เธอจะต้องหายโกรธฉัน !!
เฮ้ย O_O !!
ถ้าฉันไม่บังคับเธอ พวกเธอก็จะไม่คุยกับฉัน -^-
ได้ยังไง ไม่เห็นจะเข้าท่าเลย
ไม่รู้ รู้แต่ว่าเธฮต้องหายโกรธฉัน วันนี้ เวลานี้ และตอนนี้ !! ไมค์บอกเสียงหนักแน่น
อะไรกันเนี่ย มีการมาบังคับด้วยนะ
ไม่เอาหรอก ฉันยังโกรธนายอยู่ !!
ก็นั่นไง ฉันถึงได้บังคับเธอ
ก็จะไม่หายโกรธน่ะ อยากโดนเตะเหรอไง ฉันบอกอย่างเอาเรื่อง
และเธออยากโดนจูบรึไง
TOT เอื๊อก !!! แง ทำไมต้องขู่แบบนี้ด้วยเนี่ย ไอ้บ้า !!!
หึ ๆ เข้าใจแล้วใช่มั้ย ^^+
ไม่ !! ฉันยังคงยืนยันตามเดิมหากแต่เมื่อไมค์ทำท่าโน้มหน้าเข้ามาใกล้ฉันจึงรีบเปลี่ยนคำทันที Y_Y
ขะ...เข้าใจแล้วค่า ~ TOT
ดีมากกกก ต่อไปนี้ฉันสัญญานะว่าฉันจะไม่ทรยศเธออีกต่อไปแล้ว เรามาเริ่มต้นกันใหม่นะ ^^
ไม่เชื่อหรอ -_- เขาบอกและจ้องตาฉันฉันก็จ้องตาเขากลับเหมือนกัน
แล้วฉันจะเชื่อนายได้ยังไง นายก็รู้ว่าเรื่อง....
โอเค ๆ ฉันเข้าใจนะ แต่ว่าคราวนี้ช่วยให้โอกาสฉันได้มั้ย เรื่องตอนนั้นฉันรู้ว่าเธอเสียใจมากแต่....แต่ฉันก็ขอโทษเธอไปแล้ว หรือจะให้ฉันขอโทษเธออีกเป็นพัน ๆ ครั้งก็ได้นะ ฉันยอมหมดทุกอย่าง เพื่อที่จะ....เพื่อที่จะให้เราได้กลับมาคุยกันอีก....
นะ...
ฉันจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา แววตานี้ไม่มีท่าทีว่าโกหกแต่อย่างใด แต่ฉันก็ไม่สามารถไว้ใจเขาเหมือนแต่ก่อนได้อีกแล้ว
เฮ้อ งั้น....
.
เจอกันอีกสามวัน พูดจบเขาก็เก็บพวกอุปกรณ์ทำแผลใส่กล่องยาตามเดิมแล้วเอาไปวางไว้บนโต๊ะก่อนจะเดินออกไป เขาบอกว่าอีกสามวัน ก็หมายความว่าเขาให้ฉันได้ไปคิดดูสามวันแล้วเขาก็จะกลับมาทวงคำตอบสินะ
ไมค์...นายสัญญากับฉันอย่างนี้ แล้วฉันควรจะทำยังไงดีนะ
นี่ ๆ ฉันเห็นไมค์มองแกมานานแล้วนะ สกายสะกิดฉันพลางหันไปมองทางไมค์นิด ๆ ฉันที่นั่งเม่อลอยอยู่ที่โต๊ะเรียนที่สกายจัดให้ หันไปมองทางไมค์นิด เมื่อฉันสบตากับไมค์ได้แวบเดียวเท่านั้นฉันก็รีบหันกลับมาทันที
มะ....ไม่มีอะไรหรอกม้าง เขาอาจจะเห็นว่าข้างหลังฉันเหมือนหมีควายก็เลยมองน่ะ ไม่มีอะไรหรอก ฉันปฏิเสธเลิกลัก
จะบ้าเหรอ มันไม่ได้เห็นแกเป็นหมีควายหรอก มันเห็นแกเป็นพะยูนมากกว่า -.,-
ไอ้นี่ =_=^
เออนะ ช่างมันเถอะ ยังไง ๆ เราก็จะไม่คืนดีกับมันอยู่แล้วนี่เนอะ
เหรอ -O-
หือ เมื่อกี้แกว่าอะไรนะ
เปล๊า มะ...เมื่อกี้ฉันเรอน่ะ ไม่มีอะไรหรอก แหะ ๆ ^^;;
ทุเรศจริง ๆ -_-
ไม่น่าเผลอปากไปเลยยยยยย -^-
แก ๆ ไปเข้าห้องน้ำกับฉันหน่อยสิ สกายพูด
แกไปคนเดียวไม่ได้เหรอไง
ก็ฉันกะว่าจะชวนแกไปกิน หนมด้วย ><
เชอะ ไปก็ไป ว่าแล้วฉันกับสกายก็พากันเดินออกจาก ในขณะที่กำลังจะเดินออกจากห้องนั้นฉันก็เหลือบไปสบตากับไมค์ก็พบว่าเขาก็มองมาที่ฉันอยู่เหมือนกัน เมื่อได้สบตากันเขาทำปากพงาบ ๆ อ่านออกได้ว่า อย่าลืมนะ หลังจากนั้นฉันก็ถูกลากเดินออกมาจากห้องแล้วเดินตรงยังห้องน้ำ
เหอะ ๆ รู้แล้ว ๆ ฉันไม่ลืมหรอกน่า >O<
แกรอฉันแป๊บนึงนะ เดี๋ยวฉันมา สกายพูดก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำไป
อ๊ะ !!! สวัสดีจ๊ะ เสียงดัดจริตเกินงามดังขึ้นข้าง ๆ เมื่อหันไป ก็ยัยพวกโมน่านี่เอง ! มันมาแล้ว -_-^^
ไม่ได้เจอกันเลยเนอะ แพทพูดพลางแสยะยิ้มอย่างชั่วร้าย
แล้วมาให้ฉันเจอทำไม ฉันพลางจ้องหน้าทั้งสามคนเขม็ง
แหม ๆ ๆ เธอทำให้เพื่อนฉันเสียใจแล้วยังไม่รู้เหรอ โมน่าพูดแล้วทำหน้าตกใจ
ฉันไม่ได้ทำ และจำไว้ด้วย....อย่ามาโทษกันพร่ำเพื่อ ทำตัวไม่ดีเองแล้วยะงจะมาโทษคนอื่นอีก...แบบนี้ผู้ชายที่ไหนเขาจะเอา ฉันพูดพลางยิ้มอย่างผู้ชนะทำเอายัยพวกนั้นแทบกรี๊ด เป็นจังหวะเดียวกับที่สกายเดินออกมาพอดี
ไปกันเถอะว่ะ ฉันบอกแล้วก็ลากสกายออกมาแล้วพากันเดินลงไปซื้อขนม
มีอะไรกับสามคนนั้นน่ะ
เปล่า ก็แค่สามคนนั้นเข้ามาหาเรื่องอีกแล้ว ฉันละเบื่อ -_-
ยังไม่เข็ดกันอีกเหรอ แกก็อุตสาห์ลงโทษพวกนั้นซะ....
ก็มาหาเรื่องว่าฉันไปทำให้เพื่อนของพวกนั้นเสียใจน่ะสิ
หะ ทำไมอ่ะ
ก็พวกนั้นคงนึกว่าฉันเป็นต้นเหตุให้ไมค์กับเยลลี่เลิกกันล่ะมั้ง
หา Ooo !!! สองคนนั้นเลิกกันแล้วเรอะ
เออสิ ยังไม่รู้เหรอ
อืม แต่ก็ดี ชิ สมน้ำหน้า >O<
เลิกเรียน
ตอนนี้พวกเราได้เดินมาถึงหน้าโรงเรียนแล้ว และกะว่าวันนี้พวกเราจะพากันไปกินไอศกรีมกันที่ร้านแถว ๆ โรงเรียน
เฮ้ OoO !!! อยู่ดี ๆ โอริก็โพล่งขึ้นมาและชี้มือไปยังร้านขายอุปกรณ์ตรงมุมถนน
อะไรวะ เทสถาม
นะ...นั่น ๆ
??? << ทุกคน
รอฉันแป๊บนะ เดี๋ยวมา พูดจบโอริก็รีบวิ่งตรงไปยังร้านขายอุปกรณ์นั่น พวกเราจึงต้องรอตามที่เขาบอก แต่ว่า....เขาจะไปไหนกันนะ ดูจากสีหน้าแล้ว....คงจะไม่ได้ปวดอึ๊แน่ ๆ -.,-
10 นาทีผ่านไป
โอริเดินมาพร้อมกับลากคน ๆ หนึ่งมาด้วย ดู ๆ แล้วเหมือนจะเป็นผู้ชายซะมากกว่า แต่หน้าตาก็หน้ารักเอาการบวกกับผมตั้ง ๆ ทรงรากไทรที่แสนจะเท่นั่นอีก พระเจ้า !!!! ทำไมถึงได้เท่ลากไส้อย่างนี้เนี่ย >.,< !!!!!!
เค้าขอโทษถ้ามันสั้นง่ะ
แต่ก็นะ มาอัพให้แล้ว
ขอบคุณมากๆๆๆๆๆๆ
*****************************