“ อ้าว ยืนทำอะไรกันอยู่ล่ะจ้ะ ขึ้นรถกันสิ ^^ ”

“ ไอ้เรดาร์ กะ...แก บอกเขาไปสิวะ -_-;; ”

“ อะไรวะ โยนกันแบบนี้ได้ยังไงเล่า แกนั่นแหละบอก ไอ้สเต็ก  ”

“ อะ...อ้าว แบบนี้ได้ไงอ่ะ ไม่เอาด้วยหรอก แกนั่นแหละบอก -^-  ”

“ ไม่ ๆ แกนั่นแหละบอก ”

“ แกนั่นแหละ ”

เราสามคนยืนเถียงกันเรื่องที่ว่าจะไปบอกแม่ของนายโอริยังไงว่าเราอยากจะกลับบ้านเต็มทนให้เบาที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ก็ไม่มีใครอาสาไปบอกเลยอ่ะ พวกเราไม่อยากจะต้องไปใส่ชุดกระโปรงเลี่ยน ๆ แบบนั้นหรอกนะ ทางที่ดีที่สุดคือหาทางกลับบ้านนี่แหละ

“ สาว ๆ จ้ะ ขึ้นรถกันเถอะนะ ^^ ” แม่ของนายโอริหรือที่ฉันเรียกว่าคุณป้าเดินเข้ามาหาพวกเรา เราจึงต้องยุติการเถียงกันไปกันมาลงชั่วคราว

“ เอ่อ คะ...คือ ^^;; ” ฉันมัวแต่อึกอัก เพราะไม่รู้ว่าจะเริ่มยังไงดีน่ะสิ และไอ้เพื่อนสองคนนั่นก็ไม่ได้ช่วยอะไรเล้ยยยยย ให้ตาย !!!

“ ว่าไงจ้ะ ”

“ คือ....คือว่าพวกเรา....คงจะอยู่ร่วมงานด้วยไม่ได้หรอกค่ะ คือ ทางบ้านพวกเราเพิ่งโทรมาตามเมื่อกี้นี้เองค่ะ ^^;; ”

ฮู่ววววว ในที่สุดฉันก็ปฏิเสธออกไปแล้ว -o- =33

“ งั้นเหรอจ้ะ ” คุณป้าหน้าสลดลงเล็กน้อย

หวังว่าเค้าคงจะ....

“ อ๊ะ ถ้างั้นก็โทรไปขอทางบ้านสิจ้ะ เดี๋ยวป้าบอกให้เองน้า ^O^ ”

“ =0=;; ”

“ ไหนเอาเบอร์มาสิจ้ะ ”

“ คง...ไม่ต้องถึงขนาดนั้นก็ได้มั้งคะ ”

“ ถ้าอย่างงั้นก็อยู่ร่วมงานกันเถอะนะจ้ะ ถือว่าป้าขอร้อง @_@ ” คุณป้าบอกพลางทำตาบ้องแบ๊วอ้อนวอนพวกเราเต็มสตรีม เราสามคนก็ได้แต่มองหน้ากันอย่างลำบากใจ เห็นทีงานนี้...เราคงจะไม่รอดอีกเป็นแน่แท้ T_T

ณ บ้านของโอริ เวลา 6 นาฬิกา

“ ไอ้เรดาร์... ”

“ อะไร -_- ”

“ ฉันล่ะเลี่ยนกับแกจริง ๆ ว่ะ ฮะ ๆ ๆ -0- ”

“ ทำมาเป็นหัวเราะเยาะ แกก็ไม่ต่างอะไรจากฉันเลยนะไอ้พริกไท ”

“ เฮ้อ อย่าพูดได้มะ อารมณ์เสีย -_-^ ”

ฉันกับพริกไทกำลังนั่งหมดอาลัยตายอยากอยู่คนละมุมห้อง ต่างคนก็ต่างรับไม่ได้กับสภาพของตัวเองเป็นอย่างมาก T^T ก็สภาพแบบนี้ ใครมันจะไปรับได้เล่า !!! ดูฉันสิ ฉันต้องมาทนใส่ไอ้ชุดสายเดี่ยววาบหวิว ๆ สีชมพูนี่ กระโปรงฟู ๆ สั่นแค่หัวเข่าสีขาว มีหูกระต่ายอันใหญ่ผูกไว้ที่เอวด้วย ส่วนไอ้พริกไทเองก็แทบจะเอาหัวโขกกระจกเมื่อเห็นสภาพตัวเองครั้งแรก ก็ชุกที่มันใส่น่ะเป็นเดรสผูกคอสีแดง กระโปรงทรงบอลลูนประมาณเข่า มีเข็มขัดรอบเอวสีดำ ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยว่ามันจะออกมาเป็นแบบนี้ได้ ไม่น่าเลยจริง ๆ ฉันไม่น่าตามมาง้ออีตานั่นเล้ยยยยยยยยยย

“ แล้ว ไอ้สเต็กล่ะ  ยังไม่เสร็จอีกเหรอ ” ฉันหันไปถามไอ้พริกไท เพราะเห็นว่าไอ้สเต็กมันเข้าไปเปลี่ยนชุดนานเหลือเกิน หน้าอย่างมัน จะออกมาเป็นยังไงนะ ว่าแล้วก็ลองเรียกมันดูดีกว่า

ก๊อก ๆ ๆ

“ ไอ้สเต็ก เสร็จรึยังวะ “ ฉันลองเดินไปเคาะประตูห้องน้ำดู ไม่ใช่ว่าพอเห็นเงาตัวเองในกระจกแล้วสลบไปเลยหรอกนะ

“ ไอ้เรดาร์ แกเข้ามาช่วยฉันทีสิ Y_Y ” เสียงเสต็กตอบกลับมา เหมือนมันจะร้องไห้เลยแหะ

“ อะไรอ่ะ แกเป็นไรวะ ”

“ เข้ามาเหอะน่า ~ ”

ฉันค่อย ๆ แง้มประตูห้องน้ำเข้าไป และก็พบกับสเต๊กในชุดเกาะอก กับกระโปรงทรงสุ่มสีฟ้าอ่อน และมีเสื้อคลุมตาข่ายสีขาวครึ่งตัวสวมทับอยู่ กำลังนั่งหมดอาลัยตายอยากอยู่บนโถส้วม

“ ฉันไม่อยากออกไปไหนเลยอ่ะ ” สเต็กว่า ฉันเข้าใจมันดีนะ พวกเรารู้สึกเหมือนกันหมด เกิดมายังไม่เคยทำอะไรแบบนี้เลยนะเนี่ย ถ้าพวกแฟนคลับมาเห็นพวกเราในสภาพแบบนี้ล่ะก็ มีหวังได้พากันหามส่งเข้าโรงพยาบาลกันเป็นแถวแน่ ๆ

ก๊อก ๆ ๆ

“ ป้าเข้าไปได้หรือยังจ้ะ ”

เสียงของคุณป้านี่นา ฉันเดินไปเปิดประตูและก็เห็นเป็นคุณป้าผู้ที่ลากเราไปซื้อชุดพวกนี้มาใส่

“ โอ้โห O0O !!! พวก...พวกหนูใส่ชุดแบบนี้แล้ว...สวยมาก ๆ เลยรู้ตัวมั้ยเนี่ย ” เมื่อเห็นพวกเรทั้งสามคน คุณป้าก็ออกอาการโอเวอร์แอ็คติ้งทันที ถึงยังไงฉันก็ไม่เชื่อคำพูดของคุณป้าหรอกนะ ไม่มีทางเชื่อหรอก !!!

“ แต่ป้าว่านะ... มันยังขาดไปอีกอย่างนึงนะ อ้อ ผมไงล่ะ ต้องทำผม ๆ >_< ”

“ เหวอ O_O ~ ”

และแล้วพวกเราก็ถูกแม่ของนายโอริจับแต่งตัวอีกครั้ง

ม่ายยยยยยยยยยยยยยยย !!!!!!!!

~ Special :: โอริคุง ~

พวกญาติ ๆ ของผมค่อย ๆ ทยอยมากันเรื่อย ๆ ผมล่ะไม่เข้าใจเลยจริง ๆ ว่าไอ้ฝาแฝดตัวแสบนั่นน่ะ ทำไมจะต้องมาจัดงานวันเกิดที่บ้านผมด้วยก็ไม่รู้ บ้านตัวเองก็ออกจะใหญ่โตกว่าบ้านผมตั้งเยอะ ทำไมถึงไม่จัดที่บ้านตัวเองก็ไม่รู้

“ เฮ้ ไม่ได้เจอมาเป็นเดือนเลยนะ ”

นั่นไง นึกถึงก็โผล่หัวมาพอดี ไอ้ฝาแฝดดอนหอยหลอด -_-^^สองคนนี้น่ะมันเป็นญาติของผมเองแหละ ชื่อของพวกมันคือเซเว่นกับเท็น มีทางเดียวที่จะแยกพวกมันออกคือสีผม เซว่นน่ะผมสีน้ำตาลอ่อน ส่วนเท็นผมสีทอง ผมไม่ค่อยอยากจะนับพวกมันสองคนเป็นญาติด้วยเท่าไหร่ เพราะพวกมันน่ะขี้โม้จะตายไป ผมล่ะเบื่อสุด ๆ

“ ฉันก็ไม่อยากเจอพวกนายอยู่แล้วว่ะ -_- ” ผมบอกก่อนจะเดินหนี เมื่อกี้เห็นมาม๊าจะขึ้นไปตามสามคนนั้นนี่นา นานแล้วนะเนี่ย ทำอะไรกันอยู่นะ ผมอยากจะเจอยัยนั่นเต็มแก่แล้วน้า >_<

“ นายนี่ไม่หล่อแล้วยังปากไม่ดีเหมือนเดิมเลยนะ ชิ ” เสียงพูดจาแบบหมา ๆ ของเซเว่นทำให้ผมหยุดเดินทันที หนอยยย พูดมาไม่ได้ดูตัวเองบ้างเล้ยยยยยยยยย ฉันหล่อกว่าพวกแกตั้งเยอะนะ

“ เฮ้ ๆ เซเว่น พูดแบบนั้นได้ยังไงวะ ระวังปากหน่อยสิ ”

“ ถามหน่อยเถอะ ที่บ้านพวกแกมีกระจกหรือเปล่าวะ ” ผมหันกลับไปว่า เท็นน่ะมันยังนิสัยดีหน่อย ผมยังพอรับได้ แต่ไอ้ฝาแฝดอีกคนนี่สิ น่าถีบไปดาวพลูโตซะให้เข็ด หึ -^- !!

“ ฉันต่างหากที่ต้องถามนายว่าที่บ้านน่ะมีกระจกบ้างรึเปล่า ฮ่า ๆ ๆ ๆ ”

“ อย่าลืมน่ะว่านี่มันบ้านใคร นายกำลังอาศัยบ้านฉันอยู่นะอย่าลืม ”

“ เชอะ ถ้าที่บ้านฉันไม่ได้กำลังต่อเติมบ้านอยู่จ้างให้ฉันก็ไม่หรอกเฟ้ย ”

“ ดี งั้นก็ไสตูดแกกลับบ้านแกไปเลยไป๊ !!! ”

“ อ่ะ...เอ่อ เซเว่น มากับฉันก่อนดีกว่านะ ” เท็นที่เห็นว่าบรรยากาศเริ่มจะไม่ดีก็เลยลากเซเว่นออกไปและไม่วายมีมารยาทหันมาโค้งขอโทษกับผมแทนไอ้เซเว่นอีก ก็บอกแล้ว เท็นน่ะนิสัยดีกว่าเป็นร้อยเท่า !!!

อ๊ะ O_O ยัย...ยัยนั่นเดินลงมาแล้ว ไม่น่าเชื่อเลยแหะ ว่าคนอย่างเรดาร์จะใส่ชุดแบบนี้ขึ้นด้วยแฮะ วันนี้เรดาร์สวยมากจริง  ๆ ผมที่เคยเซทเอาไว้ในวันนี้กลับมัดขึ้นเป็นมวย ส่วนผมที่เหลือก็ถูกดัดเป็นลอนอ่อน ๆ กับชุดแบบนั้น....ถึงแม้ว่ามันจะดูเก้ ๆ กัง ๆ กับรองเท้าส้นสูงที่ผมแน่ใจว่าเรดาร์ไม่เคยใส่นั่นก็เถอะนะ แต่มันก็....น่ารักอยู่ดีนั่นแหละ

ผมเดินไปหยิบกล้องดิจิตอลขึ้นมาแอบถ่ายเรด้าเอาไว้ ภาพแบบนี้ต้องเก็บซะหน่อย หาดูไม่ได้ง่าย ๆ

~ Specail End ~

ตอนเดินลงมาพวกเรากลายเป็นจุดเด่นกันไปเลยล่ะ ถึงแม้ที่โรงเรียนพวกเราจะเด่นอยู่แล้ว แต่นั่นก็เด่นแบบตัวตนของฉันจริง ๆ แต่ว่าตอนนี้น่ะ....มันไม่ใช่ตัวฉันเลยสักนิดเดียว พอก้าวลงจากบันไดขั้นสุดท้าย คุณป้าก็แนะนำพวกเราสามคนให้กับญาติ ๆ ของเขาใหญ่เลย กว่าพวกเราจะขอตัวออกมานั่งหลบมุมได้นี่ก็ถูกลากไปโน่นมานี่เยอะเหมือนกัน เฮ้อ กะว่าจะนั่งอยู่ในมุมมืดแบบนี้จนกว่างานจะเลิกเลยละกัน

“ เฮ้อ เมื่อไหร่งานมันจะเลิกสักทีนะ ” ยังไม่ทันไรไอ้พริกไทก็เปิดปากบ่นซะแล้ว แต่เอ๊ะ เมื่อกี้เหมือนเห็นน้องไอนะเลยนี่นา

“ แกไม่ลองไปหาไอนะเหรอวะ ” ฉันลองถามนั่นทำให้มันเด้งตัวขึ้นมาทันที

“ เออว่ะ จริงด้วย O_O งั้นเดี๋ยวมานะเว้ย ” ว่าจบก็รีบเดินออกไปทันที

เฮ้อ กล้าเดินออกไปแบบนั้นด้วยเหรอเนี่ย

“ เอ่อ...หวัดดีครับ ^^ ”

ฉันกับสเต็กนั่งรอคอยเวลาให้ผ่านพ้นไปอยู่ดี ๆ ก็มีผู้ชายสองคนที่หน้าเหมือนกันเด๊ะ ๆ แต่ต่างกันที่สีผมเดินเข้ามาทัก ดูท่าทางจะรุ่นเดียวกันนะ  

“ มีอะไรเหรอ ” สเต๊กถามแล้วมองสองคนนั้นอย่างงง ๆ

“ อ้อ เปล่า คือว่ายังไม่ถึงเวลาเป่าเค้กเลยน่ะ ก็เลยยังไม่มีอะไรทำ ” ผู้ชายคนที่มีผมสีน้ำตาลอ่อนพูดขึ้น

“ นี่แสดงว่านายสองคนเป็นเจ้าของวันเกิดเหรอ “ ฉันบอกพลางขยับให้เขาเข้ามานั่ง ไม่ได้อะไรหรอกนะ ก็เห็นว่าไม่มีอะไรทำเหมือนกัน ในงานนี้ไม่มีคนที่พวกเรารู้จักเลยสักคนนี่

~ Specail :: โอริคุง ~

งานแบบนี้ ไม่มีคนรู้จักเรดาร์สักคน ยัยนั่นคงต้องเบื่อแน่ ๆ เลย ลองไปหาอะไรแกล้งดูดีกว่า อิ ๆ >_< แต่ว่าพอเดินไปเกือบจะถึงโต๊ะที่พวกของเรดาร์นั่งอยู่ผมก็ได้แต่ยืนนิ่งเป็นหิน เพราะผมเห็นน่ะสิ....

เรดาร์กับฝาแฝดสองคนนั้นน่ะ...ท่าทางผมก็ไม่ควรจะเข้าไปยุ่ง ยัยนั่นดูจะมีความสุขกว่าตอนที่อยู่กับผมตั้งเยอะ

************************************

อ่า....มาอัพมืดอีกแล้วอ่ะ

แต่ว่า อยากจะขอคำแนะนำจากทุกคนหน่อยอ่ะนะ

อยากถามทุกคนว่า

ในอาทิตย์นึงเนี่ย เราควรจะมาอัพกี่ตอนดีอ่ะ

อาทิตย์ละ 3 ตอนพอมั้ย เหมือนละครที่ฉายสามวันต่ออาทิตย์อ่ะ (รึเปล่า)

ยังไงก็ช่วยบอกกันหน่อยนะ ^^

******************************************