เช้าวันถัดมา...
ทั้งหกมีเวลาน้อยมากเพราะต้องรีบไปให้ถึงก่อนพายุหิมะเข้าตามพี่พยากรอากาศในหนังสือพิมพ์วอนเดอเรอร์บอกไว้จึงทำให้เกิดความอลหม่านอย่างมากเพราะจำเป็นต้องเก็บทุกอย่างลงกระเป๋าอย่างรวดเร็วและทำภารกิจส่วนตัวอย่างเร่งรีบจึงมีเวลาคุยกันเพียงเล็กน้อยเท่านั้น
"ของพี่ครบมั้ย"ฟาลิช ดราโกนัสถามขึ้นขณะที่สำรวจขกระเป๋าของตนเอง
"อื้อ"มารอท ดราโกนัสผู้เป็นพี่ตอบลอยๆ
"ของผมหายไปอันนึง"ฟาลิชเอ่ย
"ฟาลิชรับ!!"ฟอล์กเนอร์ อวาลัสตะโกนบอกพลางส่งเสื้อสีขาวตัวหนึ่งมาให้
"อ่าว? ไปอยู่กับพี่ฟอล์กได้ไงครับเนี่ย"ฟาลิชถาม
"ก็เมื่อวานเธออาบน้ำแล้วลืมชุดพี่เค้าอาบหลังสุดก็เลยเจอชุดเธอเข้าน่ะสิ"แคโรลไลน์ อวาลัสผู้เป็นน้องสาวอธิบาย
"โมโนยามะคุงแขนเป็นอะไรมั้ย"รอเรนเซ่ มาซาเอลถาม
"ไม่เป็นไรแล้วล่ะมาซาเอล"อินูอิ โมโนยามะตอบ
"อ้าวอินูอิแขนเป็นอะไรหรอ"ฟอล์กถามอย่างเป็นห่วงเป็นใย
"อ๋อเมื่อวานตอนรับหางมังกรนั่นแล้วมันหักน่ะครับแต่มาซาเอลเค้าทำแผลให้แล้ว"อินูอิอธิบาย
"งั้นหรอ งั้นก็ดีแล้วล่ะ"ฟอล์กเนอร์บอกอย่างห่วงใย
"นี่ๆจะไปกันได้รึยางง..."มารอทพูดลากเสียง
"ฮื่อ!!"ฟอล์กเนอร์ตอบ
ระหว่างการเดินทาง...
"หวังว่าคงไม่มีอีแบบเมื่อวานอีกนะ"มารอทปล่อยมุก
"ไม่ขำนะมารอท"ฟอล์กเนอร์เอ็ด
"โทษทีๆแล้วเจ้ามังกรเมื่อวานมันอยากได้ตัวนายไปทำไมอ่ะ"มารอทถาม
"ไม่รู้สิ"ฟอล์กเนอร์ตอบ
"แต่ถ้าต้องเจอกับตั๊กแตนนั่นอีกผมก็ไม่เอาแล้วนะ"ฟาลิชต่อ
"อุ๊ฟ ฮุๆๆๆๆ"แคโรลไลน์พยายามสงบสติอารมณ์ที่ระเบิดออกเพราะมุกของฟาลิช
"โอ๊ย!!"รอเรนเซ่อุทาน
"เป็นอะไรหรอ"อินูอิถาม
"สะดุดรากไม้ขาแพลงน่ะ"รอเรนเซ่ตอบ
"มานี่มา"อินูอิลืมตัวอุ้มรอเรนเซ่ขึ้นขี่หลัง ทำให้ทั้งคู่หน้าแดงขึ้นทันตาเห็น
"ไม่ต้องลำบากหรอกโมโนยามะคุง"รอเรนเซ่บ่ายเบี่ยง
"ไม่เอาน่าขาเธอแพลงอยู่นะขี่หลังอินูอิแหละดีแล้ว เดี๋ยวสัมภาระของเธอเดี๋ยวพี่แบกให้"ฟอล์กเนอร์สอน
"โธ่เอ๊ย!!เป็นแบบนี้ถ้าเกิดพลาดท่าบอกรักเค้าไปต้องแย่แน่เลยอ๊ะ!!"ทั้งอินูอิและรอเรนเซ่คิด
"วิ้ว...!!"สายลมกรีดเสียงเป็นทางยาวตรงมายังพวกเขา
"หลบ!!แคโรล!!"ฟาลิชผลักทุกคนให้หลบไปข้างทาง
"ฉัวะ!!"ทั้งต้นไม้ด้านหลังและร่างของฟาลิชถูกฟันเป็นรอยขนาดใหญ่
"ฟาลิช!!"แคโรลไลน์และมารอทตะโกนเป็นเสียงเดียวกันเมื่อเห็นสิ่งที่เกิดขึ้น
"ชิ!!พลาดงั้นเรอะ"เสียงเจ้าของคาถาลอยออกมาพร้อมกับใบมีดอากาศอีกครั้ง
"Gauntlet Bunger!!"อินูอิพุ่งเข้ามารับคาถาแทนทุกคนอีกครั้ง
"มันเล็งชั้นอินูอิหลบ!! Crystal Wall!!"สิ้นคาถาของฟอล์กเนอร์กำแพงแก้วก็ปรากฏขึ้นมาป้องกันอินูอิสะท้อนคาถาของอีกฝ่ายมายังฟอล์กเนอร์
"ฉึก!!"ใบมีอากาศแทงทะลุร่างของฟอล์กเนอร์ที่ช่องท้องพอดี
"ฟอล์ก!!/พี่คะ"ทั้งแคโรลไลน์และมารอทตะโกนสุดเสียง
"มาสเตอร์!!"อินูนอิวิ่งเขามาประคองร่างของฟอล์กทันทีที่เห็น
"อินูอิพาทุกคนหนีไป"ฟอล์กเนอร์กลั้นใจพูด
"แก!! แกเป็นใครแสดงตัวมา!!"มารอทและรอเรนเซ่ตะโกน
"ชั้นเป็นใครน่ะเหรอ ชื่อขอชั้นคือเกล งานของชั้นคือการฆ่าฟอล์กเนอร์ อวาลัสเท่านั้นหมดธุระแล้วลาล่ะ"นักฆ่าคนนั้นแสดงตัว
"ยอมไม่ได้!!บอกว่าใครจ้างแกมา!!มีแล้วบอกมาด้วยว่าทำไม!!"มารอทพูดอย่างเหลืออด
"นักฆ่าอย่างเราจะไม่ถามเรื่องอื่นซอกแซกหรอกแค่มีเงินมาจ้างเราก็ทำ"นักฆ่าคนนั้นระเบิดหัวเราะ
"งั้นก็หมดธุระกับแกแล้ว"มารอทพูดเสียงเย็น
"งั้นก็ดีชั้นไปละ!!"เกลหัวเราะร่า
"Long Rage Slash!!"มารอทฟันดาบเป็นคลื่นเข้าหาเกล
"Vaccum Wall!!"สิ้นคาถาของเกลห้วงสูญญากาศถูกแหวกออกจนคลื่นดาบของมารอทจมหายไป"คิดจะใช้ลมกับชั้นงั้นเหรอ 5 5 5 5 +"
"Rapid Stab!!"มารอทพุ่งเข้าแทงร่างของเกลในช่วงจังหวะที่เกลระเบิดหัวเราะ
"แคโรลดูแลสองคนนั้นด้วย"มารอทตะโกนสั่ง
"ค่ะ!! Heal!!"สิ้นคาถาของแคโรลไลน์บาดแผลของฟาลิชและฟอล์กเนอร์ก็หายเป็นปลิดทิ้ง
"มีแค่แกเท่านั้นที่ชั้นปล่อยไว้ไม่ได้ อุ๊บ!!"มารอทที่เพิ่งพูดจบประโยคก็ล้มลงไปแทบจะทันที
ร่างของมารอทแปรสภาพไปร่างกายของเขาขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ จนในที่สุดเขาก็กลายเป็นมังกรสีแดงสดเกล็ดของมารอทสะท้อนกับแสงอาทิตย์จนสว่างเรืองรองดุจทับทิมบริสุทธิ์
"ก๊าซ...!!"มารอทในร่างมังกรกรีดร้องพร้อมกับพ่นไฟสีแดงสดเข้าเผาผลาญเกลจนมอดใหม่เป็นเถ้าถ่าน เมื่อเกลถูกเผาผลาญจนมอดไหม้แล้วร่างกายของมารอทก็ย้อนกลับเป็นคนอีกครั้ง
"นี่มัน...เกิดอะไรขึ้นครับพี่!!"ฟาลิชถามหน้าถอดสี
"สายเลือดมนุษย์มังกรในตัวชั้นคงตื่นขึ้นมาละมั้ง"มารอทตอบแบบไม่อยากเชื่อปากตัวเอง
"ดูเหมือนเราจะมีเรื่องให้ต้องรู้ให้ได้แล้วล่ะ"ฟอล์กเนอร์พูดพลางมองไปยังร่องรอยของไฟที่มารอทพ่นออกมา
____________________________________________________________________
Chapter 6th:Dragon Wake up
End