“ อ้อ จริงสิ พี่โอริ หนูมีอะไรจะให้พี่ทำก่อนไปด้วยล่ะ ^_^ ”

“ อะไร ”

“ ฉันขอสั่งให้พรุ่งนี้พี่ไปรับพี่เรดาร์หลังเลิกเรียน และอยู่ด้วยกันให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้ ”

~ Special End ~

“ เรดาร์ วันนี้เราไปถ่ายรูปกันเถอะนะ ^-^ ”

“ เรื่อง ”

“ นะ ๆ ๆ ๆ ”

“ นายหยุดอยู่ตรงนั้นเลยนะแล้วไม่ต้องตามฉันมา ”

“ โธ่ ๆ ไปหน่อยเถอะนะ ”

วันนี้หลังเลิกเรียนพอฉันเดินมาถึงหน้าประตูโรงเรียนก็ต้องมาเจอะกับนายโอริที่มายืนดักอยู่ก่อนแล้ว และแถมจะชวนฉันไปถ่ายรูปบ้าบออะไรนั่นอีกก็ไม่รู้ ฉันก็เลยต้องเดินหนีเขาอยู่เนี่ยและไอ้บ้านั่นก็เดินตามอยู่ได้ สั่งให้หยุดแล้วทำไมยังไม่ฟังอีกนะ

“ เรดาร์ เธอยังไม่หายโกรธฉันอีกเหรอไง ”

“ ฉันจะไปโกรธอะไรนายล่ะ ”

“ ก็เรื่องที่ฉันทำน้ำหกใส่เธอ หรือไม่ก็เรื่องที่ฉันสนใจฮิคาริมากกว่าเธอใช่ม้า ”

ฉันหันกลับไปมองทันที

“ ไอ้บ้า ไร้สาระ ฉันไม่ได้โกรธเรื่องนั้นซะหน่อย !! ”

“ แล้วทำไมต้องตวาดแบบนี้ด้วยอ่ะ T^T “

“ ก็...ก็มันโมโหนี่ ! ”

“ อ้าว งั้นก็แสดงว่าเธอโกรธจริง ๆ ด้วย ใช่มะ ”

“ โอ๊ยยย ก็บอกว่าไม่ก็ไม่สิ ไป ๆ จะไปไหนก็ไปเลยนะ ฉันจะกลับบ้าน ”

“ ไม่เอา ไปถ่ายรูปกันก่อน ”

“ ไปทำไม นายก็แอบถ่ายฉันอยู่แล้วนี่ ”

“ ก็อยากได้รูปที่เธอถ่ายคู่กับฉันอ่ะ ไปกันเถอะ ” นายโอริคว้ามือฉันไปจับแล้วลากไปทันที

ที่บอกว่าจะพามาถ่ายรูปก็พามาถ่ายจริง ๆ มันเป็นร้านถ่ายรูปสติ๊กเกอร์ในห้าง ฯ ใกล้ ๆ กับโรงเรียนฉันนี่เอง

“ อย่ามัวแต่ทำน่าบึ้งสิ เธอต้องยิ้มด้วยนะเข้าใจมั้ย ”

“ ไม่ ฉันถูกบังคับให้มา เพราะฉะนั้นฉันก็จะไม่ยิ้ม -^-  ”

“ ไม่ยิ้มงั้นฉันจูบ ”

“ ฉันรู้หรอกว่านายไม่กล้า -_- ”

พอฉันพูดจบเขาก็ใช้มือทั้งสองประคองใบหน้าฉันแล้วโน้มหน้าเข้ามาหา

“ จะยิ้มได้รึยัง ”

“ ไม่ ”

แล้วเขาก็โน้มหน้าเข้ามาใกล้อีกจนจมูกเราแทบจะชนกันอยู่แล้ว

“ ยิ้มหรือยัง ไม่งั้นฉันจะ... ”

“ ยิ้ม...ยิ้มก็ได้ ปล่อยได้แล้ว ” ในที่สุดฉันก็แพ้เขาอีกแล้วสินะ นายโอริยิ้มอย่างพอใจก่อนจะผละออกไป ฮึ่ย ! เป็นอย่างนี้ทุกที คนบ้าเอ๊ย

วันรุ่งขึ้น หน้าประตูโรงเรียน

“ อ้าว ทำไมแกถึงไม่เข้าไปรอฉันในโรงเรียนล่ะ ” ฉันถามเพื่อนทั้งสองคนเมื่อมาถึงก็เจอพริกไทกับสเต็กยืนรออยู่ไม่ยอมเข้าไปรอฉันข้างในโรงเรียนเหมือนทุกวัน

“ ก็วันนี้วันสำคัญของแกไง ลืมไปแล้วเหรอ ” สเต็กว่า

วันสำคัญของฉันเหรอ วันเกิดก็ไม่ใช่ เพราะวันเกิดฉันปีนี้มันตรงกับวันงานโรงเรียนพอดี และกว่าวันนั้นจะมาถึงก็เกือบ ๆ สิ้นเดือนโน่นแหนะ

“ วันสำคัญอะไรของพวกแกวะ ไม่เข้าใจ ”

“ ไม่ต้องมาทำเป็นงงเลย ไปสนามบินกันเดี๋ยวนี้ ”

“ หา ? ”

ยังไม่ทันที่ฉันจะได้ถามอะไรมากมาย พริกไทและสเต็กก็พากันลากฉันขึ้นรถตรงไปยังสนามบินทันที อะไรกันเนี่ย แล้ววันนี้เราจะหนีเรียนเพื่อนไปสนามบินกันเหรอ ไปทำไม โว้ยยย ใครก็ได้สักคนเถอะ ช่วยบอกฉันทีได้มั้ยว่าเกิดอะไรขึ้น พอถามไอ้เพื่อนสองตัวนี่ก็เอาแต่บอกว่าฉันรู้แล้วแต่แกล้งทำเป็นไม่รู้ ก็ถ้าพวกแกไม่บอกแล้วฉันจะไปรู้กับพวกแกมั้ยคะเนี่ย >O<

ตั้งแต่ลงจากรถจนเข้ามาในสนามบินที่ว่านี่ฉันก็เอาแต่ถูกลากถูกฉุดอย่างเดียว

“ บอกกันมาก่อนนี่จะไม่ได้เลยเหรอวะ ฉันไม่รู้เรื่องจริง ๆ นะเนี่ย ”

“ ก็จำไม่ได้จริง ๆ เหรอว่าวันนี้นายโอริจะกลับญี่ปุ่นน่ะ ”

“ วะ...ว่าไงนะ O_O ”

“ เอาร่ำลากันซะ ” ทั้งสองคนปล่อยฉันเป็นอิสระในขณะที่ฉันกำลังอึ้งจากประโยคที่พริกไทเพิ่งบอกเมื่อกี้นี้ ส่วนตรงหน้าของฉันก็คือนายโอริพร้อมกับไอนะ คุณป้า คุณลุง และเพื่อนของพวกเขา

นี่มันอะไรกันเนี่ย

“ เรดาร์ ” เมื่อนายโอริเห็นฉันก็รีบวิ่งมาหาทันที

“ นี่...นี่นายกำลังจะไปไหน ” ฉันถามย้ำอีกทีเพื่อความแน่ใจ

“ อ้าว ก็ฉันกำลังจะกลับญี่ปุ่นไง ”

“ กลับญี่ปุ่น แล้วกลับไปทำไม ”

“ … ”

“ … ”

“ ฉันนึกว่าเธอจะรู้แล้วซะอีก จดหมายน่ะ เธอไม่เคยแม้แต่จะสนใจมันเลยเหรอ ” ตาของเขาฉายแววเศร้าเหมือนผิดหวัง

นี่ยังมีเรื่องที่ฉันยังไม่รู้ใช่มั้ย แล้วจดหมายที่ว่านั่นอีก อะไรกัน นี่มันเกิดบ้าอะไรขึ้นมา

“ นายพูดถึงจดหมายอะไร ฉันไม่รู้เรื่องจริง ๆ นะ ”

“ ก็จดหมายที่อยู่ในขวดมาร์ชแมลโลนั่นไง แสดงว่าเธอยังไม่เคยคิดจะแตะมันเลยใช่มั้ย ”

ในขวดมาร์ชแมลโลมีจดหมายอยู่ เอ๊ะ หรือว่าจะเป็น…พี่ริเวอร์ !

“ เดี๋ยวสิ นายฟังฉันก่อน เรื่องนั้นน่ะ ฉันไม่เคยรู้เลยจริง ๆ นะ แล้วไอ้มาร์ชแมลโลที่นายให้มาน่ะ ฉันก็กินมันไปเกือบหมดแล้วด้วย แต่ไม่เห็นมีจดหมายที่นายว่าเลย ถ้าอย่างนั้น นายช่วยบอกฉันอีกทีได้มั้ย ว่านายกำลังจะไปไหน ”

“ … ”

“ นายกำลังจะไปไหน บอกมาสิ ”

“ ฉัน...กำลังจะไปหมั้น ”

ปะ...ไปหมั้น !! วินาทีนี้ ฉันเหมือนจุกจนพูดไม่ออก รู้สึกเหมือนในคอมันตีบตันไปหมด

“ โอริ ขอโทษนะที่มาช้าน่ะ ”

ในระหว่างที่เราต่างเงียบไป ยัยฮิคาริก็วิ่งมาเกาะแขนเขาด้วยสีหน้ายิ้มแย้มดูมีความสุข ยัยนี่คงจะเป็น...คู่หมั้นของเขาสินะ ทำไมกันนะฉันถึงได้รู้สึกเจ็บขนาดนี้ พอดูมองเขาทั้งสองคนแล้วรู้สึกว่าเขาดูคู่ควรกันเหลือเกินทั้งที่เมือ่ก่อนฉันไม่เคยคิดแบบนี้เลย

“ นายไปเถอะ ” หลังจากที่เงียบมานานในที่สุดฉันก็เปิดปากพูดออกไป

“ เรดาร์ แต่ฉันมีเหตุผลนะ ”

“ เหตุผลอะไรมันก็ไม่สำคัญแล้วล่ะ นายกำลังจะมีคู่รักเป็นตัวเป็นตนซะที ดีซะอีกที่นายจะไม่ต้องมายุ่งกับฉัน ยังไงก็ขอให้นายโชดดีนะ “ ฉันส่งยิ้มให้เขาทั้งคู่ ถึงแม้ว่าเหมือนกับว่านายโอริจะอยากพูดอะไรกับฉัน แต่ฉันก็หันหลังเดินหนีมาก่อน ฉันไม่อยากจะฟัง ไม่อยากจะรู้อะไรทั้งนั้น รู้แต่ว่า...น้ำตาของฉันได้ไหลลงมาเพราะเขาเป็นครั้งแรก นี่ฉันคง...ไม่ได้รู้สึกแบบนั้นใช่มั้ย

*************************************

สวัสดีปีใหม่ค่ะ

ไปเที่ยวไหนกันบ้างเนี่ย เรามาลพบุรีอีกแล้วล่ะ

อยากไปเที่ยวเหนือจังเลยง่า อิจฉาคนได้ไปจัง

ก็ขอให้เที่ยวกันให้สนุกนะคับ ^^