“ ยัยบ้า !! เธอฟังฉันอยู่รึเปล่า หันมามองหน้าฉัน แล้วเล่าให้ฉันฟังเดี๋ยวนี้ว่ามีอะไรกันแน่น่ะ >O< !! ”

“ ฉันกับไมค์เป็นสามีภรรยากัน -O- ” ฉันตอบออกไปอย่างรำคาญ ทำเอาสกายเหวอไปกับมุขของฉัน

“ ฉันล้อเล่น -_- ”

“ ชิ ฉันรู้น่า แล้วทีนี้จะเล่าให้ฉันฟังได้รึยังหะ ”

“ เออ เล่าก็เล่าวะ ”

ว่าแล้วก็....

“ ฉอด ๆ ๆ #$%^&^^)*++64&%&%$#!@##$~&^)* ”

“ ไอ้ไมค์นี่มัน... ”

“ มันทำไม -_-+ ”

หลังจากเล่าเรื่องทั้งหมดให้สกายฟังแล้ว คุณเธอก็มีท่าทีสงบลงบ้าง แต่ก็ไม่วายที่จะนินทาไมค์ต่อ

“ ไอ้ไมค์มันหน้าด้าน ฉันจะบอกแค่นี้แหละ ” พูดจบสกายก็กอดอกแล้วเอนหลังพิงกับพนักเก้าอี้ก่อนจะถอนหายใจออกมา

“ ฉันก็ว่ามันหน้าด้านเหมือนแก แต่ฉันจะต้องให้คำตอบมันในวันพรุ่งนี้แล้วนะ ฉันควรจะตอบไมค์ว่ายังไงดีล่ะสกาย ” ฉันพูดพลางเอามือกุมขมับตัวเองอย่างคิดหนัก

“ นี่หมายความว่า...แกใจอ่อนงั้นเหรอข้าวสวย ” สกายพูดพลางจ้องฉันด้วยสีหน้าจริงจัง

“ มันก็อาจจะเป็นแบบนั้น ฉันว่าฉันเริ่มใจอ่อนแล้วล่ะ ”

“ แต่ฉันยังคงจะยืนยันคำเดิมนะไอ้ข้าวสวย -_-++ ( ชิ้งงงง )”

“ ..... ”

ให้ตายสิ มันไม่สนับสนุนง่ะ TOT

“ แกก็ตอบมันไปว่า....แกไม่ให้โอกาสมัน เข้าใจมั้ย ”

“ แต่ว่า.... ”

“ ถ้าแกไม่เข้าใจ....วันพรุ่งนี้ฉันจะไปบอกมันเอง ”

“ หา?? OoO !!! ”

“ เมื่อไหร่มันจะโผล่หน้าออกมาสักทีนะ ” สกายบ่นอุบอิบในขณะที่เรากำลังนั่งอยู่ที่สวนสาธารณะของหมู่บ้านในบ่ายวันอาทิตย์ และ...มันก็เป็นที่นัดพบของการให้คำตอบกับไมค์

“ เดี๋ยวมันก็มาน่า ” ฉันพูดกับสกายที่ตอนนี้เริ่มจะอารมณืไม่ดีขึ้นมา ดูได้จากสีหน้าที่บูดบึ้งของคุณเธอ

“ เดี๋ยวก็มา ๆ ชิ นัดบ่ายสองนี่มันจะบ่ายสองโมงยี่สิบอยู่แล้วนะ ”

“ เอาเหอะน่า ”

ตึก ๆ ๆ ๆ ๆ

เสียงฝีเท้าดังขึ้นมาจากทางด้านหลังและมันกำลังใกล้เข้ามาทุกที ๆ ฉันหันไปดูพลางคิดว่าน่าจะเป็นคนที่รอคอย

“ ฉันมาแล้ว ”

และมันก็ใช่จริง ๆ ด้วย !!

“ มะ.... ”

“ มาแล้วก็ดี วันนี้ฉันกับข้าวสวยจะมาให้คำตอบนาย ^^+ ” สกายพูดขัดฉันขึ้นมาพลางยิ้มเยือกเย็นไปให้ไมค์ที่เมื่อเห็นสกายก็มีสีหน้าแปลกใจไม่น้อย

“ สะ...สกาย ”

“ ใช่ วันนี้เราสองคนจะมาให้คำตอบนายว่า....O_O !!! กรี๊ดดดด หมาน่ารักจังเลยยยย >O< ~ !!! ” อยู่ดี ๆ สกายก็เปลี่ยนเรื่องพูดแล้วหันไปสนใจกับเจ้าหมาน้อยเอ็มเคที่ฉันก็เพิ่งจะสังเกตเห็นซะอย่างนั้น

“ อ๊ายยยย พันธุ์อะไรเนี่ย > < ”

“ พะ...พันธุ์ยอร์กเชียร์ เทอร์เรีย ” ไมค์พูดพลางหันมามองหน้าฉันอย่าง งง ๆ ส่วนสกายตอนนี้ก็ลงไปนั่งทำความรู้จักกับเจ้าเอ็มเคขนปุยซะแล้ว ให้ตาย ภาพเคร่งขรึมนี่หายหม้ดดดด -_-‘

“ สะ...สกาย =_= ” ฉันสะกิดสกายยิก ๆ เพื่อให้มันรู้ตัวซะบ้างว่าได้เสียฟอร์มไปไม่เป็นท่าเรียบร้อยแล้ว

“ อะไรของแกฮะ ” แต่มันก็ไม่ได้สนใจเลยสักกระจิดนึง เฮ้อ VOV^ !

“ แก...มีเรื่องต้องคุยกับไมค์ไม่ใช่เรอะ ”

“ O_O !! ”

“ ... ”

“ จะ...จริงด้วย >O< ” ว่าแล้วก็รู้สึกตัวสักที สกายเด้งตัวลุกขึ้นพลางจัดการปัดเสื้อผ้าของตัวทั้ง ๆ ที่มันก็ไม่ได้เลอะเลยสักนิดอย่างวางมาด

“ อะแฮ้ม ๆ ! ” และก็ตามมาด้วยเสียงกระแอมอย่างน่าหมั่นไส้

“ .... ” ไมค์เงียบเพื่อที่จะรอฟังคำที่สกายจะพูดต่อไป

“ ก็อย่างที่ฉันบอกไปนั่นแหละ ว่าวันนี้เราสองคนจะมาให้คำตอบนาย ” สกายกลับมาที่โหมดสีหน้าจริงจังอีกครั้ง

“ แล้วเธอมาเกี่ยวอะไรด้วย ” ไมค์ถามอย่างไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่นัก

“ ไม่ต้องถามหรอก นายนั่นแหละมายุ่งกับข้าวสวยทำไม ทำกับมันถึงขนาดนี้แกยังไม่สำนึกอีกหรือไง ! ” สกายพูดออกมาอย่างไม่พอใจบ้าง และฉันก็รู้สึกได้ว่าบรรยากาศเริ่มคุกรุ่นขึ้นเมื่อสองคนนั้นเริ่มจ้องตากันอย่างไม่มีใครยอมใคร

“ ก็ฉันแค่อยากจะมาแก้ตัว แค่นี้ไม่ได้หรือไง ”

“ ไม่ได้ !! ”

“ …. ”

“ คำตอบคือไม่ได้ นี่ไงคำตอบที่นายอยากได้ไง ไมค์ ได้ยินมั้ยว่าข้าวสวยปฏิเสธ  ข้าวสวยไม่ให้โอกาสแก อย่ามายุ่งกับพวกเราอีก !!! ”

“ !!! ”

มะ...ไม่นะ แกตอบไปแบบนั้นไม่ด้ายยยยย

“ ไป ข้าวสวย ” และทั้งหมดก็จบลงด้วยสกายดึงฉันออกมาแล้วพาฉันกลับบ้าน

วันจันทร์ที่โรงเรียน ณ ห้องของสกาย เวลา 7.00 น.

“ ไอ้สกาย...แกมันใจร้าย T^T !!! ”

“ -_- ”

“ แกมันเผด็จการ !! ”

“ -_-+ ”

“ แกมันบ้า บ้าที่สุดเลย !! ”

“ -_-++ ”

“ ทั้ง ๆ ที่ฉันก็ไม่ได้คิดแบบนั้นซะหน่อย แล้วแก.....ฮึ่ม ฉันจะไปคุยกับไมค์มันให้รู้เรื่อง !! ”

พรวดดดด

ปึง !!

“ หยุดเดี๋ยวนี้เลยนะไอ้บ้า !!! ” สกายลุกพรวดขึ้นมาพร้อมกับเก้าอี้ที่ล้มหงายหลังลงไปอยู่ที่พื้นก่อนจะชี้หน้าตะโกนใส่ฉัน

“ ถ้าแกไปล่ะก็...ตั้งแต่วันนี้เราไม่ต้องมาคุยกันอีก !! ”

อ๊ายยยยย TTOTT คนหนึ่งก็เพื่อน อีกคนหนึ่งก็.....

“ ลองไปดูสิ -_-++ ”

“ ฮึ่ย !!! ” ฉันสบถภายในลำคอเบา ๆ ก่อนจะเดินออกมาจากห้องเรียนของสกาย

“ แกจะไปไหน ” แต่ยังไม่ทันพ้นประตูสกายก็ถามขึ้นมาอีก

“ กลับห้อง ไม่ต้องห่วงหรอกน่า ” ฉันพูดเสียงห้วนก่อนจะหันหลังเดินออกไปแล้วตรงไปที่ห้องเรียนของตัวเอง

ให้ตายสิ หนักใจชะมัด คนนึงก็ขอร้อง คนนึงก็ห้าม โอยยยย เครียด !!

“ หึ ๆ ฉันไม่ยอมง่าย ๆ หรอกนะข้าวสวย ” ในขณะที่กำลังจะเดินเข้ารั้วบ้านของตัวเองอยู่นั้น เสียงของใครคนหนึ่งก็ดังขึ้น

ไมค์ !! ว๊ากกกกกก อะไรกันวะเนี่ย อย่างงี้ต้องหนี หนีเข้าบ้าน หนีเข้าบ้านไปเลยยย >0<

“ อย่าเพิ่งไปไหนนะ รอด้วยสิ ” ฉันรีบเดินดุ่ม ๆ เข้าบ้านไปทันทีโดยไม่สนใจเสียงเรียกข้างหลังที่ดังอยู่เรื่อย ๆ

ปัง !!

สุดท้ายฉันก็เข้ามาในบ้านจนได้แต่ก็ยังไม่ไปไหน ฉันกลับยืนพิงประตูพลางถอนหายใจออกมา ถึงแม้ว่าฉันอยากจะปรับความเข้าใจกับไมค์ก็เถอะนะ แต่ตอนนี้น่ะ ขอไว้ก่อนละกัน หนักใจมากจริง ๆ ปวดหัว ขอหลับได้มั้ยเนี่ย

Zzz….

***************************************

อัพ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ

ขอบคุณทุก ๆ คนที่เข้ามาอ่านเหมือนเดิมนะคะ

แล้วจะรีบแต่งให้ครบ ๆ เล้ยยยยยยย

โอเค

แค่นี้ก่อนละกันนะ ( รู้ว่าตอนนี้มันสั้น เค้าขอโตดน้า TOT~)

ตอนหน้าเจอกันน้างับ (^O^)//