กลางดึก...

          "โซล เรื่องที่เกิดขึ้นคืนนี้น่ะ...ชั้นควรจะทำยังไงต่อไปดี"ฟาลิชที่นอนไม่หลับถาม

          "ไม่รู้สิขอรับ ถ้าเป็นผมคงทำทุกสิ่งทุกอย่างให้จบ อย่างที่...ท่านฟอล์กเนอร์ปรารถณาไว้"โซลตอบเสียงเรียบ

          "นั่นสินะ"ฟาลิชพึมพัมก่อนจะออกไปดูดาวที่ระเบียงอย่างเลื่อนลอย

เช้าวันต่อมา...

          "นี่ แล้วฟอล์กยังไม่กลับแบบนี้แล้วจะเอาไงต่อล่ะ"มารอทถามลอยๆ

          "เราจะไปต่อครับ"ฟาลิชตอบอย่างจริงจัง

          "บ้าไปแล้วเหรอ นายน่ะ ฟอล์กเนอร์หายตัวไปนะ จะให้เราเดินทางต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นรึไง!!"มารอทเริ่มมีอารมณ์

          "ไม่เป็นไรหรอกครับเราก็ทิ้งจดหมายไว้ก็ได้ อย่างพี่ฟอล์กน่ะเค้าตามเราได้สบายอยู่แล้วล่ะ"ฟาลิชตอบ

          "จะว่าไปก็จริงล่ะนะ"มารอทเห็นด้วย

          "งั้นเราไปวันนี้เลยมั้ย"ฟาลิชเร่ง

          "ด...ได้"มารอทตอบอย่างไม่มีทางเลือก

          "ยังไงซะของเราก็เก็บเตรียมไว้นานแล้วนะครับ ไปเลยก็ยังได้"ฟาลิชเร่ง

          "อื้อ...งั้นผลึกชิ้นต่อไปที่เราจะตามหาคืออะไรล่ะ"แคโรลไลน์ถาม

          "แสง..."ฟาลิชตอบอย่างไม่รู้ตัว

          "แล้วจะเริ่มที่ไหนล่ะครับ"อินูอิถาม

          "บางทีชั้นอาจช่วยได้"รอเรนเซ่เสนอ"ชั้นพอจะรู้จักของที่น่าจะใช่อยู่บ้าง"

          "อะไรนะ!!"มารอทถาม

          "ก็พวกเธอเคยได้ยินเรื่องคทานักบุญแห่งซันซาเรียมั้ย"รอเรนเซ่ตอบ"คทาที่รักษาได้ทุกอย่างน่ะ"

          "นั่นมันไม่เพ้อเจ้อไปหน่อยรึไง"อินูอิถาม

          "แล้วถ้างั้นทำไมดาบล่าวิญญาณแห่งมันซารอสถึงได้มาวางแหมะอยู่ตรงนี้ล่ะ"รอเรนเซ่ยกตัวอย่าง

           "เธอหมายถึงดาบนี่งั้นเหรอ"มารอทถาม

          "ถูกแล้วล่ะ ดาบนั่นแหละ"โครวัสที่เพิ่งเดินลงบันไดมาอธิบาย

          "งั้นเรื่องคทาก็มีอยู่จริงงั้นสินะครับ"ฟาลิชถาม

          "ก็คงจะใช่ล่ะนะ...แต่ปัญหาก็คือเราไม่รู้ว่ามันอยู่ที่ไหนเนี่ยแหละ"โครวัสตอบ

          "เรื่องนั้นไม่ยากหรอก...ในประวัติศาสตร์น่ะ มันโผล่ออกมาหลายครั้งมากๆเลยด้วย"รอเรนเซ่อธิบาย

          "แต่มันก็หายไปพักใหญ่แล้วนะ คทานั่นน่ะ"อินูอิแย้ง

          "ไม่หรอก มันยังอยู่ ชั้นรู้แล้วว่าที่ไหน"แคโรลไลน์ต่อ

          "ที่ไหน?!"ทุกคนได้แต่ถามเป็นเสียงเดียวกันเมื่อได้ยินสิ่งที่สาวน้อยพูดขึ้น

          "โบสเซนต์มารูโน่"แคโรลไลน์ตอบ

          "นั่นมันอยู่ในเมืองที่พวกเราอยู่ตอนเด็กๆไม่ใช่เหรอ"ฟาลิชถาม

          "นั่นแหละ ตอนเด็กๆพี่ชอบพาไปที่นั่น ตอนนั้นชั้นไม่รู้หรอกว่าทำไม แต่ว่าที่นั่นมีรูปสลักหินอ่อนขนาดเท่าคนจริงที่แกะสลักเป็นรูปทูตสวรรค์เพศหญิงถือคทายื่นออกไปทางประตูหลักอยู่นะ เป็นไปได้มั้ยว่าคทานั่นแหละ คือคทาที่ว่า"แคโรลไลน์ตอบอย่างละเอียด

          "งั้นเราจะไปกลับไปเอาคทานั่นกันก่อนแล้วค่อยเดินทางต่อนะ"ฟาลิชสรุป

          "เอางั้นก็ได้"ทุกคนตกลง

เมืองโมรูนนา...

          "พ่อทราบอยู่แล้วว่าพวกลูกต้องมารับคทานั่นไม่วันใดก็วันหนึ่ง เพราะแม่ของลูกเป็นคนที่ฝากคทานั่นไว้กับพ่อเอง อันที่จริงรูปสลักนั่นก็ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นรูปสลักของแม่ของลูกเองเช่นกัน"บาทหลวงอธิบายอย่างอ่อนโยนก่อนจะเดินนำออกมายังลานที่รูปสลักตั้งอยู่

          "นี่เหรอคะ...แม่น่ะ"แคโรลไลน์ถามอย่างดีใจเมื่อรู้ความจริง

          "ใช่ ว่าแต่พี่ชายของลูกไม่มาด้วยกันเหรอ"บาทหลวงถามอย่างสนใจ

          "พี่เหรอคะ...ฟาลิชบอกว่าเดี๋ยวก็ตามมาถึงเองแหล่ะค่ะ"แคโรลไลน์ตอบอย่างใจลอยพลางมองรูปปั้นทูตสวรรค์ตรงหน้า

          "อันที่จริง..."ฟาลิชพูดแทรกเมื่อเห็นแคโรลไลน์ตั้งความหวังว่าซักวันพี่ชายของเขาจะกลับมา"พ...พี่ฟอล์กตายแล้วล่ะครับ...ผ...ผมนี่แหล่ะ...ผมนี่แหล่ะที่ทำให้เค้าต้องตาย...ผมนี่แหล่ะที่ทำให้เค้าตาย"ฟาลิชเริ่มคร่ำครวญ

          "พาเขาเข้าไปในโบสก่อนสิ"บาทหลวงแนะนำ