“ อะไรกันวะ ไม่เห็นจะมีคนเรียกเลยเนี่ย -_-^ ” เทสบ่นอย่างฉุน ๆ เมื่อพบว่าไม่ได้มีคนเรียกตัวเองอย่างที่ผู้หญิงคนนั้นพูด

                “ คงจะแกล้งเราแหง ๆ บ้าจริง ” ซึ่งไมค์ก็มีอารมณืไม่ต่างจากเทสเลย

                ทั้งสองคนพากันเดินออกมาจากร้านอาหารนั่น และทันใดนั้นนั้นเอง.....

                เอี๊ยดดดดดดดดดดดดดด !!!!!!

                ปึก !!!!!!!!!!!!!!

                เสียงเบรกของรถยนต์ดังลั่น และตามมาด้วยเสียงวัตถุกระทบกันอย่างแรง

                “ กรี๊ดดดดดด !!! ” เสียงกรีดร้องของคนที่ยืนรออยู่ตรงป้ายรถเมล์ดังขึ้นก่อนที่ทุกคนจะพากันวิ่งไปมุงดูกันข้างถนน

                “ มีอะไรกันวะ ” เทสถามแต่ตาก็ยังคงจับจ้องอยู่ที่กลุ่มไทยมุงนั้น

                “ ไม่รู้เหมือนกันว่ะ เข้าไปดูกันเถอะ ” พูดจบก็พากันเดินฝ่าฝูงชนเข้าไปในวงล้อม เมื่อได้มาเห็นสิ่งที่เกิดขึ้น ทั้งไมค์และเทสก็แทบจะล้มทั้งยืน เพราะภาพที่เห็น.....

                สกายและข้าวสวยถูกรถชน !!!!!

                “ ขะ...ข้าวสวย ไม่จริงใช่มั้ย ” ไมค์ล้มตัวลงก่อนจะเข้าไปจับหน้าของข้าวสวยที่ตอนนี้ไม่รู้สึกตัว

                “ ใครก็ได้ ขอร้องล่ะครับ เรียกรถพยาบาลให้ที มัวแต่ยืนดูกันอยุ่ได้ เรียกสิวะ ชีวิตคนนะเว้ย มัวตกใจกันอยู่ทำไม !!!!! ” เทสหันไปตะโกนบอกกันทุกคนด้วยความร้อนใจก่อนจะรีบเข้าไปดูสกายที่นอนแน่นิ่งไม่รู้สึกตัว

                **( Mike talk )**

                ไม่คิดว่าจะเป็นแบบนี้....

                ภาพแรกที่ผมเห็นข้าวสวยนอนอยู่กลางถนนที่ไม่รู้สึกตัวนั้น ใจของผมหล่นวูบ และแทบจะล้มทั้งยืน ทำไมมันจะต้องเกิดขึ้นด้วยนะ และเกิดขึ้นเพราะอะไร มันเป็นไปได้ยังไงที่อยู่ดี ๆ จะลงไปอยู่กลางถนนแบบนั้น

                “ ข้าวสวย เธอไม่อยากได้ของขวัญวันเกิดของเธอรึไง !!! ” ผมตะโกนใส่ข้าวสวยเหมือนคนบ้า เพราะความรู้สึกผมในตอนนี้....พูดไม่ออก ตกใจ เสียใจ เสียใจที่ว่า....ผมอาจจะบอกคำนั้นช้าเกินไปก็ได้ และที่สำคัญ...ผมใจสลายทันทีที่เห็นข้าวสวยนอนอยู่แบบนั้นพร้อมกับเลือดที่ค่อย ๆ ไหลออกมาอย่างช้า ๆ  

                คำ ๆ นั้นที่ผมเตรียมไว้ในวันนี้และจะบอกมันออกไปพร้อมกับของขวัญวันเกิด แต่ทำไมต้องเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นด้วยนะ ทำไมกันล่ะ !!!!

                “ รถพยาบาลมาแล้วครับ !! ” เสียงของพลเมืองดีคนหนึ่งตะโกนขึ้น ผมที่กอดข้าวสวยหันไปมองรอบ ๆ และก็พบกับบุรุษพยาบาลสี่ห้าคนเข้ามาช่วยพยุงข้าวสวยและสกายขึ้นรถไป ซึ่งผมและเทสก็ตามขึ้นไปด้วย

                อีกไม่นานเธอก็จะถึงมือหมอแล้วนะข้าวสวย อย่าเป็นอะไรนะ ฉันยังไม่ได้ให้ของขวัญเธอเลย !!

                *( Mike talk end )*

                *( Yelly Talk )*

                พอออกมาจากห้องนั่นได้ฉันออกตัววิ่ง....วิ่ง....แบบไม่รู้จักเหนื่อย เพราะชีวิตของคนทั้งสองคน จะเป็นยังไงกันบ้าง อย่าเพิ่งเลยนะ ขอให้ฉันได้ไปช่วยพวกเธอหน่อยเถอะ !!!!

                ฉันวิ่งออกมาจากโรงเรียนทั้ง ๆ ที่สภาพฉันก็ดูแทบไม่ได้ แต่ฉันไม่มีเวลาจะมาห่วงสวยอะไรตอนนี้ ฉันต้องวิ่ง.....วิ่งให้เร็วที่สุด เพื่อที่จะได้ไปช่วยสองคนนั้นได้ทันยังไงล่ะ ฉันน่ะ...ทำผิดต่อพวกนั้นไว้ นี่จะถือเป็นการไถ่โทษ !!!!

                “ แฮก ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ” ฉันหยุดวิ่งและยืนหอบตัวโยน ข้างหน้านั้น....ร่างคุ้นเคยทั้งสองที่กำลังนอนแน่นิ่งถูกหามขึ้นรถพยาบาลที่จอดรอไว้ ตามทาง....มีเลืดหยดลงมา ฉันทรุดลงไปนั่งทันที

                นี่ฉัน....มาไม่ทันงั้นเหรอเนี่ย ฉันมาสายไป....ทำไมกันนะ ยัยโง่ !!!!

                *( Yelly talk end )*

                หน้าห้องไอซียูในตอนนี้ ไมค์ เทส โอริ พ่อแม่ของข้าวสวยและสกาย ต่างก็นั่งกันไม่ติดเก้าอี้ เพราะเป็นกังวล ไม่รู้ว่าทั้งสองคนนั้นจะเป็นยังไงบ้าง

                ตึก ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ

                ในความเงียบและความกดดันนั้นก็มีเสียงฝีเท้าคนวิ่งดังขึ้น ทำให้ทุกคนหันไปมองพร้อมกัน และก็ได้รับความแปลกใจไม่น้อย

                “ แฮก ๆ ๆ ทะ...ทุกคน ” 

                เยลลี่นั่นเอง

                “ เธอ.... ” ไมค์พูดขึ้นมาในลำคอเบา ๆ ก่อนจะค่อย ๆ ลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปหาเยลลี่ที่ยังคงยืนหอบไม่เลิก

                “ ... ” 

                “ เธอ...มีส่วนร่วมด้วยใช่มั้ย ” ไมค์เอ่ยถามเบา ๆ ผิดกับอารมณ์ภายในใจที่ร้อนขึ้นเรื่อย ๆ

                “ เปล่านะ ไม่ใช่ ไม่ใช่จริง ๆ นะ ” เยลลี่รีบตอบทันควันเพราะกลัวว่าไมค์จะเข้าใจผิด แต่จริง ๆ แล้วเธอก็คิดไว้อยู่แล้วว่ามันจะต้องเป็นแบบนี้

                “ ถ้าไม่ใช่ แล้วอยู่ดี ๆ ทำไมข้าวสวยกับสกายถึงไปนอนอยู่บนกลางถนนได้ล่ะ ถ้าไม่เป็นเพราะพวกเธอ !!! ” ไมค์ตะคอกใส่อย่างกลั้นไม่อยู่

                “ ก็ฉันกำลังจะบอกอยู่นี่ไง ฟังก่อนสิ !! ” เยลลี่ตะโกนกลับไปบ้างทำให้ไมค์ยอมเงียบแต่โดยดี

                “ โมน่ากับแพทขังฉันเอาไว้ที่ห้องเก็บของเก่าด้านหลังของโรงเรียนหนึ่งคืน สองคนนั้นบอกว่าจะต้องแก้แค้นสกายกับข้าวสวยให้ได้ภายในวันนี้ ฉันที่ถูกขังเอาไว้ก็เพราะที่ฉันทรยศสองคนนั้น ฉันพยายามหาทางออกเพื่อที่จะไปบอกทั้งสองคน แต่สุดท้าย....มันก็ไม่ทันแล้ว มันเลยกลายเป็นแบบนี้ ฉัน...ช่วยอะไรไม่ได้เลย ” เยลลี่ค่อย ๆ อธิบายออกมาด้วยน้ำเสียงเศร้า ๆ เทสที่คอยเงี่ยหูฟังอยู่ลุกขึ้นยืนทันทีที่เยลลี่พูดจบ

                “ ถ้ามันเป็นแบบที่เธอว่าจริง ๆ ละก็...ไมค์...ฉันจะไปจัดการยัยสองตัวนั่น เอาให้มันหายซ่าไปเลย !!! ” เทสพูดด้วยน้ำเสียงน่ากลัวไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเค้าแค้นแค่ไหน และไม่ทีท่าว่าจะปล่อยสองคนนั้นให้หลุดมือไปง่าย ๆ ด้วย

                “ อ๊ะ ฉันเก็บไอ้นี่ได้น่ะ ” เยลลี่พูดเหมือนเพิ่งนึกได้ก่อนจะล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากระโปรงแล้วหยิบบางอย่างขึ้นมายื่นให้ไมค์

                “ ที่ห้อยโทรศัพท์ ?? ”

                “ มันตกอยู่ตรงที่เกิดเหตุ คิดว่าน่าจะเป้นของสกายไม่ก็ข้าวสวย ก็เลยเก็บมา ”

                “ .... ” ไมค์รับมันมามองอย่าง งง ๆ และไม่คิดว่าคนอย่างข้าวสวยหรือสกายที่คบกันมาตั้งหลายปีจะใช้ที่ห้อยโทรศัพท์สีชมพูแปล๋นแบบนี้ได้

                “ มันไม่น่าจะใช่ของสองคนนั้นนะ เพราะสองคนนั้นไม่มีทางใช้ของแบบนี้หรอก ” ไมค์พูดแต่ตายังคงจับจ้องอยู่ที่ที่ห้อยโทรศัพท์นี่

                “ งั้นเหรอ อืม งั้นฉันเก็บไว้ก่อนละกันนะ ฉันชอบ -.,- ”

                …ยัยนี่ =_=…

                วันต่อมา

หลังเลิกเรียน

“ เฮ้ยไมค์ เร็ว ๆ ดิวะ เดี๋ยวสองคนนั้นตื่นมาจะได้เจอเราพอดีไง ^^ ” เทสยื่นหน้าเข้ามาตะโกนเรียกไมค์ในห้องเรียนที่ครูเพิ่งจะเดินออกไปเมื่อกี้ ไมค์พยักหน้ารับก่อนจะหยิบกระเป๋านักเรียนเดินไปหาเทสและโอริที่ยืนอยู่หน้าห้อง

วันนี้ทั้งสามคนอารมณ์ดีขึ้นกว่าเมื่อวานเยอะ เพราะหลังจากเยลลี่มาได้สักครึ่งชั่วโมง หมอก็บอกว่าทั้งสกายและข้าวสวยปลอยภัยแล้วและต้องนอนพักที่โรงพยาบาลต่ออีกสักพัก และในตอนนี้ทั้งสามคนก็กำลังจะเดินทางไปเยี่ยมข้าวสวยและสกายที่โรงพยาบาลกัน

ด้านของเยลลี่

พอหลังเลิกเรียน เยลลี่ก็รีบเดินลงจากตึกจากนั้นก็หยิบดทรศัพท์มือถือขึ้นมากดโทรหาแม่ เพราะวันนี้เห็นแม่บอกว่าจะมารับที่โรงเรียน

“ อ๊ะ นั่นไงล่ะโมน่า เราเจอตัวยัยนั่นแล้ว !!! ” เสียงของแพทดังอยู่ไม่ไกลจากตัวเธอนัก

...ทำไมฉันต้องเจอด้วยวะเนี่ย บ้าจริง !! …

ว่าแล้วเยลลี่ก็รีบจ้ำอ้าวเดินหนีให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้

“ ยัยเยลลี่ จะหนีไปไหนไม่ทราบ !! ”

แต่มันก็ไม่ทันแล้วล่ะ เฮ้อ -_- เพราะในตอนนี้โมน่าได้วิ่งเข้ามาขวางทางเธอไว้ด้วยสีหน้าที่เคียดแค้นแบบสุด ๆ

“ เมื่อวานน่ะ เธอมันแสบมากนะ !!! ”

….ใครเค้าจะอยู่ต่อให้โง่ =_=….

“ แต่ก็เอาเหอะ เธอหนีไปได้ มันก็ไม่มีผลอะไรกับแผนการของฉันอยู่แล้วล่ะ โฮะ ๆ ๆ ๆ เพราะว่าฉันน่ะ จัดการยัยสองคนนั้นเข้าโรงพยาบาลไปเป็นที่เรียบร้อยแล้วล่ะนะ ็็” โมน่าพูดพลางยิ้มอย่างสะใจออกมา เยลลี่ก็ได้แต่จ้องหน้าโมน่านิ่ง จนกระทั่งแพทโพล่งขึ้นมา

“ เอ๊ะ นั่นมันที่ห้อยโทรศัพท์ของฉันนี่นา เธอไปเอามาจากไหนน่ะ ” แพทเดินเข้ามาแล้วกระชากโทรศัพท์มือถือที่มีที่ห้อยโทรศัพท์เป็นขน ๆ ฟูๆ สีชมพูแปล๋นออกมาจากมือของเยลลี่อย่างรวดเร็ว

...อะไรนะ ของแพทงั้นเหรอ แล้วทำไมถึงไปตกอยู่ตรงนั้นได้ จริงสินะ ก็สองคนนี้เป็นคนวางแผนนี่นา หึ ๆ หลักฐานมัดคามือ ดีล่ะ งั้นฉันจะเก็บไว้...

“ ไม่ใช่สักหน่อย ฉันซื้อมาเองต่างหากเล่า มันไม่ได้มีขายที่เดียวสักหน่อย ” เยลลี่รีบเข้าไปฉกโทรศัพท์มือถือของตัวเองกลับมาแล้วรีบเดินผ่านหน้าแพทและโมน่าไป

...ดีล่ะ ฉันมีหลักฐานมัดตัวเธอแล้ว...

กลับมาที่ด้านของไมค์ เทส โอริ

ทั้งสามคนเดินมาตามทางเดินที่จะไปยังห้องผู้ป่วยของข้าวสวยและสกายที่แยกกันอยู่คนละห้อง ไม่รู้ว่าสองคนนั้นจะตื่นกันหรือยัง ยิ่งข้าวสวยเป็นคนขี้เซาอยู่แล้วด้วย

“ จะไปเยี่ยมสกายก่อนมั้ย ” ไมค์ถามเทส

“ เยี่ยมไอ้ข้าวสวยก่อนก็ได้ เดี๋ยวมันบอกน้อนใจอีก ” 

“ อืม ” ไมค์พยักหน้ารับก่อนจะเปิดประตูเข้าไปในห้องพักผู้ป่วยที่มีชื่อของข้าวสวยแปะอยู่ และก็ได้อึ้งทันทีเมื่อพบว่า....

“ คะ...ใครเป็นคนชวนยัยนี่มาเนี่ย !!! ” ไมค์ถามออกมาทันทีเมื่อเปิดประตูเข้าไปแล้วพบว่าเรด้า และพวกอีกสามคนได้มายืนอยู่ภายในห้องก่อนแล้ว นั่นทำให้ไมค์อารมณ์เสียขึ้นมาทันที

“ ฉันเองแหละ ^^;; ” เทสเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงหวาดผวา

“ ทำไมล่ะ ฉันจะมาเยี่ยมข้าวสวยบ้างไม่ได้หรือไงกัน ” เรด้าแหวขึ้นมา

“ ไม่ได้ ”

“ นายมีสิทธิ์อะไรมาห้ามฉัน ”

“ มีปัญหาอะไรมั้ยล่ะ ”

“ มี ”

“ แต่ฉันไม่อยากตอบ ”

“ เอ๊ะ ไอ้บ้านี่ มาต่อยกันสักรอบดีมั้ยฮะ ”

“ มาเซ่ !! ” ไมค์ทำท่าจะกระโจนใส่เรด้า แต่เทสกับโอริก็เข้ามาห้ามไว้ซะก่อน ส่วนคนอื่น ๆ ก้ได้แต่ส่ายหน้าอย่างเอือมระอากับพฤติกรรมของทั้งสองคน

*********************************

อัพค่ะอัพ

ขอบคุณที่ติดตามนะคะ