จตุรัสเซนท์มิวซอลเป็นจตุรัสแห่งหนึ่งที่มีขนาดใหญ่มากพอสมควรแห่งหนึ่งของมิวเอรอสและที่นี่ยังเป็นแหล่งค้าขายที่ทำเงินให้ที่นี่ได้มากที่หนึ่งและที่นี่ยังมีอีกสิ่งหนึ่งที่ถูกเพิ่มเข้ามาทำให้กระแสของที่แปรเปลี่ยนไปมากพอดู...
ร้านน้ำชาทีโคล์ฟเป็นร้านน้ำชาเคลื่อนที่เล็กๆ แม้จะเพิ่งเปิดได้เพียง3สัปดาห์แต่กระแสของร้านนี้กลับพุ่งสูงขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ เพราะความสดของใบชาและความอร่อยของขนมเครื่องเคียงด้วยแล้วยิ่งทำให้การกินชาในมื้อบ่ายเป็นยิ่งกว่ากระแสดังของเมือง...
"พี่ครับชาหมด!!"ฟาลิช ดราโกนัสตะโกนออกมาจากหลังร้าน
"อะไรนะ!! เพิ่งซื้อมาได้ครึ่งชั่วโมงเอง!! หมดอีกแล้วเรอะ!!"มารอทดราโกนัสผู้พี่ที่กำลังบริการลูกค้าตะโกนถาม
"เอาน่าๆ ไปซื้อเผื่อด้วยเลย"ฟอล์กเนอร์ อวาลัสที่กำลังเก็บโต๊ะพูดยิ้มๆ
"เผื่อ? มีอะไรเหรอคะพี่?"แคโรลไลน์อวาลัสผู้เป็นน้องถามขณะที่กำลังทำขนมน้ำชา
"ไม่ได้ดูปฏิทินรึไง?พรุ่งนี้เป็นวันวาเลนไทน์ไงเล่า อ่อแล้วพรุ่งนี้เราจะเดินทางต่อเลยนะ"ฟอล์กเนอร์พูดอย่างร่าเริง
"อะไรนะ!!"คนทั้งร้านพูดอย่างตกใจ
"เอาน่าๆ มารอทมากับชั้นเดี๋ยวจะได้เตรียมตุนชาไว้เยอะๆ"ฟอล์กเนอร์พูดเป็นเชิงสั่ง
ร้านใบชา...
"เอาทุกอย่างแบบทุกทีใช่มั้ย"เจ้าของร้านถาม
"ครับแต่เอาเยอะกว่าทุกทีนะครับ"มารอทตอบ
"พวกเธอเนี่ยก็นะยังหนุ่มยังแน่นมาทำงานร้านชาเนี่ยไม่เบื่อเร้อ..."เจ้าของร้านแซว
"ก็ไม่นะครับ"มารอทตอบ
"จะว่าไปคราวนี้เธอซื้อเยอะกว่าทุกทีนะ"เจ้าของร้านเริ่มประเด็น
"ก็เอาไว้สำหรับงานพรุ่งนี้ล่ะครับ"มารอทตอบอย่างสบายอารมณ์
"มารอทเสร็จยางง...?"ฟอล์กเนอร์ที่กลับจากการซื้อของที่ร้านขายอุปกรณ์ทำขนมตะโกนถาม
"แปปนะ จ่ายเงินก่อน!!"มารอทตะโกนตอบ
"เร็วหน่อยมานหนากก..."ฟอล์กเนอร์เร่ง
"เรียบร้อยแล้วล่ะ ไปดีมาดีน้า..."เจ้าของร้านตะโกนไล่หลัง
เมื่อเห็นทั้งสองเดินไปลับสายตาแล้วเจ้าของร้านก็หันไปพูดกับมุมมืดของร้าน
"คืนพรุ่งนี้ค่อยเริ่มดำเนินการ..."เจ้าของร้านพูดขึ้นกับมุมมืด
"ดูดกลืนความสุของทุกคนในเมืองเพื่อเปิดประตู"มุมมืดตอบเป็นสองเสียง
กลางดึกคืนนั้น...
"อ่าว!! มารอทเองเหรอ..."ฟอล์กเนอร์ทักขึ้นเมื่อเห็นผู้มาเยือน
"นายนอนไม่หลับเหมือนกันรึไง?"มารอทถามเสียงเบา
"อือ...ไปเดินเล่นกันหน่อยมะ?"ฟอล์กเนอร์ถามเสียงสบายๆ
สวนสาธารณะในคืนนี้หากใครได้มาเห็นแล้วล่ะก็คงได้เห็นดวงดาวพร่างพรายเต็มท้องฟ้าเป็นแน่
"นั่งนี่สิ"ผอล์กเนอร์ชี้ชวน
"อือ เอ้านี่ของว่างชั้นทำไว้ให้"มารอทพูดพลางโยนขนมปังก้อนหนึ่งให้ฟอล์กเนอร์
"ขอบใจนายนี่จำได้ตลอดเลยนะว่าชั้นต้องกินมื้อดึกน่ะ"ฟอล์กเนอร์พูดขณะที่เริ่มกัดขนมปังก้อนนั้น
"ใครจะลืมเรื่องนั้นล่ะ"มารอทพึมพัมกับตัวเอง"เอ่อฟอล์กจะเป็นไรมั้ยถ้าพรุ่งนี้นายจะไป..."มารอทหยุดพูดเพราะหันไปเห็นเพื่อนหลับไปแล้ว
"อ่าวหลับไปแล้วเหรอ"มารอทต่อพร้อมกับพยุงฟอล์กเนอร์ลงมาหนุนตัก
วันต่อมา...
"พวกพี่ๆเค้ายังไม่ลงมาอีกหรอแคโรล"ฟาลิชถามเสียงแปลกใจเมื่อพบว่ายังไม่มีใครต้มน้ำหรือเตรียมขนมไว้เปิดร้าน
"ก็คงงั้นแหละแต่ก็แปลกนะเมื่อวานพี่เค้าก็ไม่ได้นอนดึกนี่นา..."แคโรลไลน์ตอบแบบเริ่มประเด็นใหม่
"แต่ก็ยังดีนะที่ร้านนี้ใช้เวทสลับไปกลับได้ระหว่างร้านกับบ้าน"ฟาลิชต่อ
"กลับมาแล้วจ้า"เสียงของฟอล์กเนอร์และมารอทดังขึ้นเมื่อประตูร้านถูกเปิดออก
"อ่าว!! พี่ครับ/ค่ะ"หนุ่มสาวคู่เดียวในร้านอุทานเสียงดัง
"วันนี้ทั้งวันไม่ต้องเปิดร้านนะแคโรล"ฟอล์กเนอร์สั่ง
"กะว่าจะเปิดทีเดียวตอนเย็นเลยน่ะแล้วก็ต้องจัดร้านก่อนเดี๋ยวไม่พอเผื่อคนมาเยอะ"มารอท-อธิบาย
"ค่ะ/ครับ"แคโรลไลน์และฟาลิชตอบเป็ยเสียงเดียวกัน
"เดี๋ยวพวกเธอขึ้นไปจัดของแล้วเดี๋ยวพี่จัดร้านให้แล้วลงมาพร้อมกันตรงนี้นะ"ฟอล์กเนอร์สั่ง
"พี่คะ!!/ครับ!!"หนุ่มสาวผู้เป็นน้องทั้งคู่ตะโกนเสียงดัง
"อะไร?"พี่ชายทั้งสองตะโกนถาม
"ข้าวจะสุกแล้วพวกพี่ตักทานกันเลยนะคะ!!/ครับ!!"ทั้งคู่ตอบพร้อมกัน
คืนวันวาเลนไทน์...
"นี่แคโรล อ่อ!! ฟาลิชด้วย ไปเที่ยวไหนก็ไปเดี๋ยวพี่ทำงานส่วนของพวกเธอสองคนเอง"ฟอล์กเนอร์ในชุดผ้ากันเปื้อนพูดขึ้น
"จะดีหรือคะ/ครับ"สองหนุ่มสาวพูดขึ้นพร้อมกัน
"เอาน่าๆพวกพี่ไปดูมาแล้วสนุกดี พวกเธอสองคนน่าจะออกไปดูบ้างนะ"มารอทอนุญาต
"อ่อนี่ชุดพี่ตัดมาเมื่อวาน"ฟอล์กเนอร์พูดพร้อมกับโยนกล่องสองใบให้ทั้งคู่
งานวาเลนไทน์ของที่นี่สวยงามกว่าที่พวกเขาคิดไว้นัก ทั้งโคมไฟรูปหัวใจสีชมพูดก็หรูหรามิใช่น้อยหนุ่มสาวในชุดสวยงามเดินเต็มถนน แวะร้านนั่นที ร้านนี่ที และร้านที่หนุ่มสาวส่วนใหญ่เลือกไปกันก็คงไม่พ้นร้านน้ำชาของทั้งสี่ที่คืนนี้ประดับไปด้วยโคมไฟและกระจกหลากสี
"วันนี้เธอสวยจังเลยนะ"ฟาลิชในชุดสูทหรูหราพูด หน้าของเขาเปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม
"อะไรหรอ?"แคโรลไลน์ในชุดราตรีสีชมพูอ่อนที่เดินมาด้วยกันถาม
"อุ๊ยดูนั่นสิ!!ฟาลิชกับแคโรลไลน์"หญิงสาวคนหนึ่งทัก
"ใครหรอ?"ชายหนุ่มที่มาด้วยกันถาม
"ก็ที่ร้านทีโคล์ฟไง"สาวเจ้าตอบ
"เออใช่!! คู่นี่คบกันอยู่เหรอเนี่ย"หนุ่มถาม
"ปล่าวหรอกครับผมแค่พาเค้าออกมาเดินเที่ยวเฉยๆแหละ ไม่ได้รู้สึกอะไรซะหน่อย"ฟาลิชตอบ
แคโรลไลน์ เดินหนีไปแทบจะทันทีที่ฟาลิชพูดคำว่าไม่ได้รู้สึกอะไร
"แคโรล!! รอก่อน!!"ฟาลิชตะโกนพลางวิ่งตาม
สวนสาธารณะที่หนุ่มสาวจำนวนมากนัดมาพบกันอย่างมากมายถึงแม้จะมีคนจำนวนมากที่มีความสุขแต่ก็มีชายหนุ่มคู่หนึ่งที่ตามหาสาวที่เขารักอย่างหมดหวัง
"แคโรล!! อยู่ไหนน่ะ!!"ชายหนุ่มคนนั้นตะโกนหา
"หาผู้หญิงคนที่วิ่งมาใช่มั้ยล่ะชั้นอาจจะช่วยเธอได้น๊า..."เสียงเย็นๆของชายคนหนึ่งดังขึ้นข้างหลัง
"ใครน่ะ!!"ฟาลิชถาม
"เรียกชั้นว่าเจสเตอร์(Jester)!! เธอที่เธอตามหาวิ่งขึ้นเนินไปแล้ว"ชายคนนั้นแสดงตัวเผยให้เห็นว่าเขาคือตัวตลกในชุดสีดำที่แปลกประหลาดมากๆ เมื่อเห็นว่าฟาลิชวิ่งขึ้นเขาไปแล้วเข้าก็หายวับไป
ถึงแม้สวนสาธารณะและจตุรัสจะมีคนมากแค่ไหนแต่ที่เนินเขานี้กลับไม่มีสัญญาณของสิ่งมีชีวิตอยู่เลยแม้แต่คนเดียว ถึงกระนั้นก็ยังมีสาวน้อยนางหนึ่งหลบอยู่ในเงาไม้เพื่อแอบนั่งร้องไห้อย่างเงียบๆ
"ตาบ้า!!"เสียงของเธอสะท้อนดังมากแต่ไม่เพียงพอที่จะทำให้เธอรู้สึกดีขึ้นเลย
"ไงจ้ะคนสวยทำไมแอบมานั่งอยู่นี่คนเดียวล่ะหืม..."เสียงของหญิงสาวคนหนึ่งดังออกมาจากด้านหลังของเธอ
"ใครน่ะ!!"แคโรลไลน์สะดุ้งสุดตัว
"จุ๊ๆๆ เดี๋ยวเค้าคนนั้ก็ได้ยินกันพอดีหรอก"หญิงสาวคนนั้แสดงตัวเผยให้เห็นว่าเธอคือตัวตลกในชุดสีขาวสะอาดสวยงามมากๆ"เรียกชั้นว่าโจ๊กเกอร์(Joker)ถ้าเธออยากจะอยู่นี่ก็แล้วแต่นะแต่ที่สวนสาธารณะกำลังจะเกิดเรื่อง แล้วก็ไปปรับความเข้าใจกับเค้าคนนั้นให้ดีแล้วค่อยว่าเค้านะ"สิ้นเสียงของโจ๊กเกอร์เธอก็หายวับไป
"สวนสาธารณะกำลังจะเกิดเรื่อง"แคโรลไลน์ทวนคำพูดนั้นอีกครั้ง
"แคโรล!! หลบมาอยู่นี่เอง แฮก ๆ ๆ ๆ ..."ฟาลิชที่วิ่งขึ้นเขามาล้มลงหอบอยู่ข้างตัวเธอ"ชั้นหาตัวเธอตั้งนานแน่ะอย่าหนีชั้นไปอีกนะ"
"แคโรล คือจริงๆแล้วชั้น..."ฟาลิชพูดแบบไม่ปะติดปะต่อ
"อะไรล่ะ"แคโรลที่อารมณ์ดีขึ้นแล้วถาม
"คือจริงๆแล้วชั้น..."ยังไม่ทันที่ฟาลิชจะพูดจบเสียงกรีดร้องของหนุ่มสาวก็ดังออกมาจากทางสวนสาธารณะ
"ไปดูกันเถอะ"แคโรลไลน์ที่นึกถึงคำพูดของโจ๊กเกอร์ชวน
สวนสาธารณะที่เคยงดงามบัดนี้เต็มไปด้วยรอยมีดรอบดาบจำนวนมากเมื่อทั้งคู่มาถึงจึงได้แค่ถามว่าเกิดอะไรขึ้น
"เมื่อกี้นี้ชั้นกับแฟนกำลังคุยกันอยู่ดีๆก็มีเสียงแปลกๆเหมือนเสียงเหล็กครูดพื้นดังมาไกลๆพริบตาต่อมาทุกอย่างก็เป็นแบบเนี้ยแหละ"ผู้อยู่ในเหตุการอธิบายอย่างยากเย็น
"เคร้ง...ๆๆ!!"เสียงเหล็กครูดพื้นดังแบบเดียวกับที่คนๆนั้นบอกอีกครั้งแล้ว
"หลบ!!"ฟาลิชผลักแคโรลไปให้พ้นทาง
"ฉึก"คมดาบโลหะแทงทะลุช่วงท้องของชายหนุ่มหยดเลือดสีสดไหลเป็นทางลงพื้นผู้แทงเป็นชุดเกราะที่มีลักษณะที่แปลกประหลาดออกไป เพราะมันไม่มีหัวและสัญญาณบอกถึงสิ่งมีชีวิตภายใน
"ฟาลิช!!"แคโรลไลน์ร้องสุดเสียง
"แคโรลหนีไป หนี!!"ฟาลิชตะโกนสั่ง
"ไม่ชั้นไม่หนี ชั้นรู้แล้วเจ้านี่คือดูลาฮาร์น(Dulaharn)มันมีแค่เกราะเปล่าๆ!!"แคโรลไลน์ตอบ
"ชั้นไม่ปล่อยให้เธอตายแน่ Heal!!"สิ้นคาถาของแคโรลไลน์บาดแผลของฟาลิชก็สมานตัวเองอย่างรวดเร็ว
"งั้นก็!! Armor Breaker!!"ฟาลิชตะโกนพลางต่อยไปยังเกราะเปล่า
พริบตาต่อมาดูลาฮาร์นก็แหลกเป็นผุผงและสลายไปในอากาศ
วันต่อมา...
"นี่เมื่อวานมีคนถ่ายรูปพวกเธอไว้ด้วยแหละ"มารอทเอ่ยเสียงใสขณะที่กำลังเดินทางต่อ
ทั้งสองไม่ได้มองที่ตัวเองแต่สมาธิทั้งคู่กลับจดจ่ออยู่กับตัวตลกสองคนในชุดสีขาวและสีดำที่เต้นรำอยู่กลางภาพพลางมองหน้ากันเป็นสัญญาณว่าเดี๋ยวต้องมีอะไรแปลกๆเกิดขึ้นอีกแน่ๆ
"จริงสิเมื่อวานบนยอดเขาน่ะนายจะบอกอะไรชั้นกันแน่?ฟาลิช"แคโรลไลน์ถามต่อ
"ปล่าวซะหน่อย"ฟาลิชยิ้มขำ
_______________________________________________________________________
Chapter 3rd:Romantic Night
End