วันสุดท้ายในเมืองท่าชิโอเรรอส...
"นี่เก็บของกันหมดแล้วใช่มั้ย"ฟอล์กเนอร์ อวาลัสถามเสียงใส
"อื้อ!! นายไปเถอะ"มารอท ดราโกนัสตอบ
"อ้าว!! มาสเตอร์จะไปไหนคะ?"รอเรนเซ่ มาซาเอลถาม
"จะไปห้องสมุดในเมืองหน่อยน่ะ ขากลับจะได้ซื้อชามาตุนด้วยเลย"ฟอล์กเนอร์ตอบ
"วันนี้แล้วสินะครับที่เราจะออกเดินทางน่ะ"ฟาลิช ดราโกนัสผู้เป็นน้องเอ่ยถาม
"อื้อ!! แล้วเดี๋ยวตอนพี่กลับมาเราก็ไปกันเลย"แคโรลไลน์ อวาลัสตอบ
เย็นวันนั้น...
"ขอโทษทีๆ เจอของน่าสนใจเพียบเลย เลยเสียเวลาไปเยอะเลย อ่อมีได้ชามาหลายแบบเลยนะ..."ฟอล์กเนอร์ที่เพิ่งกลับเข้ามาในร้านเอ่ย
"คุณฟอล์กสินะครับ ผมมาขอสมัครงานที่นี่ครับ!!"เสียงนุ่มๆดังขึ้นจากด้านหลังของฟอกเนอร์
"หือ?"ฟอล์กหันกลับไปมองจึงพบว่าเป็นเด็กหนุ่มครึ่งสัตว์คนหนึ่งนั่งอยุ่ในด้านหลัง
"เอ่อคือ...ผมชื่ออินูอิ โมโนยามะครับ"เด็กหนุ่มครึ่งสัตว์แนะนำตัว
"โมโนยามะ?"ฟอล์กเนอร์ทวนคำ
"คือเค้ามาหลังจากพี่ออกไปได้ราวๆ3ชั่วโมงน่ะค่ะบอกว่าอยากมาทำงานกับเรา"แคโรลไลน์อธิบาย
"เห็นว่าเค้าอยากออกผจญภัยซักครั้งในชีวิตรึไงนี่หล่ะครับ"ฟาลิชที่ยังล้างแก้วอยู่ในครัวอธิบายต่อ
"ชั้นบอกให้เค้ารอมาสเตอร์เองแหละค่ะ เพราะไม่รู้ว่ามาสเตอร์ไปถึงไหนแล้ว"รอเรนเซ่ที่กำลังเช็ดโต๊ะอธิบายต่อ
"ที่จริงชั้นอยากเอาเค้าไว้นะดูแล้วเค้าใจถึงดีออก"มารอทอธิบาย"ให้เค้าทำงานกับรอเรนซ์ก็ได้"
"งั้นก็เอาสิ"ฟอล์กเนอร์อนุญาต
"ขอบคุณครับ!!"อินูอิขอบคุณ
"ไปกันได้รึยัง?"มารอทถามเพราะเห็นว่าทุกคนทำงานของตัวเองเสร็จแล้ว
"ฮื่อ!!"ทุกคนตอบเป็นเสียงเดียวกัน
กลางป่า...
"ต่อไปเราจะไปไหนกันครับ"ฟาลิชถามขึ้นระหว่างที่ฟอล์กเนอร์กำลังแปลงร้านจากแบบบ้านให้กลายเป็นแบบเคลื่อนที่
"ก็ขึ้นเหนือไปสมาคมผู้ใช้อาคมเลือดผสม(North Half-Blood Wonderer Society)น่ะแหละ"ฟอล์กเนอร์บอก
"จริงอยู่ที่พี่เป็นเลือดผสมเพราะพ่อเราเป็นปีศาจกับแม่เราเป็นทูตสวรรค์ตอนพี่เกิดพ่อกับแม่เลยกลายเป็นมนุษย์นะ แล้วพี่ก็เป็นนักเวทก็จริงแต่ทำไมพี่ต้องไปที่นั่นด้วย ไม่ได้จำเป็นซะหน่อย"แคโรลไลน์ถาม
"ก็พี่จะไปหาคนๆนึงน่ะ"ฟอล์กเนอร์อธิบาย
"เค้าเป็นใครเหรอครับ"อินูอิถาม
"เป็นผู้ใช้เวทมนต์ธาตุลม(Wind Elementaler)น่ะ ได้ยินว่าสายเลือดเค้าเป็นพวกครุฑ(Garuda)นะ"
"หมายถึงศาสตราจารย์คิโอเรส แมนดูลอร์ใช่มั้ยครับ"อินูอิถาม
"รู้จักด้วยหรอ"ฟาลิชถาม
"อ๋อฮื่อ ก็เค้าเป็นคนแนะนำผมให้มาหาคุณฟอล์กเนี่ยแหละ"อินูอิอธิบาย
"ตึง!!ๆ ๆ ๆ"เสียงของหนักกระแทกพื้นดังขึ้นเรื่อยๆพร้อมกับแรงสะเทือนที่มหาศาลที่กระจายออกมครู่ต่อมาต้นเหตุก็ปรากฏตัวมันคือมังกรดำตาตัวหมึมาที่เดินตรงมาหาพวกเขา
"เอ่อ..."มารอทอ่ยเสียงหมดอารมณ์
"ใครคือฟอล์กเนอร์!!"มังกรคำราม
"ชั้นเอง"ฟอล์กเนอร์แสดงตัว
"งั้นก็ตายซะ!!"มังกรพูดพลางพ่นไฟสีดำออกมา
"Gauntlet Bunger!!"อินูอิตะโกนพลางเอามือรับเพลิงดำแทนทุกคน เมื่อไฟสงบจึงทำให้ทุกคนสังเกตเห็นปลอกแขนสีเงินสว่างที่มีอักษร M บนแขนของอินูอิ
"อักษร M นี่เป็นปลอกแขนของต้นตระกูลโมโนยามะไม่ผิดแน่"ฟอล์กเนอร์เอ่ยด้วยความตกใจ
"ปลอกแขนของต้นตระกูลโนโนยามะ?"มารอททวนคำ
"นึกออกแล้วครับ ปลอกแขนในตำนานที่ว่ากันว่าแม่แต่พระเจ้าก็ต่อยได้ครับ!!"ฟาลิชอธิบาย"แต่เห็นว่าแต่เดิมมีปลอกแขนทองที่มีตัวอักษร W ของตระกูลเวนอิชิมารูด้วยไม่ใช่เหรอครับ"
"ก็งั้นแหละฟาลิช"อินูอิเสริม
"อ่าวฟาลิชเฉยๆ? นี่นายอายุเท่าไหร่แน่เนี่ย"มารอทถาม
"18ครับเท่ากับผม แคโรล กับรอเรนซ์นั่นแหละครับ"ฟาลิชตอบ
"นี่พี่คะ!! สนใจเจ้ามังกรนั่นก่อนแล้วค่อยเล่น20คำถามได้มั้ยคะ!!"แคโรลไลน์ถาม
"เออเนอะ"มารอทต่อ
"ผมจัดการเอง Combo Fist!!"อินูอิพูดพลางต่อยมังกรดำแบบต่อเนื่อง
"เหอะ!! ของแค่นี้คิดว่าจะทำให้ชั้นเป็นอะไรได้รึไง"มังกรดำพูดพลางฟาดหางไปยังอินูอิ
"Gauntlet Bunger!!"อินูอิใช้แขนรับอีกครั้งคราวนี้ความเจ็บปวดไหลไปทั่วแขน
"มารอท!!"ฟอล์กเนอร์ตะโกนเรียก
"อื้อ!! เอาแบบนั้นใช่มั้ย!!"มารอทตอบรับ
"อื้อ!! Lightening Sword!!"สิ้นคาถาของฟอล์กเนอร์ก็เกิดฟ้าฝ่าไหลลงมาเป็นดาบให้ฟอล์กเนอร์อย่างฉับพลัน
"Sword Hammer!!"มารอทตะโกนพลางฟาดด้ามดาบไปยังมังกร เมื่อคาถาของฟอล์กเนอร์และดาบของมารอทปะทะกันก็รวมเป็นค้อนสายฟ้าขนาดมหึมาลอยอยู่กลางท้องฟ้า
"Thor Hamer!!"ทั้งสองตะโกนพร้อมกันพร้อมกับฟาดค้อนไปยังมังกรดำนั้น
"อ้ากกก!!"มังกรดำคำรามสุดเสียง
"รอเรนซ์ฝากอินูอิด้วย จังหวะนี้แหละ แคโรล ฟาลิช"ผู้เป็นพี่ทั้งสองตะโกนสั่ง
"คร้บ/ค่ะ!!"ผู้เป็นน้องทั้งสามตอบรับ
"แคโรลเอาเลย!!"ฟาลิชตะโกนบอก
"ฮื่อ!!"แคโรลตอบรับ
"Glacius Guitar!!"ฟาลิชคว้ากีตาร์คู่ใจออกมาเล่นพลันมวลอากาศรอบตัวมังกรก็เย็นลงถึงจุดเยือกแข็ง
"Snow Fan!!"แคโรลไลน์คว้าพัดคู่ออกมาพัดพลันพายุหิมะก็พุ่งเข้าโจมตีมังกรดำนั้น
เมื่อพลังของทั้งคู่พุ่งเข้าถึงตัวของมังกรร่างของมันก็แน่นิ่งและกลายเป็นน้ำแข็งและแตกสลายในไปในที่สุด
คืนนั้น...
ขณะที่ทุกคนกำลังตั้งเต็นท์เพราะที่ไม่พอจะตั้งร้าน อินูอิกำลังนั่งซึมอยู่ริมลำธารใกล้ๆกับที่พักของพวกเขา
"นี่โมโนยามะคุงแอบมานั่งทำอะไรที่นี่คนเดียวหืม..."เสียงใสๆของรอเรนเซ่ดังขึ้นมาจากด้านหลัง
"มาซาเอลเองหรอ"อินูอิหันกลับไปถาม
"อือ นายยังไม่ได้บอกชั้นเลยว่ามานั่งทำอะไรอยู่คนเดียวเนี่ยหืม..."รอเรนเซ่ถามย้ำ
"คือว่า..."อินูอิพูดตะกุกตะกัก
"คืออะไรล่ะ"รอเรนเซ่ย้ำอีกครั้ง
"คือวันนี้น่ะสิชั้นเห็นเลยว่าตัวเองน่ะแค่ป้องกันยังทำอะไรไม่ได้ดีเลยน่ะสิ"อินูอิตอบ
"ไม่นี่ นายก็ทำได้ไม่เลวนี่นา..."รอเรนเซ่ นั่งลงและคว้าแขนของอินูอิ
"โอ๊ย!!"อินูอิอุทานออกมาด้วยความเจ็บปวด
"มีอะไรหรอ?"รอเรนเซ่ถาม
"ไม่มีอะไรหรอก"อินูอิบ่ายเบี่ยง
"ไหนดูซิ นี่แขนเธอหักอยู่นี่โมโนยามะคุง"รอเรนเซ่เอ่อยขึ้นเมื่อเห็นแขนของอินูอิที่บวมแดง
"นิดหน่อยน่ะอย่าใส่ใจเลย"อินูอิบ่ายเบี่ยง
"ไม่เอาน่ายื่นแขนมาเดี๋ยวชั้นทำแผลให้"รอเรนเซ่สั่ง
"อะ...อื้อ"อินูอิยื่นแขนให้รอเรนเซ่โดยที่เจ้าตัวไม่ได้รู้ตัวเลยว่าตัวเองหน้าแดงไม่ใช่น้อย
"ถึงชั้นจะทำแผลได้ไม่ดีเท่ามาสเตอร์หรือคุณแคโรลไลน์ก็เถอะ แต่ยังไงก็ดีกว่าชั้นไม่ได้ทำอะไรให้เธอล่ะน่ะ"รอเรนเซ่พึมพัมกับตัวเอง
"อะไรนะ"อินูอิถาม
"อ๋อ!! ปล่าวๆๆๆ!!"รอเรนเซ่บ่ายเบี่ยงหน้าของเธอแดงขึ้นเรื่อยๆโดยที่เธอไม่ได้รู้ตัวเลย
"ขอบใจนะ"อินูอิเอ่ยละล่ำละลัก
"ไม่น่าเชื่อว่าสัตว์อสูรอย่างนายจะนิสัยอ่อนโยนได้ขานดนี้นะเนี่ย"รอเรนเซ่แซว
"ถ้าชั้นเป็นสัตว์อสูรเธอก็คงเป็นโฉมงามที่สัตว์อสูรตัวนี้จะยอมศิโรราบให้อย่างไม่มีเงื่อนไขแน่ๆ"อินูอิคิด
"เอาล่ะ!! เสร็จแล้ว!!"รอเรนเซ่กล่าวลา"งั้นชั้นกลับไปนอนก่อนนะ"
"เดี๋ยวก่อน มานั่งดูหิ่งห้อยด้วยกันก่อนมั้ย"อินูอิกล่าวถาม
"ไม่ละชั้นไม่ไหวแล้ว"รอเรนเซ่กล่าวอำลาอีกครั้ง และเมื่อเธอเดินออกมาได้ซักระยะหนึ่งเธอก็พูดกับตัวเองว่า"ให้ตายสิอยากอยู่กับเค้าต่อจัง แต่ถ้าอยู่ต่อมีหวังต้องเผลอบอกความในใจกับตานั่นแน่ๆ"
"ที่จริงชั้นอยากจะรั้งเธอไว้เหมือนกันแต่เอล์ฟอย่างเธอจะมาสนใจอะไรสัตว์อสูรอย่างชั้นกันล่ะ อินูอิเอ๋ยคราวนี้นายอกหักแหงมๆ"อินูอิที่ยังนั่งอยู่ที่เดิมเองก็พูดกับตัวเองเช่นกัน
__________________________________________________________________
Chapter 5th:Beauty and The Beast
End