วันหนึ่งในโรอาร์...
"แล้วพวกเธอจะออกเดินทางต่อวันไหนล่ะ"โครวัสถามขึ้นในห้องอาหาร
"คงราวๆมะรืนนี้ครับ"ฟอล์กเนอร์เอ่ยเสียงเรียบ
"นี่นายน่ะ!!อย่ายุ่งกับของคนอื่นให้มันมากนักจะได้มั้ย!!"มารอทตะโกนลงมาจากบันไดเวียน
"ผมแค่เก็บเสื้อให้พี่แค่นี้เองทำไมต้องว่ากันขนาดนี้ด้วยล่ะ!!"ฟาลิชตะโกนตามมาติดๆ
"อย่ามายุ่งกับของชั้นก็แล้วกัน แล้วหัดทำอะไรให้เป็นประโยชน์ซะบ้างก็พอ!!"มารอทตะโกนก้อง สิ้นคำพูดของมารอทฟาลิชวิ่งก้มหน้าตรงออกนอกปราสาทไปในทันที
"มารอท!! มานี่!!"ฟอล์กเนอร์เรียก
"อะไร!!"มารอทที่ยังควบคุมอารมณ์ไม่ได้ถามกลับ
"ทำไมขึ้นเสียงกับชั้น"ฟอล์กเนอร์ที่เริ่มมีอารมณ์ตามถามต่อเสียงเรียบ
"ขอโทษที...ชั้นแค่..."มารอทพูดพลางลากฟอล์กเนอร์ไปยังหลืบหนึ่งของปราสาท"นายจำเสื้อตัวนั้นได้มั้ย เสื้อตัวที่ชั้นใส่ตอนกินเลือดนายเมื่อคืนก่อนน่ะ เลือดนายบังเอิญไหลไปเปื้อนน่ะสิ ชั้นแค่ไม่อยากให้พวกน้องๆรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แค่นั้นแหละ"มารอทอธิบาย
"ก็หัดซักเสื้อซะก่อนก็จบ"ฟอล์กเนอร์บ่น
"ว่าแต่นายเถอะขอดูฟันนายหน่อย"มารอทขัด
"นายจะมายุ่งอะไรกับฟันชั้นเล่า"ฟอล์กเนอร์เลี่ยง
"ชั้นเป็นคนกัดนายมาตั้งหลายครั้งแล้วนะ ชั้นมีสิทธิรู้ว่านายติดเชื้อรึไม่!!"มารอทรบเร้า
"ขึ้นเสียงอีกแล้วนะ..."ฟอล์กเนอร์ขัดเสียงเรียบ"เดี๋ยวชั้นไปดูฟาลิชหน่อย นายห้ามไปไหนเด็ดขาด!! ป่านนี้คงไปได้ซักพักแล้วมั้ง"
เย็นวันต่อมา...
"ฟอล์กเนอร์ยังไม่กลับอีกเหรอ"มารอทถาม
"พี่ยังไม่กลับนะ รู้สึกว่าจะออกไปตามหาฟาลิชแล้วก็หายไปทั้งคู่เลย ไม่ได้กลับมาตั้งแต่เมื่อวานแล้วล่ะค่ะ"แคโรลไลน์ตอบอย่างเป็นห่วง
"ไปกันถึงไหนฟะ"มารอทพึมพัมก่อนจะวิ่งตามออกไป
คืนนั้น...
"ให้ตายสิพี่นะพี่ แค่หยิบเสื้อให้แค่นี้ทำไมต้องมาโวยวายก็ไม่รู้!!"ฟาลิชพึมพัมอย่างเกรี้ยวกราดก่อนจะผล็อยหลับไป
ในความฝัน ฟาลิชเดินอยู่บนถนนมืดๆที่มีเพียงไฟข้างทางเท่านั้นที่มีแสงสว่างเรืองๆมองได้ไม่ไกลนัก ปลายสุดของถนนนั้นปรากฏเป็นร่างตัวตลกในชุดสีดำที่เคยพบกับเขาเมื่อครั้งก่อนถูกดูลาฮาร์นโจมตีที่เมืองมิวเอรอส
"ค...คุณเจสเตอร์..."ฟาลิชตะกุกตะกัก
"ไม่ต้องเรียกคุณหรอก"เจสเตอร์ทักหน้าระรื่น
"แล้วที่นี่คือ..."ฟาลิชเริ่มสงสัย
"ความฝันของเธอ ถูกแล้ว"เจสเตอร์อธิบาย พลางชี้ไปยังม้านั่งหินอ่อนข้างทาง"นั่งสิ"
"แล้วนี่คุณ..."ฟาลิชทำท่าจะถาม
"ชั้นมาอยู่ในความฝันของเธอได้ไงไม่สำคัญ"เจสเตอร์ตอบ
"คุณมาที่นี่...ทำไม"ฟาลิชถาม
"ชั้นจะมาบอกเธอว่า เธอมีพลังอยู่ในตัวเยอะมากนะ ใช้พลังนี่ให้เป็นประโยชน์หน่อยสิ"เจสเตอร์ตอบ
"ยังไง..."ฟาลิชถามต่อ
"ล่าอะไรซักอย่างสิ ทำให้พี่งี่เง่าของเธอรู้ไปเลยว่าเธอเองก็มีดี"เจสเตอร์อธิบาย ก่อนที่ความมืดจะโรยตัวลงมาบดบังทุกอย่างจนมิด
"หือ...!!"ฟาลิชสะดุ้งสุดตัว"นี่เช้าแล้วเหรอเนี่ย"
โลกปีศาจ...
ปราสาทตระกูลอวาลัส...
"นายคิดว่านายทำอะไร"โจ๊กเกอร์ถามเสียงแข็ง
"ปล่าวซะหน่อย"เจสเตอร์ปฏิเสธ
"นายบอกให้เด็กนั่นออกไปเสี่ยงอันตราย!! ทำไม!!"โจ๊กเกอร์ตวาด
"ก็แค่อยากให้พี่เค้ายอมรับ"เจสเตอร์โกหก
"โกหก!!"โจ๊กเกอร์ขึ้นเสียงดังขึ้นเรื่อยๆ"บอกความจริงมา!!"
"โอ๊ยๆ!! พอที!! ชั้นแค่จะให้พวกที่คอยถ่วงเวลาของนายท่านหายไปน่ะโอเค๊!! พวกที่จะทำให้นายท่านมาที่ฝั่งนี้ไม่ได้!! พอใจรึยัง!! เธอเองก็ต้องการให้นายท่านมาที่ฝั่งนี้เหมือนกันไม่ใช่รึไง!!"เจสเตอร์หมดความอดทน
"แต่ต้องไม่ใช่แบบนี้!! จะให้นายท่านเสียใจไม่ได้!! เด็กคนนั้นก็เป็นคนสำคัญคนหนึ่งของนายท่าน!! เข้าใจมั้ย!! จะให้เขาเสี่ยงอันตรายไม่ได้!!"โจ๊กเกอร์แผดเสียง
"งั้นเธอคิดจะทำยังไง!! ปล่อยเอาไว้!? คิดว่าแบบนั้นนายท่านจะยอมทิ้งโลกฝั่งโน้นไว้แล้วมากับเรา!?"เจสเตอร์เริ่มโวยวาย
"ยังไงซะชั้นรู้ว่านายท่านจะมา!! รอถึงตอนนั้นพยายามอยู่เฉยๆไม่ทำอะไรไม่ได้รึไง!!"โจ๊กเกอร์ตอบ
"ชั้นไม่รอให้ความหวังลมๆแล้งๆของเป็นจริงหรอก!! ชั้นจะทำตามแบบของชั้นเท่านั้น!!"เจสเตอร์ตวาดก่อนจะหายตัวหนีไป
คืนนั้น...
ปราสาทโรอาร์...
"นี่ฟอล์กเนอร์กับฟาลิชยังไม่กลับมาอีกเหรอ..."มารอทถามอย่างเหนื่อยอ่อนในห้องอาหาร
"มาสเตอร์ฟอล์กเนอร์กลับมาแล้วครับแต่คุณฟาลิชดูเหมือนจะยังไม่กลับมานะ"อินูอิตอบลอยๆ
"หาแต่เรื่อง..."มารอทพึมพัม
"อะไรนะคะ"รอเรนเซ่ถาม
"ป...ปล่าวๆ!!"มารอทโกหก
ห้องนอนของฟาลิช...
"ใครเปิดประตูทิ้งไว้ฟะ..."มารอทพึมพัมขณะเดินขึ้นบันไดพลางตรงเข้าไปปิดประตูห้องนอน
"อย่าปิด..."ฟอล์กเนอร์พูดออกมาจากห้อง
"ฟอล์กเนอร์!!"มารอทพูดอย่าตื่นเต้นพลางวิ่งตรงเข้าห้องอย่ารวดเร็วพลางปิดประตูรั้งท้าย
"นายปิดประตูทำไม?"ฟอล์กเนอร์ถามเสียงเรียบ
"นายจะไปไหนน่ะ แล้วนั่นเอาของเจ้าฟาลิชไปทำไม?"มารอทถามเมื่อเห็นข้าวของของฟาลิชลงไปอยู่ในหีบอย่างเป็นระเบียบ
"เดี๋ยวชั้นจะออกไปตามหาหมอนั่นอีกครั้ง แล้วก็เลยจะเอาของของหมอนั่นไปด้วย ชั้นคิดว่าหมอนั่นคงต้องใช้ของพวกนี้น่ะสิ"ฟอล์กเนอร์ตอบเสียงเรียบ
"นี่ นายจัดของพวกนั้นเสร็จแล้วใช่มั้ย ชั้นขอเลือดนายหน่อย..."มารอทถามพลางถอดเสื้อออก
"ได้สิ แล้วนั่นนายถอดเสื้อทำไม?"ฟอล์กเนอร์ถาม
"ชั้นเดาถูกใช่มั้ยว่านายกลายเป็นแวมไพร์ไปแล้วน่ะ..."มารอทถามกลับ
"ก็ใช่ เอาสิยื่นแขนมา จะได้แลกเลือดกันเลย..."ฟอล์กเนอร์พูดพลางยื่นแขนให้
"ไม่เอาหรอก!! ชั้นต้องใช้แขนนะเฟ้ย!! อย่าลืมสิว่าชั้นต้องใช้ดาบ!!"มารอทแย้งพลางหัวเราะ
"งั้นจะเอายังไง"ฟอล์กเนอร์เริ่มหงุดหงิด
"ที่คอ..."มารอทพูดพลางชี้คอของตัวเอง
"ชิส์ ก็ได้ๆ งั้นกินเลือดชั้นเร็วๆ ชั้นจะได้กินมั่ง"ฟอล์กเนอร์พูดต่อพลางขยับแขนไปหามารอท
"ไม่เอา นายก็มากินที่คอชั้นมั่งสิ จะได้พร้อมกันได้"มารอทต่อ
"อี๋!! น่าเกลียดตายชัก!!"ฟอล์กเนอร์ปฏิเสธเสียงแข็ง
"จะกินรึไม่กิน"มารอทพึ่งตัวเข้ามาใกล้
"ก็ได้ๆ!!"ฟอล์กเนอร์ตกลงก่อนที่เขี้ยวของทั้งสองจะเจาะทะลุคอของกันและกัน
ครู่ต่อมา...
"ให้ตายสิ เลือดนายหวานชะมัด กินน้ำตาลให้มันน้อยๆหน่อยสิ"ฟอล์กเนอร์บ่นอุบ
"ไม่เอาน่า...จะว่าไปนายเองก็แข็งแรงผิดกับที่เห็นเยอะนะ ชั้นกินเข้าไปขนาดนั้นยังเฉยๆเลยอ่ะ"มารอทพูดเสียงใส
"จะว่าไป...สร้อยนั่นนายใส่ตั้งแต่เด็กแล้วนี่นา... สร้อยอะไรอ่ะ"ฟอล์กเนอร์ถามพลางมองไปยังสร้อยทรงเศียรมังกรบนคอของมารอท
"ของพ่อน่ะ ตกทอดกันในตระกูลชั้นมาหลายรุ่นแล้วล่ะ เห็นการตายของคนในตระกูลเกือบทุกคน พ่อบอกให้ชั้นใส่ตั้งแต่เกิดแล้วล่ะ"มารอทอธิบายอย่างสบายอารมณ์
"งั้นเหรอ..."ฟอล์กเนอร์พูดพลางมองไปยังมารอทอย่างเห็นใจ"เดี๋ยวชั้นออกไปตามหาน้องนายก่อนแล้วกัน..."
ป่าตะวันตกของโรอาร์...
"หาไปหามาไหงเรามาโผล่เอาตรงนี้ได้ล่ะเนี่ย..."ฟอล์กเนอร์พึมพัมก่อนจะตะโกนเรียกชื่อฟาลิชไปเรื่อยๆ
"เค้าอยู่ในป่า"โจ๊กเกอร์โผล่ออกมาจากด้านหลังของฟอล์กเนอร์
"แก!!"โซลอุทาน
"ดิฉันมิคิดว่านี่จะเป็นเวลาที่เหมาะนัก ถ้าเราจะต้องสู้กันนะเพคะ"โจ๊กเกอร์พูดเสียงของเธอดังกังวานออกไปก่อนจะหายตัวไปในความมืด
ป่าโรอาร์...
"อยู่นี่จริงๆด้วย..."ฟอล์กเนอร์ที่เหนื่อยหอบเดินตรงมายังฟาลิชมีเอนหลังพิงต้นไม้และหลับอย่างสงบอยู่ใกล้ๆกับกองไฟกองย่อมๆ
"หืม...พ...พี่ฟอล์ก!!"ฟาลิชอุทานสุดเสียงเมื่อเห็นผู้มาเยือน
"ทำให้ตื่นรึเปล่าขอโทษนะ..."ฟอล์กเนอร์พูอดอย่างอ่อนโยน
"พี่มาที่นี่ทำไม"ฟาลิชพูดโกรธๆ
"เอาของพวกนี้มาให้นาย"ฟอล์กเนอร์ตอบ
"ไม่ได้มาตามผมกลับบอกหรอกเหรอ"ฟาลิชย้อน
"พี่รู้ว่านายอยากอยู่ที่นี่ก่อน พี่จะไม่ขัดหรอกนะ"ฟอล์กเนอร์พูดพลางวางสัมภาระลง
"ขอบคุณครับ ที่จริงผมอยากได้พี่เป็นพี่ผมมากกว่าอีก"ฟาลิชพึมพัม
"พูดอะไรแบบนั้น พี่เธอเป็นห่วงเธอมากอย่างน้อยก็ที่ชั้นคิดล่ะนะ"ฟอล์กเนอร์ที่ได้ยินที่ฟาลิชพึมพัมถาม
"เป็นห่วง? พูดอะไรแบบนั้น!! พี่น่ะเหรอจะเป็นห่วงผม? ฝันไปเหอะ!!"ฟาลิชบ่นอุบ
"เอาน่าๆอย่าเถียงให้เสียอารมณ์เลย"ฟอล์กเนอร์ตัดบทอย่างนุ่มนวล
"เดี๋ยวพี่ไปก่อนนะ โซล อยู่นี่แหละ"ฟอล์กเนอร์พูดพลางส่งโซลออกมาจากเงา"มีอะไรก็เรียกผ่านโซลเค้าแล้วกันนะ"ก่อนจะหันหลังและเดินกลับไป
"ตึง!! ๆ ๆ ๆ"เสียงแผ่นดินสะเทือนดังสนั่นดังออกมาก่อนที่ฟอล์กเนอร์จะออกก้าวเดินไปได้ซักก้าว
"โซล!! พาฟาลิชหนีไป!!"ฟอล์กเนอร์ตะโกนสั่ง
"ไม่!! ผมไม่ไป!! ผมจะสู้!! พี่จะได้เลิกว่าผมซักที!!"ฟาลิชดิ้นรน
เจ้าของแรงสั่นสะเทือนปรากฏตัวออกมาจากหมู่ไม้เบื้องหน้า โกเล็มหินนขนาดมหึมาเดินตรงออกมาอย่างช้าๆ บรรดาต้นไม้ที่ล้มลงเพราะแรงสั่นสะเทือนล้มไปโดนต้นอื่นๆไปเรื่อยๆจนเกิดเป็นที่ราบขนาดใหญ่
"วิ้ง..."แสงจากนัยตาเขียวของโกเล้มส่องเป็นทางลงมายังคนทั้งสอง โดยไม่พูดพร่ำทำเพลง โกเล็มหวดมือขนาดมหึมาฟาดพื้นจนยุบเป็นหลุดลึก
"Guitar Battle Axe!!"ฟาลิชกระโดดฟาดกีตาร์จากด้านบนราวขวาน
"ฮูมมมม..."โกเล็มฟาดมือตรงไปยังฟาลิชอย่างเต็มแรง
"ไม่นะฟาลิช!! Vaccum Barrier!!"ฟอล์กเนอร์ร่ายคาถาเกราะสุญญากาศดีดมือของโกเล็มให้พ้นทาง ผลคือโกเล็มถูกทำลายแต่มือของโกเล็มที่ฟอล์กเนอร์ดีดไปเมื่อครู่พุ่งลงมาทับร่างของเขา
"พี่ฟอล์ก!!/นายท่น!!"ฟาลิชและโซลอุทานเมื่อหันไปเห็นสิ่งที่เกิดขึ้น
"ซ...โซล...พ...ดูแลฟาลิ...ทีนะ...นี่เป็น...คำขอร้องสุดท้ายของชั้น..."ฟอล์กเนอร์พึมพัมอย่างยากลำบากก่อนจะสิ้นใจไปต่อหน้าต่อตาทั้งสอง
"ไม่นะ!! พี่ฟอล์ก!! ไม่นะพี่ผมขอโทษ!! พี่ต้องไม่เป็นอะไรนะ!! ผมขอร้องล่ะ!! พี่ตายไม่ได้ไมใช่เหรอ!! ผมขอร้องล่ะ!!..."ฟาลิชละล่ำละลักทั้งน้ำตา
คืนนั้นฟอล์กเนอร์ตาย...ฟาลิชฝังศพขิงเขาไว้โดยใช้หินที่แตกออกจากร่างของโกเล็มที่ฟอล์กเนอร์ใช้ชีวิตแลกกับชัยชนะของเขาผู้เป็นน้อง โดยเมื่อตรวจอีกครั้งพบว่า ดวงตาสีเขียวของโกเล็มแท้จริงแล้วเป็นผลึนหินธาตุลมที่ทุกคนกำลังตามหาอยู่นั่นเอง
"ผมผิดเอง!! มันเป็นความผิดของผมเอง!! ผมเป็นสาเหตุให้พี่ต้องตาย!! ผมเป็นคนฆ่าพี่!!..."ฟาลิชโทษตัวเอง
"ไม่ใช่ความผิดของใคร นายท่านตายเพราะความต้องการของนายท่านเอง..."โซลปลอบฟาลิชพลางมองดูเงาของเขาที่ขาดจากร่างของฟอล์กเนอร์
"โซล...นายทำสัญญากับชั้นที...ให้พลังชีวิตชั้นเป็นเครื่องไถ่บาปที่ชั้นทำลงไปที"ฟาลิชขอร้อง
"ข...ขอรับ"โซลตกลงทำสัญญาทั้งน้ำตา
ปราสาทโรอาร์...
"กลับมาแล้วครับ!!" ฟาลิชตะโกนเสียงสั่นบอกทุกคนที่รอคอยเขาอยู่
"ฟาลิช!!"ทุกคนวิ่งลงมารับเขาโดยมีอินูอิที่อาสานำของของเขาขึ้นไปเก็บบนห้องเดินนำขึ้นบันไดไป
"นี่...พี่ล่ะ"แคโรลไลน์ถาม ทำให้ฟาลิชที่พยายามเก็บอาการไว้ถึงกับก้าวขาไม่ออก
"ม...ไม่ได้เจอกันหรอก โซลเค้าเป็นคนเจอชั้น แล้วดูเหมือนเค้าจะทะเลาะกับพี่ฟอล์กก็เลยยกเลิกสัญญาแล้วมาทำกับชั้นแทนน่ะ"ฟาลิชโกหก
"ง...งั้นเหรอ"แคโรลไลน์เดินนำทุกคนกลับขึ้นห้องไป ทิ้งให้มารอทอยู่กับฟาลิชกันแค่สองคน
"ก...กลับมาก็ดีแล้วล่ะ"มารอทพึมพัม
"ผมได้ผลึกลมมาด้วยครับ"ฟาลิชหาเรื่องคุย
"ฟอล์กเนอร์คงดีใจนะ เอ้อจริงสิ...พี่ภูมิใจกับนายด้วยนะ"มารอทเอ่ยก่อนจะกลับขึ้นห้องนอนของตัวเองไป
"ไม่ต้องคิดมากนะขอรับนายท่าน..."โซลพูดออกมาจากเงาของฟาลิชที่ทอดอยู่บนผนัง
"อ...อือ"ฟาลิชพึมพัมก่อนที่น้ำตาจะไหลออกมาอีกครั้ง"ไปนอนกันเถอะ ดึกแล้ว"
"ขอรับ"โซลตอบรับทั้งน้ำตา ดูเหมือนจะมีเพียงพวกเขาแค่สองคนที่ต้องรับรู้เรื่องเจ็บปวดที่ไม่อาจบอกใครได้นี้เท่านั้น
_________________________________________________________________________
Chapter 11th:Falkner Died
End
_________________________________________________________________________
จบลงซะทีหลังจากที่อู้มาสองอาทิตย์เต็มๆ(เพราะมีคนเร่ง)
ยาวสุดๆเลยแฮะบทนี้(อีกแล้ว)
เอาไว้บทที่12นึกออกเมื่อไหร่จะได้เจอกันอีกครับ(อิอิ)
แล้วพบกันใหม่นะครับ
ขอบคุณทุกคนที่อ่าน ขอบคุณทุกคนที่โหวต ขอบคุณทุกคนที่ชอบ ขอบคุณทุกคนที่เข้ามา
เอ้อ...เพิ่มหมวดใหม่แล้วนะครับเป็น Q&A กับ Talk จะคุยกันก็ใช้ทางนั้นนะครับ
บาย...