มหานครกราเซเอล(
"ถึงแล้วล่ะครับ!!"อินูอิ โมโนยามะเอ่ยขึ้นสร้างกำลังใจให้ทุกคนได้เป็นอย่างดีในเวลาที่พายุเข้าหนักขนาดนี้
"นี่ ตั้งร้านกันก่อนเถอะทุกคน"ฟอล์กเนอร์ อวาลัสสั่ง
"โอเคชั้นทำเองๆ"มาริท ดราโกนัสเสนอตัว
"เดี๋ยวหนูไปซื้อเสบียงก่อนนะคะพี่"แคโรลไลน์ อวาลัสผู้เป็นน้องเสนอ
"เดี๋ยวชั้นไปด้วยสิไปคนเดียวอันตราย"ฟาลิชเสนอตัวอย่ากระตือรือร้น
"เอ่อ...ให้ไปด้วยมั้ยสองคนน่ะอันตราย"รอเรนเซ่ มาซาเอลเสนอตัว
"ไม่ต้องหรอกค่ะเดี๋ยวชั้นไปเองได้ฟาลิชเค้าก็ไปด้วยทั้งคน"แคโรลไลน์บ่ายเบี่ยง
ระหว่างทาง...
"นี่ฟาลิช..."แคโรลไลน์เอ่ยขึ้น
"อะไรหรอแคโรล?"ฟาลิชถามพลางคิดในใจว่า"ต้องเป็นคำถามนั้นแน่ๆ"
"ที่เธอคุยกับชั้นค้างไว้เมื่อวานเลนไทน์ที่ผ่านมาน่ะ นายจะบอกอะไรหรอ"แคโรลถาม
"เอาแล้วไง"ฟาลิชคิดพลางหยุดเดินและถามกลับ"แน่ใจเหรอว่าเธออยากรู้"
"แน่นอนชั้นไม่ชอบให้อะไรมันคาใจ"แคโรลไลน์ตอบ
"คือจริงๆแล้วชั้น..."ฟาลิชตั้งต้นอธิบายอย่างละล่ำละลัก
"วิ้ว...!!"เสียงของลมพายุดังขึ้นเรื่อยๆแข่งกับเสียงของฟาลิช
บนต้นนไม้ต้นหนึ่งที่ไม่ห่างจากพวกเขาทั้งคู่มากนักตัวตลกสองตัวในชุดสีขาวและสีดำมองลงมายังพวกเขาพร้อมกับโต้เถียงกันโดยที่เสียงของพวกเขาไม่มีได้ยินนอกจากพวกเขาสองคนโดยที่ลมพายุไม่สามารถกลบเสียงของเขาทั้งคู่ระหว่างกันได้
"นี่โจ๊กเกอร์ ช่วยหยุดลมของเธอก่อนได้มั้ยเนี่ย!!"เจสเตอร์ตัวตลกในชุดสีดำถามอย่างหงุดหงิด
"ทำไมล่ะเจสเตอร์"โจ๊กเกอร์ตัวตลกหญิงในชุดสีขาวถามเสียงเรียบ
"ก็ชั้นอยากรู้ว่าเค้าจะพูดอะไรกันอ๊ะ!!"เจสเตอร์โวยวาย
"ก็แล้วนายจะอยากรู้ทำไมในเมื่อเธอเองก็รู้คำตอบนั้นอยู่แล้ว"โจ๊กเกอร์ถามเสียงเรียบ
"ชิ!!รู้แล้วเรอะ!!ที่จริงชั้นแค่อยากให้สองคนนั่นเค้าได้คุยกันให้รู้เรื่องไปเลยต่างหากล่ะ"เจสเตอร์อธิบายอุบอิบ
"งั้นก็ได้ แต่ชั้นไม่รู้เรื่องด้วยนะ"โจ๊กเกอร์พูดเสียงเรียบ
"หืม..."เจสเตอร์ถาม
"ข้างหลังนั่น"โจ๊กเกอร์ตอบเสียงเรียบ
"ห๊ะ!!"เจสเตอร์อุทานสุดเสียงเมื่อเห็นมนุษย์หมาป่าสีขาวตัวหนึ่งเดินตรงไปยังหนุ่มสาวทั้งสอง
"คือที่จริงแล้วชั้นชอบเธอมากเลย แคโรลถ้าไม่รังเกียจช่วยคบกับชั้นทีได้มั้ย..."ฟาลิชตะกุกตะกัก
"อะไรนะชั้นไม่ได้ยิน!!"แคโรลไลน์ตะโกนแข่งกับเสียงลม
"กรรร..."เสียงของสัตว์ร้ายดังออกมาจากด้านหลังของฟาลิช
มนุษย์หมาป่าสีขาวตัวหนึ่งกระโดดออกมาจากในป่า
"ฟาลิชหลบ!!"มารอทพุ่งเข้ามาผลักทั้งสองจากด้านไม่ทราบได้ จึงทำให้เขาเป็นฝ่ายถูกขย่ำแทน
"ฟาลิช!! พาแคโรลหนีไป!!"ฟอล์กเนอร์ตะโกนสั่งแข่งกับเสียงลม
"ชั้นปล่อยให้นายเป็นแบบนี้ไม่ได้"ฟอล์กเนอร์พูดเสียงเรียบกับมนุษย์หมาป่าสีขาวและมารอทในร่างมนุษย์หมาป่าสีขาวทั้งคู่นั้น
"กรรร..."มารอทในร่างมนุษย์หมาป่าครางเสียงต่ำ
"นายกลายเป็นแบบนั้นไปหมดแล้วงั้นเหรอ..."ฟอล์กเนอร์ยังพูดต่อ มนุษย์หมาป่าทั้งสองพุ่งเข้าโจมตีฟอล์กเนอร์ แต่ฟอล์กเนอร์ฆ่าได้แค่มนุษย์หมาป่าอีกตัวและร่ายคาถาหยุดการเคลื่อนไหวของมารอทไว้
"บรู้วว...!!"มารอทตั้งต้นหอน
"ชั้นยอมให้นายเป็นแบบนี้ไม่ได้...ขอโทษนะ"ฟอล์กเนอร์พูดต่อเสียงเรียบพร้อมกับเดินเข้าหามารอทอย่างช้าๆ
"โฮ่งงๆๆ...!!"มารอทเห่าคำรามดังขึ้นเรื่อยๆ
"ชั้นจะเป็นสิ่งนี้แทนนายให้เอง"ฟอล์กเนอร์พูดพลางคลายคาถาทำให้ถูกกัดไปหลายแผลและก้มลงจูบมารอท
"ม่ายย...!!"มารอทที่กลับร่างเดิมเพราะฟอล์กเนอร์กรีดร้องขณะที่คว้าร่างของฟอล์กเนอร์ในร่างมนุษย์หมาป่าที่สลบลงไปเพราะการกลายร่างด้วยเวทมนต์เข้ามาในอ้อมกอด
"ขอโทษนะ..."ฟอล์กเนอร์พึมพัมอย่างยากลำบากด้วยเสียงของหมาป่า
ด้านของแคโรลไลน์และฟาลิชที่หลบหนีเข้ามาในกราเซเอล...
"นี่...แล้วพี่ของเราสองคนจะเป็นยังไงมั่งแล้วเนี่ย"แคโรลไลน์พูดน้ำตาคลอ
"ไม่รู้สิ"ฟาลิชพูดความเย็นของพายุไม่ทำให้เขาหนาวเข้ากระดูกได้เท่าความรู้สึกผิดเพราะช่วยพี่ๆของตนไม่ได้ที่เกาะกินใจของเขาจนหนาวเข้ากระดูก
"พวกเธอน่ะมัวทำอะไรอยู่เดี๋ยวพายุจะหนักขึ้นเรื่อยๆแล้วรีบๆหาที่หลบเข้าสิ"เสียงของหญิงชราคนหนึ่งดังขึ้นข้างหลังพวกเขาดึงสติของทั้งคู่กลับมา
"ครับ/ค่ะ!!"ฟาลิชและแคโรลไลน์สะดุ้ง
"ไปซื้อของก่อนเถอะเดี๋ยวทุกคนจะยิ่งเป็นห่วง"แคโรลไลน์กุลีกุจอเร่งฟาลิชที่ลืมเรื่องที่พูดกันที่ชายป่าไปหมดแล้ว
หลังจากนั้น...
"กลับมาแล้วครับ/ค่ะ"เมื่อทั้งคู่กลับมาจนถึงร้านก็พบว่าพี่ๆทั้งสองยังไม่กลับร้าน ทั้งสองมองหน้ากันหัวใจหล่นวูบ
"อ่าวแล้วมาสเตอร์ยังไม่กลับเหรอ"อินูอิถาม
"นั่นสิเห็นว่าตามพวกนายไปนี่นาคลาดกันหรอ"รอเรนเซ่ถาม
ทั้งสองเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นที่ชายป่าให้อินูอิและรอเรนเซ่ฟัง
"งั้นหรอมาสเตอร์มารอทโดนกัดงั้นเหรอ"อินูอิทวนเสียงสลด
"มาสเตอร์ฟอล์กเนอร์"รอเรนเซ่เริ่มสะอื้น
"ฟาลิช!! แคโรล!! ใครก็ได้ช่วยที!!"มารอทตะโกนออกมาขณะที่พยายามผลักประตูเข้ามา
"มาสเตอร์/พี่!!"ทุกคนในร้านตะโกนอย่างประหลาดใจ
"เกิดอะไรขึ้นครับ"ฟาลิชตั้งต้นถาม
"ฟอล์กเนอร์น่ะสิเค้าใช้พลังของเค้าทำให้ชั้นกลับเป็นปรกติอย่างที่เห็นนี่แหละ"มารอทอธิบาย
"แล้วมาสเตอร์ฟอล์กเนอร์ล่ะคะ"รอเรนเซ่ถาม
"สลบไปแล้วล่ะดูเหมือนพลังของเค้าจะทำให้เค้าไม่กลายร่างอย่างสมบูรณ์น่ะแหละ"มารอทตอบ
"ไม่สมบูรณ์?"อินูอิทวนคำ
"ก็กลายร่างเป็นมนุษย์หมาป่าสมบูรณ์แล้วก็กลับมาไม่สมบูรณ์น่ะสิ"มารอทอธิบายพลางพยุงร่างของฟอล์กเนอร์ที่กลับเป็นสภาพเดิมแล้วลงช้าๆ
"พี่เค้าก็กลับเป็นปรกติแล้วนี่นา"แคโรลไลน์ตั้งข้อสังเกต
"หูกับหางครับ!!"อินูอิตอบเสียงดังพลางชี้ไปยังหูและหางของสุนัขที่ตัวของฟอล์กเนอร์
"ใช่มั้ยล่ะ แต่เค้าก็ยังคุมสติได้อยู่นะไม่เหมือนกับชั้นที่เพิ่งได้สติตอนเขาใช้พลังนั่น"มารอทเสริม
"แต่พี่เค้าทำได้ยังไงหล่ะครับไม่เห็นรู้เลยว่าทำได้"ฟาลิชถามต่อ
"อย่ารู้เลยจะดีกว่า"มารอทตอบเลี่ยงๆ
"เดี๋ยวชั้นทำแผลให้เค้าเค้าเอง พวกเธอขึ้นไปนอนเถอะมืดแล้วด้วย"มารอทเสนตัว
คืนนั้น...
"นายนี่ล่ะก็นะ ไม่น่าจะเข้ามาช่วยชั้นเลย น่าจะฆ่าชั้นทิ้งซะจะได้จบๆ"มารอทพูดขึ้นกับตัวเองขณะที่เช็ดตัวให้ฟอล์กเนอร์
"นี่นายคิดว่าชั้นจะฆ่านายได้ลงคองั้นเหรอ"ฟอล์กเนอร์ตอบ
"รู้สึกตัวตั้งแต่ตอนไหน"มารอทถามอย่างตกใจ
"ตั้งแต่แรกแล้วล่ะ"ฟอล์กเนอร์พูดเสียงอ่อน
"นี่ฟอล์ก ที่จริงแล้วชั้น..."มารอทตั้งต้นพูด
"อะไรล่ะ"ฟอล์กเนอร์ถามอย่างเหนื่อยอ่อน
"ที่จริงแล้วชั้น..."มารอทพยายามพูดแต่พูดออกมาไม่ได้
"ถ้านายไม่พูดชั้นของีบหน่อยแล้วกัน"ฟอล์กเนอร์พูดก่อนจะผล็อยหลับไป
"ให้ตายสิพอจะพูดเรื่องนั้นทีไรคำพูดก็ดันติดแหงกอยู่ตรงคอหอยพูดไม่ออกซะที มารอทเอ๊ยมีอันว่าชาตืนี้นายไม่ได้คุยกับเค้าให้รู้เรื่องซะทีสิ"มารอทคิด
วันต่อมา...
"พี่คะ"แคโรลไลน์เอ่ยทัก
"อะไรหรอ"ฟอล์กเนอร์เอ่ยถามจากในครัว
"อ้าว!!ไม่เป็นไรแล้วหรอครับมาสเตอร์"อินูอิที่ตามลงมาถามอย่างประหลาดใจ
"อื้อ!!สบายดีแล้วล่ะ"ฟอล์กเนอร์ตอบ
"เดี๋ยวพี่ไปเดินในเมืองหน่อยพวกเธอกินอะไรเสร็จแล้วก็เปิดร้านเลยแล้วกัน"ฟอล์กเนอร์เอ่ย
"ชั้นไปด้วยสิ"มารอทที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จเสนอตัว
"ไปแต่งตัวซะไป!!"ฟอล์กเนอร์สั่ง
"ตื่นแล้วจ้า แคโรลมีอะไรกินมั่ง"ฟาลิชที่เพิ่งตื่นถาม
"มีแค่ข้าว กับข้าวน่ะทำกันเองแล้วกัน"ฟอล์กเนอร์ตะโกนบอก
"อ้าว!!มาสเตอร์หายดีแล้วหรอ"รอเรนเซ่ถามออกมาจากในห้อง
"เค้าฟื้นแล้วล่ะ!!เดี๋ยวดูร้านให้ด้วยนะเดี๋ยวชั้นจะไปเดินในเมืองกับฟอล์กเค้าหน่อย"มารอทบอก
"ค่ะๆๆ!!"รอเรนเซ่ตอบรับ
____________________________________________________________________
Chapter 7th:Wolf Howl
End