ด้านของสกาย

ฉัน....ฉันไม่ได้ตั้งใจจะผลักข้าวสวยให้ล้มไปแบบนั้นนะ !! นี่คือสิ่งที่ฉันอยากจะตอบออกไป แต่ไม่มีใครฟังฉันเลย ฉันรู้ว่าฉันทำผิด และตอนนั้นฉันไม่มีสติ เอาแต่โมโหลูกเดียว ให้ตายสิ ข้าวสวยเจ็บอยู่แท้ ๆ ทำไมฉันถึงเลวทรามต่ำช้าได้ขนาดนี้นะ YOY ไม่รู้แหละ ยังไงวันนี้ฉันจะง้อพวกนั้นให้ด้ายยย ( TOT )o !!

หลังจากเทสและโอริพาข้าวสวยเดินไปห้องพยาบาลแล้ว ฉันก็ค่อยปาดน้ำตา แล้วค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน และก็ได้พบกับ...

“ ไงจ้ะ ทะเลาะกันล่ะสิ ตายแล้ว ดูสิดู ตัวเธอดูไม่ได้เลยนะเนี่ย ” เสียงเย้ยหยันของโมน่าดังขึ้นพร้อมกับพวกอีกสองคนที่ยืนดูอยู่ข้างด้วยความสมเพช

ไอ้พวกนี้มันจะมาไม้ไหนกัน !!

“ ที่ทำลงไปเนี่ย เธอคิดว่ามันมากไปหน่อยมั้ย ”

ใช่ ฉันคิดว่ามันมากไปหน่อย บางที...ฉันควรจะเปิดใจซะบ้าง

“ ฉันคิดว่ามันไม่มากไปหรอกนะ ” โมน่าพูดขึ้นทำให้ฉันมองไปที่คุณเธออย่างสงสัย ฉันว่านะ...ยัยนี่จะต้องมาทำให้ฉันกับข้าวสวยแตกกันแน่ ๆ พอดีฉันไม่โง่พอน่ะนะ -_-

“ เพราะมันดีสำหรับพวกเรา...มาร่วมมือกันมั้ย ”

นั่นยังไง เห็นแก่ตัวชัด ๆ

“ ว่าไงล่ะ ถ้าเธอจะร่วมมือ เธอก็ทำในสิ่งที่เธอต้องการ คือ แยกไมค์กับยัยข้าวสวยนั่นออกจากกันให้ได้ และส่งไมค์มาคืนให้กับเยลลี่ซะ ”

ฉันยืนกำหมัดแน่ พลางมองไปที่ยัยพวกเห็นแก่ตัวอย่างเคียดแค้น ชั่ว !! ชั่วมาก ๆ

“ พวกแกน่ะมันเห็นแก่ตัว !! ” ฉันตะโกนออกไป

“ !!! ”

“ พวกเธอน่ะมันชั่ว !! เลว !! ทราม !! ต่ำ !!! ”

“ OoO !! ”

“ สนุกนักหรือไง วัน ๆ นี่ไม่มีอะไรทำใช่มั้ยถึงต้องมาคอยทำให้คนอื่นเขาแตกแยกกันน่ะ อ๋อ ฉันรู้แล้วว่าวัน ๆ เธอทำอะไร เธอก็ดีแต่ยั่วผู้ชาย ใช่มั้ยล่ะ !! แล้วรู้เอาไว้ด้วยนะว่า ฉันมีศักดิ์ศรีพอที่จะไม่ลงไปเกลือกกลั้วกับคนต่ำ ๆ อย่างพวกเธอ!! และขอโทษที่พวกเราเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน โกรธแค่นี้มันไม่ถึงกับแตกแยกหรอกโว้ย !! ไอ้พวกโง่ !! รู้เอาไว้และจำใส่สมองควายของพวกเธอซะด้วยนะว่าพวกเราเป็นเพื่อนกัน เราจะไม่หักหลังกัน ถึงแม้มันจะเคยมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นมาแล้วก็ตาม แต่ถ้าคน ๆ นั้นเขามีจิตสำนึก พวกเราก็พร้อมที่จะให้อภัยได้ เข้าใจมั้ย !!!!! ” พูดจบก็เดินชนพวกนั้นออกมา จนพวกนั้นต้องล้มลงไปกองอยู่กับพื้นเป็นโดมิโน

ถ้อยคำที่ออกไปเป็นชุด ๆ ฉันรู้ว่ามันแรงพอ ถ้าพวกนั้นยังไม่สำนึกอีก ฉันก็ไม่รู้ว่าจะเรียกพวกนั้นว่าอะไรแล้ว !! เรื่องที่พวกเราทะเลาะกันในวันนี้....มันไม่สามารถที่จะแยกพวกเราออกจากกันได้หรอก พวกเราน่ะ รักกันจะตาย ในวันนี้ เรื่องที่เกิดขึ้น สอนฉันได้เยอะเลยล่ะ ฉันตัดสินใจแล้ว.....ฉันจะไปง้อทุกคน รวมถึงไมค์ด้วย !!!!

จบด้านของสกาย

ทำไมพวกนั้นไปคุยกันนานจังนะ ชักรอไม่ไหวแล้วนะเนี่ย -*- หรือฉันจะตามไปดีล่ะ โอ๊ย ไม่เอาอ่ะ ขี้เกียจเดิน นอนรอละกัน -O- Zz

“ มาแล้ว ”

ป้าบ !!

“ โอ๊ย -O- ” พอจะนอนก็มีคนมากวนอีกแล้ว โว้ยยยยย จะนอน ๆ !!!และเมื่อเงยหน้าขึ้นมาก็ไดรู้ว่าคน ๆ นั้นเป็นใคร ความอยากนอนก็หายเป็นปลิดทิ้ง และมีความอยากรู้แทรกเข้ามาแทน

“ คุยเรื่องอะรกันน่ะ เล่าให้ฟังหน่อยสิ ” ฉันถามด้วยความอยากรู้อยากเห็นที่มันพุ่งปรี๊ดดดด

“ ข่าวดีน่ะ ^^ “ ไมค์ตอบแล้วยิ้มหน้าบาน

ข่าวดีเหรอ ฉันชอบข่าวดีนะ >O<

“ ข่าวดีอะไร ๆ ๆ ๆ >O< ”

“ อยากรู้จริง ๆ เหรอ ”

“ >_< ”

“ ถ้าเธอรู้แล้วอย่ากระโดดนะ ”

“ อื้อ ๆ ( >.< ) ( _ _ ) ( >.< ) ( _ _ ) ”

“ ฉันท้อง ”

“ =0= !! ”

“ 555 ไม่ใช่หรอก คือว่า....เทสน่ะ ”

เทสทำไม ๆ

“ คือว่าเทสน่ะ ให้โอกาสฉันแล้วนะ เราดีกันแล้ว ^^ ”

“ หา  O0O !!!! ”

“ เทสยอมดีกับฉันแล้ว พวกเรากลับมาเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิมแล้วนะ ”

“ ฉัน... ”

“ ทำไม เธอไม่ดีใจเลยหรอ ( _ _ ) ”

“ มะ...ไม่ใช่ ไม่ใช่สักหน่อย ”

“ …. ”

“ แต่ฉัน... ”

“ ??? ”

“ แต่ฉันดีใจจนพูดไม่ออกต่างหากเล่า >O< ”

“ ^O^ ”

พักกลางวัน

เทส โอริ และไมค์ ในตอนนี้ เรากลับมาเป็นเหมือนเดิมแล้วล่ะ ฉันดีใจจริง ๆ จะเหลือก็แต่...สกาย เฮ้อ คนนี้ก็คงจะยากหน่อยนะ ว่าแต่....โกรธกับพวกเราแล้วตอนนี้มันไปอยู่ที่ไหนหว่า

“ ขอบคุณนะเว้ย ” นั่งเล่นกันอยู่ที่โต๊ะม้าหินใต้ต้นไมใหญ่อยู่ดี ๆ ไมค์ก็โพล่งขึ้นมาซะอย่างนั้น ทำเอาพวกเราต่างหันไปมองที่ไมค์อย่างพร้อมเพรียง

“ ขอบคุณอะไรของแก ” เทสถาม

“ ก็ขอบคุณที่แกให้โอกาสฉันไงวะ รวมถึง....เพื่อนใหม่อย่างนายด้วยนะโอริ ^^ ”

“ อื้อ ”

ฉันชอบตอนนี้เป็นที่สุด ตอนที่พวกเรามีแต่รอยยิ้ม ^^ ยกเว้น....สกาย -_- มันอยู่ไหน ??

แปะ

อะไรบางอย่างหล่นลงมาที่มือของฉัน อะไรเนี่ย กระดาษสีฟ้าเหรอ เขียนว่าอะไรน่ะ -*- ฉันพลิกกระดาษสีฟ้าที่เพิ่งจะหล่นลงมาจากต้นไม้ดู

‘ ฉันขอโทษ ดีกันน้า ~ ’

ใครวะเนี่ย =_= เมื่ออ่านจบฉันก็แหงนหน้ามองขึ้นไปข้างบน และก็พบกับใครบางคนที่ยิ้มแป้นแล้นพร้อมกับโบกมือบ๊ายบายอยู่บนต้นไม้ ก่อนที่กระดาษสีฟ้าที่มีอีกเป็นกระบุงจากในกล่องใบเล็กที่ถืออยู่ในมือของคน ๆ นั้นจะหล่นตามมา

กระดาษสีฟ้าหลายใบค่อย ๆ หล่นลงมา จนมาอยู่กับทุกคน อยากจะบอกว่าเป็นภาพที่สวยมากเลย และเป็นการง้อที่น่ารักสุด ๆ ....ไอ้สกาย

“ อะไรเนี่ย ” เทส โอริและไมค์ต่างหยิบกระดาษสีฟ้าที่ตกลงมาจากด้านบนจนมาอยู่ที่ตักของแต่ละคน เมื่อรู้ว่ามันเป็นอะไรทุกคนก็ต่างแหงนหน้าขึ้นไปด้านบน เมื่อเจอคำตอบก็พากันอมยิ้มกันใหญ่ ส่วนฉันน่ะแก้มแทบจะปริ ^-------^

“ สกาย ” เทสพูดออกมา พร้อมกับสกายที่กำลังหาทางลงมาจากต้นไม้จนในที่สุดก็ลงมาได้สำเร็จ

“ ใช่แล้วล่ะ ฉันเอง ^^ ทุกคนจ๋า ฉันขอโทษน้า ข้าวสวยฉันขอโทษที่ทำให้แกเจ็บ เทสกับโอริด้วยนะ รวมไปถึง....แกด้วยนะไมค์ ฉันเพิ่งจะคิดได้ว่าทำเกินไปจริง ๆ แต่ก่อนอื่น... ”

“ …. ”

“ ดีกันน้า ~ >O<”

******************************

อัพต่อนะค้าอัพต่อ

ถ้ามาอัพทัน

จะมาอัพเพิ่มอีกตอน

----------------------------------