ตั้งแต่วันนั้น สองวันแล้วที่ชีวิตของฉันสงบสุขขึ้นเยอะ ฉันขอคืนดีกับน้ำแข็งได้สำเร็จ แต่เสียงกรี๊ดมันยังไม่จางหายไปได้ง่าย ๆ และ...ไอ้พริกไทย -_-

“ เพราะแกคนเดียวเลยไอ้เรด้า แกทำให้น้องไอนะไม่ยอมคุยกับช้านนน TOT ”

“ ฉันไปทำอะไรให้ตอนไหนวะ ไม่รู้ล่ะ ถือว่าฉันไม่เกี่ยว ” ฉันบอกปัดอย่างรำคาญก่อนจะเดินหนีออกมานั่งที่โต๊ะกินข้าวซึ่งมีไอ้เสต็กนั่งรออยู่ก่อนแล้ว

“ ไม่เกี่ยวบ้าอะไร แกน่ะเกี่ยวเต็ม ๆ เลย !!! ” ไอ้พริกไทยเดินมาผลักหัวเสต็กที่นั่งอยู่ตรงข้ามออกแล้วตัวเองก็เข้ามานั่งแทน ฉันกลอกตาอย่างเบื่อหน่าย ก็วันนี้น่ะ ไอ้พริกไทยมาถึงมันก็เอาแต่บ่นอย่างเดียวเลย หาว่าฉันเป็นตัวการที่ทำให้น้องไอนะอะไรนั่นไม่ยอมคุยกับมัน ทั้ง ๆ ที่ฉันยังไม่เคยคุยกับน้องเขาเลยสักครั้ง พอถามว่าฉันไปทำอะไรให้ตอนไหน มันก็ไม่ยอมบอกมาซะที แล้วอย่างนี้ฉันจะไปตรัสรู้กับมันได้ยังงายยยยยยยยย =0=^^

“ นี่ สนใจหน่อยสิ เรื่องใหญ่นะเนี่ย ”

ปัง !!!!

พริกไทยตบโต๊ะเสียงดังเพื่อเรียกร้องความสนใจเมื่อเห็นว่าฉันเอาแต่ก้มหน้าก้มตากินขนมไม่สนใจฟังที่มันพูด

“ ถ้าอย่างนั้นแกก็เล่ามาสิ ว่าฉันไปเกี่ยวอะไรตอนไหน ยังไง ถ้าแกไม่เล่า ฉันก็จะถือว่ามันไม่เกี่ยวกับฉัน ” ฉันว่าพลางจ้องหน้าไอ้พริกไทย

“ ก็ที่แกไปพูดตัดความสัมพันธ์กับนายโอริวันนั้นน่ะ ” พริกไทยถอนหายใจและเล่าออกมาในที่สุด

....ที่ฉันไปพูดวันนั้นน่ะนะ ? แล้วมันเกี่ยวกันตรงไหนล่ะ

“ ฉันไม่เห็นจะเข้าใจ ”

“ ก็หลังจากวันนั้นน่ะ ไอนะบอกว่านายโอรินั่นก็เก็บตัวเงียบอยู่แต่ในห้อง ไม่ยอมไปโรงเรียน ไม่ยอมกินข้าว จนตอนนี้ไม่มีแรง นอนซมอยู่แต่ในห้องอย่างเดียวเลยน่ะสิ !!!! ”

“ …… ”

“ แล้ว....แล้ว ไอนะเขาก็เลยโกรธฉันเนี่ย ไม่ยอมพูดกับฉันมาสองวันแล้วด้วย แกต้องรับผิดชอบนะไอ้เรด้า ”

“ ไม่ !!!! ทำไมฉันต้องรับผิดชอบด้วย ฉันไม่ผิดสักหน่อย เรื่องของแก...แกก็จัดการเองละกัน ฉัน ! ไม่ ! อยาก ! ยุ่ง ! กับ ! ไอ้บ้านั่น ! แล้ว ! เข้าใจมั้ย !!!! ” ฉันตะโกนใส่หน้าไอ้พริกไทยแล้วเดินออกมาอย่างอารมณ์เสีย แต่ก็ต้องชงักเท้าของตัวเองเอาไว้เมื่อเดินไปได้เพียงแค่สามก้าว

“ รู้ตัวมั้ยว่าแกแพ้แล้ว ” พริกไทยพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ฉันหันหลังกลับไปมอง

“ ที่แกกับไอ้บ้านั่นเดิมพันกันเอาไว้ แกแพ้แล้ว แกไม่สามารถเอาชนะนายโอริได้...ถ้าแกทำแบบนี้ ” พริกไทยตวัดสายตาขึ้นมามองฉัน บ่งบอกว่าอารมณ์มันเริ่มไม่ได้แล้ว ซึ่งฉันเองก็เริ่มขึ้นแล้วกัน

ใครบอกว่าฉันแพ้ !!!!!

“ แกเข้าใจผิดแล้ว ฉันไม่แพ้ แต่ฉันชนะไอ้บ้านั่นต่างหาก !! ฉันทำให้นายโอริไม่มายุ่งวุ่นวายกับชีวิตฉันได้ เพราะฉะนั้น ตอนนี้ ฉันชนะไอ้บ้านั่นแล้ว  ”

“ แกต่างหากที่เข้าใจผิด ”

“ ฉันเข้าใจผิดยังไง ”

“ ก็ไอ้บ้านั่นยังไม่ได้บอกว่าเขายอมแพ้แก และเกมมันยังไม่จบ ถ้าแกอยากให้เขาชนะ แกก็ต้องทำให้ไอ้บ้านั่นมันนอนจมลงไปกับดินแล้วลุกขึ้นมายุ่งกับแกไม่ได้อีกสิ แกต้องทำให้เขาเป็นคนบอกเองว่าเขายอมแพ้แกจริง ๆ “

เลิกเรียน

ถ้าไม่เห็นคำว่าแพ้ลอยอยู่ใกล้ ๆ หัวฉันนี่ ฉันคงไม่ยอมมาง่าย ๆ หรอกนะ !!!!

“ ไอ้บ้านั่นมันอยู่ไหนล่ะ ” ฉันหันไปถามไอนะอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์นัก

พอหลังเลิกเรียนฉันก็ถูกไอ้พริกไทยลากมายังบ้านของไอนะ ถูกแล้วล่ะ ฉันตัดสินใจตอบตกลงว่าจะมาง้อนายโอริ เพราะฉันไม่อยากแพ้ ฉันไม่อยากที่จะต้องไปเป็นแฟนของไอ้บ้านั่น ฉันต้องเหยียบให้ไอ้บ้านั่นนอนจมกองดินจนลุกขึ้นมาใหม่ไม่ได้อีก !!!

“ พี่โอริหมกตัวอยู่แต่ข้างบนห้องนั่นแหละค่ะ พี่ขึ้นไปง้อสิ ”

“ ฉันต้องขึ้นไปง้อไอ้บ้านั่นถึงข้างบนห้องเลยเหรอ จะสบายเกินไปแล้วนะ ฉันเป็นแขก ไอ้บ้านั่นก็ต้องลงมาหาสิ ” ฉันโวยวายใหญ่ เป็นเจ้าของบ้านประสาอะไรถึงต้องให้แขกถ่อขึ้นไปหาถึงข้างบนน่ะ ไม่มีทาง ฉันไม่ยอมขึ้นไปแน่ ๆ -_-^^ !!

“ แพ้ ๆ ๆ ๆ ”

“ ไอ้.... !!! ”

“ ถ้าแกไม่อยากแพ้แกต้องขึ้นไปสิ เร็วเข้า ไอนะจะได้ยอมคุยกับฉันสักที >_< ” ไอ้พริกไทยเดินเข้ามากระซิบที่ข้างหูฉันเบา ๆ ฮึ่ม ทำเป็นมาขู่นะไอ้บ้า ที่แท้แกก็อยากจะให้น้องไอนะหายโกรธแกเร็ว ๆ งั้นสินะ -_-

“ ออกจากบ้านหลังนี้เมื่อไหร่...แกเดี้ยงแน่ ๆ นี่ถ้าไม่ติดว่าฉันไม่อยากแพ้ไอ้บ้านั่นนะ ป่านนี้ฉันหนีกลับบ้านไปแล้ว !! ” ฉันกระซิบกลับไปแล้วตัดสินใจก้าวขาเดินขึ้นบันไดไป

“ ห้องไอ้บ้านั่นอยู่ไหน ” ฉันหันกลับมาถามไอนะเมื่อนึกขึ้นได้ ไอนะก็เลยรีบเดินนำพาฉันไปยังห้องนอนของพี่ชายตัวเองทันที สงสัยคงกลัวว่าฉันพ่นไฟล่ะมั้งไอนะถึงได้ดูหวาดระแวงฉันขนาดที่เกือบเดินตกบันไดเมื่อกี้นี้ =_= ( เมื่อกี้แอบเห็นน่ะ ) ไอนะพาฉันเดินมาถึงห้องที่อยู่ด้านในสุดฝั่งซ้ายของชั้นสอง ( บ้านนี้พอขึ้นบันไดมาแล้วมันจะมีแยกสองทางซ้ายขวา ) ก่อนจะลงมือเคาะประตูสามครั้ง ไม่นานก็มีเสียงตอบกลับมา

“ อย่ามายุ่ง ออกไป ยังไม่อยากคุยกับใครทั้งนั้น !!! ”

ชิ !! ไอ้บ้าเอ๊ย ทำอย่างกับว่าฉันอยากคุยกับนายตายเลยแหละ !!

“ เอ่อ....พี่...พี่โอริ มีคนมาหาแหนะ จะเข้าไปแล้วนะ ” ว่าจบไอนะก็เปิดประตูไม้สีขาวแล้วเดินนำฉันเข้าไปด้านใน

ให้ตายสิ ห้องนี้รกอย่างกับรังหนู เคยเก็บบ้างมั้ยเนี่ย -*-

“ ออกไป !!! ” เสียงนี้ดังขึ้นอีกครั้ง ต้นตอของเสียงก็คือคนที่นอนคว่ำอยู่บนเตียงสีน้ำเงินนั่นไงล่ะ และฉันก็ไม่รอช้า รีบเดินเข้าไปยืนอยู่ข้างเตียงแล้วกอดอก

“ ถ้านายไม่ลุกขึ้นมาคุยดี ๆ ฉันจะกลับบ้านแล้วนะ ” ฉันตะโกนกลับไปอย่างอารมณ์เสีย คนที่นอนอยู่บนเตียงเด้งขึ้นมาทันทีที่ฉันพูดจบ

“ เธอ...ระ....เรด้า OoO !!! ”

“ จะตกใจอะไรนักหนา ฉันไม่ใช่ผีนะ -_-^ !! ” ฉันกลอกตาไปมาอย่างรำคาญ ไอนะขอตัวเดินออกไปก่อนและทิ้งฉันไว้ให้อยู่กับไอ้มนุษย์หัวฟูนี่เพียงลำพัง

“ เธอมาทำไม ไหนบอกว่าเกลียดฉันนักหนาไง ” ไอ้บ้าโอรินั่งหันหลังให้ฉันแล้วถามอย่างงอน ๆ

“ ไอ้เกลียดน่ะใช่ แต่นายคงยังไม่ลืมเรื่องที่เราตกลงกันไว้ใช่มั้ย ” ฉันรีบเข้าเรื่องทันทีเพราะไม่อยากจะพูดอะไรมากนัก นายโอริทำท่าครุ่นคิดแล้วก็เชิดใส่ฉันอีกครั้ง

“ ที่มานี่เพราะเรื่องนี้เองเหรอ ”

“ เออสิ นายคิดว่าฉันอยากคุยกับคนอย่างนายนักหรือไง ”

“ เธอมันไม่ใช่ผู้หญิง -^- ”

ถ้าเลือกได้ฉันคงไม่ขอเกิดมาเป็นผู้หญิงหรอก =_=

“ เธอมันใจร้ายที่สุดเลย เธอทำฉันปวดหัวแทบระเบิดนะรู้ตัวหรือเปล่า ”

“ แล้วทำไมไม่ระเบิดไปซะล่ะ ” พูดจบฉันก็คว้าหมอนบนเตียงปาไปที่หัวฟู ๆ นั่นอย่างแรงจนเขาร้องโอ๊ยออกมา และในขณะที่กำลังจะเอื้อมมือไปคว้าหมอนข้างขึ้นมาปาอีก สายตาฉันก็เหลือบไปเห็นรูปถ่ายสองสามใบที่วางอยู่ใต้หมอนใบที่ฉันเพิ่งปาไปเมื่อกี้

เฮ้ยยยย นี่มัน...รูปฉันนี่ -0- รูปฉันในมุมต่าง ๆ ที่ถูกแอบถ่ายเอาไว้โดยไม่รู้ตัว

ฟึบ !!!

จู่ ๆ รูปสามใบนั้นก็ถูกคว้าไปอย่างรวดเร็วโดยมือของใครบางคน

“ เธอ...เธอมาหาฉันเพราะเรื่อง.....เรื่องเดิมพันอะไรนั่นใช่มั้ย -///- ” ไอ้บ้าโอริเริ่มพูดติดขัดแล้วเอารูปสามใบนั่นไปซ่อนเอาไว้ข้างหลังเช่นเดียวกับฉันที่อ้าปากค้างอย่างอึ้ง ๆ

“ นาย...นาย...ไปเอารูปพวกนั้นมาจากไหน อย่าบอกนะว่านายเป็นคนแอบถ่ายน่ะฮะ เจ๋งมาจากไหนถึงได้มาแอบถ่ายรูปฉัน >O<^^ ” ฉันโวยวายแล้วรัวหมัดใส่ตัวนายโอริเข้าไปเต็มแรง และตัวเขาเองก็เอามือมากันเอาไว้พลางลุกขึ้นวิ่งหนีฉันไปรอบห้อง

“ กลับมานี่นะโว้ยยยยยย ” ฉันตะโกนสุดเสียงแล้ววิ่งตามไปเตะไอ้บ้านั่นที่วิ่งหนีออกจากห้องไปแล้ว

ฮึ่ย ทำแบบนี้ได้ยังไง ไอ้คนโรคจิตตตตตตต ว๊ากกกกกก ฉันต้องฆ่ามานนนนนนนน

“ กลับมาเซ่ นายมันโรคจิต ใครใช้ให้ทำแบบนี้ วันนี้ถ้านายไม่ตาย ฉันไม่กลับบ้าน !!! ”

“ อะไรเล่า ฉันแค่แอบถ่ายรูปเธอเองนะ ไม่เห็นต้องฆ่ากันเลย T^T ”

“ ก็...ก็... ” ก็อะไรดีล่ะฟ่ะ -*-

ระหว่างที่ฉันกำลังยืนหอบแฮก ๆ และนายโอริก็กำลังยืนหลบอยู่หลังเสาอยู่นั้น เสียงของผู้หญิงคนหนึ่งก็ดังขึ้น

“ ทำไมวันนี้บ้านเราดูครึกครื้นกันจังเลยล่ะลูก ”

“ มาม๊า... ”

ฉันหันขวับไปมองนายโอริ เมื่อกี้เขาว่าอะไรนะ ?

*******************************

ไข้กินอีกแล้วค่ะ

T^T

ที่หายไปนี่ไม่ได้อู้นะ

แต่เป็นเพราะว่าเราเอาแต่นอนซมทั้งวันทั้งคืนหนึ่งอาทิตย์เต็มเลย

ก็ขอโทษเอาไว้ด้วยละกันนะ ^^