ในขณะที่ไมค์กับเรด้ากำลังทะเลาะกันอย่างเอาเป็นเอาตายอยู่นั้น ประตูห้องถูกเปิดออกพร้อมกับเยลลี่วิ่งเข้ามาอย่างหน้าตาตื่น

“ ทุกคน ๆ ฉันมีเรื่องสำคัญจะมาบอก...แฮก ๆ ” เยลลี่พูดออกมาอย่างรวดเร็วพลางหอบไปด้วย

“ อะไร ” ไมค์ที่เพิ่งเลิกทะเลาะกับเรด้าเมื่อครู่หันมาสนใจเยลลี่แทน 

“ คือ ฉันรู้แล้ว ว่าใครเป็นคนทำให้ข้าวสวยกับสกายถูกรถชน ”

“ ฮะ O_O ”

วันต่อมา

หลังเลิกเรียน ในขณะที่แพทกับโมน่ากำลังเดินกันอยู่หน้าโรงเรียน

“ นี่ โมน่า ฉันว่านะ ไอ้ที่ห้อยโทรศัพท์อันนั้นน่ะ มันต้องเป็นของฉันแน่ ๆ ยัยเยลลี่นั่นน่ะแหละที่เป็นคนเอาไปอ่ะ -^-  ”

“ นี่เธอยังไม่จบเรื่องนี้อีกเหรอเนี่ย =_= ”

“ ก็แหม มันสงสัยนี่นา ”

แล้วอยู่ดี ๆ ใครบางคนก็เดินเข้ามาขวางเอาไว้

“ อ๊ะ เธอ....ยัยเยลลี่ -_-^^ ”

                “ ^^ ”

                “ ยิ้มอะไรของเธอ ” 

                “ เปล่า ฉันก็แค่เอาไอ้นี่มาคืนน่ะ ” เยลลี่พูดพลางยื่นที่ห้อยโทรศัพท์เจ้าปัญหาให้แพท ทำเอาแพทงงไปหลายสิบวิ แต่ก็รับมันมาอยู่ดี จากนั้นเยลลี่ก็เดินกลับไปด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

                เยลลี่เดินเข้าไปหลบอยู่ตรงหลังพุ่มไม้ซึ่งเป็นที่ที่ไมค์ เทส โอริ และตำรวจอีกสองนายหลบอยู่ ไม่ต้องแปลกใจ นี่เป็นแผนของพวกเขา ที่จะจับโมน่าและแพทที่แสนจะร้ายกาจเข้าตารางในข้อหาจงใจฆ่าผู้อื่น หลักฐานและพยานก็มีครบแล้วด้วย คราวนี้สองคนนั้นไม่รอดแน่ ๆ

                “ เรียบร้อยแล้วค่ะ เชิญคุณตำรวจออกไปจัดการได้เลย ” เยลลี่พูดยิ้ม ๆ ตำรวจทั้งสองพยักหน้าก่อนจะลุกเดินออกไป

                “ อะไรของยัยนั่นก็ไม่รู้นะโมน่า -*- ” แพทบ่นกับโมน่าเรื่องที่เยลลี่เพิ่งจะเอาไอ้ที่ห้อยโทรศัพท์นี่มาคืน

                “ เอาน่า จะบ่นอะไรอีกล่ะ ก็ได้มันมาแล้วไม่ใช่เหรอ ”

                “ ก็จริง แต่มันแปลกนี่ แต่ช่างเหอะ อย่างน้อยก็ได้มันมาแล้ว ”

                “ ขอโทษนะครับ ”

                “ อ๊ะ O_O !! ” แล้วทั้งสองคนก็ต้องสะดุ้งตกใจอีกครั้งเมื่อพบว่ามีตำรวจในเครื่องแบบสามนายมายืนขวางหน้าเอาไว้

                “ เราขอจำคุณในข้อหาจงใจฆ่าผู้อื่น...เชิญที่โรงพักครับ ” แล้วทั้งโมน่าและแพทก็โดนตำรวจทั้งสองนายจับล็อคแขนเอาไว้ก่อนจะโดนลากขึ้นรถไปโรงพัก

                ที่โรงพัก

                “ หนูไม่ทำนะคะ ไม่ได้ทำ ปล่อยหนูน้า >O< ”

                “ ปล่อยค่ะปล่อยยย หนูไม่รู้เรื่องอะไรทั้งนั้นค่ะ ”

                โมน่าและแพทที่ยังคงถูกจับล็อคแขนเอาไว้ดินมากขึ้นกว่าเดิมเมื่อได้มาถึงสถานีตำรวจโดยมีพยานห้าคนและไมค์ เทส โอริ และเยลลี่ยืนรออยู่ก่อนแล้ว

                โมน่าและแพทถูกบังคับให้นั่งลงบนเก้าอี้เพื่อสอบสวนต่อไป

                “ เอาล่ะครับ คุณตอบคำถามของผมมาทีละคำถามนะครับ...คุณได้วางแผนให้คุณ...เอ่อ...ข้าวสวยกับคุณสกายถูกรถชนนี่จริงรึเปล่าครับ ”

                “ ไม่จริงค่ะ ไม่จริง หนูไม่ได้วางแผนอะไรทั้งนั้นค่ะ ” โมน่ารีบตอบปฏิเสททันควัน

                “ แล้วทำไมคุณสี่คนนั้นถึงได้บอกว่าคุณได้วางแผนเอาไว้ล่วงหน้าแล้วล่ะครับ ” คุณตำรวจชี้ไปทางไมค์ เทส โอริ และข้าวสวย เมื่อโมน่าและแพทหันไปก็ออกอาการเหวอกันไปตาม ๆ กัน

                “ จริงนะครับ ผมมีพยานและหลักฐาน มีพยานถึงห้าหกคน แบบนี้ยังจะแก้ตัวอีกหรอครับ ^^ ” เทสถามพลางยิ้มเย็น ๆ

                “ พะ...พยาน นายไปเอาพยานที่ไหนมา บอกแล้วว่าฉันไม่ได้ทำ !! ” แพทเถียงกลับด้วยท่าทีเลิกลัก

                “ ก็ลูกน้องพวกเธอเองนั่นแหละ ” คราวนี้ไมค์เป็นคนพูดบ้างพลางชี้ไปทางพยานหรือก็คือลูกสมุนทั้งห้าของโมน่าและแพท

                “ หะ...หามะ...ไม่นะ ฉัน...มะ..ไม่รู้จักพวกนี้นะ แล้วลูกน้องอะไร ไม่เคยมีค่ะ ” โมน่าบอกปฏิเสทด้วยสีน่าที่ดูก็รู้ว่ามีพิรุธ สังเกตได้จากเหงื่อที่ไหลเต็มหน้า

                “ อ้าวพี่ ทำไมพูดอย่างงี้อ่ะ ก็พี่เป็นคนสั่งพวกหนูเองนะว่าให้พวกหนูแกล้งขับรถไปชนพี่สองคนนั้นอ่ะ ” หนึ่งในพยานทั้งห้าพูดออกมาทำให้ไมค์ยิ้มได้

                “ แล้วเธอสองคนก็ยังขังฉันเอาไว้แบบนั้น ยังจะมาบอกว่ายังไม่ได้ทำอีกเหรอ ส่วนหลักฐาน...ก็ไอ้ที่ห้อยโทรศัพท์ที่เธอทำตกไว้ในที่เกิดเหตุไงล่ะแพท ” เยลลี่พูดออกมาบ้าง

                “ กะ...ก็โมน่าสั่งนี้ ( _ _ ) ”

                “ อ้าว ยัยแพท ทำไมเธอ... ”

                “ หรือมันไม่จริงล่ะโมน่า !! ”

                “ เอาเถอะครับ ยังไงคุณสองคนก็ต้องถูกจับอยู่ดี ส่วนพยานก็คอยอยู่ก่อนนะครับ และคุณทั้งสี่ขอบคุณมากครับ เรียบร้อยแล้วครับสำหรับวันนี้ ^^ ”

                และแล้วการจัดการกับโมน่าและแพทก็จบลงแต่เพียงเท่านี้

                ....เป็นปกติที่คนชั่วจะต้องมาจบลงที่ตาราง....

                วันต่อมา

                “ อื้อ ~ ”

                เนื่องจากแสงแดดจากด้านนอกที่แยงตาทำให้ฉันต้องค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้นมา เอ๊ะ พนังสีขาว นี่ไม่ใช่ห้องนอนของฉันนี่นา ของฉันมันพนังสี่ฟ้า -.,- ฉันมองไปรอบ ๆ ห้องก็พบกับหน้าต่าง ผ้าม่าน โต๊ะ ตู้ ประตู ไมค์ และสุดท้าย ที่ข้อมือฉัน สายน้ำเกลือ....หา เฮ้ย ทำไมมีสายน้ำเกลือหว่า เอ๊ะ แล้วไอ้ไมค์ทำไมมานอนฟุบอยู่ตรงนี้ล่ะเนี่ย

                “ เฮ้ ๆ ไมค์ ” ฉันเอื้อมมือไปสะกิดที่แขนของไมค์

                “ หือ =_= ….O_O !!!!! ”

                “ ทะ...ทำไมต้องทำตาโตด้วยล่ะ ”

                “ เธอ...ข้าวสวย เธอตื่นแล้วหรอ OoO !! ”

                แอ็ก +_+

                ไมค์ทำท่าดีใจสุดขีดก่อนจะโถมตัวเข้ามากอดฉันแน่น อะ...อะไร ทำไม ฉันงงนะเนี่ย ( เขินด้วยแหละ ) -///-

                “ เธอรู้มั้ยว่าเธอหลับไปกี่วัน ”

                “ กะ...กี่วันเหรอ ”

                “ สามวัน ” ไมค์พูดพลางคลายอ้อมกอด ปล่อยฉันให้เป็นอิสระ

                “ สะ...สามวัน OoO !!! ”

                โฮกกกกกก แม่เจ้า ตั้งสามวัน นานเกินไปแล้ว

                “ แล้วทำไมฉันถึงหลับไปตั้งสามวัน ” 

                “ เธอถูกรถชนน่ะสิ ก็พวกโมน่ากับแพทนี่แหละวางแผนให้เธอถูกรถชน ”

                ยัยพวกนั้นเองน่ะเหรอ.... -_-++

                “ แต่ไม่ต้องห่วง เพราะพวกฉันจับสองคนนั่นเข้าตารางไปแล้วล่ะ ^^ ”

                “ ^-^ ”

                “ …รู้มั้ยว่าฉันคิดถึงเธอมากแค่ไหน ” ไมค์หุบยิ้มก่อนจะดึงตัวฉันเข้าไปกอดอีกครั้ง “ วันเกิดเธอ ฉันก็อุตสาห์เตรียมของขวัญเอาไว้ให้เธอเรียบร้อยแล้ว แต่เธอดันหนีมาหลับไปแบบนี้ ฉันใจหายรู้มั้ย ”

                ตึกตัก ตึกตัก

                ตึกตัก ตึกตัก

                นาย....หมายความว่ายังไงนะ

                “ เธออาจจะงง เอาไว้ตอนที่เธอออกจากโรงพยาบาลแล้วฉันค่อยบอกละกันนะ ”

                วันนี้หมอบอกให้ฉันกับสกายออกจากโรงพยาบาลได้แล้วล่ะ ส่วนขาฉันที่ใส่เฝือกก็เอาออกได้แล้ว พ่อแม่ฉันเลยจับฉันกับสกายไปเลี่ยงฉลองกันยกใหญ่เลยล่ะ แต่นั่นไม่ค่อยทำให้ฉันตื่นเต้นได้เท่ากับคำพูดของไมค์หรอก ที่เค้าบอกน่ะ...มันคือวันนี้สินะ

                หลังจากไปเลี้ยงฉลองที่ฉันกับสกายออกจากโรงพยาบาลเสร็จในช่วงบ่าย ตอนห้าโมงเย็นฉันก็กลับถึงบ้านแล้ว ในตอนนี้ฉันกำลังนั่งดูทีวีอยู่บนห้องนั่งเล่นหลังจากที่ห่างหายไปนานตั้งสามวัน =^=

                “ ข้าวสวย ไมค์มาหาน่ะลูก ”

                “ ขะ...ค่า -O-;; ”

                มาแล้วเหรอ

                ฉันเดินออกไปยังหน้าบ้าน และก็พบกับไมค์ยืนรออยู่จริง ๆ

                “ ไปกันเถอะ ”

                “ ฮะ =0= ”

                ไมค์จับข้อมือฉันแล้วพาลากไปยังบ้านของเขาเอง เขาเปิดประตูรั่ว แล้วพาฉันมาที่สนามหญ้าหลังบ้านและฉันก็ได้พบกับ....MK

                แต่ไม่ใช่เอ็มเคธรรมดานะ มันเป็น MK ที่มีริบบิ้นผูกไว้ที่คอด้วยต่างหากล่ะ OoO !! ไมค์อุ้มเอ็มเคขึ้นมาก่อนจะส่งมาให้ฉันที่รับมันมาอย่าง งง ๆ

                “ นี่แหละของขวัญวันเกิดเธอ ”

                “ MK เนี่ยนะ ”

                “ อื้อ ก็ตอนนั้นเห็นเธออยากได้ ฉันก็เลยซื้อมา กะจะเอามาให้วันเกิดเนี่ยแหละ แล้วรู้มั้ยว่าฉันได้ไอเดียการตั้งชื่อมาจากอะไร ”

                ฉันส่ายหน้ายิก ๆ

                “ ก็อักษรนำหน้าชื่อเธอกับฉันไง M มาจาก ไมค์ K มาจากข้าวสวย ”

                “ เหรอ ( _ /// _ ) ”

                “ อ้อ และก็ยังมีอีกอย่างนึง ” ไมค์พูดก่อนจะเขยิบเข้ามาใกล้แล้วก้มลงมากระซิบที่ข้างหูของฉัน “ ฉัน – รัก – เธอนะ ”

                “ =///0///= !!!!! ”

                มะ...มะ...มะ....มะ....ไมค์ นะ...นาย นายยยยยยยยยยยยยย กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดด ขอเป็นลมก่อนเถอะค่า +0+ ~

+++++จบ+++++

                อะแฮ่ม ๆ ขอจิ๊ดส์นึงสิคะ นี่สกายเอง >3<

                “ แหม ได้ทีก็เสนอหน้าเลยนะ ”

                “ ทำไมไอ้เทส ก็ฉันแค่อิจฉา -3- ”

                “ อิจฉาเค้าทำไมอ่ะครับ ^^ ”

                “ อี๊ นี่ไปหัดพูดเพราะมาจากใครเนี่ย แหวะ ถ้าไม่ได้มาสารภาพรักไม่ต้องมาพูดครับเลยนะ มันเลี่ยนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน ”

                “ ก็กำลังสารภาพรักนี่ไงครับ ^-^ ”

                “ หา =0= นี่แกตัวร้อนรึเปล่าวะ ”

                “ พูดกับผมเพราะ ๆ สิครับ จะเป็นแฟนกันอยู่แล้ววววววว ~ ”

                ไอ้บ้านี่ แกคงจะล้อฉันเล่นใช่มั้ย =_=;;

                “ ผมรักคุณนะครับ รักมานานมากกกกกก แต่คุณไม่เคยรู้ คบกับผมนะ ^^ ”

                “ ไอ้เทส แก.... ”

                “ พูดกับว่าที่แฟนไม่เพราะเลยนะ มาทำโทษโดยการให้จุ๊บทีดิ =3= ” ว่าแล้วไอ้เทส เอ๊ย เทสก็โน้มหน้าลงมาทำท่าว่าจะจูบ ดะ...เดี๋ยวสิโว้ยยยย

“ ปิดเรื่องให้เรียบร้อยก่อนเซ่ อายเค้าน้า ~ “

“ ได้เล้ยยยยยย งั้นผมขอปิดเรื่องแต่เพียงเท่านี้นะคร้าบบบบบบ ”

...จุ๊บ...

.............

เป็นยังไงต่อไป ไปคิดเอง วะฮ่า ๆ ....

+++++จบ...บริบูรณ์+++++

********************************************

และในที่สุดก็มาถึงตอนจับกันซะที

เย้~

ยังไงก็ขอบคุณเป็นรอบที่พัน(มั้ง)นะคะ

ที่คอยดั้นด้นติดตามมาจนถึงตอนจบได้

ส่วนเรื่องต่อไป

ยังไงก็อย่าเพ่งเบื่อกันน้า

เราจะมีเรื่องต่อไปแน่ๆ

อย่าเพิ่งหายไปไหน

ลองอ่านกันดูก่อนนะ กับเรื่อง Kissing you จูบนี้เดิมพันหัวใจ

เดี๋ยวมาอัพต่อเหมือนปกตินั่นแหละจ้า

เอาล่ะ

ไปก่อนน้า บ๊ายบาย