก็กินจนเกลี้ยง

“ขอโทษด้วยนะสุดสวย บังเอิญว่าฉันกินเผ็ดจัด” นายนี้ยิ้มอย่างผู้ชนะ พร้อมกับยืนโทรศัพท์มาคืนฉันแต่ไม่ยอมปล่อย เพื่อโทรศัพท์ฉันยอมเอามืออันสละสลวยเอาไปแงะโทรศัพท์ออกจากมือตาบ้านี้

“มือนิ่มจัง” นายบ้านี้พูดพร่างยิ้มๆ อย่างมีความสุข สารเอ็นโดฟินหลั่งเกินขนาดหรอไง ยิ้มอยู่ได้

“ฉันไม่คิดว่าเธอจะจับมือฉันนะเนี่ย”

เอาหละฉันได้โทรศัพท์คืนและ ลากันทีอีตาบ้า

“อย่าหลงตัวเองไปหน่อยเหอะอีตาบ้า ลาและนะ หวังว่าชาตินี้คงไม่เจอกันแล้วนะ” ฉันทิ้งท้ายอย่างแสบๆ ก็นายเล่นกับฉันแสบก่อนนิ

“บ๊ายบายจ๊ะ ที่รัก”