ภายในบ้านอันเงียบสงัด เวลา 6.00 น. มีเพียงแต่....
Zzzz
มีเพียงแต่.....
ครอกกก~ Zzz
=_=
งืมมม -_<
ฉันค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมา พบว่า....ภายในบ้านเริ่มมืดสนิท นี่ฉันหลับมา....ตั้งแต่...เอ่อ 4 โมง....หา !!! OoO สองชั่วโมง ตาย ๆ ทั้ง ๆ ที่อยากจะหลับแป๊บเดียวแท้ ๆ =_=
พรึบ !
ฉันลุกขึ้นแล้วเดินไปเปิดไฟ
ฮ้าวววว แม่ยังไม่กลับอีกเหรอเนี่ย -O- ฉันหาวพลางบ่นกับตัวเองก่อนจะเดินขึ้นบันไดไปยังห้องของตัวเองเพื่อที่จะไปอาบน้ำอะไรให้เรียบร้อยซะ
แต่ว่า.....
ฉันชอบเธอ ข้าวสวย !!!
!!
คะ...ใครน่ะ O_O !!
ฉันรีบเดินไปเปิดม่านออก และก็ได้รู้ว่าคนที่มาสารภาพรักกับฉันนั้นคือ....!!
ฉันชอบเธอแล้ว ได้ยินมั้ย !! ไมค์มองมาที่ฉันหลังจากที่เห็นฉันโผล่มาจากทางหน้าต่าง
ไม่จริงน่า ฉันต้องฝันไปแน่ ๆ ไมค์เนี่ยนะ
ฉันจะตามตื๊อเธอไปเรื่อย ๆ ถึงเธอจะปฏิเสธฉันก็ตาม เขายังคงตะโกนอยู่อย่างนั้น ตะโกนจนคนในบ้านอื่นต้องออกมาดูพลางยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ไปด้วย แต่ฉัน....อึ้ง
ออกมาหาฉันหน่อยสิ !!!
ฉันควรจะทำยังไงดี จะทำยังไงดีเนี่ย โอ๊ยยยย คิดไม่ออก หรือฉันควรจะออกไป หรือไม่ออกดีล่ะ จะเอายังไง จะออกหรือไม่ออกดี จะทำยังไงดี >O<
ถ้าเธอไม่ออก...
งั้นฉันจะไปลากเธอออกมาเอง
หะ ! เฮ้ย O0o ยะ...อย่ามานะ
ฉันค่อย ๆ เดินถอยหลังไปเรื่อย ๆ...เรื่อย ๆ จนหลังไปชนกับกำแพง ฉันหันมองไปรอบ ๆ และก็เจอกับ...บันได ! ใช่แล้วบันได หนีขึ้นห้องไปเลยสิ >O< ว่าแล้วฉันก็รีบก้าวขึ้นบันไดขั้นแรก
แกรก
แต่เพียงแค่ขั้นแรกเท่านั้น ไมค์ก็เปิดประตูบ้านของฉันเข้ามาแล้ว TOT แง ไวเป็นบ้า เอ๊ะ ไม่ได้ ๆ ตอนนี้อยู่ในสถานการณ์เร่งรีบน้ายัยข้าวสวย >_<
เธอหนีฉันไม่พ้นไม่พ้นหรอกน่าข้าวสวย
ว๊ากกกกกกก ไมค์มาแล้ววววววว ต้องรีบ ๆ
ฉันจะจับเธอได้แล้วววว
เฮ้ยยยย OoO !!
หมับ !!
ลงมานี่เลย ไม่ต้องหนีแล้ว
ในขณะที่ฉันกำลังวิ่งขึ้นบันไดขึ้นที่สี่อยู่นั้น ไมค์ก็เข้ามาดึงชายเสื้อของฉันเอาไว้ทำให้ฉันต้องเซไปทางด้านหลัง ทำให้.....
ปึด
เฮ้ยยย O0O !! << ไมค์
อ๊ากกกกก !! << ฉัน
ตุบ ๆ ๆ !!
ปึก !
โอ๊ยย ฉันร้องเสียงดังลั่นเมื่อรู้ว่าตัวเองตกบันไดจากขั้นที่สี่และกลิ้งลงมาถึงชั้นล่าง บวกกับขาที่เจ็บจี๊ดจนฉันกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ โอ๊ย ขาของแนเป็นอะไรไปแล้วเนี่ย ทำไมมันถึงเจ็บได้ขนาดนี้นะ TT^TT
ขะ...ข้าวสวย เจ็บมากไหมเนี่ย ตายโหงแล้วไง ฉันขอโทษนะ ฉันไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ ไมค์รีบลุกลี้ลุกลนเข้ามาดูขาฉันที่ตอนนี้ล้มกองอยู่กับพื้นในท่ากึ่งนอนกึ่งนั่ง
เจ็บมากมั้ย ไมค์ถาม
ฮือ เจ็บ เจ็บมาก ๆ เลย ฮือ ช่วยด้วย YOY ฉันเริ่มแหกปากร้องลั่นพลางจับข้อเท้าของตัวเองที่ยังคงเจ็บอยู่อย่างนั้นและไม่มีท่าทีว่าจะหายเจ็บ
อย่างนี้สงสัยคงจะต้องไปโรงพยาบาลซะแล้วล่ะ
TT^TT
เหอะน่า ไปหาหมอจะได้หายไง มานี่มา เดี๋ยวฉันพาไป ไมค์พูดปลอบฉันอย่างกับฉันเป็นเด็ก ๆ ก่อนจะเข้ามาอุ้มฉัน ถ้าเป็นปกติป่านนี้ฉันคงจะดิ้นหรือไม่ก็เขินจนเป็นลมไปแล้ว แต่ว่าตอนนี้มันไม่ใช่ เพราะตอนนี้ฉันเจ็บเท้ามาก ๆ มากซะจนไม่กล้าที่จะกระดิกเท้าเลยสักนิด แง นี่ฉันจะต้องกลายเป็นคนพิการซะแล้วเหรอเนี่ย ไม่เอาน้า ~ Y0Y
ไมค์อุ้มฉันเดินออกมาถึงนอกบ้านแล้ว และก็ได้พบว่าพวกป้า ๆ ที่อยู่บ้านใกล้เรือนเคียงทั้งหลายแหล่ต่างก็มามุงรายล้อมหน้าบ้านของฉันเต็มเป็นหมด และแถมตอนที่ไมค์อุ้มฉันออกมาจากบ้านก็พากันยิ้มน้อยยิ้มใหญ่กัน เห็นแล้วมันก็เขินเหมือนกันนะเนี่ย Y///Y
ไมค์มาส่งฉันที่ตอนนี้มีเฝือกพันอยู่ที่ขาข้างซ้ายตอนประมาณเกือบสองทุ่ม หลังจากที่ไปโรงพยาบาลกันมาแล้ว หมอบอกว่าฉันแค่เอ็นข้อเท้าฉีกเท่านั้น แค่ประมาณเดือนเดียวก็หายเป็นปกติ ฮู้ ค่อยโล่งใจหน่อย นึกว่าขาหักอะไรเทือกนั้นซะอีก พอกลับมาถึงบ้านแม่ก็ดูมีสีหน้าตกใจมากที่เห็นไมค์พยุงไอ้เฝือก ( อย่างฉัน ) ส่วนมืออีกข้างก็ถือปีกทั้งสองข้างของฉันมาด้วย ( เขาเรียกว่าไม้ค้ำย่ะ ! ) เข้าบ้านมา
ข้าวสวย ! นี่ลูกไปโดนอะไรมาเนี่ยทำไมต้องเข้าเฝือกด้วย OoO !
คือว่า...หนูตกบันไดน่ะค่ะแม่ ฉันพูดพร้อมกับไมค์ที่ค่อย ๆ พยุงฉันให้นั่งลงที่โซฟาก่อนจะยื่นปีกทั้งสองข้างให้ฉัน
แล้วไปทำอีท่าไหนให้ตกบันไดได้ล่ะ ปกติก็เป็นคนไม่ซุ่มซ่ามไม่ใช่เหรอ แม่ถามอย่างจับผิด ฉันกับไมค์จึงหันมามองหน้ากันอย่างมีพิรุจ และจะให้ตอบไปได้ยังไงล่ะว่าไมค์มาสารภาพรักกับฉันจนฉันต้องวิ่งขึ้นบันไดเพื่อที่จะหนีแต่ฉันก็ถูกไมค์ดึงเอาไว้จนตกบันไดน่ะ ฮะ ฉันจะบอกไปแบบนั้นได้ยังไงกันล่ะ !
นี่แสดงว่าทั้งสองคนเล่นกันจนข้าวสวยตกบันไดใช่มั้ยเนี่ยฮะ
.
ทั้งสองคนนี่จริง ๆ เลยนะ จะขึ้นม.ปลายอยู่รอมร่อแล้วยังจะมาเล่นวิ่งไล่จับกันในบ้านอีก และเล่นตรงไหนไม่เล่น มาเล่นตรงบันได ดีนะที่ขาแข้งยังไม่หักไปน่ะ ไม่งั้นก็คงจะยุ่งกว่านี้ จะเล่นอะไรกันก็นึกถึงความปลอดภัยซะบ้างสิลูก เล่นกันไม่ระวังเลย เดี๋ยวถ้าพ่อกลับมาเมื่อไหร่แม่จะฟ้องพ่อ....$%^&*^&jh#$$%*_)*76Ytf%!#%^_()(**&665#^&%$&^*%^*(^%^&*%^#@{)*()_*(&*(&}P{PO*)(&*^
วันต่อมา
วันอังคารที่แสนจะสดใส ฉันต้องเป็นยัยเดี้ยงแบกปีกของตัวเองไปโรงเรียนในสภาพแบบนี้น่ะเรอะ ให้ตาย คงตลกพิลึก
ข้าวสวย กินเร็ว ๆ หน่อย ไมค์มารออยู่หน้าบ้านแล้วลูก
ค่าแม่ =)o(= ฉันกลืนแซนวิชคำสุดท้ายลงคอก่อนจะเอื้อมไปหยิบปีกของตัวเองทั้งสองข้างมาหนีบไว้ที่รักแร่แล้วออกเดินไปยังหน้าบ้านอย่างทุลักทุเล โดยมีแม่ถือกระเป๋านักเรียนไปส่งที่บ้านซึ่งมีไมค์ยืนรออยู่แล้ว
แล้วนี่จะไปกันยังไงล่ะลูก แม่ถามหลังจากที่เดินมาถึงหน้าบ้านแล้ว
อ๋อ ผมเรียกแท็กซี่ให้มารับที่หน้าบ้านแล้วล่ะครับ อีกสักพักก็คงจะมา ไมค์ตอบ
อ๋อ โอเคลูก ไปกันก็ระวังด้วยละกันนะ ^^ แม่พูดยิ้ม ๆ ก่อนจะยื่นกระเป๋านักเรียนให้ไมค์ที่อาสาช่วยถือให้แล้วหันหลังเดินเข้าบ้านไป และทีนี้...ก็เหลือแค่ฉันกับไมค์แค่สองคน สองคนเท่านั้น เพราะเนื่องจากตอนนี้ยังเช้าอยู่มากๆ ทำให้บรรยากาศรอบตัวเงียบสงัด เมื่อวานหลังจากที่ฟังแม่บ่นจนจบ ไมค์ก็บอกว่าจะช่วยรับผิดชอบให้ คือ จะคอยดูแลฉันตลอดตั้งแต่เช้าจนถึงเลิกเรียน ทำให้วันนี้ไมค์ต้องมารอรับฉันที่หน้าบ้านตั้งแต่เช้า
เมื้อยมั้ย ไมค์ถามฉันอย่างเวทนาเพราะไอ้ปีกทั้งสองที่อยู่ใต้รักแร้ของฉัน
เมื้อยสิ ลองมายืนบ้างมั้ยล่ะ
ไม่ล่ะ เห็นแล้วสงสาร
.
เมื่อวานนี้น่ะ....
.
ฉันพุ...
ปี๊น ๆ !!
เสียงแตรรถยนต์ดังสนั่นก่อนที่ไมค์จะพูดจบประโยคด้วยซ้ำ และทำให้การสนทนาของเราจบเพียงแค่นั้นเมื่อเห็นว่ารถแท็กซี่ที่ไมค์เรียกไว้มารับแล้ว
ขึ้นรถกันเถอะ
อื้ม
เรานั่งเงียบกันมาตลอดทางที่มาโรงเรียน เพราะไม่รู้ว่าจะพูดอะไรกันดี ทำให้บรรยากาศบนรถเงียบสงบจนฉันอยากจะ....
-_-Zz
นอน
เฮ้ ๆ อย่าเพิ่งนอน ถึงโรงเรียนแล้ว
=_= เฮ้อ อดนอนเลย ชิ ~
----------------------------------------------
เอาล่ะ ๆ มาอัพเพิ่มแล้วน้างับ
เอาล่ะ
ไปก่อนละกันน้า
เดี๋ยวมาอัพใหม่ ^^