อะไรกันวะ ไม่เห็นจะมีคนเรียกเลยเนี่ย -_-^ เทสบ่นอย่างฉุน ๆ เมื่อพบว่าไม่ได้มีคนเรียกตัวเองอย่างที่ผู้หญิงคนนั้นพูด
คงจะแกล้งเราแหง ๆ บ้าจริง ซึ่งไมค์ก็มีอารมณืไม่ต่างจากเทสเลย
ทั้งสองคนพากันเดินออกมาจากร้านอาหารนั่น และทันใดนั้นนั้นเอง.....
เอี๊ยดดดดดดดดดดดดดด !!!!!!
ปึก !!!!!!!!!!!!!!
เสียงเบรกของรถยนต์ดังลั่น และตามมาด้วยเสียงวัตถุกระทบกันอย่างแรง
กรี๊ดดดดดด !!! เสียงกรีดร้องของคนที่ยืนรออยู่ตรงป้ายรถเมล์ดังขึ้นก่อนที่ทุกคนจะพากันวิ่งไปมุงดูกันข้างถนน
มีอะไรกันวะ เทสถามแต่ตาก็ยังคงจับจ้องอยู่ที่กลุ่มไทยมุงนั้น
ไม่รู้เหมือนกันว่ะ เข้าไปดูกันเถอะ พูดจบก็พากันเดินฝ่าฝูงชนเข้าไปในวงล้อม เมื่อได้มาเห็นสิ่งที่เกิดขึ้น ทั้งไมค์และเทสก็แทบจะล้มทั้งยืน เพราะภาพที่เห็น.....
สกายและข้าวสวยถูกรถชน !!!!!
ขะ...ข้าวสวย ไม่จริงใช่มั้ย ไมค์ล้มตัวลงก่อนจะเข้าไปจับหน้าของข้าวสวยที่ตอนนี้ไม่รู้สึกตัว
ใครก็ได้ ขอร้องล่ะครับ เรียกรถพยาบาลให้ที มัวแต่ยืนดูกันอยุ่ได้ เรียกสิวะ ชีวิตคนนะเว้ย มัวตกใจกันอยู่ทำไม !!!!! เทสหันไปตะโกนบอกกันทุกคนด้วยความร้อนใจก่อนจะรีบเข้าไปดูสกายที่นอนแน่นิ่งไม่รู้สึกตัว
**( Mike talk )**
ไม่คิดว่าจะเป็นแบบนี้....
ภาพแรกที่ผมเห็นข้าวสวยนอนอยู่กลางถนนที่ไม่รู้สึกตัวนั้น ใจของผมหล่นวูบ และแทบจะล้มทั้งยืน ทำไมมันจะต้องเกิดขึ้นด้วยนะ และเกิดขึ้นเพราะอะไร มันเป็นไปได้ยังไงที่อยู่ดี ๆ จะลงไปอยู่กลางถนนแบบนั้น
ข้าวสวย เธอไม่อยากได้ของขวัญวันเกิดของเธอรึไง !!! ผมตะโกนใส่ข้าวสวยเหมือนคนบ้า เพราะความรู้สึกผมในตอนนี้....พูดไม่ออก ตกใจ เสียใจ เสียใจที่ว่า....ผมอาจจะบอกคำนั้นช้าเกินไปก็ได้ และที่สำคัญ...ผมใจสลายทันทีที่เห็นข้าวสวยนอนอยู่แบบนั้นพร้อมกับเลือดที่ค่อย ๆ ไหลออกมาอย่างช้า ๆ
คำ ๆ นั้นที่ผมเตรียมไว้ในวันนี้และจะบอกมันออกไปพร้อมกับของขวัญวันเกิด แต่ทำไมต้องเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นด้วยนะ ทำไมกันล่ะ !!!!
รถพยาบาลมาแล้วครับ !! เสียงของพลเมืองดีคนหนึ่งตะโกนขึ้น ผมที่กอดข้าวสวยหันไปมองรอบ ๆ และก็พบกับบุรุษพยาบาลสี่ห้าคนเข้ามาช่วยพยุงข้าวสวยและสกายขึ้นรถไป ซึ่งผมและเทสก็ตามขึ้นไปด้วย
อีกไม่นานเธอก็จะถึงมือหมอแล้วนะข้าวสวย อย่าเป็นอะไรนะ ฉันยังไม่ได้ให้ของขวัญเธอเลย !!
*( Mike talk end )*
*( Yelly Talk )*
พอออกมาจากห้องนั่นได้ฉันออกตัววิ่ง....วิ่ง....แบบไม่รู้จักเหนื่อย เพราะชีวิตของคนทั้งสองคน จะเป็นยังไงกันบ้าง อย่าเพิ่งเลยนะ ขอให้ฉันได้ไปช่วยพวกเธอหน่อยเถอะ !!!!
ฉันวิ่งออกมาจากโรงเรียนทั้ง ๆ ที่สภาพฉันก็ดูแทบไม่ได้ แต่ฉันไม่มีเวลาจะมาห่วงสวยอะไรตอนนี้ ฉันต้องวิ่ง.....วิ่งให้เร็วที่สุด เพื่อที่จะได้ไปช่วยสองคนนั้นได้ทันยังไงล่ะ ฉันน่ะ...ทำผิดต่อพวกนั้นไว้ นี่จะถือเป็นการไถ่โทษ !!!!
แฮก ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ฉันหยุดวิ่งและยืนหอบตัวโยน ข้างหน้านั้น....ร่างคุ้นเคยทั้งสองที่กำลังนอนแน่นิ่งถูกหามขึ้นรถพยาบาลที่จอดรอไว้ ตามทาง....มีเลืดหยดลงมา ฉันทรุดลงไปนั่งทันที
นี่ฉัน....มาไม่ทันงั้นเหรอเนี่ย ฉันมาสายไป....ทำไมกันนะ ยัยโง่ !!!!
*( Yelly talk end )*
หน้าห้องไอซียูในตอนนี้ ไมค์ เทส โอริ พ่อแม่ของข้าวสวยและสกาย ต่างก็นั่งกันไม่ติดเก้าอี้ เพราะเป็นกังวล ไม่รู้ว่าทั้งสองคนนั้นจะเป็นยังไงบ้าง
ตึก ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ
ในความเงียบและความกดดันนั้นก็มีเสียงฝีเท้าคนวิ่งดังขึ้น ทำให้ทุกคนหันไปมองพร้อมกัน และก็ได้รับความแปลกใจไม่น้อย
แฮก ๆ ๆ ทะ...ทุกคน
เยลลี่นั่นเอง
เธอ.... ไมค์พูดขึ้นมาในลำคอเบา ๆ ก่อนจะค่อย ๆ ลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปหาเยลลี่ที่ยังคงยืนหอบไม่เลิก
...
เธอ...มีส่วนร่วมด้วยใช่มั้ย ไมค์เอ่ยถามเบา ๆ ผิดกับอารมณ์ภายในใจที่ร้อนขึ้นเรื่อย ๆ
เปล่านะ ไม่ใช่ ไม่ใช่จริง ๆ นะ เยลลี่รีบตอบทันควันเพราะกลัวว่าไมค์จะเข้าใจผิด แต่จริง ๆ แล้วเธอก็คิดไว้อยู่แล้วว่ามันจะต้องเป็นแบบนี้
ถ้าไม่ใช่ แล้วอยู่ดี ๆ ทำไมข้าวสวยกับสกายถึงไปนอนอยู่บนกลางถนนได้ล่ะ ถ้าไม่เป็นเพราะพวกเธอ !!! ไมค์ตะคอกใส่อย่างกลั้นไม่อยู่
ก็ฉันกำลังจะบอกอยู่นี่ไง ฟังก่อนสิ !! เยลลี่ตะโกนกลับไปบ้างทำให้ไมค์ยอมเงียบแต่โดยดี
โมน่ากับแพทขังฉันเอาไว้ที่ห้องเก็บของเก่าด้านหลังของโรงเรียนหนึ่งคืน สองคนนั้นบอกว่าจะต้องแก้แค้นสกายกับข้าวสวยให้ได้ภายในวันนี้ ฉันที่ถูกขังเอาไว้ก็เพราะที่ฉันทรยศสองคนนั้น ฉันพยายามหาทางออกเพื่อที่จะไปบอกทั้งสองคน แต่สุดท้าย....มันก็ไม่ทันแล้ว มันเลยกลายเป็นแบบนี้ ฉัน...ช่วยอะไรไม่ได้เลย เยลลี่ค่อย ๆ อธิบายออกมาด้วยน้ำเสียงเศร้า ๆ เทสที่คอยเงี่ยหูฟังอยู่ลุกขึ้นยืนทันทีที่เยลลี่พูดจบ
ถ้ามันเป็นแบบที่เธอว่าจริง ๆ ละก็...ไมค์...ฉันจะไปจัดการยัยสองตัวนั่น เอาให้มันหายซ่าไปเลย !!! เทสพูดด้วยน้ำเสียงน่ากลัวไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเค้าแค้นแค่ไหน และไม่ทีท่าว่าจะปล่อยสองคนนั้นให้หลุดมือไปง่าย ๆ ด้วย
อ๊ะ ฉันเก็บไอ้นี่ได้น่ะ เยลลี่พูดเหมือนเพิ่งนึกได้ก่อนจะล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากระโปรงแล้วหยิบบางอย่างขึ้นมายื่นให้ไมค์
ที่ห้อยโทรศัพท์ ??
มันตกอยู่ตรงที่เกิดเหตุ คิดว่าน่าจะเป้นของสกายไม่ก็ข้าวสวย ก็เลยเก็บมา
.... ไมค์รับมันมามองอย่าง งง ๆ และไม่คิดว่าคนอย่างข้าวสวยหรือสกายที่คบกันมาตั้งหลายปีจะใช้ที่ห้อยโทรศัพท์สีชมพูแปล๋นแบบนี้ได้
มันไม่น่าจะใช่ของสองคนนั้นนะ เพราะสองคนนั้นไม่มีทางใช้ของแบบนี้หรอก ไมค์พูดแต่ตายังคงจับจ้องอยู่ที่ที่ห้อยโทรศัพท์นี่
งั้นเหรอ อืม งั้นฉันเก็บไว้ก่อนละกันนะ ฉันชอบ -.,-
ยัยนี่ =_=
วันต่อมา
หลังเลิกเรียน
เฮ้ยไมค์ เร็ว ๆ ดิวะ เดี๋ยวสองคนนั้นตื่นมาจะได้เจอเราพอดีไง ^^ เทสยื่นหน้าเข้ามาตะโกนเรียกไมค์ในห้องเรียนที่ครูเพิ่งจะเดินออกไปเมื่อกี้ ไมค์พยักหน้ารับก่อนจะหยิบกระเป๋านักเรียนเดินไปหาเทสและโอริที่ยืนอยู่หน้าห้อง
วันนี้ทั้งสามคนอารมณ์ดีขึ้นกว่าเมื่อวานเยอะ เพราะหลังจากเยลลี่มาได้สักครึ่งชั่วโมง หมอก็บอกว่าทั้งสกายและข้าวสวยปลอยภัยแล้วและต้องนอนพักที่โรงพยาบาลต่ออีกสักพัก และในตอนนี้ทั้งสามคนก็กำลังจะเดินทางไปเยี่ยมข้าวสวยและสกายที่โรงพยาบาลกัน
ด้านของเยลลี่
พอหลังเลิกเรียน เยลลี่ก็รีบเดินลงจากตึกจากนั้นก็หยิบดทรศัพท์มือถือขึ้นมากดโทรหาแม่ เพราะวันนี้เห็นแม่บอกว่าจะมารับที่โรงเรียน
อ๊ะ นั่นไงล่ะโมน่า เราเจอตัวยัยนั่นแล้ว !!! เสียงของแพทดังอยู่ไม่ไกลจากตัวเธอนัก
...ทำไมฉันต้องเจอด้วยวะเนี่ย บ้าจริง !!
ว่าแล้วเยลลี่ก็รีบจ้ำอ้าวเดินหนีให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้
ยัยเยลลี่ จะหนีไปไหนไม่ทราบ !!
แต่มันก็ไม่ทันแล้วล่ะ เฮ้อ -_- เพราะในตอนนี้โมน่าได้วิ่งเข้ามาขวางทางเธอไว้ด้วยสีหน้าที่เคียดแค้นแบบสุด ๆ
เมื่อวานน่ะ เธอมันแสบมากนะ !!!
.ใครเค้าจะอยู่ต่อให้โง่ =_= .
แต่ก็เอาเหอะ เธอหนีไปได้ มันก็ไม่มีผลอะไรกับแผนการของฉันอยู่แล้วล่ะ โฮะ ๆ ๆ ๆ เพราะว่าฉันน่ะ จัดการยัยสองคนนั้นเข้าโรงพยาบาลไปเป็นที่เรียบร้อยแล้วล่ะนะ ็็ โมน่าพูดพลางยิ้มอย่างสะใจออกมา เยลลี่ก็ได้แต่จ้องหน้าโมน่านิ่ง จนกระทั่งแพทโพล่งขึ้นมา
เอ๊ะ นั่นมันที่ห้อยโทรศัพท์ของฉันนี่นา เธอไปเอามาจากไหนน่ะ แพทเดินเข้ามาแล้วกระชากโทรศัพท์มือถือที่มีที่ห้อยโทรศัพท์เป็นขน ๆ ฟูๆ สีชมพูแปล๋นออกมาจากมือของเยลลี่อย่างรวดเร็ว
...อะไรนะ ของแพทงั้นเหรอ แล้วทำไมถึงไปตกอยู่ตรงนั้นได้ จริงสินะ ก็สองคนนี้เป็นคนวางแผนนี่นา หึ ๆ หลักฐานมัดคามือ ดีล่ะ งั้นฉันจะเก็บไว้...
ไม่ใช่สักหน่อย ฉันซื้อมาเองต่างหากเล่า มันไม่ได้มีขายที่เดียวสักหน่อย เยลลี่รีบเข้าไปฉกโทรศัพท์มือถือของตัวเองกลับมาแล้วรีบเดินผ่านหน้าแพทและโมน่าไป
...ดีล่ะ ฉันมีหลักฐานมัดตัวเธอแล้ว...
กลับมาที่ด้านของไมค์ เทส โอริ
ทั้งสามคนเดินมาตามทางเดินที่จะไปยังห้องผู้ป่วยของข้าวสวยและสกายที่แยกกันอยู่คนละห้อง ไม่รู้ว่าสองคนนั้นจะตื่นกันหรือยัง ยิ่งข้าวสวยเป็นคนขี้เซาอยู่แล้วด้วย
จะไปเยี่ยมสกายก่อนมั้ย ไมค์ถามเทส
เยี่ยมไอ้ข้าวสวยก่อนก็ได้ เดี๋ยวมันบอกน้อนใจอีก
อืม ไมค์พยักหน้ารับก่อนจะเปิดประตูเข้าไปในห้องพักผู้ป่วยที่มีชื่อของข้าวสวยแปะอยู่ และก็ได้อึ้งทันทีเมื่อพบว่า....
คะ...ใครเป็นคนชวนยัยนี่มาเนี่ย !!! ไมค์ถามออกมาทันทีเมื่อเปิดประตูเข้าไปแล้วพบว่าเรด้า และพวกอีกสามคนได้มายืนอยู่ภายในห้องก่อนแล้ว นั่นทำให้ไมค์อารมณ์เสียขึ้นมาทันที
ฉันเองแหละ ^^;; เทสเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงหวาดผวา
ทำไมล่ะ ฉันจะมาเยี่ยมข้าวสวยบ้างไม่ได้หรือไงกัน เรด้าแหวขึ้นมา
ไม่ได้
นายมีสิทธิ์อะไรมาห้ามฉัน
มีปัญหาอะไรมั้ยล่ะ
มี
แต่ฉันไม่อยากตอบ
เอ๊ะ ไอ้บ้านี่ มาต่อยกันสักรอบดีมั้ยฮะ
มาเซ่ !! ไมค์ทำท่าจะกระโจนใส่เรด้า แต่เทสกับโอริก็เข้ามาห้ามไว้ซะก่อน ส่วนคนอื่น ๆ ก้ได้แต่ส่ายหน้าอย่างเอือมระอากับพฤติกรรมของทั้งสองคน
*********************************
อัพค่ะอัพ
ขอบคุณที่ติดตามนะคะ