ปึง !
ประตูไม้เก่า ๆ ถูกเตะออกอย่างแรง ทำเอาร่างเล็กถึงกับสะดุ้งเบา ๆ
เมื่อวานนี้ พวกฉันโทรไปบอกแม่เธอแล้วว่าเธอต้องมาทำรายงานบ้านฉัน โมน่าเดินเข้ามา และตามมาด้วยแพทที่เดินมาติด ๆ ฉันเอาข้าวมาให้
ปึก !
โมน่าโยนกล่องข้าวลงมาตรงหน้าเยลลี่อย่างไม่ใยดี
แล้วอย่าคิดว่าเราคิดสงสารเธอนะ แค่ไม่อยากให้ใครคิดว่าพวกฉันฆ่า คน ตาย !
แพทพูดและเน้นตรงประโยคสุดท้ายก่อนจะแสยะยิ้มออกมานิด ๆ
ฉันก็ไม่คิดว่าพวกเธอจะสงสารฉันหรอกนะ แต่เธอมาขังฉันไว้แบบนี้ ฉันก็มีพ่อมีแม่เหมือนพวกเธอเหมือนกัน !!! เยลลี่ลุกขึ้นมาประจันหน้ากับทั้งสองคนอย่างไม่เกรงกลัว
ก็เพราะว่าเธอทำกับพวกเราก่อนทำไมล่ะฮะ !! โมน่าตวาดก่อนจะผลักเยลลี่ให้ล้มลงไปนั่งอยู่กับพื้นอีกครั้ง และฉันจะบอกอะไรให้ ว่าวันนี้น่ะ พวกเราจะทำให้สองคนนั้นไม่สามารถมาซ่ากับพวกเราได้อีก ! ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ !!!!! เมื่อหัวเราะได้อย่างสะใจจบ ทั้งแพทและโมน่าก็เดินออกไปจากห้องก่อนจะล็อคประตูตามเดิม
แพท อย่าลืมเอาป้ายมาวางไว้ล่ะ
อ๊ะ ไม่ลืมอยู่แล้วโมน่า > < พูดจบแพทก็หันไปคว้าแผ่นป้ายสีขาวที่มีปากกาเมจิกสีดำเขียนเอาไว้ว่า กำลังปรับปรุง ห้ามเข้า มาวางไว้ตรงหน้าประตู
และฉันจะบอกอะไรให้ ว่าวันนี้น่ะ พวกเราจะทำให้สองคนนั้นไม่สามารถมาซ่ากับพวกเราได้อีก ! ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ !!!!!
เสียงของแพทยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของเยลลี่
...ฉันควรจะทำยังไงดี ทำไมฉันถึงช่วยพวกนั้นไม่ได้นะ...
และในที่สุด...วันนี้ก็มาถึงจนได้สินะ ฮะ ๆ ๆ ๆๆ ๆ >O< วันเกิดฉันเองงง แต่ไม่ชอบเลยแฮะ แก่ขึ้นอีกปี -.- เฮ้อ ~
เบื่อจัง ไม่อยากมีเพื่อนแก่ - -+
ไอ้สกาย >O<^^
ฮะ ๆ ล้อเล่นน่า อ่ะนี่ของขวัญ สกายหัวเราะก่อนจะยื่นกล่องของขวัญที่ห่อด้วยกระดาษห่อสีเงินมาให้
แหม นึกว่าจะไม่ให้ -.,-
ปึก !
ของขวัญแก
นี่ !! แกจะส่งดี ๆ นี่ไม่ได้เลยใช่มั้ยวะ -O-^ ฉันหันไปแหวใส่เทส เพราะมันปากล่องของขวัญสีแดงมาโดนหัวฉันเต็ม ๆ เลยน่ะสิ ฮึ่ย ~!!
ไม่รู้ไม่ชี้ หรือแกจะไม่เอา
เงียบสิคะ แล้วใครเค้าจะไม่เอาล่ะโว้ยยยยยยยยยยยย โง่สิ !!
ฮะ ๆ เห็นมั้ยล่ะ ถึงยังไงแกก็ต้องอยู่แล้วล่ะน่า
เงียบไปเลยไอ้เทส ไปกันเถอะ ฉันบอกก่อนจะคว้ากระเป๋านักเรียนของตัวเองและพากันเดินลงจากตึกเรียนเพื่อที่จะไปฉลองกันนิดหน่อยหลังเลิกเรียน แต่วันนี้โอริไม่ได้มาด้วย เพราะเห็นบอกว่าจะรีบไปหาเรด้ารึยังไงเนี่ยแหละมั้ง คงจะไปสวีทกันสินะ >_< เอ๊ะ จะเรียกว่าสวีทได้รึเปล่าเหอะ =_=
เออใช่สิ ไอ้ไมค์ แกไม่มีอะไรจะให้ไอ้ข้าวสวยหน่อยเหรอวะ เทสถามขึ้นในขณะที่เรากำลังหากันเดินลงจากตึก จริงสิ ไมค์ยังไม่ได้ให้เลยนี่นา หรือว่าเค้าจะลืมกันนะ นี่เสียใจนะเนี่ย ( _ _ )
มันอยู่ที่บ้านน่ะ ค่อยไปเอาที่บ้านละกันนะ ^^ ไมค์หันไปพูดกับเทสก่อนจะหันมาทางฉันยิ้ม ๆ ฉันก็เลยรีบหลบตาเค้าไปอีกทาง
เฮ้ ๆ อย่างนี้...แสดงว่ามันต้องพิเศษมาก ๆ เลยใช่ม้า ~ สกายพูดล้อเลียนก่อนจะเข้ามากระแซะไมค์จนไมค์ต้องเขยิบเข้ามาใกล้ฉันมากขึ้น...มากขึ้น...จนในที่สุด....ตอนนี้ตัวเราก็ติดกันมาก ๆ >///////////< กรี๊ดดดดดดดดดด หยุดน่าไอ้สกาย
พอเหอะน่าไอ้สกาย เกินไปแล้วนะ -///O///-
ฮะ ๆ ๆ มีลุ้นนะเนี่ย ^O^
มันยังคงไม่หยุดพูด =_=
ไปถึงบ้าน...ฉันค่อยให้นะ พอถึงบันไดขั้นสุดท้ายไมค์หันมากระซิบกับฉันก่อนจะเดินลงบันไดนำหน้าไป
ตึกตัก ๆ
เฮ้ นี่เค้าแค่กระซิบเองนะยัยบ้า จะ...ตื่นเต้นอะไรหนักหนานะ
ภายในห้องที่มีแต่ฝุ่นหนาเขรอะเกาะอยู่เต็มห้องแห่งนี้มีเพียงร่างเล็ก ๆ ที่กำลังนั่งกอดเข่าตัวเองอย่างเป็นกังวล และทุก ๆ ห้านาทีเธอก็จะคอยมองดูนาฬิกาข้อมือของเองอยู่ตลอดเวลา
....นี่มันเลิกเรียนแล้ว พวกนั้นจะเป็นยังไงบ้างนะ จะยังปลอดภัยอยู่หรือเปล่า ฉันควรจะทำยังไงดีเนี่ย !!!....
เยลลี่คิดอย่างเป็นกังวล ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วเดินตรงไปที่ประตูก่อนจะ...
ปัง ๆ ๆ ๆ ๆ !!!!
ช่วยด้วย !!!!
เยลลี่ทุบรัวไปที่ประตูไม้ผุ ๆ ก่อนจะร้องออกมา แต่ผลที่ได้กลับมีแต่ความเงียบ...เท่านั้น เพราะเนี่องจากห้องแห่งนี้อยู่ในโซนที่ถูกปล่อยให้ร้างทำให้ปลอดคน
...ฉันควนจะทำยังไงดีนะ...
ปัง ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆๆ !!!!!!!!
ว่าแล้วก็ทุบรัวเข้าไปที่ประตูอีก
โว้ยยยยยยยยยยยยยย >0<^^ !!!
ปึก !!!
ผัวะ !!!!!!
O0O !!!
ด้วยความที่เริ่มหมดความอดทนจึงยกเท้าถีบไปที่ประตูสุดแรง ทำให้ชิ้นส่วนของประตูไม้ผุ ๆ นี่หลุดออกมากลายเป็นรูโพรงขนาดเล็ก
.....ดีล่ะ !!.....
ปึก !!!
ผัวะ !!!
เศษไม้หลุดออกมาจนเกิดเป็นรูใหญ่ขึ้น ใหญ่พอที่ตัวของเยลลี่จะสามารถรอดออกไปได้
ในตอนนี้เราเดินออกมาจากโรงเรียนเป็นที่เรียบร้อยและกำลังยืนรอรถอยู่ที่ป้ายรถเมล์เพื่อที่จะไปเลี้ยงฉลองในวันเกิดของฉัน
นี่ ๆ นายสองคนน่ะ มีคนเรียก ผู้หญิงที่สวมชุดยูนิฟอร์มของโรงเรียนฉันเดินเข้ามาสะกิดไมค์กับเทสก่อนจะชี้เข้าไปยังร้านอาหารแห่งหนึ่ง เอ๊ะ ยัยนี่หน้าคุ้น ๆ แฮะ
ใครน่ะ
ฉันไม่รู้จักน่ะ แต่เค้าฝากมาเรียก
เหรอ ขอบใจ เดี๋ยวฉันไป ไมค์รับปากกับผู้หญิงคนนั้น ก่อนจะหันมาทางฉันกับสกาย
รอก่อนนะ เดี๋ยวฉันกับเทสมา
อื้อ ฉันกับสกายพยักหน้ารับปากพร้อมกันก่อนที่ไมค์กับเทสจะเดินเข้าไปในร้านอาหาร
และในตอนนั้นเอง....
ตึก ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ
เสียงคนวิ่งเข้ามาใกล้ ๆ แต่ฉันกับสกายก็ยังไม่เอะใจอะไร เรายังคงยืนอยู่ตรงนั้น
ตุบ !!
ปึก !!!
อ๊ะ O_O
เฮ้ย ไอ้ข้าวสวย !!!
จู่ ๆ ก็มีคนวิ่งเข้ามาชนหลังฉันจนฉันเซล้มลงไปอยู่บนถนน
อ๊ะ O_O !!!!!
ไอ้ข้าวสวย ขะ....ขึ้นมา ลุกขึ้นมาสิวะ !!! เสียงสกายตะโกนขึ้นมาเมื่อเห็นฉันยังคงไม่ยอมลุกขึ้นเนื่องจากขาที่เจ็บก็เลยรีบกระโจนลงมาช่วยพยุงฉันให้ลุกขึ้น
แต่....มัน.....สายเกินไปแล้ว
ปี๊นนนนนนนนนนนน !!!!!
เสียงแตรรถยนต์ที่กำลังเคลื่อนเข้ามาดังลั่นท้องถนน ก่อนที่จะพุ่งเข้ามายังเราสองคนอย่างรวดเร็วแบบไม่ทันตั้งตัว
เอี๊ยดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด !!!!!!!
ปึก !!!!!!!!!
******************************
แนะนำตัวละคร
สกาย
MK
ข้าวสวย
ไมค์
เทส
โอริ
******************************
ก็ไม่รู้ว่าจะถูกใจทุกคนกันรึเปล่านะคะ
แต่ก็ขอขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนิยายเรื่องนี้จนถึงตอนนี้
และก็
ขอฝากHi5ด้วยละกันน้า
ก็เข้าไปแอด และก็อย่าลืมไปทักทายกันด้วยน้า
*******************************************************