หากจะพูดถึงเมืองท่าที่ยิ่งใหญ่และมีสินค้ามากที่สุดในทวีปนี้แล้วคงไม่มีใครลืมเมืองท่าชิโอเรรอส(Shioreros Portland)ได้เป็นแน่เพราะที่นี่รับสินค้ามาจากทุกๆทวีปทั่วโลกทุกๆวันจะมีจะมีเรือสินค้ามากกว่า50ลำมาถ่ายสินค้าที่นี่และที่นี่มีสิ่งที่สำคัญทางโบราณคดีอย่างหนึ่งนั่นคือห้องสมุดชิโอเรรอสซึ่งมีหนังสือทั่วโลกมารวมกันไว้ในที่เดียว
"พี่ครับ/คะ ผม/หนูเดินต่อไม่ไหวแล้วครับ/ค่ะ"ฟาลิชดราโกนัสและแคโรลไลน์อวาลัสพูดต่อเป็นเสียงเดียวกัน
"งั้นไปตั้งร้านที่นี่ก็ได้"มารอทแนะ
ร้านทีโคล์ฟ...
"กินช้าๆก็ได้ฟาลิช"ฟอล์กเนอร์สอน
"จัดร้านเสร็จแล้วนะฟอล์ก"มารอทตะโกนบอก
"ดีแล้วล่ะจะได้เปิดร้านพรุ่งนี้เลย"ฟอล์กเนอร์ต่อ
คืนนั้น...
"เพล้ง!!"เสียงแก้วแตกดังออกมาจากครัวทำให้ฟอล์กและมารอทที่นั่งคุยกันอยู่วิ่งลงไปดู
"ขโมย!!"มารอทที่เห็นตัวคนร้ายก่อนพุ่งตรงเข้าไปล็อคตัวไว้
"กรี๊ด!!"หัวขโมยกรีดร้องสุดเสียง
"เด็กผู้หญิงเหรอเนี่ย!!"ฟอล์กเนอร์พูดขึ้นหลังจากพบว่าหัวขโมยที่แท้จริงแล้วก็เป็นเพียงเด็กสาวคนหนึ่ง
เท่านั้น
"ขอโทษนะเพราะชั้นไม่มีเงินจะกินจะใช้เลยต้องทำแบบนี้"เด็กสาวเอ่ยน้ำตาคลอ
"ถึงจะเป็นแบบนั้นเธอต้องทำงานชดใช้ค่าเสียหายที่เกิดขึ้นชั้นมีเงินเดือนให้เอามั้ย?"ฟอล์กเนอร์ยื่นข้อเสนอ
"ค่ะชั้นรอเรนเซ่ มาซาเอล ค่ะ"เด็กสาวหัวขโมยแนะนำตัว
เช้าวันต่อมา...
"อ่าวพี่ครับ/คะ ตื่นแต่เช้าเชียว อ๊ะ!!นั่นใครครับ/คะน่ะ"หนุ่มสาวผู้เป็นน้องตกใจเมื่อเห็นเด็กสาวผู้มาใหม่
"สวัสดีค่ะชั้นรอเรนเซ่ มาซาเอล ค่ะ ขอฝากตัวด้วยค่ะ"รอเรนเซ่แนะนำตัว
"พี่จะให้เค้ามาอยู่ที่นี่นะ จะได้ทำงานเป็นเด็กเสิร์ฟพอดีคนเริ่มขาดอยู่ด้วย"มารอทอธิบาย
ในวันนั้นเด็กสาวผู้มาใหม่ทำงานได้เป็นอย่างดีจนไม่มีที่ติเพราะความคล่องแคล่วและการทรงตัวที่ดีที่ได้มาจากการเป็นขโมยของตัวเองในอดีต
"รอเรนซ์ยกไปเลยจ้ะ"ฟอล์กเนอร์นำชาจีนกาหนึ่งออกมาจากห้องครัว
"ค่า!! โต๊ะไหนสั่งชาขาวคะ?"รอเรนเซ่ตอบเสียงใส
"นี่เด็กใหม่คนนี้เจ๋งดีนะรู้งานดีด้วย ไปหามาจากไหนจ้ะ"ลูดค้าสาวคนหนึ่งเอ่ยถามมารอทที่กำลังเก็บโต๊ะของเธออยู่
"รอเรนซ์หรอครับ ผมไม่ได้หาหรอกเธอมาหาพวกเราเองแหละ"มารอทตอบ
"รอเรนซ์สั่งชาหน่อยจ้า!!"ลูกค้าอีกโต๊ะเรียก
"รอเรนซ์เดี๋ยวพี่ไปซื้อของแปปนะ"ฟอล์กเนอร์และมารอทเอ่ย
"ค่ะ!!"รอเรนซ์ตอบรับเสียงใส
3สัปดาห์ต่อมา...
"นี่เดี๋ยวอีกซักอาทิตย์นึงเราจะเดินทางกันต่อแล้วนะ รอเรนซ์ จะไปด้วยกันมั้ย?"ฟอล์กเนอร์เปิดประเด็น
"ไปค่ะ"รอเรนซ์ตอบ
"อันตรายนะ"มารอทท้วง
"ไม่เป็นไรค่ะไปกับมาสเตอร์ฟอล์กเนอร์แล้วชั้นไม่ต้องไปขโมย"รอเรนซ์อธิบาย
ไม่มีใครสามารถแย้งเหตุผลนี้ได้อีกในเมื่อรอเรนเซ่จะไม่จำเป็นต้องไปทำงานอะไรแบบนั้นจริงๆเมื่อเธอทำงานกับฟอล์กเนอร์
"เฮ้ย!!"เสียงๆหนึ่งดังออกมาจากด้านหน้าร้าน
เมื่อทุกคนออกมาหน้าร้านก็พบกับอันธพาลกลุ่มหนึ่งยืนขวางอยู่หน้าร้าน
"เอาอะไรอร่ายๆมากินเด๊ะ!!"หัวหน้าอันธพาลกลุ่มนั้นเอ่ย
"ร้านเราปิดแล้วนะครับ"ฟอล์กเนอร์เอ่ยเสียงนอบน้อมแล้วสุดท้ายก็โดนฟาดด้วยไม้จนกระเด็น
"เฮ้ยไม่สนว้อย!!เอาอะไรมากินสิว้อย!!"อันธพาลกลุ่มนั้นเอ่ยเสียงดัง
"เฮ้ยแกน่ะ...!!"มารอทเอ่ยน้ำเสียงฉุนขาดแต่ก็ถูกขัดด้วยเสียงๆหนึ่ง
"มาสเตอร์มารอทไม่ต้องค่ะ แค่มาโวยวายยังพอว่า แต่นี้พังร้านกับเล่นงานมาสเตอร์แบบนี้อภัยให้ไม่ได้!!"
รอเรนเซ่เอ่ยเสียงโกรธจัด
"เด็กผู้หญิงอย่างเธอจะทำอะไรได้ ฮึ!!"หัวหน้าอันธพาลเยอะเย้ย
"ชิน่าหงุดหงิดจริงๆ"รอเรนเซ่บ่นพึมพำ"พวกแกน่ะกลับไปได้แล้ว!!"
"ว่าไงนะนังเด็กนี่!!"กลุ่มอันธพาลพุ่งเข้าใส่รอเรนเซ่
"บิน!! ไป!! เลย!! Tray Blow!!"รอเรนเซ่ตะโกนขณะที่พุ่งเข้าไปฟาดกลุ่มอันธพาลด้วยถาดเสิร์ฟชาจนอีกฝ่ายกระเด็นข้ามถนนไปไกลลิบลิ่ว
"เก็บร้านก่อนเถอะค่ะ เดี๋ยวตอนเช้าต้องเปิดร้านอีกนี่ค่ะ"รอเรนเซ่พูดเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น สุดท้ายทุกคนก็ได้แค่สงสัยว่าเด็กตัวแค่นี้ไปเอาเรี่ยวแรงมาจากไหนได้ขนาดนั้น
เช้าวันต่อๆมา...
"รอนเรนซ์เสิร์ฟ!!"
"ค่า!!"
"รอเรนซ์คิดตังด้วย!!"
"ค่า!!"
"รอเรนซ์เก็บโต๊ะ!!"
"ค่า!!"
"รอเรนซ์ดูร้านด้วย"
"ค่า!!"
____________________________________________________________________
Chapter 4th:The Thief or Waitress Girl
End