ณ ห้องน้ำหญิงของโรงเรียน

“ พวกแกเจ็บเหมือนฉันมั้ย ”

เสียงของนักเรียนหญิงสามคนที่กำลังคุยกันอยู่ในห้องน้ำ

“ เจ็บสิ เจ็บมาก ๆ ด้วยโมน่า ” เสียงของแพทบอกถึงอารมณ์ที่แค้นอย่างมาก

“ ยัยสกายอะไรนั่น มันด่าเราเจ็บแสบมาก ๆ และคิดเหรอว่าพวกเราจะยอมง่าย ไม่มีทาง “ โมน่าพูดพลางแสยะยิ้มอย่างชั้วร้าย ก่อนจะหันไปมองที่แพท และค่อย ๆ เลื่อนสายตาไปมองยังเยลลี่ แล้วถามต่อ “ พวกเธอก็ไม่ยอมเหมือนกันใช่มั้ย ”

“ อือ ฉันก็ไม่ยอมเหมือนกันโทน่า ” มีเพียงแพทเท่านั้นที่ตอบ โมน่าจึงหันไปให้ความสนใจกับอีกคน

“ ว่าไงล่ะเยลลี่ ”

“ โมน่า คือฉันคิดว่า....เราหยุดแค่นี้เถอะนะ ที่ทำไปทั้งหมดไม่เห็นจะได้อะไรขึ้นมาเลย ไมค์ก็ไม่เห็นจะกลับมาสนใจฉันเลยสักนิด ” เยลลี่พูดด้วยแววตาเจ็บปวด

“ หมายความว่าเธอจะยอมแพ้อย่างนั้นเหรอเยลลี่ ” แพทถาม

“ ฉัน... ”

“ งั้นก็ตามใจเธอนะเยลลี่ เราล้มเลิกแผนการที่จะทำให้ไมค์กลับมาหาเธอก็ได้ ”

“ จริงเหรอ ^^ ” เมื่อได้ยินอย่างนั้นเยลลี่จึงยิ้มระรื่นทันที

“ แต่ที่เหลือนี่คือความแค้นส่วนตัว ”

“ หา ? ” จากหน้ายิ้มระรื่นของเยลลี่กลับกลายมาเป็นสีหน้าลำบากใจแทน

“ ที่เหลือนี่คือความแค้นส่วนตัว ฉันจะแก้แค้นยัยข้าวสวยและยัยสกาย ” โมน่ายังคงพูดต่อไป โดยมีแพทคอยเชียร์ แต่เยลลี่กลับไม่ยินดีด้วยเลยสักนิด เธอกำลังคิดว่าตอนนี้เธอกำลังมาในทางที่ผิด ทำไมสิ่งที่พ่อแม่เคยสอนมาทำไมไม่เข้าหัวซะบ้าง ทั้ง ๆ ที่จริง ๆ แล้วเยลลี่ก็เป็นคนที่นิสัยดีคนหนึ่งแต่ทำไมถึงกลับมาคบกับพวกนี้ได้ บางที เธอควรจะหาทางออก คือ....การหักหลัง ถึงแม้ว่าเยลลี่จะไม่ชอบดูละครน้ำเน่า แต่ตอนนี้ชีวิตเธอก็ไม่ต่างกันเท่าไหร่ ถ้าเธอไม่ชอบแล้วเธอจะไปทำทำไมกันล่ะจริงมั้ย

“ แพท เธอสะกดรอยตามยัยข้าวสวยเหมือนเดิมนะ แผนแก้แค้นของพวกเรา....จะเริ่มในไม่ช้านี้ ”

ยังมีอีกเรื่องหนึ่งที่พวกคุณยังไม่รู้ นั่นก็คือ สาเหตุที่ทำให้ไมค์กับข้าวสวยต้องมาเข้าใจผิดกันที่ไอศกรีมวันนั้น มันเป็นความตั้งใจของโม่น่าเอง ที่ใช้ให้แพทไปสะกดรอยตามข้าวสวยจนได้รู้ว่าทั้งสองคนสัญญาอะไรกันไว้บ้างเพื่อที่จะได้วางแผนในการแย่งไมค์ออกมาได้ยังไงล่ะ ลงทุนจริง ๆ...ใช่มั้ย

 “ ฮะ ๆ ๆ ๆ ๆ ^O^ ”

เสียงแห่งความสุขของฉันดังขึ้นอีกครั้ง ดีใจจริง ๆ มีความสุขด้วยล่ะ >O<

“ ไม่ต้องมาหัวเราะเลยนะ แกน่ะมีความสุขบนความทุกข์ของคนอื่น -O- !! ” เสียงสกายพูดขัดขึ้นมาอย่างฉุน ๆ

ก็ใช่น่ะสิ ฮิ ๆ ฉันมีความสุข...แต่อยู่บนหลังของคนอื่นนนนนน >O< อยู่บนหลังของคนอื่นจริง ๆ นะ เพราะว่าตอนนี้ฉันอยู่บนหลังของ...ไมค์ ก็แหม คนมันขาเจ็บนี่เนอะ จะอ้อน ก็อ้อนง่ายนิดเดียวเองงง

“ อยากมีคนให้ขี่หลังบ้างอ่ะสิ ” ฉันที่อยู่บนหลังของไมค์หันไปแซวสกาย

“ ชิ -^- ”

“ ง่ายนิดเดียวเอง ^^ ”

“ .... ”

“ ก็เดินไปขวางรถสิ ไม่เห็นยากเลย ฮะๆๆๆ ^O^ ”

“ ไอ้...ไอ้ข้าวสวย ฮึ่ม ปากดีนักนะแก ถ้าหายเมื่อไหร่ล่ะก็....เจอดีแน่ -_-++ ”

“ 55 พูดเล่นน่า ถ้าแกเดินไปขวางรถเค้าจริง ๆ นะ แกคงไม่มีเหลือมาให้คนอื่นเค้าแบกแกหรอกน่า ”

“ เออ ๆ ”

“ ทำไมวันนี้แกพูดมากผิดปกติวะ ” เทสที่เงียบอยู่นานพูดขึ้น ส่วนโอริก็เสริมขึ้นด้วยอีกคน นั่นทำให้ฉันที่กำลังหัวเราะเป็นบ้าอยู่ชงักทันที =O=

“ หรือจะเป็นเพราะว่า...มันขี่หลังไอ้ไมค์อยู่ >O< ”

“ เออ จริงว่ะ ”

“ นั่นดิ ”

“ บะ...บ้า !! ไม่ใช่อย่างงั้นซะหน่อยน้า >///< ” << ฉัน

“ เอ่อ...-///- ” << ไมค์

“ เห็นมั้ย หน้าแดงกันทั้งคู่เลย กิ้ว ๆ ๆ ” สกายยังคงล้อต่อไป ทำให้ไมค์ต้องรีบเดินนำไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว ทั้ง ๆ ที่มีฉันแบกอยู่บนหลัง

“ เธอ...เธอหน้าแดงจริง ๆ เหรอ ” ไมค์ถามขึ้นหลังจากที่เราหนีจากพวกนั้นมาได้แล้ว

“ หะ...หา ? ”

“ เปล่า ๆ ” ไมค์พูดปฏิเสทก่อนจะพาเลี้ยวเข้าร้านไอศกรีมไป

ทางด้านของสองสาวนักสืบจำเป็น

ใครสองคนกำลังนั่งหลบอยู่หลังพุ่มไม้

“ อ๊ายยยย ทำไมมันถึงกับมาดีกันแล้วล่ะเยลลี่ ”

“ ฉัน...ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันแพท ” เยลลี่ตอบกลับไปอย่างไม่ค่อยจะเต็มใจเท่าไหร่นัก ผิดกับ

แพทที่ออกอาการอยากรู้อยากเห็นปนไม่อยากจะเชื่ออย่างเต็มที่

“ อย่างนี้น่ะ เรายอมไม่ได้เด็ดขาดเลยนะ ต้องรีบไปบอกโมน่า >O< ” แพททำท่าจะลุกขึ้น แต่เยลลี่ก็รีบห้ามเอาไว้ก่อน

“ ดะ...เดี๋ยวก่อนสิแพท ”

“ อะไรอีกล่ะเยลลี่ หรือว่า...หรือว่าเธอไม่อยากจะร่วมแผนการนี้ด้วยน่ะเยลลี่ ” แพทพูดเสียงต่ำพลางส่งสายตาจับผิดมาให้ จนเยลลี่ต้องรีบหลบตาเป็นพัลวัน

“ เปล่า....ฉันก็แค่จะบอกว่า.... ” ในขณะที่เยลลี่กำลังนึกหาคำตอบที่จะไม่วอนโดนตบอยู่นั้น พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นพวกสกาย เทส และโอริเดินผ่านมาพอดี “ คือ...คือฉันแค่จะบอกเธอว่าสกายกำลังจะเดินผ่านมา นั่นไง เดินมาแล้ว ” เมื่อเยลลี่พูดจบก็รีบชี้ให้แพทดูทันที

 “ อ้อ งั้นก็ขอบใจนะ ^^ ”

หลังจากพวกสกายเดินเลี้ยวเข้าร้านไอศกรีมแล้ว ก็ถึงเวลาที่ลูกน้องผู้แสนซื่อสัตย์หนึ่งคน ( อีกคนกำลังจะหักหลังในไม่ช้านี้ ) จะต้องไปบอกผู้ที่เป็นเจ้านายของตัวเองแล้ว

“ อะไรกัน นี่พวกนั้นกลับมาคืนดีกันแล้วเหรอ แพท เยลลี่ -O- ”

“ อื้อ ( -_- ) ( _ _ ) ( -_- ) ( _ _ ) ”

“ ไม่ยอม ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ !!! ”

“ >O< ” << แพท

“ =_= ” << เยลลี่

“ อย่างนี้เราต้องจัดการขั้นเด็ดขาด !! ”

“ ขั้นเด็ดขาดเหรอโมน่า O_O ”

“ ใช่ ”

“ อะไรอ่ะ อยากรู้ ”

“ จ้างคนไปตบพวกมันสองคน ”

“ โอ้วววว สุดยอด OoO !! ” << แพท

“ OoO !! ”

“ หึ ๆ เริ่มจัดการในวันพรุ่งนี้เลยละกัน ”

“ ดี ๆ พรุ่งนี้เราจะไปจ้างคนกันเล้ย ^O^ ”

เราต้องไปบอกพวกนั้น ไม่งั้นสองคนนั้นต้องโดนลุมตบแน่ ๆ เฮ้อ ให้ตาย นับวันมันยิ่งน้ำเน่าขึ้นทุกที ทำไมฉันถึงไม่คิดได้ให้มันเร็ว ๆ กว่านี้นะ

คิดได้ดังนั้น....

“ เออใช่ !!! ”

“ มีอะไรหรอเยลลี่ ”

“ ฉันไปก่อนนะ ลืมไปว่าแม่เรียกตัว ให้กลับเร็ว บ๊ายบาย ” เยลลี่พูดเร็วปรื๋อก่อนจะคว้ากระเป๋านักเรียนของตัวเองแล้วรีบวิ่งปรู๊ดออกโรงเรียนไป ปล่อยให้อีกสองคนที่เหลือพากันงงเป็นนางร้ายตาแตก

กลับมาที่พวกของข้าวสวย

“ ตกลงพวกแกจะยังไม่จบใช่มั้ยฮะ >///< !! ” ฉันตะโกนลั่นด้วยความเขินอาย

ก็พวกนั้นยังล้อฉันไม่หยุดซะทีนี่นา ก็บอกว่าไม่ได้หน้าแดงก็ยังจะมาล้อกันอีก ( เหรอ ) เดี๊ยะ พวกนี้ต้องเจอเฝือกกระเด็นบ้างแล้ว -_-++

“ ก็หน้าแดงจริง ๆ นี่นา ไอ้ไมค์มันหยุดแดงไปเป็นชาติแล้วนะเว้ย ” แต่สกายยังคงไม่หยุดแค่นั้น  ฮึ่ย ไม่สนแล้วโว้ย กินไอติมต่อแล้ว -O-

“ ทำมาเป็นปากแข็งนะแก -_-++ ”

 “ ถ้าแกยังไม่หยุดล้อฉันล่ะก็ แกได้โดนเฝือกบินแหง ไอ้สกาย -_-^^ ”

“ เออ ๆ หยุดล้อก็ได้วะ ”

“  ดี ”

ปัง !

ตึก ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ

“ ว๊ายยย !! ”

โครม !!

ใครบางคนเปิดประตูร้านเข้ามาเสียงดังสนั่นก่อนจะกลิ้ง...กลิ้ง...กลิ้งมาอยู...เอ่อ =_= หน้าโต๊ะของพวกเรา =0=

เป็นการเปิดตัวที่เท่ได้ใจ คนในร้านพากันอ้างปากค้างร้อยแปดสิบองศากันหมดเลย...

“ คะ...ใครน่ะ ” โอริพูดขึ้นแล้วเอียงตัวไปดูยังคนที่เพิ่งจะกลิ้งมายังโต๊ะของพวกเราก่อนจะทำตาโต “ นี่มัน...เยลลี่นี่นา OoO ”

O_O ยะ....เยลลี่หรอ

“ โอยยย ”

และแล้วใครคนนั้นที่ถูกอ้างว่าเป็นเยลลี่ก็โผล่หัวขึ้นมาจากใต้โต๊ะ จนมาสบตา....กับพวกเราทุกคน ใช่แล้วล่ะ นี่เป็นเยลลี่จริง ๆ ด้วย !!

“ ทะ...ทุกคน คือว่าฉัน....จะมาบอก...ว่า.... ”

“ …. ”

พวกเรากำลังตั้งหน้าตั้งตาฟังที่เยลลี่พูดอย่างใจจดใจจ่อ

“ จะมาบอกว่า...แพทและโมน่าจะจ้างคนมาลุมตบ...ขะ..ข้าวสวยและสกาย...พะ...พรุ่งนี้ !!! ”

“ OoO !!! ”

*******************************

มาอัพนะคะ มาอัพแล้ว

ช่วงนี้ไม่ได้ขอบคุณเลย

งั้นเอาเป็นว่า......

ขอบคุณมากนะง๊าบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบ

ขอบคุณจริง ๆ ที่ยังอ่านเรื่องนี้มาถึงตอนนี้นะค้า

ไปละ

บ๊ายบายน้า

*********************************************